Poślubiłabym cię. Tak.
33 LATA PRAWNIK
Chcę tego z tobą.
Tak. Naprawdę.
Kiedy dowiedziałem się, że odeszłaś,
to jakbym się załamał.
Myślałem, że się zgadzamy
przez cały ten czas.
Mówiliśmy sobie „kocham cię”.
Rozmawialiśmy o tym, jak bardzo cieszymy się,
że spędzimy razem resztę życia.
Nie wyraziłaś absolutnie żadnych wątpliwości.
Te emocje i wątpliwości pojawiły się, kiedy dowiedziałam się o Lydii.
Ona powiedziała mi o wiele więcej niż ty.
Choć tego nie chciałam.
Rozmawialiśmy o tym. Nic do niej nie czuję.
Ona powiedziała mi,
że przestałeś się z nią spotykać dwa miesiące temu.
Ciągle niepotrzebnie rzucała komentarze o tym,
co ci kupiła, co dała twojemu psu,
jakim samochodem jeździsz.
- Nie czułam się komfortowo. - Nic nie mówiłaś.
Nie byłeś zbyt otwarty na moje zwierzenia
dotyczące mojego błędu z przeszłości.
Właśnie że byłem.
Jak dobrze wiesz, zupełnie zmieniłem podejście.
- Przeprosiłem cię. - Tak.
- Bo powinienem być bardziej otwarty. - OK.
Chciałem być szczery, dać ci poczucie komfortu, ale też…
z jakiegoś powodu wciąż czułem potrzebę chronienia Lydii,
jej uczuć. Wiedziałem, że się przyjaźnicie.
Nie chciałem obgadywać twoich przyjaciół.
Mogłem ci opowiedzieć różne rzeczy o Lydii,
a ty byś pomyślała: „Kurde.
On tak mówi o swoich byłych?
Co powie o mnie?”.
- O tym myślałem. - Rozumiem.
Byłem po prostu na straconej pozycji,
ale powinienem ci to wszystko wyjaśnić,
bo mogłabyś wtedy lepiej zrozumieć całą sytuację.
Tak.
Parę tygodni po tym, jak zaczęliśmy się spotykać,
dowiedziałem się, że próbowała
naruszyć moją prywatność.
- Rozumiem. - I okłamała mnie w tej kwestii.
Jak już mówiłem, zaufanie w związku jest dla mnie najważniejsze.
- Tak. - Powiedziałem jej, że to koniec.
Potem dalej do mnie wydzwaniała, pisała,
kontaktowała się ze mną.
Przeprosiła mnie za to.
Wyglądało na to, że naprawdę ma wyrzuty sumienia.
Pomyślałem sobie, że minęło trochę czasu,
więc może dam jej jeszcze jedną szansę.
Znów zaczęliśmy się spotykać.
Wkrótce po tym
zacząłem dostawać wiadomości od różnych osób
ze zrzutami ekranu jej profilu na Instagramie.
„Znasz tę dziewczynę?”
Odpisuję: „Tak, to Lydia”.
Dostaję odpowiedź:
„Ta dziewczyna od tygodni ogląda moje historie na Instagramie”.
Podobno przeglądała profile wszystkich osób, które obserwowałem,
miała je na oku.
Najgorsze było,
że podjechała pod mój dom,
zrobiła zdjęcie mojego podjazdu
i wysłała mi je z wiadomością:
„Widzę cię”.
No i wpadłem w panikę.
Nie wiedziałem, co robić.
Ale wiedziałem, że to nie jest zdrowe
w relacji między nami.
No więc przestałem z nią rozmawiać.
Po jakimś czasie…
zacząłem mieć wyrzuty.
Ona przechodziła ciężki okres.
Dopiero co przeżyła stratę.
Mimo że uważałem, że to było niezdrowe,
gdzieś w środku myślałem też:
„Kurczę, ona mnie potrzebuje”.
Rozmawiałem więc z nią dalej aż do momentu,
kiedy zaczęło być z nią lepiej.
Miała sporo nowych znajomych.
Chodziła na terapię. Radziła sobie dużo lepiej,
więc zerwałem z nią.
No i… Sam nie wiem.
Nie mówiłem ci o tym,
bo nie chciałem rozgrzebywać starych spraw.
Ale myślę: „Kurczę.
Powinienem o tym powiedzieć Aaliyah,
bo wtedy wiedziałaby, że może ja dalej podobam się Lydii,
może ona ma dalej obsesję na moim punkcie i nie ma tu najlepszych intencji”.
Może dzięki temu podeszłabyś do jej słów bardziej sceptycznie.
Macie bardzo długą przeszłość.
Ta część mnie nie obchodzi.
To normalne. Jesteśmy dorośli, mamy byłych.
Ale niepokojące było dla mnie to,
że aż tak bardzo martwisz się
o to, co jest między nią i Miltonem.
Mówiłeś o niej i o Miltonie, o tym, czy on jest gotowy na małżeństwo.
Żeby nie cierpiała.
Może naprawdę zależy ci na jej dobru.
Ale ja czułam, że wciąż była między wami jakaś więź.
Dowiedziałam się też,
że ona wiedziała, że tu będziesz, zanim zaczął się program.
Powiedziała to komuś?
Pierwszego dnia powiedziała kilku dziewczynom,
że ma przeczucie, że spotka tam kogoś z przeszłości.
Powiem ci to szczerze.
Po twojej reakcji przez chwilę zastanawiałam się,
czy nie zaplanowaliście tego, że będziecie tu razem.
Nie wiedziałam, czy to…
Myślę sobie: „No kurde,
powinniście się zgłosić do Ultimatum”.
- Po co byśmy to zrobili? - Nie wiem.
To nie ma sensu.
Jaki byłby ten plan?
Mielibyśmy tam przyjechać, udawać, że się nie znamy,
stworzyć udawany związek?
Potem do realu,
gdzie nasi znajomi już się znają,
więc też musieliby udawać, że nie…
- Przestań. - Co?
Czy ma to dla ciebie jakikolwiek sens?
- Co…? - Nie, ale…
Ta dziewczyna…
Może dlatego udawaliście, że się rozstaliście.
- Kto wie? - Nie.
Kiedy doszło wtedy do tej rozmowy z nią,
ja powiedziałam coś, choć było to w ramach żartu.
Przyznaję, że może miała prawo źle to odebrać.
- Tak. - Co?
„Jeśli Uche się nie oświadczy, weź go sobie”.
Ale nie mówiłam poważnie. Nie mówiłam.
- Kiedy to… - Mówiłaś.
- Poważnie. - Raczej nie.
Psuło mi to cały eksperyment.
Kiedy odeszłam,
myślałam, że dalej będziemy rozwijać nasz związek.
Nie takiego końca się spodziewałam.
Żałuję tego.
To co teraz zrobimy?
Uważam, że z takimi fundamentami związku
warto jeszcze spróbować.
Wciąż cię kocham
i wyobrażam sobie ślub z tobą,
ale mam również wątpliwości.
Eksperyment był bardzo stresujący,
ale małżeństwo też jest.
Tak.
Patrzyłem na to, co przechodzą w swoim małżeństwie moi rodzice.
Przy tym ten eksperyment wygląda jak jakaś dziecięca zabawa.
Rozumiem.
Żadne z nich nigdy nie opuściło drugiego.
Może teraz doszłaś do takiego wniosku,
że powinnaś wtedy zostać…
ale problem polega na tym, że ty chyba w głowie
oddzielasz nasz związek od eksperymentu.
- Tak. - Prawda?
„Odeszłam, ale nie sądziłam, że to koniec związku”.
Eksperyment i nasz związek to jedno i to samo.
Jak inaczej byśmy się poznali?
Pomagał nam on się porozumieć, rozwinąć.
Ja starałem się zostawić przeszłość za sobą, być bardziej otwarty.
Ty starałaś się nie uciekać od problemów
i lepiej się porozumiewać.
Kiedy w kabinach pokłóciliśmy się, siedzieliśmy tam i przegadaliśmy to.
Natomiast w prawdziwym świecie
nie zdążyłem nawet wrócić do domu z kabin,
a ty już zdążyłaś dodać mnie na Instagramie i usunąć.
Wysłałaś mi wiadomość głosową.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, usunęłaś ją i mnie zablokowałaś.
Przez 48 godzin nie miałem z tobą kontaktu.
Ciągle sprawdzałem twój profil na Instagramie,
aż mnie odblokowałaś. I się odezwałem.
Nigdy w życiu nie rozważałem poproszenia kogoś…
o rękę. Mam 33 lata.
Byłem gotów poprosić cię o to,
żebyś spędziła ze mną resztę życia,
ale nie przyszłaś.
Powiedziałaś mi, że odeszłaś, bo pokłóciłaś się z Lydią.
Ciągle powtarzałaś,
że odeszłaś przez nią,
bo nie mogłaś sobie z tym poradzić.
Ale prawdziwy powód jest taki, że nie wierzyłaś we mnie
ani w nasz związek.
Myślę, że to koniec.
Rozumiem.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
Trochę się boję, że w zlewie będą naczynia i pleśń.
Myślisz, że mam w domu grzyba?
Pleśń! Ten taki różowy ślad na toalecie.
Przekonasz się.
O Boże!
MIESZKANIE IZZY’EGO
No dobra.
OK, czysto tu.
Przestraszyłeś mnie.
Masz niebieskie kwiaty.
- Sam to zrobiłeś? - Tak.
- Trochę dziewczęce. - Bardzo. Tak.
Mieszkanie „zrób to sam”.
Po co się tak martwiłeś?
Spodziewałam się czegoś obrzydliwego.
Jest lepiej, niż bym się spodziewała po kawalerze.
Bez szafek nocnych?
Pozbyłem się ich po przeprowadzce.
Czyli meble mają sens.
- Oczywiście. - Szafka nocna byłaby tu…
Jako kawaler rzadko zapraszasz kogoś do siebie…
Jako kawaler non stop masz pewne osoby u siebie.
Co ty gadasz?
A te osoby uwielbiają szafki nocne, żeby położyć na nich biżuterię albo…
Nikt nie narzekał.
Zwykle cała biżuteria trafia tu.
Rzeczy znalezione.
Jak to?
No dobrze, zobaczmy. Co my tu mamy?
Super, że w rzeczach znalezionych mamy też kondomy.
Jestem odpowiedzialnym facetem. To coś dobrego.
Mamy tu pierścionek, kolczyki…
- Czyje to jest? Nie wiesz. - Teraz już nie wiem.
- Kłamiesz. - Nie, naprawdę.
Jestem tu od półtora roku, więc…
- Wsuwki… - Wszystkie karty na stół?
To ty sprzedałeś duszę diabłu.
Skoro mamy się pobrać, niczego nie będę przed tobą ukrywał.
No dobrze, to czyje one są?
Naprawdę nie wiem. Nie kłamię. Nie wiem.
Jezu. No dobra.
To bardzo niedojrzałe.
Wyrzuć to. Skoro nie wiesz czyje są, po co to trzymasz?
Zobaczmy.
Nie masz żadnych naczyń.
Mam. Co masz…? A, w sensie szklanych? Nie mam.
O mój Boże!
No może kiedy miałam 29 lat… Nie, jakieś 26…
Nie, jednak nigdy.
Nigdy nie miałam jednorazowych naczyń.
Ani rzeczy znalezionych.
Zadziwiające.
Sama nie wiem.
Czy jest to coś, do czego się dorasta, czy on taki już jest?
- Rozmawialiśmy o gotowaniu… - Tak.
- Podałbyś mi posiłek na plastiku? - Kochałabyś mnie?
Przyniosłabym sztućce.
A na pierwszej randce ze świetną chemią…
Zjechałabym cię w myślach.
Starałem się, żeby coś ugotować,
ale podałem to na plastiku i mnie zjedziesz?
- Tak. - Jejku.
Gotowałeś kiedyś dla jakiejś dziewczyny?
- Parę razy. - I podałeś jej to na plastiku?
- A niby nie przychodzą. - Zero krytyki.
Liczyły się dobre chęci. Ale dobrze wiedzieć.
Tak, pochodzimy z różnych środowisk.
Ciężko pracowałem na to, co teraz mam.
Nie dorastałem, jedząc wymyślne kolacje, chodząc do restauracji
i tak dalej.
Nie chcę, żebyś czuł, że cię męczę.
Przyswajam to.
To twoje oblicze, którego nie znam. Myślę sobie też, że jesteś mężczyzną.
Mężczyzną. Nic nie będzie tu nieskazitelne, logiczne.
Czyli ja wysłuchałem ciebie, ty mnie.
Jest jak jest.
Albo podobam ci się taki, jaki jestem,
albo nie.
Stacy jest ode mnie starsza. Miała starszych facetów.
Niektórzy byli od niej starsi o dziesięć lat,
po czterdziestce, tuż po czterdziestce,
a ja mam 29 lat.
Ale z drugiej strony jestem od nich o wiele bardziej stabilny emocjonalnie.
To dlatego ona jest ze mną.
Myślę, że wiek nie ma znaczenia.
To totalne drobiazgi, jak jebane talerze.
No i tak.
Powiem tak.
Twoje wyjaśnienie rzeczy znalezionych.
- Trochę mnie to zbiło z tropu. - W jakim sensie?
Że trzymasz te rzeczy, a nie wiesz, czyje są.
Ja zapominam o tym, że tam są.
- Nie wiem. - Czemu ich nie wyrzucisz?
Nie wiem. Uważasz, że to ze względów sentymentalnych?
Nie, więc nie rozumiem, po co ci one.
No… nie wiem.
Jak byliśmy w sypialni, wiedziałeś, że jest taka szuflada.
- Tak. - Taki żart.
Byłem tu wczoraj, zobaczyłem to i pomyślałem: „Cholera. Zapomniałem”, ale…
Zobaczyłeś to i nie wyrzuciłeś.
Tak, bo… No nie wiem. Nie będę cię okłamywał…
Wiem, ale jesteś ze mną zaręczony. Ja bym wszystko wyrzuciła.
Wyrzuciłam wszystkie zdjęcia, które miałam.
Uważam, że to dziwne.
Zobaczyłeś to wczoraj i tam zostawiłeś,
a potem mi o tym opowiadasz i żartujesz… Nie wiem.
Nie było to śmieszne.
Zostawiłem wszystko nie bez powodu.
Chciałem, żebyś zobaczyła, jak wyglądało moje życie przed tobą.
To co symbolizuje ta szuflada?
To, żebyś zaakceptowała mnie w całości.
Miałam zobaczyć…
- Nie, nie miałaś. - To po co to zostawiłeś?
Co masz na myśli? Myślisz, że robię to celowo?
Nie. Wiedziałeś, że przyjdę zobaczyć mieszkanie.
- Zostawiłeś to. - No…
Niby po to, żebym wiedziała, kim byłeś. No więc
chcesz, żebym widziała w tobie chłopca do bzykania,
który robi ludziom kolacje i nie obchodzi go,
co myślą o tym, jak je podaje. Tak to odbieram.
Chciałem pokazać wszystko takie, jakie jest.
Uznałem, że przeszukasz każdą szufladę.
Przejrzałaś wszystkie moje szafki.
No wiem i chodzi mi o to, że każdy zdrowy na umyśle człowiek,
zaręczony człowiek wziąłby ten jeden kolczyk, pierścionek,
nie wiadomo czyj,
i je wypieprzył.
Chciałem po prostu…
żebyś zobaczyła mieszkanie. Nic o mnie nie wiesz.
Nic o tobie nie wiem?
Chodzi mi o to, jak mieszkam.
Mamy siedzieć tu i udawać,
że nie mieliśmy życia przed kabinami?
Nie udaję.
Mówię ci, że je miałam i z szacunku do ciebie
pozbyłam się pewnych rzeczy, żebyś ich nie widział.
Są nieważne, wyrzuciłam je.
Jesteś moją narzeczoną. Myślisz,
że chciałem paradować przed tobą z byłymi dziewczynami?
- No… - Nie mówię tego.
Nie jestem o to zła. Nie musisz…
A jesteś zła?
Tak.
Nie wiem, co myśleć.
To nie ma sensu.
A to, co teraz mówisz, nie pomaga mi tego zrozumieć
nawet w najmniejszym stopniu.
Zastanawiam się, czy jesteś gotowy, by się zaangażować,
oddać się komuś i iść na kompromis,
bo twoje odpowiedzi wydają się być bardzo w stylu:
„Taki już jestem”.
Gdybyś poznała mnie poza kabinami
i gdybym nie podał ci posiłku na szkle,
nie spełniłbym oczekiwań i byś mnie skreśliła?
Brzmiałaś wtedy jak materialistka.
Nie, mnie chodzi o to…
Ale rozumiesz mnie?
- Tak. Próbuję odpowiedzieć. - OK.
Byłam w podobnej sytuacji. Jeśli wiem, co lubisz,
daję ci to, bo wiem, że to lubisz.
O to mi chodziło. A ty zachowujesz się, jakby mnie chodziło tylko o rzeczy.
- Takie miałem wrażenie. - OK.
Mówiłem ci nawet, że liczą się chęci.
- Rozumiem… - Możesz mi nie przerywać?
Nie chcę tu teraz być. Chcę wrócić do domu.
Wiem, że jesteś teraz cholernie sfrustrowana.
Nie chcesz, żebym tu był.
Do bani,
ale chciałaś kogoś, kto będzie walczył.
Walczę.
Pamiętaj, że cię kocham.
15 DNI DO ŚLUBÓW
- Cześć. - Cześć.
- Dzień dobry. - Hola, mi amor.
- Miło mi. - Miło mi.
- Cześć.
MAMA LYDII
Ponieważ Lydia jest moją narzeczoną, na pewno trochę bardziej denerwuję się
spotkaniem z jej mamą i bratem, bo myślę, że pierwsze wrażenie jest ważne.
Chcę zrobić dobre pierwsze wrażenie. Nie wiem, czy chcę wyglądać na dojrzałego,
czy może na takiego kochanego.
Spotkanie z jej mamą
robi wrażenie.
Jeśli mnie zaakceptuje i pokocha,
to myślę, że naprawdę może nam się udać.
- Jesteś szczęśliwy z Lydią? - Słucham?
- Jesteś szczęśliwy z Lydią? - Tak.
Co do niej czujesz?
Kiedy jestem z Lydią, to jakbyśmy znów byli dziećmi
wiecznie wygłupiającymi się, biegającymi po domu.
Jest bardzo głośno, ale jednocześnie spokojnie.
Ale zdajesz sobie sprawę z powagi sytuacji?
W kabinach rozmawialiśmy o pracy, o naszych rodzinach.
Rozmawialiśmy o różnicach między nami.
Bardzo dobrze się uzupełniamy.
Zapytałam go, czy jest naprawdę gotowy stawić czoła wszystkim wyzwaniom,
które nas czekają,
czy jest gotowy na ślub ze mną.
Tak.
W każdej roli życia – małżeństwo, synowie…
- Dzieci. - Ile masz dzieci?
- Ile mam dzieci? - Ile chcesz mieć?
- Troje. To dobra liczba. - Podoba mi się to. Ta liczba.
Dwoje i jedno adoptowane.
On chce jedno adoptować. Zgodziłam się na to, ale…
Zapytam ponownie po pierwszym.
- Przestań. - Po prostu…
Musi być co najmniej dwoje.
Pierworodne jest ciche.
- Nieprawda. Nie. - A drugie…
Drugie… No…
Mamo…
…włosy.
Na pewno jest pełna pasji.
To po niej.
W kabinach
zawsze było wiadomo, że rozmawiasz z Lydią.
Słyszę głos i myślę: „Tak. To Lydia”.
Wiem to.
Bo jest głośna.
Tak już mam.
Kiedy tu lecieliśmy,
ktoś łypał na nas z tyłu samolotu.
A ja…
Śmialiśmy się. Ona śmieje się bardzo głośno. I mówi.
Bo jest nauczycielką.
W liceum miałem hiszpański.
Jaka jest jedna rzecz, którą pamiętasz?
Me gusta, no me gusta.
Me gusta, no me gusta. OK.
Coś o chłopcu?
Czy wasze dzieci byłyby dwujęzyczne?
- Myślę, że to ważne. - Rozmawialiśmy o tym.
Powiedziałam, że w domu będą mówić tylko po hiszpańsku.
Czyli nie rozmawialiście. Oznajmiłaś mu to.
Tak.
Jesteś bardzo wymagająca. Kiedy czegoś chce…
- Słyszałem. - Cicho.
- Jest wymagająca. - Tak.
Jak się kłócicie?
- Lydia ma OCD. - On… Nie!
To mam po niej.
„Milton, twoja szczoteczka leży na blacie.
- Czemu nie w szufladzie?”. - Tak!
Może też leżeć na blacie obok…
Zostawił pastę do zębów otwartą.
Nie…
Nie zakręciłem…
- Tak! - Nie.
Nie przekonasz ich, stary.
- Ręcznik zostawia na podłodze. - Nie, to nie tak.
Nie podniósł go!
Czasem wychodzisz do pracy, śpieszysz się.
Jesteś spóźniony…
Chcę cię wesprzeć,
ale nie przekonasz ich.
Dobre jest to, że zawsze znajdujemy kompromis.
On mnie słucha.
Mówię, że coś mi się nie podoba, a on od razu próbuje to naprawić.
Próbuje zrozumieć, dlaczego mi to przeszkadza. Wiem o tym,
zapewniam cię, że wiem, że mogę na ciebie liczyć.
To dla mnie jedna z najważniejszych rzeczy.
Naprawdę to doceniam.
Zwolnij. Przetłumaczę.
Ona zawsze szukała przygód.
Zawsze robiła rzeczy, z którymi wiążą się silne emocje.
- Wymagające pasji. - Tak.
Tak.
- Nie płacz. - Nie.
Płakała już trzy razy.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Wiem. A ja ciebie. Jesteś dla mnie wszystkim.
„Chcę tylko szczęścia. Dla was obojga”.
To dla mnie coś zupełnie nowego, ta wasza silna więź.
Wszyscy się tak wzruszyliście. Myślę sobie: „Boże”.
- To dobrze. - To dla mnie nowość.
Ale chyba zawsze chciałem tego dla mojej rodziny.
- Słucham? - „Przyjmujemy cię do rodziny”.
Dziękuję.
Tak. Możemy go zatrzymać.
- Tak? Lubisz go? - Możemy go zatrzymać. Tak!
Żadnych zwrotów.
- Jasne. - Tak.
Nie. Proszę.
- Jasne. - Aha.
A jak będziecie mieć dzieci, pojedziemy na 12-miesięczny rejs
aż do porodu,
bo nie będziemy znosić jej w ciąży.
Za późno na ucieczkę?
Zdrowie.
- Witaj w mojej rodzinie. - Dziękuję.
Jeśli nie jadę autostradą,
zawsze zapominam, jak dojechać do taty.
Jak długo tu mieszka?
Jakieś sześć lat. Tak mi się wydaje.
Aha.
Wczoraj porządnie się wkurzyłam,
ale nigdy nie miałam partnera z podejściem: „Nie odejdę,
nawet kiedy jesteś najgorsza na świecie i żałuję wszystkiego”.
Myślę: „Jesteś pewien?”.
Z jednej strony to macho i twardziel,
ale jeśli chodzi o emocje, nie jest taki. Dziwne.
Ale to właśnie dlatego tak mnie do niego ciągnie.
Dlatego mu ufam.
Z powodu tej jego zaskakującej łagodności.
Czy kiedykolwiek wydawało ci się, że idziesz gdzieś tak długo?
Na pierwszym spotkaniu.
To zupełne przeciwieństwo tego, czego oczekujesz od takiego macho.
- Cześć! - Dzień dobry!
SIOSTRA STACY
- Cześć. - Ojejku!
Dzień dobry.
- Jak tam? - Dobrze. Dziękuję.
- Miło mi. - Mnie również.
- Dzień dobry. - Mój tata, Dale.
- Miło mi. - Mnie też.
Weźmy sobie drinka i zacznijmy poznawać Izzy’ego.
Ekscytujące.
Tyle wyczekiwania.
Ładny.
A tak. Był w zestawie z zaręczynami.
- A tak. - Pierścionek.
- Cudny. - Dziękuję. Mieni się.
- Ale ładny. - Ojejku!
Ma najładniejszy pierścionek.
Ładny.
W kabinach pytał, jaki pierścionek bym chciała.
„Obrączkę albo głaz”.
- Proszę bardzo. - Nikogo to nie dziwi.
Wasze zdrowie. Super cię poznać.
Gratulacje.
- Gratulacje! - Dzięki!
- Witaj w rodzince. - Tak!
- Dziękuję. - Zwariowanej.
- Tak! - Z Bogiem.
Dziękuję.
O rety.
Jak to było wychowywać trzy córki?
- Nie najłatwiej. - Tak?
Pamiętam jeden nasz wyjazd.
Zabrały ze sobą całą walizkę samych butów.
Dwa tygodnie we Francji!
- Ale ona była taka. - Duża…
Kierowca w Nicei ją podnosi i pyta:
„Co to jest?”. Ja na to: „Buty. Same buty”.
- Tutaj? - Nie.
Pojechaliśmy do Francji. Całą rodziną.
Pewnie…
Musicie być głodni. Nałóżcie sobie.
Usiądziemy na kanapie. Jest wiele pytań.
To może być jedyny moment, żeby z wami pogadać.
A potem ślub. To poważna sprawa.
Co takiego jest w Stacy, co sprawia, że wiesz
na 100 procent, że chcesz ją poślubić?
Stacy znała mnie jak własną kieszeń,
a nawet mnie nie widziała.
Wszystko, co myślałem, czułem… Od razu to wyczuwała.
Cała ona.
Ciebie znamy świetnie.
Nie podejmujesz decyzji pochopnie.
- Absolutnie nie. - Właśnie.
Mówicie o ślubie. Skąd ty wiesz, że jesteś gotowa?
Znam go i wiem, że to ten jedyny.
Słyszeliście kiedyś, że chcę wziąć ślub? Nie.
To dla nas naprawdę szok, że to planujesz.
Czy myślisz, że są rozmowy,
których nie odbyliście?
Coś, czego nie powiedziałeś, o czym ona się dowie?
Czy ukrywasz coś przed nami?
- Nie. - Ale tak na serio…
- Masz drugą rodzinę? - Nie.
- Wyrobił sobie właśnie paszport. - Pierwszy?
Tak. Nie było nas za bardzo stać na podróże.
A teraz zaszaleję.
Chcę zrobić sobie
kiczowatą fotkę przed wieżą Eiffla.
- Boże… - Takie tam.
Nie był w Nowym Jorku, nigdzie.
Nowy Jork i Kalifornia to dwa stany,
do których zawsze chciałem pojechać.
Mówisz, że nie podróżowałeś,
bo nie było cię na to stać.
W wieku około 30 lat mniej więcej rozgryzło się już karierę.
Uważasz, że jesteś na właściwej drodze?
Podróże są dla Stacy bardzo ważne.
Może tego nie powie, ale… Podróżujesz częściej niż większość ludzi.
A nie jest to najtańsze, więc…
- Jasne. - Jaka…? Nie wiem, czym się zajmujesz.
- Kiedyś sprzedażą. - OK.
Zostawiłem to z myślą,
że w tym roku chcę mieć więcej czasu dla siebie,
być trochę samolubnym, trochę więcej podróżować.
Takie tam. Zmęczyła mnie ta wieczna harówka.
Nie znam się na ubezpieczeniach, ale znajomy powiedział,
że ponieważ mam doświadczenie w sprzedaży, dziewięć lat,
powinienem pracować z nim w agencji.
Wyjechałem na tydzień na wczasy w Kolorado. Wróciłem.
Pracowałem tam parę dni, a potem program.
- A masz jeszcze pracę? - Tak.
- Byli wyrozumiali. - To ważne.
- To ciężka praca. - Dlatego właśnie…
Praca? Samochód?
W kabinach rozmawia się o wszystkim.
O celach życiowych, wartościach rodzinnych, dzieciach.
A co z dziećmi?
Zgadzamy się w tej kwestii.
Jeśli będziemy je mieć, super. Jeśli nie, to też w porządku.
Czy zauważyliście coś, co jest trudne,
coś, do czego nie przywykliście jako single?
Tak.
- Rozwiniesz temat? - Pewnie. Pogadajmy o tym.
Po jego mieszkaniu nie spodziewałam się Ritza.
Myślę: „Mieszka sam. To facet”.
Ale kiedy ktoś mieszka ze mną,
musimy mieć talerze, szklanki.
Mam plastikowe talerze i miski zamiast szklanych.
Jednorazowe widelce i łyżki.
Miałeś plastikowe widelce i… No nie wiem, jak było…
Jak możecie się tu dogadać?
Myślisz sobie: „Nie do tego przywykłam”.
Ty myślisz: „To moja codzienność”.
- Rozmowa nie poszła dobrze. - No więc jak…?
Oboje czuliśmy się źle zrozumiani i oceniani.
- Tak. - Tak.
On mówił, że ja jestem materialistką.
Ja, że może powinien chcieć mi zaimponować posiłkiem niepodanym na papierze.
- Tak. - No i co?
To był jeden z moich najlepszych dni ze Stacy.
Nie mogę się z tym zgodzić.
Poza kłótnią.
Była zdenerwowana. Wyszła na zewnątrz.
Ja też. Wsiedliśmy do jeepa.
Wzięła mnie za rękę. Wróciliśmy do domu. Pyta: „Chcesz pogadać?”.
Ja na to, że tak.
I wtedy razem to naprawiliśmy.
Ugotowała kolację.
- Wyłączyliśmy światła. - Wiecie?
- Nie wierzę. - Ugotowałam kolację!
O północy. „Upichcimy coś”.
Byłam z siebie dumna.
Kiedy podczas pierwszej kłótni, poważnej kłótni,
pojawia się lęk, że ktoś cię zostawi,
a ten ktoś mówi ci,
że było kiepsko, ale że może naprawimy to później…
Mówi ci, że nawet jeśli się nie rozumiemy,
będzie przy tobie i cię nie zostawi.
Czyli jesteście pewni swojej decyzji,
bo się nie poddacie, co by nie było.
Tak.
To właśnie mówiliśmy sobie od początku
na temat małżeństwa. To jest na serio,
poważna sprawa.
Nigdy nie byłam tak zaangażowana,
bo nie znalazłam kogoś, z kim bym to czuła.
Ten ogień, tę walkę. Kiedy mówię, że wszystko może się posrać,
wiem o tym z doświadczenia. Widziałam, jak coś się rozpada.
- Wiem. - Wiem.
Wybacz, to dla nas trudny temat.
Tak.
No więc…
trzeba wiedzieć, jak to wygląda,
i pamiętać, że będzie lepiej.
Potrzebuję kogoś zdeterminowanego, zdecydowanego, wojownika…
- Kto się nie podda. - Tak.
Widzę to u niego codziennie.
To mnie cieszy, mimo że mam łzy w oczach…
W życiu więcej nie płakałam. Ja rzadko płaczę. Myślę: „Boże!”.
W żadnym z poprzednich związków
Stacy nie była z nikim tak blisko emocjonalnie i fizycznie.
Dlatego myślę, że Izzy jest kimś, kto daje jej szczęście.
Pogadamy?
Ale z drugiej strony Stacy lubi restauracje, podróże.
Lubi ładne rzeczy. Tyle.
O kurde…
To nie znaczy, że on musi zarabiać miliony,
ale znaczy to, że ona nie chce dzielić się rachunkiem w knajpie.
Bo ktoś powinien się nią zajmować.
Można powiedzieć, że żyje się miłością,
ale to trwa do chwili, kiedy trzeba spłacić kartę.
No dobrze. To co pan o tym wszystkim myśli?
- Dużo tego. - Tak. Zgadzam się.
Rozumiem całe to „miłość jest ślepa”,
ale miłość musi też jeść,
musi mieć dach nad głową.
Czasem miłość chce latać pierwszą klasą.
Ona…
Kocham ją na zabój, ale ona lubi…
Oboje chyba chcecie podróżować i tak dalej.
Chcę więc chyba zapytać,
gdzie widzisz się za 5, 10 lat?
Co…? Wiesz, jak to wygląda teraz.
Tak, myślę, że…
Jeśli chodzi o tę moją nową pracę,
trochę się martwiłem, bo byłem w tym nowy.
- Ale w kwestii finansów nie ma limitu. - Tak.
Dostaje się tyle, ile się w to wkłada. Dlatego tak się cieszę.
- Choć to nowe. - Aha.
Ale cieszę się, bo będzie mnie na to wszystko stać.
A nigdy nie było.
- Jasne. - Wie pan?
Mam oszczędności.
Dobrze radzę sobie z pieniędzmi.
Tak. Nie chcę się skupiać… na pieniądzach.
- Tak. - Ale…
Ona oczywiście potrzebuje pomocy, wsparcia.
Ma dom, na który harowała, i tak dalej.
Rozmawialiśmy o tym u niej w domu.
Tak.
Mówiła, że to będzie nasz dom.
Spytała: „Jeśli wysiądzie klimatyzacja, czy będziesz chciał…?
Czy pomożesz mi znaleźć na to 20 kawałków?”.
- Zwłaszcza w tym domu. - Właśnie.
Myślę, że to na tobie spoczywa ta odpowiedzialność.
Ale jeśli ci się nie uda, spocznie ona na mnie.
Nie niepokoję się, nie martwię tym,
że nie będę w stanie jej czegoś zapewnić.
Jeśli się nie uda, nie będę się czuł oceniany.
Ja przede wszystkim bardzo się cieszę.
- Ona chyba też. - Tak.
To bardzo intensywne w tak krótkim czasie, ale jestem dobrej myśli.
Jestem pozytywnie nastawiony. Myślę, że masz głowę na karku.
Widzę plusy tego eksperymentu.
Czy to nastąpi za miesiąc, czy za rok,
myślicie: „Na co tu czekać?”.
W moim życiu wszystko się właśnie układa.
Ona wie, czego chce.
Właśnie dlatego wybrałem Stacy.
13 DNI DO ŚLUBÓW
- Cieszę się! - Fajnie, że ich zobaczymy.
Kiedy faceci trochę sobie wypiją…
- „Dobra, co jest?”. - Nie zapeszam.
- Cześć! - Witajcie, przyjaciele!
Co tam?
- Ale zrelaksowana! - Jak tam?
EKIPA Z KABIN
Marisita!
- Hola. - Miriam!
EKIPA Z KABIN
Moje serce jest takie szczęśliwe.
- Wyglądasz cudnie. No popatrz. - Wiem. Są za bardzo…
Biorę całe mięso. Lubię mięcho.
Nie mogę uwierzyć w to z JP i Taylor.
- Za szybko się zdecydowali. - Nie.
- Nie sądzisz? - Nie.
Wydaje mi się,
że ona nie dała temu szansy. Miała dość milczenia JP.
To jednak związek.
Może on nie umie mówić o uczuciach.
Stary, gdybym ja miał córkę,
chciałbym dla niej takiego męża.
- Coś ty. - Pewnie. Dla mnie to Kapitan Ameryka.
EKIPA Z KABIN
Przyszła Johnie!
O Boże!
Wiesz, kto to?
- Nie. - Twoja znajoma Johnie.
- O Boże! Co u ciebie? - Mamy się przywitać?
Ja tam nic nie robię.
Jesteś.
To skomplikowane.
- Rozumiem. - Jak miło.
- Usiądę. Mogę się czegoś napić? - Tak. Wybieraj.
Johnie to jakiś żart.
Po prostu żart.
Przez cały czas w salonie byłyśmy dla siebie miłe.
Rozmawiamy, żartujemy, dobrze się bawimy.
W pewnym momencie zorientowałam się,
przed nią, że rozmawiamy z tą samą osobą.
Czułam się z tym okropnie.
Współczułam jej.
Było mi smutno,
kiedy wiedziałam, że Izzy mnie wybrał i chce, żebym z nim była.
Strasznie mi jej było szkoda.
A kiedy ona się dowiedziała, zaczęła mnie obgadywać.
Wkurza mnie to.
27 LAT KIEROWNIK PROJEKTU
- Zaraz, to Josh? - Wow.
Nie, to Chris.
- Co tam? Niespodzianka. - Siema. Jak tam?
- Wiecie, że jesteśmy razem? - W jakim sensie?
- Spotykamy się. - Bzykają się.
O Boże!
Chris jest moim chłopakiem.
Po tym, jak rozstaliśmy się w kabinach,
spotkaliśmy się na lotnisku.
Zobaczyliśmy się i więź nie zniknęła.
Jest najlepszym człowiekiem, jakiego w życiu spotkałam.
Jest…
taką dobrą osobą,
że codziennie myślę: „Chcę być taka jak on”.
Moja mama go poznała i powiedziała, że nie miałam lepszego chłopaka.
Po pięciu minutach.
Taką osobą jest więc Chris
i czuję wdzięczność za to…
że dał mi kolejną szansę.
- Hej, Chris. - Cześć.
Miło was poznać, połączyć twarze z głosami.
Mam wrażenie, że przez ostatnie dwa i pół tygodnia tyle się wydarzyło.
Johnie, zgarnęłaś najładniejszego chłopca.
- Dziękuję. - Tak.
Idiota.
Co się tak wystroiliście?
Wolę się wystroić za bardzo niż za mało.
Wiecie co?
Miał na sobie garnitur i rozdarł spodnie stąd dotąd.
To był strój Miltona na oświadczyny.
Dobra, do dzieła.
- Arriba! - Arriba!
- Abajo! - Abajo!
- Por centro! - Por centro!
- Y pa dentro! - Y pa dentro!
Rozkręćmy tę imprezkę!
Spotykacie się teraz ze sobą czy jak?
Tak.
Musiałam go zmusić. Spoko.
Jak do tego doszło?
Nie pamiętam dokładnie, co było wcześniej…
On zerwał ze mną.
- Nieźle. - Klasyka.
Jakbym nie miał powodów.
- Zdrowie. - Bywam toksyczny.
Zerwał ze mną, a potem spotkaliśmy się na lotnisku.
Poznaliście się?
Prawie od razu. Jakimś cudem.
Ja leżałam i próbowałam się zdrzemnąć.
On odebrał telefon od taty
i odszedł.
Wtedy pomyślałam: „Kurde, tęsknię za nim”.
Podszedł do mnie, ścisnął moją rękę i pomyślałam:
„Jestem w nim zakochana”.
Na lotnisku.
Niezły podrywacz.
Dziś rano Stacy żartowała sobie ze mną,
że żałuje, że nie nasrała do tych ciastek, które upiekła.
Że w nie nie nasrała, żeby je dać Johnie. Boże.
- Kurde. - Co nie?
Nie wiedziałam, że jest taka afera.
Miło cię widzieć.
Wydajesz się szczęśliwy ze Stacy. Ja jestem szczęśliwa z Chrisem.
Cieszę się, że podjąłem taką decyzję.
Słyszałem o tobie kiepskie rzeczy.
Rzeczy, które mówiłaś mnie,
mówiłaś też innym.
- Jesteś zły, bo mówiłam innym… - Nie.
Załamałaś Chrisa. Rozumiem.
Podobasz mu się. Ty wybrałaś mnie. Jasne.
Ale kiedy raptem dzwonisz do niego, żeby znowu się z tobą spotkał…
Jakie to ma znaczenie?
Dla mnie nie miało to znaczenia. Chodzi mi o to,
że powiedziałaś mu jedno, a mnie coś odwrotnego.
Mogłabym odejść stąd z Chrisem i już teraz wiem, jak by to wyglądało.
Wiem, jak by mnie traktował. Ale nie zakochiwałam się w nim.
Zastanawiam się, czy…
nie powtórzyłam z Izzym schematu.
Zwykle interesuję się osobami
niedostępnymi emocjonalnie.
Ale czy jesteś gotowa na zmianę?
Tak.
Dlatego tu jestem.
- Mówiłam wam to samo. - Więc…
Nieprawda.
Powiedziałaś Chrisowi, że wybrałaś mnie,
bo spotykałaś się z facetami, którzy lubią przygody, spontanicznymi.
Odpowiadałem twojej przeszłości.
- To prawda. - Miałaś nie wybrać Chrisa.
Wyobraziłaś to sobie i nie byłaś w nim zakochana.
- No… - Potem zadzwoniłaś…
Daj mi skończyć. Wysłucham cię.
Ty byłaś numerem jeden Chrisa i miał zupełnie zrytą banię.
Mówię: „Słuchaj, to powiedziała o tobie”,
on na to: „Ja pierdolę. Ona to powiedziała o tobie”.
Izzy, mogę się odezwać?
- Mówisz od 10 minut. - OK.
- Mogę już? - Tak.
Dziękuję.
Wszystko, co mówisz, się zgadza.
Mówiłam: „Widzę przyszłość z Chrisem,
a na Izzy’ego mam najbardziej emocjonalną reakcję”.
Kiedy ze mną zerwałeś, odtworzyłam sobie w głowie oba związki.
Powtórzyłam schemat. Byłeś moim numerem jeden.
Ja miałam więc, kurwa, złamane…
Ale nie byłem twoim jedynym numerem jeden.
- Więc… - Byłeś.
Możesz mnie jednak posłuchać?
Przez cały czas w kabinach, przez wszystkie randki
miałam jeden numer jeden.
Dlatego próbuję wynagrodzić to teraz Chrisowi,
to, że był numerem dwa.
Okazało się, że miałeś rację.
Nie jesteś moją osobą, a ja twoją. Jesteśmy niestabilni emocjonalnie.
Jeśli mogę ci coś doradzić…
- Nie potrzebuję twoich rad. - Jeśli…
Jednak potrzebujesz. To nie tylko ja. Wszyscy myślą, że jesteś fałszywa.
- OK… - Powiem, że…
Dziękuję.
Nie chcę na ciebie najeżdżać.
Po prostu… byłem kiedyś zaangażowany w nasz związek
i tak bardzo się cieszę, że już nie jestem.
Nie ze względu na naszą więź, a na wszystko, co słyszałem.
Może zastanów się nad tym, co mówisz.
- Nie. - Tu nie chodzi o mnie.
Chodzi o to, co ludzie gadają.
Bo ja nie jestem taką osobą…
A jaką? Bo o to chodzi w tym eksperymencie.
Próbuję ci powiedzieć, ale mnie nie słuchasz.
Ja cię nie słucham? Słuchałem o tobie wszystkiego.
Bo ja nie jestem fałszywa.
Skończyłabym wtedy z najmilszym gościem w programie?
Nie znasz mojego życia i to wy jesteście fałszywi.
Mam tego dość. Nawet mnie nie słuchasz.
Powodzenia.
Powodzenia, stary.
Tak właśnie jest… kiedy dogonią cię własne kłamstwa.
Gorzej już pójść nie mogło.
- Mówił, że jestem najbardziej fałszywa. - Co?
Jakby mówił, że jestem do dupy.
No…
Nikt tak nie myśli, nie?
Poza nim nikt tutaj tak nie myśli.
W porządku?
On uważa, że ja na ciebie nie zasługuję. To właśnie mi mówił.
Hej, Stace.
Co?
Chodź.
To pojebane. On nie ma o nas pojęcia.
Najbardziej zabolało mnie to,
że mówił: „Wiem, jaki on jest świetny, a ty jesteś do dupy”.
Nie jesteś. Wiesz o tym.
Nie słuchaj kogoś, kto cię rani.
Powiedział,
że rozmawialiście o mnie i obaj uznaliście,
że jestem okropną osobą.
Czy bym tu siedział, gdybym tak uznał?
- Chyba nie. - Zaczął coś zmyślać.
Boże, nienawidzę go.
Zakochałem się w tobie. Nie jesteś złą osobą.
Ci, którzy są ważni, nie uważają cię za złą osobę. Wiesz?
Ci, którzy są nieważni, mogą mieć swoje zdanie. Nieważne.
W porządku?
Tak bardzo cię kocham.
- W porządku? - Tak, tak.
Wyrzuciłem jej te jej kłamstwa, a ona…
Jakie?
Powiedziałem, że jest fałszywa.
- Zjechałem ją. - I co powiedziała?
„To wy jesteście fałszywi”.
- Ja byłem wkurzony. - W jakim sensie jesteśmy fałszywi?
To właśnie chciałem powiedzieć. Kurwa, bez sensu.
Cóż, w dupie mam to, czy jej słowa mają sens.
Jestem bardzo wdzięczny za ciebie i nasz związek, kotku.
Chyba właśnie o tym myślę.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Cieszę się, że potrafimy się porozumieć.
- Wstrząsnęło to tobą. - Kocham cię.
Nie wstrząsnęło, ale jestem wkurzony.
Ale skoro nic nie powiedziała, to co cię wkurzyło?
Nie lubię, jak ktoś wciska mi kit.
A jaki kit ci wciskała?
Że jestem fałszywy.
- Tyle? - Tak.
Chodziło o mnie? O czym mówiła?
Nie, nic o tobie.
Raczej broniłem siebie i moich kumpli.
- Tego, z którym siedzi? - Właśnie.
- Mam to gdzieś. - Zagubiona duszyczka. Módlmy się.
Ja mam ją gdzieś. Po prostu…
Siedzę tu sobie i patrzę na wszystkich…
- Nie porównuj mnie do masakry. - Nie…
- Nie bądź wdzięczny, bo widzisz obłęd. - Nie.
Cieszę się po prostu, że we wszystkim się rozumiemy.
- Czyli dobrze poszło. - Tak.
Ale tu u was spokojnie.
Hej! Dajcie nam tu Uche!
- Jasna cholera! - Siema.
- Co tam? - Co jest, brachu?
Jak tam?
Pierwszy raz widzę Uche po wszystkim, co zaszło z Aaliyah.
Ja kiedyś… czułam coś do tej osoby.
Mamy tu ciasteczka, dipy, co chcesz.
OK.
Lydia, chcesz pogadać?
Niespecjalnie, ale jeśli muszę…
Nie musisz.
Pewnie. Pogadam z tobą.
Ale potrzebuję drinka.
Myślę, że to bardzo możliwe, że Lydia zgłosiła się do programu
ze złymi intencjami.
Chcę się dowiedzieć, jak było.
Potrzebuję wyjaśnienia.
Kiedy się poznaliśmy,
od razu między nami zaiskrzyło,
od razu nas do siebie ciągnęło, od razu była między nami więź.
Chyba to, że czułem, że mnie pragniesz, potrzebujesz,
zbliżyło mnie do ciebie.
Miałaś wiele cech, które mi się podobały.
Myślę: „Jest inteligentna, ambitna, troskliwa”.
Poznajesz mój ulubiony kolor i zaraz
masz granatową sukienkę.
Poznajesz mój ulubiony alkohol
i za tydzień wysyłasz mi butelkę.
Widziałem, że każdego dnia się starasz.
To jedna z rzeczy, które uwielbiałem.
Boże.
Myślę, że powinniśmy porozmawiać szczerze.
- Bez kłamstw, dramatów. - Ja nie kłamię.
Nie mówię, że kłamiesz.
Pamiętasz naszą pierwszą kłótnię,
w której nie byłaś jednak ze mną szczera?
- I… - A ty ze mną.
Ale w tamtej chwili byłem, bo wszystko ci powiedziałem.
W zamian za to ty mnie okłamałaś.
- Nie. - Za szczerość.
Nie chcę tu się spierać. Mówię ci tylko, jak ja to widzę.
Ale ty widzisz to… Mówię, że cię nie okłamałam.
Skoro byłaś szczera, dlaczego byłem zły? Wyjaśnij to.
Skąd moja złość?
Nie będę tu teraz rozgrzebywać naszej przeszłości…
Usiłuję ci powiedzieć… Nie chcę się spierać o to, co było…
Ale podnosisz głos.
Ale było tak… Wyjaśnię ci to.
Zadałaś mi pytanie. Byłem szczery i zapytałem, dlaczego o to pytasz.
Po jakimś czasie.
- Nie od razu. - Ale powiedziałem ci prawdę.
Potem zapytałem, dlaczego zadałaś mi to pytanie,
a ty nie byłaś szczera.
Powiedziałaś, że to taka intuicja…
- Tak. - Przeglądałaś moje rzeczy.
Nieprawda. Otworzyłam szufladę.
- Nie byłaś szczera. - Słuchaj.
- Posłuchaj. - Nie powiedziałaś mi.
- Czekaj. - Nie.
- Słuchaj. - Nie powiedziałaś…
Nie będziesz tak do mnie mówił. Słuchaj.
- Słuchaj. - „Stąd to wiem”.
- Koniec końców… - Nie byłaś szczera.
Koniec końców nie powinniśmy być razem, prawda?
Chcę skończyć. Nie skończyłem nawet mówić ci wszystkiego.
Nie chcę gadać.
- Jesteś narcyzem. - Tylko skończę.
Daj mi skończyć.
- Proszę. - Nie chcę.
Milton, chodź tutaj. Gdzie ty byłeś?
Nie można skorzystać z pisuaru?
Twoja kobieta kłóci się tam, rozmawia z Uche.
- No hej. - Milton. Co tam?
Co jest?
- Szukałam cię. Gdzie byłeś? - Sikałem do pisuaru.
Dziękuję za wyjaśnienie.
Moglibyśmy z Lydią pogadać na osobności, a potem…?
Możecie,
ale my mamy plany za dziesięć minut.
- Daj mi to skończyć. - Będę na zewnątrz.
- Dziękuję. - Pa.
Chodzi o to…
Uche, o czym…?
Przyśpieszmy trochę, bo macie plany za dziesięć minut czy coś tam.
Kiedy znów zaczynaliśmy ze sobą rozmawiać, dostawałem wiadomości od dziewczyn,
które śledzę na Instagramie.
Mówiły mi, że oglądasz ich historie.
Co?
Wysyłały mi zrzuty ekranu z twoim profilem i mówiły,
że od tygodni oglądasz ich historie.
- Oglądasz ich historie. - Nie wiem, może to…
Jakiś algorytm Instagrama.
Mieliśmy przecież nie kłamać.
- Znajdowałaś osoby, które obserwuję… - Nie kłamię.
Po co miałabym to robić?
To dlaczego one piszą, że siedzisz na ich profilach,
aż czują się niekomfortowo?
- A do tego… Chwila. Lydia. - Zapomniałeś o tym, jak było?
Aż wreszcie przejeżdżałaś koło mojego domu…
- Zrobiłaś mu zdjęcie. - Nie.
I mi je wysłałaś z tekstem: „Widzę cię”.
Przejeżdżałam, kiedy rozmawialiśmy.
Nie mów, że nikogo nie miałeś.
- To nie ma sensu. - Mówię ci, co czuję.
Serio? Zrzuty ekranu?
To, kurwa, jakiś żart.
On wie, co naprawdę zaszło między nami.
Wie o tym. Wie.
Ale tego nie powie.
Mam powiedzieć wszystkim, co się stało?
Opowiesz mi o sekstingu?
Przespał się z dziewczyną, kiedy był ze mną.
A potem miał czelność oceniać Aaliyah, kiedy powiedziała mu o swojej przeszłości.
- Nie mam nic do dodania. - Teraz…
- Jeszcze jedno. - Nie.
Po tym?
- Strasznie mnie zawiodłeś. - Jeszcze jedna rzecz.
Totalnie rozczarowana.
- Taki super… - Pokazałem ci!
- Ale to? - Pokazałem ci.
- Nie będę tego znosić. - Właśnie ci pokazałem.
- Znowu odejdziesz? - Tak!
I uwierz mi, że ostatni raz widzisz, kurwa, moją twarz!
- Nie potrafisz rozmawiać. - Spierdalaj!
- Tak. - Jesteś arogancki!
Nie będę tego znosić. Idź sobie wyleczyć osobowość!
To nie ja śledziłem ludzi na Instagramie.
- Milton! - Lydia.
Gdzie Milton?
Milton!
Mam, kurwa, dość.
Jeśli ja i Milton przetrwamy to, przetrwamy wszystko.
Odejdźmy od niej. Chcę z tobą pogadać.
WKRÓTCE
Czuję, że ci nie wystarczam.
To defensywa.
To było podstępne.
Co ja ci zawdzięczam? Nie ufam ci.
Tak, popełniłam błędy…
Jesteś do dupy.
W głębi duszy zastanawiam się, czy to naprawdę osoba dla mojego syna.
O Boże.
Zastanawiam się, co 30-latka
może widzieć w 24-latku.
To fałszywe.
Lydia zaplanowała, że będzie tu ze mną.
To nie przeznaczenie.
Zaplanowała, że oboje tu będziemy, bo nie mogła o mnie zapomnieć.
Milton!
Kocham Izzy’ego. Jest niesamowity. To najlepszy człowiek, jakiego znam.
Co by nie było, walczymy o siebie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Chcieliśmy znaleźć miłość. Chciałam znaleźć męża.
I wiesz co? Znalazłam.
Kocham Izzy’ego. Wyobrażałam sobie nasz ślub.
Zakochanie się w Stacy to szaleństwo, ale nie chcę nikogo innego.
Jeśli tak ma być, chcesz tego.
Moja dziewczyna. Kocham ją.
Ojejku!
Tak, jestem panną młodą.
Mam nadzieję, że jest gotowy.
Mam faceta moich marzeń,
ale może on uzna: „To dla mnie za dużo”.
Jesteś chyba zdenerwowany.
Z Lydią wiążą się kompromisy.
Ale przemyślałeś to?
Zaraz podejmę najważniejszą decyzję w życiu. Boję się.
Chcę wyjść stąd z obrączką na palcu i ze Stacy jako moją żoną.
Nadszedł czas, by zdecydować, czy miłość jest ślepa.
- Chcę być kochany tak, jak ja kocham. - O Boże.
Przyszłam do programu, by znaleźć kogoś, kto pokocha mnie za to, kim jestem.
Co ja robię nie tak?
Napisy: Katarzyna Puścian