To tu.
- Dzięki. - Jasne.
- Państwo Brownowie. - Cześć.
- Jak leci? - Co u ciebie?
W porządku.
- Cześć, piękna. - Wyglądamy jak z tej samej wystawy.
- Jak tam? - Świetnie wyglądasz.
W lipcu Chay i ja obchodzimy pierwszą rocznicę związku.
Zeszliśmy się 15. lipca
i od tego czasu jest super.
Chay jest idealną kobietą dla mnie.
Jest jak yin przy moim yang.
Przeciwieństwa się przyciągają. Jest moim przeciwieństwem,
ale doskonale się uzupełniamy. To najbardziej w niej kocham.
- Co pijecie? - Ja wezmę piwo.
Dobry pomysł.
Poznałem Chay,
gdy wciąż zmagałem się z emocjami po rozstaniu z Jackie.
Zależało mi wtedy, żeby być na luzie.
Ale kiedy poznałem Chay,
od razu zapragnąłem z nią być.
Śpiewająco zdała egzaminy.
Ma teraz oficjalne kwalifikacje.
- Tak. - Rany.
Zawodowa pielęgniarka.
- Wymiatasz. - Daj spokój.
Jedno spojrzenie Chay sprawia, że czuję się kochany.
To bodaj najwspanialsza rzecz, którą mi daje.
Czuję się przy niej pewny swojej tożsamości.
Akceptuje mnie w całości.
Duffleboard.
Jedno podejście, by trafić piłeczkę.
Muszę uderzyć tak mocno,
żeby podskoczyła i wleciała prosto do dziury.
Przegrani płacą?
- Żartuję. - Wygramy.
Dobra, przyjmuję zakład.
- Nie. - Udało ci się.
Nie może być!
Serio, zasłużyłaś sobie.
Gra w shuffleboard nie jest łatwa.
To duffleboard.
- Poważnie? - Duffleboard?
Tak.
- Duffleboard? - Tak to się nazywa?
Nieźle go trafiło.
Stawiacie czarną miłość na piedestale.
Spójrz tylko na nią.
- Zjemy coś? - Chętnie.
- Skrzydełka? - Jestem głodny.
Idziemy po skrzydełka, zaraz wracamy.
Zostawmy chłopców samych.
Jestem bardzo szczęśliwy.
Miła niespodzianka.
Wiem, że właśnie jej pragnę. Chcę być z nią na zawsze.
Grubo.
Nie wyobrażam sobie kogoś innego.
Do niej pierwszej chcę zadzwonić. A to coś znaczy.
Nie do mamy. Chcę dzwonić do niej.
Czuję to. To coś zdrowego.
Odpycham ją, jestem niedojrzały, a ona wciąż przy mnie jest.
To niebłaha sprawa.
Chcę budować ten związek,
być dla niej wszystkim, tak jak ona jest dla mnie.
Jestem szczęśliwy.
- Bardzo. - To piękne. Gratulacje.
Jackie i Chay to dwie różne osoby.
Dwie zupełnie różne relacje. Jackie i ja, nie wyszło nam.
Chay i ja, wychodzi nam. Po prostu.
Będziemy grać w futbol flagowy.
Nigdy nie grałem. To zabawne,
nigdy nie uprawiałem sportu.
Ludzie widzą mnie i myślą: „O Boże”.
- Ale jesteś wysportowany. - Tak, ale mam preferencje.
Jasne.
Wezmę najlepszych graczy.
Ja wezmę zawodowców.
- Jasne. - Tak.
To co, potwierdzili, że będą? Jackie i Josh?
Dobre pytanie.
- Kto w ogóle będzie? - Nie znam finalnej listy.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA PO ŚLUBIE
- Wielkie. - Czemu takie duże?
- Skąd je biorą? - Spójrz na tamte.
Zobacz to! Jakie śliczne.
- Coś mi przypominają. - Co takiego?
Co? Kwiaty z wesela?
Nie! O Boże.
- Czekaj, zobacz, jakie ładne. - Przestań.
Nie chcę dostać ataku paniki.
Wiem, wiem.
Shelby i ja przyjaźnimy się chyba już od dekady.
Jestem jedynaczką i nigdy nie miałam kogoś,
kto pomagałby mi nieść ciężar życiowych wyzwań.
Ona jest takim wsparciem.
Jest bezpośrednia i agresywna, ale kocha całym sercem.
Dużo do zrobienia.
Wiem. Jaka ładna pogoda. Doskonały dzień, by tu przyjść.
- Rzadko się zdarza. - Wiem.
Usiądźmy tu.
Cudowne miejsce.
Prawda? Niesamowite.
- Są prześliczne. - Tak, świetny wybór.
Wiem. Ależ tu jest ładnie.
Cześć!
Miss marynarki!
Świetna stylówka.
Cześć, Shelby.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
- Usiądź. - Popatrz tylko.
Wiem.
- Trzy marynarki. - Styl biznesowy.
Spoko, Megan Fox.
Nie zaczynaj.
Nie dzisiaj.
Żartowałam.
Kupiłam kwiaty dla mamy. Ładne, prawda?
- Piękne. Lubi ten kolor? - Tak.
Skojarzyły mi się z Bliss.
Super jej w fiolecie.
- Tak, są śliczne. - A co z mamą Paula?
Już wyjechała.
Ale są bardzo w jej stylu.
Mamy często tak mają.
Moja mama uwielbia fiolet.
- Co u ciebie? - W porządku.
Poznałaś kogoś?
Ukrywasz go przede mną?
Nie, wcale nie.
Chcę być tym, czego szukam w innych.
Moje życie jest teraz pełne zmian,
muszę przejść przez to sama,
znaleźć spokój i równowagę,
zanim kogoś poznam.
Bądź taka, jak osoba, którą chcesz pokochać.
Musisz chcieć umówić się sama ze sobą.
Nikt nie chce nudziary. Żartuję.
- A ty? Masz chłopaka? - Tak.
- Jesteś zajęta. - Ciągle tego samego.
Od wielu lat. Jest dobrze.
Wiesz, muszę ci powiedzieć…
Nie, żartuję.
Jestem singielką.
A co z Paulem?
- Widziałam go wczoraj. - Nie zaiskrzyło?
Sama nie wiem.
Sytuacja jest w sumie dziwna.
Ja patrzę już w przyszłość, a on nagle potrzebuje rady
albo żebym podjęła za niego jakąś decyzję.
To było dość mgliste, aż nie dowiedziałam się,
że się z kimś spotyka.
Nie rozumiem, po co w takim razie się do mnie odzywa?
To brak szacunku nie tylko dla mnie, ale i dla niej.
To nie fair w stosunku do nas obu.
Jeśli chodzi o następstwo zdarzeń, to…
Było na zakładkę.
- Trochę. - Tak, było na zakładkę.
Nie da się ukryć.
Nie mogę czekać, aż on zamknie sprawę,
muszę zrobić to sama.
Już czas, żebym zrobiła to dla własnego dobra.
Czas, żebym zamknęła ten rozdział. Bo to nieważne.
Nieważne, co on próbuje zrobić
ani jakie śle mi sygnały.
- Wiem, czego chcę. - Tak.
- To już… - Cieszę się.
Czas to zamknąć.
W obecnych czasach trzeba być agresywnym,
żeby kogoś znaleźć i spotkać,
a ja nie jestem gotowa szukać.
To trudne. Pierwsza randka?
- Nie, dziękuję. - Pierwsza randka?
Nie przez ścianę?
Ale jesteś w tym dobra.
Jest tam kto? Panowie?
- Wyjedźmy gdzieś. - Chętnie do Meksyku.
- Chciałabym. - To do Meksyku.
Potrzebujemy tego.
- Potrzebuję powtórki z Meksyku. - Właśnie.
- Trzeba nam wakacji. - Mało co pamiętam.
Przyjaźnię się z Kendrą, Kacią i Moniką.
Byłyśmy razem w Palm Springs.
Łączy nas dobra relacja, jesteśmy przyjaciółkami.
Możemy usiąść, pogadać i lubimy swoje towarzystwo.
Kacia naprawdę bardzo mnie wspiera.
Niby nic wielkiego, dzwoni do mnie, kupuje mi czasem kwiaty.
Drobne gesty, by okazać mi troskę
i życzliwość.
Co czujesz na myśl, że zobaczysz się ze wszystkimi?
Cieszę się.
Z kilkoma osobami nie mam kontaktu.
Z Micah i Iriną się nie kumpluję, bez konkretnego powodu.
Nie nawiązałyśmy więzi. Resztę kocham.
Cieszę się na spotkanie.
- A ty? - Z nikim tam nie gadam.
Jak się widzimy, to jest: „Cześć, hejka, fajnie cię widzieć”.
- Rozumiem. - Jedno „cześć” i mijamy się.
Spędzam czas z Joshem.
Jeśli Marshall się przywita, odpowiem mu „cześć”.
- Zamknęliście temat. - To nic takiego.
Nie gadaliście cały ten rok.
- Zablokowałam go. - Nie ty jedna, ja też.
- Obie go zablokowałyśmy. - Stara, nie miałam wyjścia.
Koleś zamierzał przepraszać raz na miesiąc.
Odparłam: „Marshall, spoko. Jest w porządku. Serio”.
- Trasa przeprosinowa. - Dosłownie.
Ja się wypisałam.
Nie wezmę udziału w festiwalu przeprosin.
Zgadzam się. Może być trochę niezręcznie, ale…
Nie obchodzi mnie to.
Kacia spotykała się z Marshallem po naszym rozstaniu,
ale to nie moja sprawa. To między nimi.
Poprosiła mnie na słowo i odbyłyśmy rozmowę,
że Marshall się do niej odezwał i chcą spróbować.
Spoko. Każdy ma swoją szansę
i każdy ma prawo do szczęścia.
Masz pierścionek.
SPOTKANIE
Tak, zatrzymałam go.
Czemu chciał go odzyskać?
Możesz mówić szczerze.
Marshall chciał odzyskać pierścionek i oświadczyć się innej uczestniczce.
Mówiłeś, że się z kimś spotykasz.
Kacia nagrała mi piękną wiadomość.
Byliśmy na jednej, pojedynczej randce.
Byłam zaskoczona, że o mnie wspomniał.
Chcę zająć się innymi rzeczami, a nie wywlekać to z powrotem.
Poza tym potraktował to lekceważąco…
Miał lekceważącą postawę.
- Zgrywał stoika. - No.
Udawał, że ma na wszystko wywalone.
Chciał pokazać,
że to, co zrobił, to była zupełnie inna skala
niż twój związek z Joshem.
Na początku było w ogóle inaczej.
Odezwałam się do niego, ale nie, że: „Zarywam do ciebie”.
Było mi go żal. Jeszcze w kabinach
nawiązałam z nim więź, przejmowałam się.
Ale głównie chciałam powiedzieć,
że znam to uczucie, i zapewnić go,
że są ludzie, którym na nim zależy. Na tobie też mi zależy.
Ale wiedziałam, że on ciężko to zniesie.
Więc postanowiłam się odezwać, sytuacja się rozwinęła
i to było zdecydowanie coś więcej niż jedna randka.
Mówił takie rzeczy jak: „Psiakość, popełniłem błąd”.
„Gdybym wybrał ciebie, bylibyśmy małżeństwem”.
Te wszystkie SMS-y, rozmowy, które prowadziliśmy,
to było coś więcej niż jedna randka.
W realu nie umówiłabym się z twoim narzeczonym.
- Ale ponieważ to zaczęło się w kabinach… - No.
Nie byłabym…
Gdybym spotkała Marshalla na ulicy,
nie zaczepiłabym go, żeby nawiązać gadkę.
Na tym polega ten program, o to w tym chodzi.
W tym właśnie rzecz, że tak ma być.
Za to Josh…
Cieszę się.
Jak na mnie patrzy, i te jego uszka.
Cześć.
Wyglądasz super, śliczna kiecka.
- Ten łach? Żartuję. - Cieszysz się na lato?
Ja już nie mogę wytrzymać.
A ty ciągle gdzieś podróżujesz.
KABINOWA EKIPA
Dziś też wylatuję.
- Gdzie lecisz? - Do San Diego.
Umówiłam się na oglądanie mieszkań.
O mój Boże!
Myślałam, co by było, gdyby Paul wybrał mnie,
ale w żadnym scenariuszu
nie byliśmy dobraną parą.
Nie wyszłoby nam.
Czuję, że jest między nami prawdziwa więź.
Kocham twoją osobowość.
Takiego partnera pragnę.
Prawda jest taka,
że zdecyduję się na inną osobę.
Przykro mi.
Nie lubię pustych słów, więc nie pożyczę ci szczęścia.
Nie powiem: „Trzymam za ciebie kciuki”, bo to byłaby nieprawda.
Nie chcę randkować przez apki, to nigdy nie było dla mnie.
Ostatnio spotkałam pewnego faceta.
Poznaliśmy się na festiwalu muzycznym w San Diego.
Jest zabawny, lubię spędzać z nim czas,
zobaczymy, co z tego wyjdzie.
Bardzo się cieszę.
Wrócimy z miesiąca miodowego i urządzimy ci imprę pożegnalną.
Tata obiecał, że jeśli wytrzymamy rok,
płaci za miesiąc miodowy.
Więc lecimy do Europy
- na dwa tygodnie. - Nie!
- Tak! - Gdzie lądujecie?
Zaczynamy w Dublinie.
- Będzie super. - Nie mogę się doczekać.
- Podróżowaliście już razem? - Tak, po Ameryce Północnej.
Byliśmy w Kanadzie.
No i w Stanach.
Wiesz, jaki jest w podróży.
- Przeżyjesz 12 godzin lotu. - Tak.
Ale urocze.
Spójrz, czapka dla „psiej mamy”. Muszę ją mieć.
- Musisz. - Koniecznie.
- Strzel sobie fotkę z Asherem. - Psia mama.
Urocze, podoba mi się.
Nie boisz się spotkania z Paulem?
Nie, jest spoko.
Widziałam go już kilka razy, po prostu mnie unika.
W porządku, niech będzie.
To tylko dowodzi, że jest wystraszonym małym chłopcem.
DOM CIOTKI CHELSEA
Rocky!
Cześć!
Witajcie!
- Cześć, Milari. - Witaj, skarbie.
CIOTKA CHELSEA
- A siostra? - Wyglądam jak pisanka.
Jak my wszyscy.
MAMA CHELSEA
- U mnie dobrze, a u ciebie? - Świetnie.
O mój Boże!
To nie było zaplanowane.
Nie było, naprawdę.
Nasza rocznica wypada w moim ulubionym czasie,
czyli dzień przed moimi urodzinami.
Będziemy świętować z moimi ciotkami i całą rodziną
w domu cioci Stephanie.
SIOSTRA KWAMEGO
O mój Boże.
- Jak się masz? - Dobrze.
O rany.
BRAT
Wezmę to od ciebie.
- Chodź, daj całusa. - Tak jest.
- Co tam, K? - Jak leci, B?
Wyglądasz przepięknie!
Kiedy poznałam rodzinę Kwamego,
spytałam, czy się do nich wprowadzamy.
Co tam, stary?
Jak leci?
Przeprowadzamy się tam?
Tak bardzo ich uwielbiam.
Cześć wszystkim.
Podsiadłeś mnie? Spadaj!
Żartuję.
Chelsea i ja miałyśmy super dzień.
Kupiłyśmy składniki
i zrobiłyśmy jollof, ulubione danie Kwamego.
Gotuję dla mojego mężczyzny.
Muszę najpierw spróbować.
Spokojnie, spróbowałam. Jest zajepyszny.
Nie mogę się doczekać.
- Dobra. - Najlepiej z rodziną.
Kwame, opowiesz moim bliskim swoje pierwsze…
- wspomnienie takiego ryżu? - Jasne.
Przyjechaliśmy właśnie do Stanów.
Miałem wtedy osiem lat. Nosiliśmy takie smycze,
bo podróżowaliśmy sami jako dzieci.
- Całą trójką. - Ale bez…
Bez rodziców, ja ich jeszcze nie poznałem.
Oni tak, ale ja nie. Przynajmniej nie pamiętałem.
Miałem pół roku, może rok, kiedy wyjechali.
Naszą trójkę wychowywał w tym czasie wuj.
Przylecieliśmy do Stanów, idziemy przez lotnisko
i nagle podnosi mnie jakaś pani.
Ja na to: „Kim jest ta pani?”.
Ale oni nie reagują negatywnie,
więc dotarło do mnie, że to moja mama.
Nasze pierwsze spotkanie.
Wylądowaliśmy na lotnisku JFK.
Idziemy na parking, wsiadamy do auta.
Wtedy mama wyjęła trzy małe pojemniki.
Dała nam wszystkim ryż po nigeryjsku.
Mój pierwszy jollof.
Mówiłeś, że najlepszy, jaki jadłeś.
- Tak. - To był niesamowity dzień,
ja pierwszy raz piłem mountain dew.
- O rany. - Jerry.
- Przestań. - Super!
Pytałeś: „Co to za impra na języku?”.
Mountain dew.
Tata powiedział: „Jest taki napój, który często piję,
musisz spróbować”.
- No i… - Jasne.
To, że zebraliśmy się tu razem,
bardzo wiele dla nas znaczy, nie macie nawet pojęcia.
Jesteśmy wdzięczni, że jesteś w naszej rodzinie.
I jestem… Chelsea, nie…
Nie, jak zaczniesz płakać, ja też się rozpłaczę.
Ciągle mi to robi.
Zaczyna płakać, ja też.
To było cudowne, być w twoim domu na Święto Dziękczynienia
i nawiązać więź z waszą mamą.
Tak.
Dla naszych rodziców
- to była nietypowa sytuacja. - Trudna.
- Tak, trudna.
Nie od razu to rozumiałam.
Dlatego to był piękny początek naszej wspólnej drogi.
Przed wyjazdem napisałam jej list.
Poświęciłam na to dużo czasu.
Zamknęłam się w pokoju,
chciałam skupić się i podziękować jej za syna,
za wszystko, co daje mnie i naszej rodzinie.
Zostawiłam list Barbarze
i z tego, co wiem, wzięła go,
zamknęła drzwi i spędziła z nim czas na osobności.
Od tego czasu coś się zmieniło. Teraz wie, co czuję do Kwamego.
Tak.
Fuj!
Nie chcę na to patrzeć.
Już wystarczy.
Torba się rozerwała.
Super, mój dom.
NOWE MIESZKANIE JACKIE I JOSHA
O Boże.
Żeby nic nie połamać.
- Dużo tu miejsca. - Wiem.
Jest super.
- Strasznie mi się podoba. - A widok?
- To będzie kiedyś twoje. - Już jest. Nasze.
- Jeśli będziesz grzeczna. - Te same zasady.
Zdejmujemy buty,
na łóżku tylko ubrania domowe.
Ale wiesz, co jest niesamowite?
Możesz wymieniać zasady, rozpakowując kartony.
Dziwne, nie?
Mam rozpakowywać?
Proszę, twoje koszulki.
- Wyjmę dziadka do orzechów. - Robisz to, co łatwe?
- Gdzie to położyć? - Wyjmę dekoracje.
Nie wiem, gdzie dać ten dywanik.
Nie wiem, gdzie chcesz to położyć.
U stóp łóżka, jak w naszym poprzednim domu.
- To czemu leży tutaj? - Nie wiem.
No dobra.
- Wyglądasz jak ten dziadek do orzechów. - Identycznie!
Słodki jest.
Odcień skóry, wąsik.
Co?
Wzięłaś tylko dekoracje świąteczne. Kto tak robi?
Są najważniejsze, ciesz się, że nie wzięłam choinki.
- Pamiętasz choinkę? - Odbiło ci.
Co to?
Są rzeczy, które trzeba oblać.
Stanę tutaj, żebyś we mnie nie trafił.
Zamierzałem w ciebie celować. Czasami mnie wnerwiasz.
Usiądziemy tu?
- Widzisz wodę? - Tak, lubię być blisko wody.
Nawet nie wzniesiesz toastu?
Pić mi się chce.
- Twoje zdrowie, kocham cię. - Ja ciebie też.
- Super, że mamy swój dom. - Tak.
Ludzie widzą we mnie gościa, który jest dziki i szalony.
I poderwie ci dziewczynę.
To nie jestem prawdziwy ja, to tylko tequila.
To było bardzo intensywne,
droga od programu aż tutaj.
Wyjaśniłem jej, że chcę podejść do tego powoli.
Nie chcę się spieszyć.
Kochamy się, nie potrzebujemy pierścionka ani wesela, żeby to udowodnić.
Dobre. Chyba wykończę butelkę.
- Nie rób tego. - Ty wszystko wniesiesz, a ja…
Wykluczone.
Tu kanapa w kształcie L.
Nasza jest za mała. Potrzebujemy większej.
Tu postawimy telewizor.
A tutaj… nie wiem.
Nie przywykłam do takiej przestrzeni.
Podoba mi się ta wbudowana rura do tańca.
Nie, nie.
Kto by pomyślał, że tak będzie.
DZIEŃ MECZU
DRUŻYNA ZŁOTA
- Plan gry. - Jasne.
Albo raczej próba.
- Jestem środkowa? - Tak.
Nasza drużyna to ja, ty, Jackie, Josh, Michael, Paul, JP i Amber.
Więc pomyślałem tak.
Nie znam wszystkich pozycji w futbolu,
więc próbuję to jakoś rozpisać. Na razie atak.
Próbuję rozpisać pozycję.
Ty będziesz środkowym. Wiesz, co to znaczy?
- Tak. - Dobrze.
Ja będę rozgrywającym, za tobą.
Pokaż to.
A obok środkowego, te pozycje nazywają się „guards”.
Z lewej i z prawej. Ci nazywają się „tackle”.
- Chcemy… - Znasz pozycje.
Wiem trochę o futbolu.
Kto wie więcej o futbolu?
Ja chyba wiem więcej o…
- Czemu tak patrzysz? - Jak to „wiesz więcej”?
- Wiem więcej o futbolu. - Doprawdy?
Kotku, znam się na futbolu,
ale ty dobrze znasz się na innych rzeczach.
No dobrze, ustąpię Brettowi. Niech ma.
Przekonamy się, jak będzie sezon.
- Tu jest „running back”. - Jak idzie ci z podaniami?
Nie wiem.
Nigdy nie grałem w futbol.
Ludzie pytają, w co gram.
Mówię, że w nic nie grałem, wolałem plastykę.
A oni na to: „Że co?”.
Wygląda na sportowca.
Widzieliście tego faceta przed kamerą?
Ma sześciopak.
Są ośmiopaki? Nie wiem, ale Brett ma.
Cóż za rzeźba.
Fajnie, że wszyscy będą, ale mam nadzieję,
że będziemy się dobrze bawić, bez żadnych spin.
Myślę, że to super pomysł.
Taka zespołowa aktywność buduje więzi między ludźmi.
Jestem kapitanem, ale nie zależy mi na wygranej.
Dla mnie to przede wszystkim
przyjacielska rozgrywka dla zacieśnienia więzi.
Nie chodzi o to, żeby wygrać, ale o to, by współpracować.
Tak, koniec konfliktów.
Nie spodziewam się szczególnej rywalizacji.
Jest parę osób, które zawsze współzawodniczą
i chcą dać z siebie wszystko.
Na przykład kto?
Kwame.
- Tiffany. - Przyłożę się.
- Tak? - Nie lubię przegrywać.
Jedyną kwestią, która trochę mnie martwi,
jest cała ta sprawa z Jackie, Joshem i Marshallem.
Nie sądzę, żeby wciąż było na tej linii
jakieś napięcie.
Mam nadzieję.
Nie wiem.
A co z Micah i Paulem?
To piękny dzień…
DZIEŃ MECZU
Piękny dzień na mecz
- Spójrz na to. - Tak, Gold Cup Bowl.
Nie grałam w to od lat.
Ostatnim razem grałem w college'u.
- Zaczniemy przygotowania? - Tak.
Gramy w futbol flagowy,
bo chcemy odtworzyć naszą ligę fantasy football.
Oby było fajnie.
Bliss jest bardziej na to napalona niż ja.
Jak wszyscy przyjdą, musimy się porozciągać.
Na takiej nawierzchni łatwiej skręcić kostkę,
bo nie ugina się tak, jak robi to trawa.
Poza tym nasze drużyny są na różnym poziomie wysportowania.
Jeśli ktoś przypadkiem powali moją żonę…
- To się źle skończy. - Będzie dobrze.
Można w ogóle przypadkiem powalić?
Mało grała w futbol flagowy, to się zdarza.
To chyba raczej celowe albo jak za szybko biegną.
To ryzyko związane ze sportem, w tym frajda.
Nie wiesz, co się stanie.
…ostatnim blasku zmierzchu
Potraktujemy to jako zabawę.
To nie walka na śmierć i życie ani Super Bowl.
To zabawa i zbliżenie.
Ja będę tą miłą.
- Żartuję. - Tak.
Dobra robota, Goytowscy górą.
- O tak. - Super!
Cześć!
Idzie Kabinowa Ekipa!
- Przegryw! - Dlaczego tylko ja?
Super, że wszyscy mogą się spotkać
i odciąć od przeszłości.
W pewnym momencie trzeba odpuścić.
Chodzi o to, żeby pogrzebać waśnie.
- Tak. - Zamknąć to.
Panie i panowie, król i królowa.
Mam wsparcie.
Nadciągają złole.
- To Bliss? - Nasi górą.
Jak upchnęła w to cycki?
Stara, mnie zrobił się jeden.
Czy Paul umie grać?
Uciekła.
Nie mam zamiaru ignorować ani unikać Paula.
To ma być fajny, relaksujący dzień.
Będziemy grać w futbol, nie rozmawiać.
Jeśli uda nam się pogadać, to fajnie. Jak nie, też dobrze.
- Zdążyli! - Chelsea! Kwame!
Do boju!
Byłam tu cheerleaderką. Ale nostalgicznie.
Cześć.
Gdzie zgubiłeś resztę szortów?
Gdzie zgubiłeś szorty, stary?
Wyglądasz jak zawodnik. Nie mów, że grasz w futbol.
- Coś tam umiem. - Dobra.
- Jasne. - Wiadomo, spoko.
Zaliczę dwa, trzy przyłożenia i mamy to.
Jedna drużyna.
- Nie wierzę. - Pozamiatamy.
Wygra ten kapitan, który ma mnie w drużynie.
To tekst w stylu Kwamego.
Ale nie protestuję, bo to prawda.
Dobra, zasady i plan gry. Jak to wygląda.
Na boisku jest maksymalnie po trzy osoby.
Jeśli atakuje dziewczyna, to dziewczyna musi bronić.
Chłopak na chłopaka, dziewczyna na dziewczynę.
- Trzy kontra trzy? - Tak myślę.
Pięć na pięć byłoby nieźle.
- Nie wiem… - Mamy spore boisko.
Pięć osób można rozstawić.
Będą sytuacje, gdy będą mieszane płcie.
- Drużyny mają takie same proporcje? - Tak.
- Będzie dobrze. - Nie sądzę.
W ten sposób jest spokojniej
i nikomu nic się nie stanie.
Rozgrywający, numer dziewięć…
ROZGRZEWKA
Oto Amber Wilder!
I chłopaki, i dziewczyny wiedzą, że to futbol flagowy.
Nikt nie gra o miejsce w lidze.
Nie walczy o karierę.
To nie mecz zawodowców.
Mam.
Jesteśmy niczym zawodowi sportowcy.
Prosto w cycka.
To nie będzie „bij, zabij”, jak na wojnie.
- Przygotuj się na wojnę. - Omawiacie zasady?
Mamy drużynę ludzi, których łączą różne relacje,
łącznie z trójkątami miłosnymi. Byłoby zdecydowanie…
Bezpieczniej?
Żeby nikt nie czuł się niezręcznie.
Co tam? Jak się macie?
- Cześć, Paul. Co tam? - Super, Josh.
Niezłe barwy wojenne.
- Cześć, jak się masz? - W porządku.
- Co u ciebie? - Miło cię widzieć.
Cieszę się.
Napisy: Maria Frączek