No to hop.
- Cześć! - Cześć, tato!
Jak się masz?
Dobrze, dziękuję, że wpadłeś. O Boziu.
- Dzień dobry. - Tato, to jest Kwame.
To mój tata, Charlie.
- Charlie. - Miło cię poznać.
- No dobra. - Wejdź.
Usiądź.
Oboje dostaliśmy szansę wzięcia udziału
w tym eksperymencie społecznym.
Chodziliśmy z wieloma osobami,
ale się nie widzieliśmy.
Chodziło o skupienie się na wartościach.
Otwierasz się i mówisz o życiu, o tym, co cię ukształtowało.
Pytasz, czy można nawiązać więź bez cielesności.
- Nam się udało. - To było to.
Pytanie brzmi: czy miłość jest ślepa?
Czy możesz zakochać się w kimś na ślepo?
Zakochaliśmy się na ślepo.
Na końcu
Kwame się oświadczył.
- No dobrze. - Przyjęłam te oświadczyny.
Naprawdę?
A to ci.
- Tak się cieszę, kochanie. - Dzięki, tato.
O rany, to niesamowite.
Oj tak.
A niech mnie.
Jestem w szoku.
Chodźmy coś zjeść.
Mam też nadzieję, że reszta rodziny
też zaakceptuje Kwamego
i zrozumie nasz związek.
Tak jak mój tata.
Jak pogodzicie Portland z Seattle?
Chcemy zostać tutaj,
spędzić tu parę lat,
a potem zobaczymy.
- Dużo zmiennych, przed wami dużo pracy. - Tak.
Ale życie jest za krótkie,
a z kimś jest lepsze.
- Tak. - Z partnerem.
- Właśnie tak. - Tak jest.
Chyba akceptuje pan naszą sytuację,
ale chcę wiedzieć, czy mamy pańskie błogosławieństwo.
Oczywiście.
- Bardzo się cieszę. - Dzięki, tato.
- Dziękujemy. - Jasne.
- Kochamy cię, tato. - Na zdrowie.
- Cieszę się waszym szczęściem. - Dziękuję, tato.
Chelsea to dobry interes, coś ci powiem...
Dobry interes!
- Ze zniżką. - Dostaniesz...
Dostaniesz córkę ze zniżką!
Z wyprzedaży!
Tak bardzo cię kocham, Kwame. Dostaniesz na nią 75% zniżki.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
SIEDEMNAŚCIE DNI DO ŚLUBÓW
- Jak tam lot? - Świetnie.
- Nie dłużył się? - Nie.
To adrenalina albo coś innego,
ale w ogóle się nie stresowałam.
Żadnych turbulencji.
Cieszę się, że Micah pozna mamę,
która przyleciała dziś z Nowego Orleanu.
Nie mogę się doczekać.
Ja też.
Nie rozmawiałem dużo z mamą o Micah.
Chciałem, żeby sama wyrobiła sobie zdanie.
Oby ją polubiła.
Co cię do niej przyciągnęło?
Na początku intuicja.
W odróżnieniu od ciebie nie potrafię ot tak rozmawiać z każdym.
Wiedziałem, że jeśli mogę z nią tak rozmawiać,
to musi być wyjątkowa.
No tak.
Dzień dobry.
Cześć!
Miło panią poznać.
- Piękna jesteś! - Ale pani urocza.
- Popłaczę się, a to nie w moim stylu. - Ale się cieszę!
- Usiądź. - To było trudne.
Mamy takie same włosy.
- Tak. - O rany!
O Boże.
Robię miejsce.
Fajnie.
Nie wierzę, że jesteś zaręczony.
Oj tak.
Od dawna o tym marzyłam.
To taki słodziak.
- Ciężko to sobie wyobrazić? - Tak.
Oj tak. No wiesz, jestem mamą.
Opiekuńczą mamą.
Pracuję w kancelarii prawniczej.
Mamy dużą rodzinę.
On jest naszym Jezuskiem, naszym pierworodnym.
Gdy tylko powiedział: „Poznałem Micah”, zaczęliśmy szaleć.
W końcu powiedziałam wszystkim: „Chyba znalazłam Micah w sieci.
Jej tata ma na imię Paul.
Mieszka w Mobile.
Mama jest piękną chrześcijanką i właścicielką przedszkola.
Coś jeszcze?”.
O Boziu!
O tak.
- Wystarczyło ci jej imię? - Tak.
To takie zabawne.
Co na początku sprawiło, że polubiłaś Paula?
No dobra...
Od razu rozmawialiśmy o podróżach i naszych poglądach na życie.
Chyba wtedy pomyślałam: „Paul jest ekscytujący”.
To pokazało mi, czego chce od życia i jaką widzi przyszłość.
Myślimy dokładnie tak samo.
Bardzo się różnimy.
- Uwielbiam fryzury i makijaż. - Jak ja.
Właśnie tak, ale on potrafi mnie utemperować.
Dobrze się równoważymy.
Lubię to, że przy nim
zachowuję się inaczej i czuję się bezpieczna.
Uwielbiamy spędzać ze sobą czas.
Możemy nie rozmawiać...
Rano spytał: „Gdzie jesteś?”.
Byłam na dole, a już tęsknił.
Cudownie.
Jesteście idealnie dopasowani.
Dobrze mi się układa w pracy,
jesteśmy w dobrym wieku,
z nikim się nie spotykam.
Jesteśmy gotowi.
- Nigdy nie widziałam takiego Paula. - To znaczy?
Szczęśliwego, zakochanego i...
Nigdy nie miał
nawet potencjalnej narzeczonej.
Nie do końca.
To wielka sprawa.
Wiem. Cieszę się.
A to spotkanie sprawia, że kocham go jeszcze bardziej.
Nie wiem, w czym rzecz, ale widzę piękne i radosne życie.
Świetna jest. Rozumiem, czemu ją kochasz.
- Wiedziałem, że tak będzie. - To urocze.
Mówię poważnie.
Cieszę się, że jestem podobna do mamy Paula.
Jest arcyurocza.
Łatwo było nawiązać z nią kontakt.
Zawsze chciałam mieć rodzinę, z którą będę blisko.
Widzę szansę na to, że będziemy się przyjaźnić.
To nie będzie tylko relacja na poziomie teściowej i synowej.
Cieszę się, że pani tu przyjechała.
To zabawne, bo zastanawialiśmy się nad tym z Paulem.
Jesteśmy bardzo różni, ale oboje na siebie lecimy.
No i proszę.
Żenisz się z mamą.
Jesteście tak podobne.
Super, że to mówi.
O Boże.
Cieszę się, że nas wspierasz.
Macie moje pełne wsparcie. Nie mogłam się doczekać tego dnia.
O Boziu.
- Na żywo jesteś jeszcze cudowniejsza. - Tak bardzo się cieszę.
Cieszę się, że dobrze wypadłam na kontroli.
MIESZKANIE BRETTA
Witam.
No dobrze.
Wygląda dobrze.
I jak?
To mój przyszły dom? Przeprowadzę się tu?
- Tak. - Patrzcie na te buty!
Tiffany ma współlokatorkę, więc dzisiaj oglądniemy moje mieszkanie,
a ona oceni, czy będzie chciała tu mieszkać.
Gdzie położę swoje buty?
Kupimy więcej pudełek.
Chyba jestem zestresowany
albo pospinany,
bo nie wiem, jak pogodzimy jej rzeczy z moimi.
Jak to wszystko połączymy?
To twój odkurzacz?
Tak.
- A to? - Zestaw VR.
- Pokażę ci coś jeszcze. - Co?
Wszystkim steruje się z apki.
Brett!
Nie musisz przytrzymywać, bo jest zahaczone z tyłu.
Wystarczy...
- A śmietnik? - Tutaj.
Wszystko jest tu takie luksusowe. Burżujski Brett.
- Wydajność jest kluczowa. - Dobra.
To sypialnia.
- Ładna. - Bez szaleństw.
Jesteś taki schludny.
- Nie aż tak. - Oj tak.
- Spójrz. - Bez przesady.
Więcej butów.
Masz tylko dwie szafy?
- Tak. - Tamtą...
- Z rzeczami do fotografii. - I tę.
Miejsce do przechowywania
będzie dla nas problematyczne.
Nawet miejsce na komputer.
Gdzie mam pracować? Będę mogła ustawić tu biurko?
Jeśli podoba ci się blok,
zawsze mogę przenieść się do większego mieszkania.
- Jasne. - Może do trzypokojowego.
To koniec wycieczki.
- Ładnie tu. - To moja przestrzeń.
Dam sobie z tym radę.
Tak myślę.
Cieszę się na przeprowadzkę tutaj.
- Denerwujesz się? - Nie.
Nie boisz się?
Tak naprawdę
za długo siedziałem tu sam.
No tak.
Cieszę się.
Wyobrażam sobie siebie tutaj.
I to chciałem usłyszeć.
MIESZKANIE ZACKA
- Cześć. - Hej.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Na pierwszej prawdziwej randce z Bliss poczułem niesamowitą chemię.
Nie spodziewałem się tak silnej więzi.
Wiem, co łączy nas psychologicznie,
mamy już więź emocjonalną.
Jest i twój obraz z sową.
Kto go zrobił?
- To obraz? Grafika? - To dzieło artysty z Seattle.
Super.
Jestem znany z tego, że nie kuję żelaza, gdy jest gorące.
ale chcę spędzić z Bliss jak najwięcej czasu.
Gdy jesteśmy razem, czuję, że to jest właśnie to.
Jeśli kogoś kochasz,
musisz o tym mówić.
Mogę w czymś pomóc?
Dodaj sól, pieprz i masło do grzybów.
To zabawne, bo pieczenie to moja specjalność.
- Do gotowania potrzebuję instrukcji. - Ja uwielbiam gotować.
Ile masła?
Tylko trochę.
- Widzisz różnicę? - Ile? Tyle?
Słuchaj intuicji.
- Ja bym tak zrobił. - Jasne.
Chcę pójść na kurs i nauczyć się różnych dań.
Fajnie byłoby zrobić to razem.
Naprawdę? Zobaczymy.
- O nie, katastrofa. - Co?
Jeden ze steków jest schrzaniony, bo worek strunowy się otworzył.
To twój, prawda?
Dobrze, że mamy jeszcze jednego.
Oby ten worek był cały.
Po prostu zjemy dziś dziwne steki.
Oba są schrzanione.
Naprawdę? O nie.
Tak. O rany.
O nie. To znak.
- Powinnam wrócić do domu. - Co za katastrofa!
- Nawet nie wiesz, jak mnie to przybiło. - Już dobrze.
Nic się nie stało. Czasem życie głupio się układa.
- Wiem. - Nic się nie stało.
Zjemy marchewkę z grzybami.
I krewetkami. Co za wstyd.
- W porządku. - Jestem...
Żenada.
Nie martw się.
Na pewno miałeś w życiu bardziej żenujące sytuacje.
Fakt.
Przynajmniej mamy krewetki.
I siebie, prawda?
No nie wiem.
Zobaczymy.
Cieszę się, że przesadziłem z krewetkami.
- No tak. - To był plan awaryjny.
To mógłby być posiłek.
- To prawda. - Powiedz, co myślisz o marchewkach.
- Dobra. - Ale szczerze.
Co sądzisz?
Bardzo mi smakują.
- Kozi ser na krewetkach. - Pasuje do wszystkiego.
- Pewnie nie do lodów. - Serio?
Nie jadłeś lodów z kozim serem?
- To brzmi obrzydliwie. - Co?
- Nigdy. - Są pyszne.
Wiem, że jestem dziwna.
- Tak? - Tak.
Jestem trochę dziwniejszy.
Pewnie tak.
Widziałaś moją sypialnię?
- Nie. - Później ci pokażę.
- Jest dosłownie za rogiem. - No dobra.
Mam tam czujniki ruchu.
- Po co? - Żeby włączać dźwięki, gdy wchodzisz.
Czemu? Jakie dźwięki?
- Bo to jest super. - Jesteś dziwniejszy ode mnie.
Wiem.
Otwierasz drzwi, a tam muzyka z Harry’ego Pottera.
Na to masz moją zgodę.
- To byłoby spoko. - Co nie?
- Tak. - Ładna sukienka.
Dziękuję.
- No co? - Sam nie wiem.
Lubię na ciebie patrzeć.
Jak na to, ile rzeczy się posypało, wyszło całkiem nieźle.
- Chodzi o nas, czy o jedzenie? - Jedno i drugie.
To metafora naszego związku.
- Niezła, prawda? - Tak.
Nie możesz pozwolić, żeby to się powtarzało.
Raz możesz zjebać i oświadczyć się innej,
a potem zobaczymy.
Przepraszam.
Wszystko gra, tak mi się wydaje.
Muszę ci trochę cisnąć.
To nie jest normalne,
spotykam się z byłym,
który był zaręczony z inną, więc...
Będę ci czasem cisnąć.
Spoko, zasłużyłem.
- Gotowa na deser? - Jasne.
Waham się, bo dosłownie złamał mi serce,
więc muszę się mieć na baczności.
Jest coś między nami,
jest między nami chemia, uczucia wracają.
- Chodź tu. - Po co?
Zatańczymy.
- Naprawdę? - Poćwiczymy.
No dobrze.
Raz.
- Rozluźnij się, jesteś spięta. - Co?
Trochę się spięłaś.
Duża część mnie chce w to wejść,
bo bardzo go kocham.
Aspekt fizyczny ma znaczenie,
ale jeśli pytanie brzmi,
czy można się w kimś zakochać na ślepo,
to tak, na 100%.
Druga ręka.
No proszę.
Już jesteś profesjonalistką.
- Odchylałaś się kiedyś? - Nie w tym stroju.
PIĘTNAŚCIE DNI DO ŚLUBÓW
PORTLAND, OREGON
MIESZKANIE KWAMEGO
- Gotowa? - Tak.
O Boże! Żartowałam.
Uroczo.
Witaj w mojej Fortecy Samotności.
Mieszkam w Portland.
Trzy godziny drogi z Seattle.
Muszę zgarnąć parę rzeczy.
Kluczowe są rzeczy do pracy,
ale chcę też wziąć ubrania i Xboxa.
Wiecie, chodzi o to,
żebym mógł poczuć, że mieszkam we wspólnym domu z narzeczoną.
Patrz na lodówkę.
- Świetna. - I pełna...
Mistrz sosów.
- Nie jest źle. - Radzę sobie.
Na podłodze leży trochę prania.
Musiałem się spakować.
Spieszyłem się, nie oceniaj mnie.
- Moje łóżko. - Jasne.
Śpię tu jakieś 12% czasu.
Nie! Śpisz tutaj?
- Ciągle śpię na kanapie. - Rano masz osiem kroków do pracy.
Mniej.
A tu nie dzieje się magia.
No wiesz...
Możemy otworzyć,
to twoja decyzja.
- Otwórzmy. - Mam parę rzeczy.
- Pozwól, że rzucę okiem. - Jasne.
Mam ten sam lubrykant.
Czasem myślę, że jesteśmy tą samą osobą.
Myślałam, że bałaganiarstwo będzie mi przeszkadzało bardziej,
ale z reguły wie, gdzie wszystko się znajduje.
On zajął się moją bielizną, stanikami i skarpetkami.
Posortował je, robiąc pranie.
Uporządkował mi szufladę z bielizną.
To przeurocze.
Ma to coś.
Masz też balsam.
Proszę pani.
Mieszkanie kawalera. Balsam i ręcznik.
To jest...
Leżą metr od siebie.
No wiesz...
I dobrze.
Wygodna.
- Myślisz, że kanapa się przyda? - Tak.
- Ją zostawimy. - Dobra.
- Piękna okolica. - To prawda.
Naprawdę spoko.
Uwielbiam Portland.
Naprawdę uwielbiam.
Mogę się przeprowadzić,
ale to jest mój dom.
- To bardzo fajne miejsce. - Tak.
Podoba mi się.
Na tyle, żeby się przeprowadzić?
Nie.
No tak.
Rozumiesz?
Myślę, że niezależnie od wszystkiego wybierzemy Seattle.
Mam tam rodzinę, która jest dla mnie bardzo ważna.
Nie pracuję zdalnie,
a Kwame owszem, więc to ma sens.
Tu czuję spokój.
- Rozumiesz? - Tak.
To dobrze.
- Taki powinien być dom. - Tak.
Tego chcę i taki jest mój dom.
Taki będzie nasz dom.
No tak.
Nie mam przyjaciół w Seattle.
W Portland gram w piłkę nożną nawet pięć razy w tygodniu.
Codziennie biegam po tej samej trasie.
Czasami przesadzam z kompromisami i za bardzo chcę połączyć nasze światy.
Potrzebuję czasu, żeby to wszystko nabrało sensu.
SEATTLE, WASZYNGTON
Guacamole i queso.
Chcesz queso?
- Nie. - Moja siostra jest wegetarianką.
Sprawdzę pizzę.
Stresuję się tym. Sama nie wiem...
Chyba nie dam rady, strasznie się stresuję.
- Czym? - Ogólnie.
To duża rzecz.
Stresujesz się spotkaniem?
To mnie nie obchodzi.
Stresuję się tym wszystkim.
To duża rzecz.
- Potrzebuję chwili. - Dobra.
Mogę kupić ci trochę czasu, mogę pójść z nimi na spacer.
Nie, możemy to po prostu załatwić.
Wolałbym, żebyś czuła,
że mentalnie jesteś w dobrym stanie, niż...
Jestem w dobrym stanie.
No dobrze.
Przez ciebie bardziej się stresuję.
No dobra, to będę...
Czas na colę i uśmiech.
- Cola i uśmiech? - Tak.
- Tak zrób. - Spoko.
Zapalę tę świeczkę.
Jackie ma skłonność do rozmyślań.
Zdarza jej się długo być w takim nastroju.
Dłużej, niż bym chciał,
ale to nie mój wybór.
Muszę wyluzować i czekać.
Czekam, aż przepracuje swoje uczucia.
Nie zrobię tego za nią.
Muszę przemyśleć sporo spraw.
Bardzo dużo.
Moja rodzina
nie jest gotowa,
żeby mnie wesprzeć.
Muszę się upewnić, że wszystko gra.
- Dobra. - Moja decyzja ma na to wpływ.
Odpowiadając, muszę mieć pewność,
że nie mam problemu z reperkusjami.
Oczywiście.
Muszę być pewna,
że nie ranię ukochanych osób.
Rodziny powinny być na zawsze,
a w domu nikt cię nie zrani, ale...
Teraz trochę mnie ranią.
W końcu muszę się postawić i zachować dorośle.
Nie mogę dalej żyć pod ich dyktando, muszę żyć dla siebie.
Stresuję się, bo muszę radzić sobie ze wszystkim naraz.
W tej chwili
muszę przez to wszystko przejść.
Mama nie jest zadowolona z mojego udziału w eksperymencie.
Nie podoba jej się tak szybkie małżeństwo.
Mam z tym problem.
Do tego dzisiaj spotkam rodzinę, a ja nie czuję się na siłach.
Zoe! Co u ciebie?
Cały dzień na ciebie czekałem. Co tam, skarbie?
Powiedz: „Cześć, wujku”.
- Cześć, Morg, ładnie wyglądasz. - Co słychać?
Dziś muszę być szczęśliwa, bo jestem szczęśliwa.
Teraz wszystko zaczęło się sypać,
a ja potrzebuję przerwy.
Przywitaj się z Jackie.
Cześć, Jackie.
O Boziu, ale jesteś słodka!
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
To Ryan.
- Cześć. - Jak się masz?
Dobrze, a ty?
- Jesteś piękna. - Dziękuję.
- Głodni? - Tak.
Mamy pizzę.
Co chcesz? Ogórka?
Wszystko.
Musimy coś zjeść!
My cały czas jemy.
Na pewno dużo jemy.
To was zbliżyło?
- Opowiadajcie. - Muszę poznać szczegóły.
- Od początku. - Co nas zbliżyło?
Od razu wiedziałem, że to będzie ona.
Spotykaliśmy się z 15 osobami.
Każdy robił obchód.
Ten proces był dla mnie ciężki, bo wiedziałem, że chcę ją.
Ona albo nic. Znacie mnie.
- Tak. - Znamy naszego Marsha.
Jackie inspirowała mnie do pisania,
a mam z tym wielki problem.
Po raz pierwszy od lat napisałem poezję.
Miałem z tym wielki kłopot, ale ona wznieciła we mnie ogień.
To nie ja, po prostu jesteś kreatywny.
- Doceniam to. - Wiersze były piękne.
Dzięki temu stałem się lepszym człowiekiem.
- Wydajesz się szczęśliwszy. - Wyczuwam tę aurę.
- Czuję twoją energię. - Jest dobrze.
Jackie, też tak miałaś?
Nauczył mnie, jak być dorosłą.
Umie słuchać i nauczył mnie,
że czasem, zamiast reagować, muszę w ciszy skupić się na uczuciach.
Ciągle się uczę, będę się potykać,
ale on stoi przy mnie i mówi:
„Spokojnie, wszystko gra. Jestem tu, jest dobrze”.
Potem daje mi chwilę dla siebie.
Jeśli przesadzę i muszę pobyć sama ze sobą,
daje mi przestrzeń, której potrzebuję.
To nic łatwego. To poważna sprawa.
- Małżeństwo jest biblijne. - Na 100%.
Muszę być najlepszą wersją siebie, gdy będę mówić „Ślubuję”.
Nawet przez ścianę
była urzekająca.
- Urzekająca. - Tak.
- Dobre. - No tak.
Jakbyście się ze sobą łączyli.
No proszę, oto my!
- Jesteśmy wyjątkowi! - Wiedzieliśmy o tym.
Nie udaje, naprawdę jest zakochany.
Promieniuje dobrą energią, poczułem to zaraz po wejściu do domu.
Na pewno bardzo ją lubi.
Stara się być obecny i skupiony.
Musi mieć pewność, że podejmie właściwą decyzję dla siebie,
gdy przyjdzie moment odpowiedzi przed ołtarzem.
To jest na całe życie.
Oboje traktują to poważnie, wiedzą, że małżeństwo to nie przelewki.
Oby.
Co nie?
Dziękuję, że jesteście tak uprzejmi.
Przywitaliście mnie z otwartymi rękoma, podzieliliście się Marshallem ze mną.
Bardzo to cenię.
Mogliście stwierdzić: „O nie. Nie zbliżaj się do nas”.
- Odwagi. - Serio.
Marshall jest szczery i troskliwy.
Wiem, że osoba, której się oświadczył,
musi być równie wspaniała.
Bardzo cieszyłam się na to spotkanie.
Czy miłość jest ślepa?
Tak bym powiedziała.
Na pewno.
MIESZKANIE PAULA
Gotowa?
O Boziu.
Co ty na to?
Cały ty.
ZESTAW DO ANALIZY
O Boziu.
Co sądzisz o kanapach?
O Boziu.
Skąd je masz?
Tę z ogłoszenia, a tę z ulicy.
Z ulicy...
Nie żartuję.
Myślę, że mogę być jego narzeczoną i stylistką.
Boże.
Miejsce do pracy?
Tak, to moje biuro.
- Mogłabyś tu pracować? - Jest tu wygodnie?
- Nóż? - Noże.
Na każdym stoliku leży nóż.
Boję się.
Czego się tu spodziewasz?
Na pewno pozbyłabym się niejednolitych drewnianych mebli.
Nowe biurko.
Nowa kanapa, nowy telewizor. Może nawet na ścianie?
Jest tak źle, jak zakładałaś?
Nie wiem, co sobie wyobrażałam.
Kupiłabym sztukę i nowe łóżko.
Zmieniłabym dosłownie wszystko.
Niewiarygodnie mała szafa.
- Ciekawe. - Zazwyczaj noszę te ubrania, więc...
Trzymasz je na komodzie?
- Lubię je widzieć. - No tak.
- Paul! - Co?
- To garnitur twojego dziadka? - Tak.
Nie przejmuj się nim.
Paul, z którego roku...
Boże, dostanę udaru.
Czuję się w nim jak na pogrzebie.
- Dobra, odwieśmy go. - Dobra.
- Bardzo eklektyczny styl. - Jest tylko lepiej.
Boże! Już dość.
O Boziu.
I co ty na to?
Czuć twój styl.
Gdybym zobaczyła wystylizowane mieszkanie, pytałabym, kto to zrobił.
- Fakt. - No wiesz.
Mogłabyś tu mieszkać?
Gdybyśmy mieli zostać w Seattle,
nie chciałabym tu mieszkać.
Brakuje mi tu miejsca do pracy i drugiej sypialni.
Musimy mieć przestrzeń, jeśli będziesz pracował z domu.
Oboje mamy tu mieszkania, a do tego dochodzi Arizona.
- No tak. - Lepiej pozbyć się tego mieszkania.
Wstępnie możemy zaplanować,
że będziemy raz tu, a raz w Arizonie.
Nie.
Żartuję, ale nie do końca.
Bylebyś chociaż spróbował.
Wkurzysz mnie, jeśli nawet nie spróbujesz.
Jasne.
Możesz po tym spotkaniu wysłać mi mail?
Mamy kłopot z prowadzeniem
trudnych rozmów.
Martwię się,
że Paul nie da Arizonie szansy.
On musi pracować w Seattle i ma tu mieszkanie.
Ja mam mieszkanie w Arizonie, więc pomieszkuję i tu, i tu.
Musimy ustalić, gdzie będziemy mieszkać.
Dziwnie się na niego patrzy, gdy zaczyna mówić na poważnie.
Mam wrażenie, że staje się kimś innym.
Myślę, że będziemy musieli
wypracować razem jakiś kompromis.
- To jest ta stresująca część. - No tak.
To prawdziwy stres, teraz to do mnie dociera.
Do ciebie pewnie też.
Owszem.
PORTLAND, OREGON
Nie rozmawiałem jeszcze z mamą.
No tak.
Nie jestem pewny, co się dzieje.
Może nie odbiera, bo już wie?
Nie sądzę, ale część mnie boi się...
Zazwyczaj jestem pewny swoich wyborów.
Nie powinna mieć z tym problemu,
ale czy aby na pewno?
Zadzwonię raz jeszcze.
Mogę wziąć w tym udział?
Chcesz z nią rozmawiać?
To twoja mama.
- Nie znam jej. - Właśnie.
Chciałabym ją poznać, jeśli to możliwe.
- No tak. - We właściwym momencie.
Wiesz, że chciałbym cię jej przedstawić,
Chyba muszę to zrobić sam.
No dobra.
Masz chwilę?
Chciałem ci powiedzieć,
że znalazłem kogoś w tym eksperymencie.
Ma na imię Chelsea.
Postanowiłem wykonać swój ruch,
poprosiłem ją o rękę.
Po prostu chciałem,
żebyś usłyszała ode mnie
o moim doświadczeniu i aktualnej sytuacji.
Jesteś zła?
No dobrze.
Jak zawsze doceniam twoją szczerość.
To trudna sytuacja dla mamy.
Zgadzam się z tobą.
Rozumiem, o co ci chodzi.
Szanuję to,
ale uważam, że powinniśmy jeszcze porozmawiać.
Pa.
Kiepsko poszło.
Mama jest bardzo ważna w moim życiu.
Powiedziała,
że jako matka,
jako ktoś,
kto wiele ode mnie oczekuje,
uważa, że popełniłem błąd.
Mówi, że tego nie przemyślałem.
No i...
Nie cieszy się moim szczęściem.
- To była trudna rozmowa. - No tak, bardzo mi przykro.
No wiesz...
Serce się kraje.
Powiedziałem jej...
„Musisz wiedzieć, że zawsze podejmowałem dobre decyzje.
Zaakceptowałem porażki prowadzące do sukcesu.
Wierzę, że zawsze dokonywałem właściwych wyborów.
Wierzę, że tym razem też tak było”.
Tak więc...
Teraz będzie tylko pod górkę.
- Będzie tylko trudniej. - Przykro mi.
To musi boleć.
Tak.
- Ty dziś gotujesz? - Tak.
- Muszę się trochę postarać. - Gdzie się tego nauczyłaś?
Z telewizji.
- Serio? - I od mamy.
Mam nadzieję, że się nie stresujesz.
Pierwszy raz coś ci ugotuję, to stresujące.
Bez ciśnienia, wierzę w ciebie.
- Serio? - Wierzę w twoją kuchnię.
No dobrze.
Myślałam o czymś.
No wiesz...
Mamy dwa tygodnie do ślubu.
- To obłęd. - Wiem.
Zastanawiam się,
na jakim będziemy poziomie będziemy żyć.
Jestem zadowolona z tego,
ile wydaję i ile zarabiam.
- A ty? Nie obawiasz się, że przesadzasz? - Nie.
- Nie? - Nie. Jestem prostym człowiekiem.
Naprawdę?
Widzę, że w to wątpisz.
Ładnie się ubierasz. Wiem, że to nie są tanie rzeczy.
Zobaczyłam twoją garderobę
i pomyślałam:
„O cholera, on się nie ogranicza”.
Nie będę kłamał, są pewne rzeczy,
na które wydaje pieniądze.
Ile najwięcej wydałaś na jedną rzecz?
Niech pomyślę...
No dobra...
Mój najdroższy zakup,
nie licząc elektroniki,
bo te rzeczy są zazwyczaj drogie...
Mam drogie walizki.
Ile zapłaciłeś?
Mam walizkę podręczną
za 1200 dolarów.
Brett! Nie!
Jaja sobie robisz?
Za walizkę?
Długo wytrzyma.
- Oby. - I dobrze wygląda.
Burżujski Brett.
Jesteś kreatywny.
Masz bardzo dobry styl i świetny gust.
Chcę tylko mieć pewność, że czuję się komfortowo z naszym budżetem.
Chodzi mi o to, że nie muszę znać twoich wydatków,
o ile płacisz rachunki.
Będę szczera:
sama nie chcę być pouczana na temat kasy, bo nieźle sobie radzę.
Jeśli chodzi o rachunki,
to nie musimy dzielić ich na pół.
Część z nich mogę pokryć w 75%.
- Albo podział 60 do 40. - Jasne.
Oczywiście.
Możemy też ustalić, że niektóre płatności,
np. czynsz albo hipotekę,
będziemy robili razem,
żeby nie musieć wzajemnie sobie oddawać.
- Jak współlokatorzy. - Właśnie.
Płacę i od razu mówię: „Skarbie, oddasz mi moją połowę?”.
- Pospiesz się z przelewem! - Właśnie.
Nie chcę prosić o przelewy.
- O Boże. - Prosić żonę o zwrot za hipotekę.
Nie chcę tego robić.
Muszę szybko zmienić temat: zaraz spalisz kuchnię.
No bo...
CZTERNAŚCIE DNI DO ŚLUBÓW
- Przynajmniej słońce wychodzi. - Trochę już widać.
Nasz pilot-widmo...
Pilot-widmo.
- Kapitan-widmo. - Ale faza, jakbyśmy mieli tam gremlina.
- Gremlina? - No wiesz.
Wiem.
Znam ten film, choć chyba wyszedł, zanim się urodziłam.
Czym są, zanim zamienią się w gremliny?
Nie wiem, ale jak polejesz je wodą, mnożą się i zamieniają w potwory.
Chyba muszą je polać po jakimś czasie.
Może po północy stają się gremlinami?
Coś takiego.
Wtedy wyglądają jak Furbo.
Miałeś kiedyś Furbo?
- Miałem Furby’ego. - Furby! Tak!
- Myślałem, że były szałowe. - A były żałosne.
- Strasznie przereklamowane. - To prawda.
- Sprzedawali AI w pluszaku. - Co nie?
- To nie było to. - Oj nie.
To zabawne, bo najdziwniejsze rzeczy, jak te digisie...
Jak to się nazywało?
- Digipets. - Właśnie.
Żałosne w porównaniu do dzisiejszych zabawek.
Pluszaki nigdy nie wychodzą z mody.
- Nie lubisz ananasa? - To mój ulubiony owoc.
- W ogóle. - Możesz ot tak wybrać?
- Wszystkie są pyszne. - Ananas, maliny i mango.
Mango? Naprawdę?
Dla mnie mango jest pierwsze.
Ta trójka wyglądałaby tak: mango, ananas, maliny.
Robię pyszne ciasto czekoladowo-malinowe.
Boże, brzmi pysznie.
Ze świeżym dżemem malinowym.
- Nie przepadam za dżemem. - Serio?
- Nie. - A podżemisz masło orzechowe?
To pyszna kombinacja.
„Podżemisz masło orzechowe”? To takie zabawne.
Nie chciałam, a i tak wyszła mi gra słów.
Naprawdę to doceniam.
Chciałabym, ale jedna ręka dla jachtu. Przestrzegam zasad.
Jedna ręka dla jachtu, jedna dla drinka.
Chyba bardziej się tym stresujesz.
- Nie chcę, żebyś wypadła. - Uroczo.
- Mam zimną rękę? - Tak.
- Zawsze mam zimniejsze dłonie od ludzi. - Wiesz, w czym to pomaga?
Zawsze wiesz, kto jest ciepłą osobą.
To dla mnie bardzo dziwne doświadczenie.
Nie podoba mi się, bo jesteś chłodny.
Teraz wiem, jak czuje się reszta ludzi.
- „Uciekaj ode mnie”. - Daj mi swoje ciepło.
Weź trochę.
- Potrzebujesz słońca? - Tak.
Tylko się nie przewróć.
Miło, że tu jesteś.
- Kapelusz może wypaść. - Bo?
Nie podoba mi się.
To całusochron, a chcę całować twoje ponętne usta.
- Musisz zapracować. - I zapracuję.
No dobra.
Zimno ci?
Dać ci koc albo coś w ten deseń?
Może poprosimy ich o kocyk.
Zbliżasz się, żeby ukraść moje ciepło.
Nie mogę ci nic dać!
- Poprawisz mi fryzurę? - Jest nieźle, ale...
Jest w porządku, nie trzeba poprawiać.
Kogo chciałabyś poznać?
- Z żyjących? - Tak.
- Chyba chciałabym spotkać Oprah. - Oprah Winfrey?
To bardzo wpływowa kobieta.
A ty?
Twoich rodziców.
Wrobiłeś mnie, tania zagrywka.
Moja mama jest niesamowita. Chyba ci to mówiłam.
Mój tata też jest niesamowity na swój sposób.
Co robisz?
Bliss, jesteś wszystkim, czego szukałem przez całe życie.
Jesteś piękna,
inteligentna,
zdeterminowana
i troskliwa.
Przy tobie zawsze czuję ciepło.
Chcę być z tobą i spędzać z tobą czas.
Nie ma na tym świecie nikogo,
kto byłby mi pisany bardziej od ciebie.
Moja głupota i moje błędy są bez znaczenia.
To było nam pisane.
Odnalazłem swoją osobę.
Wyjdziesz za mnie?
Napisy: Jędrzej Kogut