Tak, nagraj moją pachę.
Dobrze, że tego nie czujecie. Tylko to widzicie.
Przestań!
Patio powinno się stać naszym wieczornym rytuałem.
Będziemy tam sobie rozmawiać o tym, jak nam minął dzień.
Czas na refleksję.
Oczyszczanie atmosfery z kondomami w tle.
Szczęściarz ze mnie.
Ja milczę. Ty coś mów.
Co założysz?
Szorty?
A co byś chciała?
Te czarne.
Czarne?
Bo ja będę na czarno.
- Nie chcę pod kolor. - A ja chcę.
Nie, mowy nie ma.
Czemu nie?
- Po co się ubierać pod kolor? - Bo będę twoją żoną!
Nie mam 12 lat.
Proszę.
30 LAT GEOLOŻKA
- Nie założę ich. - Założysz.
- Czemu na czarno? - Tak jak ja.
- Chcę założyć te szare. - Nie. Założysz te.
Chcę szare i różową koszulkę.
Założysz te.
- Tak. - Założę szare i różową koszulkę.
Założysz je? Por favor.
Por favor?
- Idź się ubrać. No już. - Nie.
Przestań! Dobra.
A moje ubrania?
Szorty masz tam.
Potrafię być trochę uparta,
ale my się tak wygłupiamy.
Śmiejemy się. Kiedy muszę pogadać na poważnie, robię to.
Nie! Co ty robisz?
Bardzo łatwo jest nam być sobą.
Zostawiłeś tu szorty.
Nie założę tamtych.
Dlaczego? Mówiłam ci, że musisz.
Nie! To nie te!
Wyglądają super.
- Jak mój tyłek? - Możesz założyć te?
Por favor.
Ładnie cię proszę.
- Nie. - Bardzo ładnie.
- Nie. - Por favor.
Nie pasują do koszulki.
Pasują. Wszystko pasuje do różowego.
Nie. Jesteś troszkę za stara.
Pewnie zapomniałaś, czym jest moda.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
- Hej. - Dzień dobry.
- Witajcie. - Dziękujemy.
Jeździliście już czymś takim?
- Ja chyba raz. - OK. Powodzenia.
- Dzięki. - Dobra.
Zielony.
I gotowe.
- Dobrze? - Jasne.
- Dzięki. - Dzięki.
- Tak? - No dobra, zaczynamy.
Fajnie, że poznam trochę Meksyk, spędzę czas z Taylor.
Nie lubi mocnych wrażeń aż tak jak ja, ale mówi, że spróbuje.
Zobaczymy, czy dziś się to potwierdzi.
O mój Boże.
Nie… Nie zatrzymuj się i nie ruszaj tak nagle. Dobra, może trochę dalej.
- Podnieść koła? - Nie.
Piętnaście to szybko.
- W porządku? - Nie.
O mój Boże.
Może trochę zwolnij? To po hiszpańsku.
Ale przejażdżka.
Następnym razem szybciej.
Ta prędkość była OK.
Ale było fajnie. Pierwsza wspólna przygoda.
Dobrze nam to zrobi.
- Wyjście? - Wyjście, zrobienie czegoś.
Następnym razem ja poprowadzę.
Jak się czujesz?
Spocony.
Ja też.
A z resztą?
Czuję się w porządku.
- Tylko w porządku? - Tak.
Czy jest coś, o czym myślałeś?
Częściej pokazuj piegi.
- Wariat. - Ładne są.
- Dziś je widać. - Wiem.
To wszystko?
Wariat.
Tak sobie myślę,
że w kabinach czułem się bardziej komfortowo, bo…
mówiłem do ściany.
- Teraz mówisz do twarzy. - Tak.
- Ludzkiej. - Ładnej.
Nie obwiniaj się…
- Ale to moja wina. - Ale…
Chodziłeś na randki w realu.
- Prawda? - Tak.
Czyli potrafisz to robić.
Tak tylko mówię.
Poznaliśmy się na ślepo, ale wciąż jestem człowiekiem.
Tak.
Niestety!
Mam nadzieję, że wrócimy do Houston,
popracujemy nad tym,
zobaczymy, jak nam się razem mieszka.
Mam nadzieję, że staniemy się lepszą, silniejszą parą.
Lęki?
Że odejdziesz.
Nie odejdę bez uprzedzenia.
Dam sobie trochę czasu. Może to się zmieni.
Nie skreślaj mnie.
Spróbuję.
- Skopiesz mi tyłek. - Raczej ty mój.
Nie grałam gdzieś od 13 roku życia,
no i widziałeś, że nie najlepiej u mnie z koordynacją.
Kurde. Będzie ciężko.
Tak, tatuśku.
No dobra.
Praworęczny czy leworęczny?
- Leworęczny. - Super.
Czyli nic mi nie doradzisz.
- Chyba pójdę na całość. - Im dłużej myślisz…
Jak nisko mam trzymać kij?
- W sumie to nie wiem. - Drążek.
Jak ci wygodnie.
Cały.
Dobrze.
Zostań! Nie!
Piłeczkowi kumple.
Czyli?
Piłeczki są obok siebie.
Aha.
Chyba dałeś mi za wysoki kij.
Przynieść ci mniejszy?
Wolę większe.
- Bum. - Dobrze.
- No dobra. - Brawo, skarbie.
Ojej, ubrania mi spadają.
Rozmowa o kijach i spada mi ramiączko.
A skoro mowa o…
Dużych kijach?
Co sądzisz…?
O twoim kiju?
O moim kiju.
Jest w porządku, OK.
Jestem obecnie zadowolony.
Ale ja myślałam, że ty będziesz bardziej do mnie startował.
Bo jesteś takim macho…
Aha. Bywam bardzo nieśmiały.
W łóżku?
Przy tobie.
Chyba dlatego, że związane są z tym uczucia.
To nie jakaś przygoda na jedną noc. Chodzi o to, jak mi się podobasz.
Od bardzo dawna nie czułem tego do nikogo.
- Jestem w tobie zakochana i chcę… - Hurra.
A ja w tobie.
Jestem zupełnie otwarta,
a dla mnie to przekłada się też na kwestie fizyczne.
Chcę, żeby to było coś fajnego, taka spontaniczna przygoda.
Jeśli chcesz mnie złapać, dotknąć, przegiąć w pół, co chcesz, śmiało.
Czuję z tobą więź fizyczną i seksualną…
Ja też. Przyjdzie na to…
- Zaczynasz się pocić. - Po prostu…
- Cały… - Stoję w słońcu.
Może to przeze mnie.
Sprawiasz, że się pocę.
- Tatuśku. - Ale…
Chcesz coś do picia? Mam coś.
- Świeżutki, sama zrobiłam. - Kocham cię.
Ja ciebie też.
Spróbujesz?
Nie.
Nie jest złe, ale o wiele lepsze byłoby na ciepło.
Aha. Za długo brałeś prysznic.
- Ładny widok. - Szkoda, że tak mało gwiazd.
- A dlaczego jest ich tak mało? - Zanieczyszczenie.
Miałaś na studiach astronomię?
Nie, miałam meteorologię.
Meteorologię? Poziom 2000?
Nie, 3000.
Nie miałam zajęć na poziomie 2000.
- Czemu? - Taka jestem mądra.
Zabawniejsza, niż myślałem.
Co? Ja jestem przezabawna.
- Bez przesady. - Jestem przezabawna.
To lekka przesada.
Żadna przesada. Przezabawna.
Ty nie możesz rządzić mną. To tak nie działa.
- Tylko ty możesz się rządzić? - Nie rządzę się.
Po prostu… jestem asertywna. Jest różnica.
Nie, rządzisz się.
Dobra, trochę.
Gotowa?
Gotowa do łóżka.
Przepraszam.
Kowboju, porwij mnie.
Oj, tatuśku.
Oj.
O Boże! Ale miłe uczucie.
No więc… kocham cię. A teraz spać.
- Kocham cię. - OK…
Kocham cię i chcę po prostu iść spać.
Co powiesz o tym dniu?
Było fajnie.
- Tak? - Tak.
A ty?
Wydaje mi się, że nie jesteśmy na etapie… na którym powinniśmy być.
Bo ciągle myślisz o tej niezręczności.
Bo ona dalej trwa.
Bo przyczepiłaś się do tego, nie zapomniałaś.
- Boże. - Nie zapomniałaś o tym.
Może i nie.
Powiedzmy.
Ciągle myślisz o tym, żeby odejść.
Nasza więź emocjonalna nie jest na etapie, na którym powinna być. Tyle.
Wiem, a ty się nie zmieniasz.
Ten dzień niczego nie poprawił.
Bo się nie zmieniasz.
Uparłaś się, że jest niezręcznie.
- Tak się czuję. - I że tak już pozostanie.
Od trzech dni tak jest.
- Właśnie. Nie potrafię cię przekonać. - Nie proszę o to.
Ale ja próbuję! Dosłownie próbuję cię przekonać.
Za każdym razem ta sama rozmowa.
Bo nie zmieniasz zdania.
Ja próbuję, kurwa, każdego dnia.
Wiem o tym.
Ale nic z tego nie wychodzi.
Przykro mi, że mieliśmy niezręczne pierwsze spotkanie.
- Trzeba o tym zapomnieć. - Nie.
- Od tego to się zaczęło. - Nie.
Ja o tym zapomnę i powiem, że pierwsza noc tutaj była niezręczna.
- Bo… - Drugi dzień był dziwny.
- Dzień trzeci bez komunikacji. - Pierwszego…
Czwartego też się nie dogadamy.
Pierwszego dnia było niezręcznie, bo ty…
Jebać pierwszy dzień i pierwsze spotkanie!
- Zapomnij o tym! - Od tego się zaczęło.
- Może nie? - Nie.
Zaczęło się tu, bo sobie z tym nie radziliśmy.
Ty sobie nie radziłaś.
A z tobą ciągle jest niezręcznie.
I nic nie mówisz. Teraz pierwszy raz ze mną rozmawiasz.
Mamy tylko to: pierwsze spotkanie i przyjazd tutaj.
Nieprawda?
To…
co się zmieniło po kabinach?
Rozumiem, że próbowałaś pokazać się…
i wyglądać jak najlepiej,
ale gdybyś pokazała mi się taka,
bez makijażu, byłoby lepiej.
Czyli mój wygląd wpłynął na twoją komunikację?
Wydawałaś mi się sztuczna.
Czyli to dlatego komunikacja szwankowała, różniła się.
- Tak się zaczęło. - Byłam sztuczna.
Interesujące.
Miałaś…
tapetę, sztuczne rzęsy.
Mówię szczerze. Przykro mi, że tak trudno to słyszeć.
Ale ty nie wiedziałeś, jak ja wyglądam!
- Pokazałaś coś sztucznego. - Wystroiłam się i umalowałam.
Mocno. Całą marynarkę miałem w makijażu.
JP, nie będę… Ja na dziś skończyłam. Nie.
- O nie. - Przerwa, chodź tu.
- W życiu. - Nie chciałem…
Ty nie wiedziałeś, jak ja wyglądam.
Chciałam się czuć i wyglądać jak najlepiej na nasze pierwsze spotkanie.
Kobiety malują się, bo chcą czuć się ładne.
Robi tak wiele dziewczyn i kobiet.
Kiedy cię zobaczyłem i miałaś to wszystko na twarzy, pomyślałem:
„Czy tak będzie codziennie?
Będę musiał się z tym zmagać?”.
Z twoim nakładaniem maski.
Dosłownie nakładasz sobie maskę,
no i pomyślałem: „No…
nie do końca tego chcę”.
Chcę tej twarzy.
Ale nie widziałeś jej wcześniej.
- Teraz widziałem. - OK.
Byłam przy tobie umalowana raz, na pierwszym spotkaniu.
Od tego zaczęła się cała ta niezręczność.
Nieważne.
Naprawdę starałem się sobie niczego nie wyobrażać.
Miałem być w pełni zaangażowany, co by nie było.
Mój widok tak zrył ci banię, że nie umiesz się porozumieć?
- O to chodzi? - Tak! To coś złego?
- Okropnego. - To prawda.
- Szczera prawda. - Super, że jesteś szczery.
Po prostu się nie maluj.
- Będę robić, co chcę. - No to proszę bardzo.
Nie będziesz mi rozkazywał.
Cała ta kwestia makijażu to jakaś masakra.
Mówię ci, że go nie potrzebujesz. Byłaś jakby nieprawdziwa.
Prawdziwa.
Ale gdybyś wyglądała tak, byłoby super.
Sorry, ale ja zakończyłam ten jebany temat.
Super!
To maluj się. Rób, kurwa, co chcesz.
- Mam to gdzieś. - Mam dość.
To coś złego?
Nie wiedziałeś wtedy, jak wyglądam.
Ale teraz wiem!
Ale i tak będę robić to, co chcę.
Jak będę chciała się umalować, zrobię to.
To zakryj twarz, zakryj swoją piękną twarz.
To właśnie zrobię.
Jeśli będę chciała… Kilka dni się nie malowałam, ale…
Wiem i było super.
To coś złego? To coś złego, że nie chcę, żebyś się malowała?
- To takie złe, że wolę cię bez makijażu? - Chcę to zakończyć.
To takie złe?
99 procent kobiet chciałoby to usłyszeć.
Ty to słyszysz i myślisz: „To strasznie głupie, nie wierzę”.
Powiem, że nie chcę już o tym, kurwa, gadać.
To nie gadaj.
I tak odejdziesz, więc to nie ma, kurwa, znaczenia.
Prawda?
Nie wiem.
Na pewno nie zostanę tu dziś z tobą.
- Mam to gdzieś. - Dobra.
To super. Dam sobie tę noc
i zdystansuję się trochę od ciebie.
No zajebiście.
Będę spać w innym pokoju.
Doceniam to, że dziś ze mną porozmawiałeś.
Zdecydowanie.
Wciąż jest tu miłość i troska. Chcę to zachować.
W kabinach miałam dobre przeczucie. Czułam się z tobą bezpiecznie.
Zakochałam się w twoim sercu.
Dalej mi się wydaje, że masz dobre serce.
Tak. Mnie wydawało się, że jesteś czuła, życzliwa,
że będziesz mnie wspierać.
Zawsze.
Wciąż jesteśmy tymi ludźmi.
To dlaczego nie możemy…
do tego wrócić?
Do kabin?
Kabiny nie są prawdziwym życiem.
Ale my jesteśmy tacy sami.
Najlepiej będzie wrócić do tego jutro i…
jeszcze trochę porozmawiać, ustalić, co zrobimy.
Dobry pomysł.
No dobrze.
Porozmawiamy jeszcze rano.
O rety.
Gdyby można było nagrać zapach…
- Wracamy dziś do Houston. Jak tam? - Wracamy do Houston!
Do H. Jak się czujesz?
- Nie chcę wracać. - Ja też.
Patrzę na te walizki
i myślę: „Nieźle. Totalny bajzel”.
Będziesz miał dużo prania.
Aha.
Cieszę się, że wracam, że poznasz rodzinkę.
Nie masz pojęcia, co cię czeka.
Głośno i wesoło!
Cieszę się. Cieszę się też, że poznasz moją mamę i moją rodzinę.
Będzie więc bardzo fajnie.
- Aha. - Jak wrócimy.
- Najpierw pakowanie. Hurra! - Hurra!
Ale super, że już wracamy.
- Do kogo zadzwonisz najpierw? - Do mamy.
Do mamy?
Ja najpierw zadzwonię na FaceTime do wszystkich moich kumpli.
Ale z ciebie 24-latek.
A ty jesteś taka stara.
Sam jesteś.
Nie, nie jesteś.
Jesteś dzieckiem, małym.
Wszystko mokre.
Co mam z tym zrobić?
Powieś.
Kurde, dlaczego wszędzie na podłodze leżą ręczniki?
Bo to ich miejsce.
I jak? Boisz się ze mną zamieszkać?
- Aha. Lubię mieć własną przestrzeń. - Ja też. Zawsze mieszkałam sama.
- Potrzebuję czasu bez ciebie. - Ja też.
Wal się.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Jak tam? - Jak ci minęła noc?
Dobrze. A tobie?
Dobrze.
Mam wrażenie, że od kilku dni
próbujemy to wszystko omówić.
No i… wiem, że to po części moja wina.
Ale chcę nad wszystkim popracować i zapomnieć o tym.
Była między nami więź.
Podczas pobytu tutaj jakby zniknęła.
Tak.
Myślę, że czujemy wobec siebie miłość, zależy nam na sobie.
Nie sądzę, że ten problem jest w stanie to zmienić.
- Więc tak. - Co?
Mówię: „Więc tak”.
- Co o tym myślisz? - Co?
- Co o tym myślisz? - Aha.
Jak się dziś czujesz?
W kabinach czułam, że mogę spędzić z tobą całe życie, a…
tutaj jest zupełnie inaczej.
To co się zmieniło?
Nie wiem.
Ale nie jest tak, jak powinno być.
Obserwowałam to, że inne pary są szczęśliwe, dobrze się bawią.
Materiał na małżeństwo. Spojrzałam na nas z tej perspektywy.
Oczywiście wciąż coś wobec ciebie czuję, zależy mi na tobie i tak dalej, ale…
to nie w tobie się zakochałam.
W kabinach było to szczere,
a tutaj czuję się strasznie niekomfortowo, wszystko jest na siłę.
Wszystko muszę z ciebie wyciągać. I cała ta sprawa z makijażem.
To nie przez nią zniknęła więź emocjonalna.
Ja myślę, że to jest wymówka.
Ale… wczoraj naprawdę sobie to wszystko przemyślałam,
zastanowiłam się nad tym, no i nie czuję się tak samo.
Czuję się bardzo niekomfortowo.
Wyraziłaś się bardzo jasno.
Nie powinniśmy być zaręczeni. Nie powinniśmy mieszkać razem.
To koniec.
OK.
Myślę, że to dla nas najlepsze.
Szkoda, że nie omówiliśmy tego pierwszego dnia.
Może byłoby inaczej. Może.
Nie wiem, ale najpierw pierwszy dzień, potem drugi, trzeci i teraz czwarty, no i…
Nie wiem.
Próbowałam.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Przepraszam, że tak się poczułaś.
No…
ja też przepraszam.
Przykro mi, że nie wyszło, że nie jest tak…
jak było w kabinach.
Tak.
To co teraz?
Wracamy do domu.
Chcę znów poczuć się sobą.
Ja też.
Nie wiem, co powiedzieć.
Ja też.
Przytulimy się?
Tak.
- Pa, pa. - Pa.
Bardzo mi smutno.
Do bani.
Jedyne, co mieliśmy, to kabiny, a to nie wystarczyło.
Miłość jest ślepa. Zakochałam się w kimś, nie widząc go.
Mogłam z nim siedzieć w tych kabinach do końca życia i rozmawiać.
Ale tak, świat fizyczny zdecydowanie zmienił sytuację.
Kiedy się dotykaliśmy, przytulaliśmy i całowaliśmy, nic w tym nie było.
Wciąż czuję, że postąpiłam słusznie.
W głębi serca czuję, że słusznie.
HOUSTON, TEKSAS
Romantyczne wypady zakończone. Pozostałe pary
wkraczają w najintensywniejszą fazę eksperymentu.
Pełny real, odzyskali telefony.
To Stacy.
Dzień dobry!
Coś się stało.
O mój Boże!
- Która godzina w Portoryko? - Cześć!
¡Mi vida!
PRZEZ TELEFON MAMA LYDII
¡Ay, dios mío!
Cięcie, jeszcze raz.
Wracają do Houston,
gdzie zamieszkają w nowym mieszkaniu.
Podoba mi się.
- Duże. - Aha.
Czy pozwolą, by presja fizycznego świata lub ich byli stanęli im na drodze?
Lydia, chcesz pogadać?
Jak to będzie spotkać swoich byłych…
- Wiesz, kto to? - Nie wiem.
…z którymi się nie zaręczyli?
Twoja znajoma Johnie.
A już za trzy tygodnie staną przed ołtarzem.
Udowodnią, że miłość jest ślepa?
21 DNI DO ŚLUBÓW
Trzy tygodnie na plan ślubu.
Wiem. Jak się z tym czujesz?
Stresujesz się? Będziesz szaloną panną młodą?
Nie.
Jestem osobą żyjącą chwilą obecną. Czyli co ma być, to będzie.
Mam różne preferencje.
Ale chcę skupić się na mnie, na tobie, na naszych najbliższych,
na tych, którzy są podekscytowani.
Super będzie ich wtedy zobaczyć. Tego chcę.
- Tak. - I ładnej sukni.
Na pewno będziesz w niej wyglądać bosko.
No wiesz… Kwiaty, które lubię, dobre jedzenie.
Jakie kwiaty lubisz?
- Nie znam twoich ulubionych. - Ja też.
Róże są ładne. Nie znam nazw kwiatów.
Lubię kwiaty, ale niezbyt kolorowe.
- Proste? - Nie czerwień, nie róż.
Raczej białe?
Neutralne. Nic jaskrawego.
- Zapamiętam. - Tak.
Co drugi wtorek.
Co drugi dzień.
Dość często będę ci kupował kwiaty.
Więcej kwiatów?
- Tyle brudów do rozpakowania! - Wiem.
Zmieścisz się tam?
- Myślę, gdzie by tu jeść obiad. - Dlaczego tam siedzisz?
Tak robię u siebie.
Tak siadam, jem obiad.
- Lunch. - Nie. Krzesła są tu nie bez powodu.
Ale takie wysokie blaty są idealne.
Krzesła są tu nie bez powodu.
Po powrocie do prawdziwego świata
najbardziej ekscytujące w mieszkaniu z Miltonem
jest wracanie do kogoś do domu.
Mieszkałam sama tak długo,
że obecność drugiej osoby, najlepszego przyjaciela… Z nim
nie jest niezręcznie. Czasem myślę,
czy nie powinnam się bardziej bać. Bo się nie boję. No więc…
Tak, myślę, że będzie dobrze.
„Proszę, przyjdź jutro wieczorem.
Praca z Mattem i Tyrellem nad konsolą 1 i 2”.
- Boże, pracuję na nocki. Od 18.30. - Co?
Jestem inżynierem
w krytycznym momencie mojej kariery.
Pieniądze są dobre, ale mam mało czasu dla siebie.
Bywa, że mówią: „Milton, musisz tu być
jutro o tej i o tej, zrobić to i tamto
w tym systemie dla tego klienta”.
Jestem najmłodszym facetem w biurze.
Przyzwyczaili się, że mówią: „Milton to zrobi”.
Mam zmodyfikowany grafik, bo wziąłem wolne na czas w kabinach.
Grafik stał się przez to napięty, brakuje nam ludzi.
Nie będę cię widywać?
Będę w pracy, kiedy ty będziesz tu, a potem znowu się nie zobaczymy.
- O której wracasz z pracy? - Gdzieś o 17.30, 18.
Wtedy ja idę do pracy, wychodzę.
Nie będziemy się widywać.
Ale rzadko pracuję na noce.
Najwyżej cztery dni z rzędu.
- Tak, ale… - Trzy dni wolnego.
- Wtedy będzie fajnie. - Tak.
Coś wymyślimy.
Nie spodziewałam się takiego wsparcia i takiej radości ze strony mojej rodziny.
Nie tylko są za. Oni organizują dla nas
jakąś paradę z transparentami wsparcia.
- Nie. - „Powiedzcie kiedy”.
Szok, ale to wspaniałe uczucie.
Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo tego chciałam
i potrzebowałam w tej konkretnej sprawie.
- Tak. - Miłe uczucie.
Jest lepiej, niż się spodziewałam. Jestem podekscytowana.
Nie denerwuję się, bo tyle ludzi mnie wspiera,
może pomóc ze stresem, żeby wszystko nie spadało na ciebie.
- Aha. - Wiesz?
Jedyna myśl, która mnie niepokoi, jest taka,
czy będziesz miał wątpliwości, czy coś się stanie,
co zmieni twoje zdanie na mój temat
albo sprawi, że się rozmyślisz.
No nie wiem. Mówiłeś, że twoja mama pytała,
czy jesteś pewien. Teraz się cieszy, ale trochę mnie to przestraszyło. „O nie”.
Nie, myślę, że ona raczej…
To po prostu…
Ona nie chce też, żebym ja zranił ciebie,
no i nie chce, żeby ktoś złamał mi serce.
Na początku pytała, czy myślę, że jesteś w pełni zaangażowana.
„Wiem, jaki ty jesteś. Czy ty jesteś zaangażowany?”. Więc…
Co miała na myśli?
Chodzi o to, że ja zawsze nie byłem do końca pewien drugiej osoby
albo znajdowałem w niej coś,
co tak jakby mnie do tej osoby zniechęcało.
- Tego się obawiam. - Tak.
Ale myślę, że kocham cię bezwarunkowo.
Nie sądzę, żeby coś mogło
kiedykolwiek mnie zniechęcić albo przestraszyć.
W takich chwilach właśnie podwaja się wysiłki
i wzajemnie się wspiera.
Uważam nawet, że im więcej spotka nas przeciwności,
tym bardziej będę chciał
tworzyć z tobą lepszy zespół, a nie uciekać.
- Już mi lepiej. - Prawda? Cieszę się.
Kurka.
20 DNI DO ŚLUBÓW
Nie mogę się doczekać, aż zobaczę twoje gówniane mieszkanie.
- Czystsze niż twoje. - Moje jest do dupy?
- To twoje jest gówniane. - Nie mówisz po angielsku.
Tak otwierasz drzwi?
Nic tu nie ma.
Piękna kuchnia.
- Ohydny dywan. - Co z nim nie tak?
Strasznie kiczowaty.
Dywan nie podlega dyskusji.
Dobra, oddaję pierścionek.
Mógłbym go zastawić i kupić więcej dywanów.
Boże! Jeszcze jeden?
Widzisz? Ładniejszy.
Jeszcze jeden? Boże, co za koszmar.
Mówiłeś, że ja mam dużo gratów, bo tu nic nie ma.
- Są dekoracje. - Jest tu okropny, obrzydliwy dywan.
No super paczka jednodolarówek.
To na wypady do klubu ze striptizem? Ja pierdolę.
Tak.
O Boże!
Zdecydowanie widzę, że ma 24 lata.
Jak u jakiegoś studenta, jak w akademiku.
Białe ściany, zupełnie puste.
- Minimalizm. - Puściutkie.
Nie, to nie jest minimalizm.
Jest zbyt leniwy, żeby coś kupić.
No spójrzcie tylko. Czyste płótno.
Myślisz, że co stąd zabierzesz?
Zatrzymam mikroskop. Ale trzeba go naprawić,
bo coś jest chyba nie tak z polaryzatorem.
Zobaczmy, czy pamiętam, jak go używać.
Zaraz, zaraz. Nie możesz namieszać w ustawieniach.
- Przestań! - Nie.
- Tylko spojrzę. - Nie, ja tu coś robię.
- Tylko spojrzę. - Nie.
Nie dasz mi spojrzeć? Kto tu jest geologiem?
Usiądź. Czekaj. Nie dotykaj żadnych ustawień.
Nic nie przestawiaj, niczego nie obracaj.
To inny mikroskop niż te z uniwerku.
- Nieprawda! - Nie.
Jest o wiele starszy i gorszy.
Tak!
Wiecznie prawie się rozpada.
- Zawsze muszę go składać. - Miałam taki na studiach.
Chyba jest tam granodioryt albo zieleniec.
Granodioryt.
Prawie nie widać.
- Koleżka. - Siema!
- Co tam? - Siema, stary.
- Jak w pracy? - Dobrze.
- Miło mi! - Hej!
Mnie też. Dużo o tobie słyszałem.
Ja o tobie też.
Na początku powiem ci, że możesz sobie wziąć oba dywany.
- Żartujesz? - Nie.
- Oba. - Josh.
- Wiesz, co myślę o czarnym. - Lubię ją.
Mi casa es su casa?
Znasz trochę hiszpańskiego? Co powiesz?
Sprawdź mnie.
„Milton jest super i jest bardzo seksowną bestią”.
Nie to powiedziałam.
Powiedziałam, że dywany są twoje.
Słodcy jesteście.
Chcesz się spić?
A jak. Dajemy.
- Co? - „Litty”, pijany.
Co to za „litty”? To prawie jak „Lydia”.
Nie, „litty”. „L-i-t-t-y”.
O Boże.
Czym się zajmujesz?
Analizą danych.
- Czyli też nerd. - O tak, zagorzały.
Nie wiem, czy mówił ci o kolekcji pokemonów.
Boże. Tak, mówił.
Powinnaś nas zobaczyć w akcji.
Mówiłem ci, że jesteśmy w rankingu krajowym.
Obaj, wysoko.
Wydaje mi się, że w pięciu krajach ma bana na pokemony.
- Na serwerach amerykańskich. - Dlaczego?
Bana dostajesz za obraźliwy język.
Kto tak robi?
Ty! Boże, macie tu numery Playboya.
- Josha. - Moje.
Tak, jasne. A ja urodziłam się wczoraj.
Straszne.
Czy jest gotowy na ślub?
Z Miltonem jest tak,
że zgrywa takiego może niedojrzałego,
ale jeśli spojrzysz na jego życie…
Liceum kończył z dyplomem uniwersyteckim.
Studiował na UH. Potem od razu zrobił magistra.
Tuż po studiach sześciocyfrowa pensja.
Zgrywa tylko niedojrzałego.
Żeby przekonać innych,
że jest takim zabawnym żartownisiem, dziecinnym facetem,
a prywatnie jest kimś innym.
Czuję się, jakby to była interwencja. Spijemy się? Życie jest ciężkie.
Widzisz? Znów to robi.
On tak ma.
Po rozmowie z nim myślę, że jest gotowy.
Mówi o tobie w sposób,
w jaki nie mówił o innych dziewczynach.
Nie mówię tego tylko jako przyjaciel.
Mówi o tobie jak o kimś, kto naprawdę może na niego wpłynąć w życiu
i dobrze go pokierować.
Dobre wsparcie.
Tak, wsparcie.
Więc tak, myślę, że jest gotowy na ślub.
Chodź tutaj. Daj buzi.
Dlatego to mój ziomek. Zawsze wie, co powiedzieć.
To prawda.
To wszystko freestyle.
Miło. Ładny samochód. Pierwsza przejażdżka.
- Dziękuję. - Bardzo ładny samochód.
Dziękuję. Tutaj gra się w te rzutki.
Tam, gdzie są światełka.
- Ten ceglany. - OK.
Ludzie przychodzą tam z profesjonalnymi zestawami do rzutek.
Aha.
Jest bardzo blisko. Dużo ludzi ma tu psy.
Ekstra. Przyzwyczajam się do potencjalnej nowej okolicy.
- Super. - Naprawdę. Uwielbiam tę dzielnicę.
Cieszę się, że zobaczę dom Stacy. Może będzie też mój.
No i jesteśmy!
Ona ma naprawdę świetny gust. Widać to po jej stylu.
Wiem, że jest podekscytowana remontem,
a ja chcę zobaczyć efekt końcowy.
Tutaj możesz parkować albo nie.
Mamy tu miejsce na półki, dużą przestrzeń, wałek z pianki.
Zmieszczą się moje bębny, jak będę cię uczył.
Na pewno?
Naprawdę to do mnie dociera. To będzie reszta mojego życia.
Zapraszam. Trzy poziomy.
- Ale ładnie. - Wiem.
To kanapa mojego taty sprzed jakichś wieków.
- Do wywalenia. Kupię nową. - Jaką chcesz kupić?
Taki bardzo rozłożysty narożnik, większy.
- O tak. Popieram. - Dobra.
Tu będzie robiona na zamówienie szafka pod telewizor.
Czarna z kremowymi elementami. Większy ekran.
Powiesisz coś na ścianie?
Kiedy już będzie tu szafka, powieszę telewizor.
Idealnie. Mamy czas, żeby kupić 85-calowy.
Nie zmieści się.
Zmieści. Faceci marzą o dużych ekranach.
- „Jestem taki fajny…”. - A ja o kanapie.
Duża kanapa i duży telewizor.
Kupisz mi go?
Wielkie dzięki.
Gdybym tylko żartowała.
„Cięta Stacy”. Brzmi jak ty.
- Wygrałam to rok temu. - Wykapana ty.
Zacznę cię tak nazywać.
No nie wiem.
Tu mamy okopy.
To garderoba, cała w pyle po remoncie.
Jasna cholera. Dużo ciuchów.
No co?
Mienią się.
To sekcja błyskotek.
Tu mamy marynarki, tu spodnie.
Kombinezony i sukienki, ubrania do ćwiczeń, domowe, swetry.
A gdzie byłyby moje?
Tutaj, a to przeniesiemy.
Mnie tam wystarczy tamto miejsce i będzie idealnie.
- Świetnie. - Porządek. Fajnie.
Bardzo lubię porządek,
zwłaszcza w garderobie, w ubraniach i butach.
Z tym się nie zadziera.
Podoba ci się moja mała kolekcja?
- Tak. - Patrz, ile tego mam.
Ładna. Podoba mi się.
To moje sztućce. Wszystkie są mosiężne.
Aha.
No dobrze.
Kurde. Kasa to ciekawy temat.
Ale chciałabym o niej pogadać.
Jeśli chodzi o oszczędności, plan emerytalny,
odkładamy pewną sumę co miesiąc
do oszczędności. Z wypłaty.
Aha.
Jeśli chodzi o moje oszczędności,
muszę brać je na poważnie ze względu na ten dom.
Ciągle coś. Klima może kosztować 10, 20 kawałków.
A są tu dwie. Żadna jak dotąd się nie zepsuła.
- Ale zepsują się. - Aha…
Mówimy tu o 20 000 dolarów w gotówce.
Jeśli tu zamieszkasz, jeśli to nasz dom, płacimy za to razem?
Wiem, że jesteś właścicielką tego domu,
ale ja lubię dzielić się wydatkami po połowie.
- OK. - Czyli robimy to razem.
A na kolacji?
To chyba zależy.
Nie.
Co?
Kolacji nie dzielimy pół na pół. Facet płaci.
Dlaczego?
Jeśli jesteście razem…
Rzuca się dwie karty na stół, dzieli rachunek, nieważne.
Jeszcze nigdy nie musiałam płacić.
Interesujące.
Wiem.
W sumie to nie wiem. Tylko tyle wiem.
- Dobra. - No co?
Facet ma zawsze za wszystko płacić?
- Nie! - Dobra.
Nie chcę, żeby pieniądze były kiedykolwiek czymś, o co się martwię.
Ciężko pracuję,
ale pracuję ciężko ze względu na to, czego chcę.
Kiedy jadę na wycieczkę…
- Chcesz… - Nie jest tanio.
To ma być śliczne miejsce z dobrym jedzeniem.
Chcę doświadczyć tego tak, jak chcę.
Jest to dla mnie luksus.
Szczerze mówiąc, nie byłem jeszcze w związku,
w którym dziewczyny potrzebowały różnych wymyślnych rzeczy.
Teraz będzie trochę inaczej.
Kwestia pieniędzy jest najbardziej niekomfortowa.
Dlatego mówię o tym dopiero teraz.
Ale mama zawsze mnie tego uczyła
ze względu na rozwód moich rodziców. Pieniądze były wielkim problemem.
Było dużo pieniędzy do podziału i spowodowało to wiele dramatów.
Musimy omówić wszystko, co jest niekomfortowe.
Oszczędności, konta, pensje, emerytury.
Trzeba to wiedzieć, zanim zdecydujesz się na życie z kimś.
Tak. Na pewno.
Moja rodzina…
jest teraz w innej sytuacji niż kiedyś.
Dom mojego dziadka przejął bank.
Zaharowywał się, żeby mieć na jedzenie. Nie na wakacje, na jedzenie.
Taką samą etykę pracy ma mój tata,
mamy ją ja i moje siostry.
Tyle razy widziałam, jak ktoś wykorzystuje mnie albo mojego tatę,
bo wie o tym, że mamy pieniądze.
A ja chcę, żeby ktoś traktował mnie tak, jakbym nie miała nic.
Bo nie lubię czuć, że ktoś myśli:
„Spoko, mogę się zrelaksować,
bo jej tata za wszystko zapłaci”.
Pewnie zapłaci, ale ja nie znoszę patrzeć na coś takiego.
Chcę, żeby facet powiedział: „Nie, ja stawiam.
Dziękuję bardzo za pańską pomoc”.
- Tak. - Ktoś, kto to docenia.
Ze mną nie musisz się tym martwić. Spokojnie.
- Zdrowie. - Zdrowie.
- Za kasę. - Za kasę.
To ona kręci światem.
Samodzielne kupno tego domu
i pokazanie go potencjalnemu mężowi
jest odwrotnością tego, jak myślałam, że będzie.
W przeszłości moi faceci albo mieli dom,
albo chcieli go kupić. Typ faceta utrzymującego rodzinę.
Z kolei ja i Izzy nie jesteśmy tym, czego się spodziewaliśmy. Spontan.
To właśnie robimy.
Tę myśl mam więc już z głowy.
Ten dom zaczyna wyglądać dla mnie inaczej.
Co lubi Izzy?
Gdzie będą jego rzeczy? Jak wszystko urządzimy?
Ale myślę, że będzie bardzo fajnie.
Cieszę się, że się wprowadzę.
- Tak. - Będzie fajnie.
Pocałujesz mnie?
Pocałujesz mnie? Kocham cię.
„Koszam” cię. Myślę, że to brzmi lepiej. „K-o-s-z-a-m”.
Koszam.
Tak bardziej sentymentalnie, bo nie wszyscy tak mówią.
18 DNI DO ŚLUBÓW
28 LAT PIELĘGNIARKA
33 LATA PRAWNIK
Dobrze cię wreszcie widzieć.
Dziękuję, że w ogóle chciałeś się ze mną spotkać.
Mamy… dużo do omówienia.
Żałuję…
że tak cię zostawiłam.
Kocham cię.
Po prostu…
nigdy nie czułam takiej więzi jak nasza
z żadnym mężczyzną.
Z żadnym mężczyzną na świecie nie rozmawiałam o tym,
o czym rozmawiałam z tobą.
Moje serce wciąż jest w twoich rękach.
Nikogo innego nie pragnę.
Wciąż pragnę ciebie.
Chcę być twoją drugą połówką.
Chcę być tą, która rozwija się razem z tobą.
Poślubiłabym cię. Tak.
Chcę tego z tobą.
Tak. Naprawdę.
Napisy: Katarzyna Puścian