W POPRZEDNICH ODCINKACH
- Jestem w tobie zakochana i chcę… - Hurra.
A ja w tobie.
Kocham cię.
Długo go szukałam, ale to moja osoba.
Miłość jest ślepa.
Czyli mój wygląd wpłynął na twoją komunikację?
Wolę cię bez makijażu i…
Nie wiedziałeś, jak wyglądam!
Ale teraz wiem!
Nie w tobie się zakochałam.
To koniec.
Mówiłeś, że ja mam dużo gratów, bo tu nic nie ma.
Jak u jakiegoś studenta, jak w akademiku.
Białe ściany, zupełnie puste.
Dlaczego wszędzie na podłodze leżą ręczniki?
- Co mam z tym zrobić? - Powieś.
Ale z ciebie 24-latek. Jesteś jak małe dziecko.
Nie masz żadnych naczyń.
Gdybyś poznała mnie poza kabinami
i gdybym nie podał ci posiłku na szkle,
nie spełniłbym oczekiwań i byś mnie skreśliła?
Rozumiem całe to „miłość jest ślepa”, ale miłość musi też jeść,
musi mieć dach nad głową. Czasem miłość chce latać pierwszą klasą.
Przyszła Johnie!
Nie, to Chris.
Jesteśmy razem.
Rzeczy, które mówiłaś mnie, mówiłaś też innym.
Byłeś moim numerem jeden.
Nie jedynym.
Na jedną z randek przyszła dziewczyna, z którą kiedyś się spotykałem.
To Lydia.
Ostatni raz widzieliśmy się w tym roku i spaliśmy ze sobą.
Macie bardzo długą przeszłość.
Miałam wrażenie, że ma nas na oku.
Dlaczego tyle osób pisze, że siedzisz na ich profilach,
aż czują się niekomfortowo?
Zrobiłaś zdjęcie mojego domu i mi je wysłałaś.
- Z tekstem: „Widzę cię”. - Nie będę tego znosić.
Ostatni raz widzisz, kurwa, moją twarz!
Jeśli ja i Milton przetrwamy to…
Odejdźmy od niej.
…przetrwamy wszystko.
13 DNI DO ŚLUBÓW
Czułem, że muszę być szczery, bo przyjechałem do kabin
i absolutnie nic ci nie mówiłem
o Lydii.
- Prawda? - Tak.
Nic nie mówiłem o naszym związku,
a ona po drugiej stronie mieszała w głowie Aaliyah.
Mówiła: „Tak wygląda Uche.
Takim samochodem jeździ.
To kupiłam dla jego psa i tak dalej, i tak dalej”.
To pokazuje, że nie pogodziła się z tym, jak zakończył się nasz związek.
Ja próbowałem być miły i powiedzieć jej:
„Chodzi o mnie, nie o ciebie”.
Mogę ci przeczytać mojego SMS-a do niej:
„Jesteś niesamowitą osobą. Nie zmieniaj się dla nikogo.
Myślę po prostu, że nam nie wyjdzie”. Ale to nie było szczere.
Wiesz? W naszym związku wydarzyło się parę rzeczy.
Na początku czułem, że nie jest do końca szczera.
A to, jak skłamała mi prosto w twarz bez żadnych skrupułów…
Pomyślałem, że nie mogę jej ufać.
Kotku.
Dasz mi porozmawiać z kolegą?
- Możemy…? - Chodź. Idziemy.
- Chodź. - Pięć minut.
- Nie. - Daj mu pięć minut.
Nie daj się kontrolować.
Pozwolisz jej stanąć pomiędzy tobą i kolegami?
- Milton. - Hej…
- Nie. Milton. - Zaufaj mi.
- Daj mi chwilkę. - Milton.
Myślę, że jeśli Milton powie „tak” przy ołtarzu,
będzie to jeden z największych błędów w jego życiu.
33 LATA PRAWNIK
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
- Dobrze poszło. - Coś ty właśnie zrobił?
Stary, słyszałem. W porządku?
W porządku, ale… Powiem wam, o co chodzi.
Myślę: „To ty postawiłaś nas w tej sytuacji”.
Dowiedziałem się, że ona wiedziała, że wezmę udział
w eksperymencie.
EKIPA Z KABIN
Chciała, żebyśmy wzięli w nim udział razem.
- Z twarzą OK? - Zaraz.
- Zablokowała… - No…
Zablokowała mi profil…
Z twarzą OK?
- To szok. - Stacy, spokojnie.
- Szok? - Mogę być w szoku.
Mogę skończyć?
- Ale patrzysz na mnie. - No więc…
Patrzyłam na nich.
Pierwszego dnia powiedziała którejś z was:
„Mam przeczucie, że spotkam tu kogoś z przeszłości”.
Albo dowiedziała się, że tam będę,
albo ma nadprzyrodzone moce, które pozwalają jej widzieć przyszłość.
Jaki był jej cel? Spodziewała się, że będziemy razem?
Czy może próbowała zniweczyć moją szansę na związek?
Jeśli tak, to jej się udało.
Zniszczyła to, co mogliśmy mieć z Aaliyah.
Chcę, żeby odpowiedziała za to, co jej zrobiła.
Łazić za kimś i mówić mu różne rzeczy o mnie…
Nie tak było po naszej stronie.
- Nie tak… - Zakładasz, że tak było.
Myślę, że Lydia nie chciała, żebym się zakochał, miał na to szansę.
- Muszę stanąć w obronie Lydii. - Tak.
Kiedy Aaliyah załamała się po tym, jak powiedziała ci o niewierności,
a ty w sumie z nią skończyłeś, Lydia pocieszała przyjaciółkę
spotykającą się z jej byłym.
To dlaczego…?
Emocje, które pokazała, pocieszając Aaliyah, nie były sztuczne.
Ale kiedy się o tym dowiedziała…
Lydia i Aaliyah trzymały się za ręce i razem płakały…
Ale to było, zanim się dowiedziała, że wszystko wiemy?
- Nie! - Chciała…
Miriam, cicho.
- Stacy. - Nie rozkazuj mi.
- Nie rozkazuj jej. - Chcę wysłuchać Stacy.
Nie będziesz mi wyznaczał, kiedy mam mówić, a kiedy nie.
- Koniec. - Wynocha z toksyczną męskością.
- Idę po drinka. - No właśnie. Spadaj.
Chcesz pogadać? Chcę poznać twoją perspektywę, Stacy.
- Możecie gadać tutaj. - Stacy, pogadamy?
- Jej nie słucham. - Wiem, jaki jesteś.
- Nie chcesz… - Miriam jest zgorzkniała.
- Zgorzkniała? Co za narcyz. - Próbuję porozmawiać.
O Lydii. Jeśli chcecie o tym pogadać…
Idź sobie, gdzie chcesz.
- Nara. - Idę po drinka.
Zgorzkniała…
- Taka jesteś. - Żałosny gość.
- Sztuczna. - Powtórz to.
- W twarz. - Gdzie mieszkasz?
- W Arabii Saudyjskiej czy w Houston? - I tu, i tu!
- Masz pracę czy nie? - Mam jebaną pracę!
Chcesz…? Zaraz. No nie wierzę.
Masz firmę czy nie masz firmy?
Masz chłopaka czy nie masz?
- O nie. - Spadam.
- Jesteś tu dla kamer. - Nie, zaraz.
- Czyżby? - O to ci chodzi.
- Wracaj tu! - Sztuczna.
Tak, pracuję w Arabii Saudyjskiej.
Tak, mam, kurwa, dyplom z Johnsa Hopkinsa.
Sprawdź sobie.
Wiesz, komu chodzi o kamery? Nie rozpłaczę się jak Lydia czy Aaliyah.
Widzę, jaki z ciebie gnój.
Frajer.
Odetchnij.
Nie jest wart twojej uwagi.
30 LAT GEOLOŻKA
Szkoda, że nie widziałaś, jak sikałem. 20 minut.
Czy pracuję w Arabii Saudyjskiej?
Dobry wieczór.
Zajmiesz się Lydią?
- Dziękuję. - Pewnie.
Brawo.
Patrzy na telefon. Ma to gdzieś.
Bo jest cholernym tchórzem.
Chce zrobić ze mnie wariatkę? Proszę bardzo.
Typowy narcyz.
Mówi, że ja kłamię,
a to on kłamał.
Przespał się z kimś, jak byliśmy razem.
O tym jakoś nie mówi.
Ja wiem, kim jestem.
I wiem też, kim on jest.
A on jest śmieciem.
Nikt, nikt nie ma prawa okazywać mi takiego braku szacunku.
- Tak. - Nikt.
Jestem przeszczęśliwa i zakochana w moim narzeczonym.
- Tak. - I to mu przeszkadza.
Nie jest wart uwagi.
Komu jeszcze drinka? Co chcecie?
Muszę zejść z tej kanapy.
Nie wiem, co myśleć.
Wiem, jak było.
Wiem, że masz dobre intencje.
Ale Uche jest bardzo przekonujący.
Powiedział nam właśnie, że wiedziałaś, że będzie w programie.
- Skąd? - Że wiedziałaś.
- Skąd? - Myślę: „Że co?”.
- Skąd? - Powiedział to.
Że go prześladowałaś.
Pokazał mi zrzuty ekranu koleżanek,
które mówiły, że oglądam jego historie.
Ja na przykład przeglądam historie byłych.
- Aha. - Przykro mi.
Patrzę, co robisz beze mnie.
Powiedział: „Wariatka z ciebie”. Nie wiem. Nic mnie to nie obchodzi.
Tyle informacji z obu stron.
Znam wersję twoją, Aaliyah i Uche.
Nie wiem. Strasznie tego dużo.
Milton jest na tyle dojrzały, żeby nie słuchać…
jego pieprzenia. Spójrz na nich.
Teraz Milton i Uche siedzą razem?
Próbuję być szczery, a ona wybucha.
Rok temu dziewczyny pisały do mnie na Instagramie,
że ona tygodniami przegląda ich historie,
choć ich nie obserwuje, tylko mnie.
Dawały mi znać.
Pokazuję jej zrzuty ekranu, tak?
Nie chcę ci ich pokazywać, ale żebyś nie myślał…
Dobra.
- Bo nie kłamię. - Uwierz mi…
- Dobra. Nie muszę. - Ja ci wierzę.
No dobra. Absolutnie nie chcę, żeby to wpłynęło na wasz związek,
ale nie byłbym dobrym kolegą, gdybym nie zwrócił się do ciebie
i nie powiedział ci,
że Lydia zaplanowała, że będzie tu ze mną,
żebyśmy byli tu razem.
Pierwszego dnia mówiła wszystkim dziewczynom,
że ma przeczucie, że spotka kogoś z przeszłości, że to przeznaczenie.
To nie przeznaczenie. Zaplanowała, kurwa, że oboje tu będziemy,
bo nie mogła o mnie zapomnieć.
- Dużo tego. - No więc…
Mama zawsze mówiła mi, że postrzeganie jest rzeczywistością.
Ty i ona postrzegacie to inaczej.
Jesteście dorośli. Jakoś sobie z tym radzicie.
Ale czy czyjaś przeszłość nie określa jego przyszłości?
Gdybyś ty chciał z nią porozmawiać o czymś ważnym,
a ona wybiegłaby z pokoju?
Myślisz, że to zdrowa forma komunikacji?
Nie, ale rozumiem, że istnieją niuanse, kontekst.
Nie jest to twierdzenie Pitagorasa.
To wielowymiarowy rachunek całkowy.
Ty idziesz w kierunku X, ona w kierunku Y, a ja w kierunku Z.
- Tak. - Nawet się nie stykamy.
- Tak. - Jesteśmy równolegli.
- To kwestia postrzegania. - Tak.
A jak wasza komunikacja?
- Naprawdę dobra. - Fajnie.
Bardzo chciałem znaleźć kogoś szczerego i myślę, że znalazłem.
Myślisz, że jest to coś na całe życie?
Nie sądzisz, że jest to etap miesiąca miodowego,
w którym na razie jest super, ale może pojawi się coś,
co pójdzie nie tak?
Ja żyję w miesiącu miodowym.
Nie pozwalam, żeby cokolwiek nastawiało mnie negatywnie.
To dobrze.
Bez względu na to, czy wy się zgadzacie,
my żyjemy w innych przestrzeniach. I tyle.
Milton, zostały ci dwa lub trzy tygodnie zaręczyn.
Szczerze życzę ci powodzenia.
Ile złych rzeczy mówiłem o niej w kabinach?
Nic. Mówiłem, że jest niesamowita.
Bardziej martwiłem się tym, czy ty nie złamiesz jej serca.
Poszedłem do kabin, prosząc, żebyś jej nie zranił.
Teraz mówię tobie, żebyś uważał, żeby ona cię nie zraniła.
Rozumiem.
Nie daj jej zniszczyć naszej przyjaźni.
- Uche, powodzenia, bracie. - Tobie też.
- Napiszę na czacie. - Na razie.
Nie podoba mi się, że mówisz jej, że według mnie jest złą osobą.
Jest niesamowita.
Nie mówiłem jej, że ty tak powiedziałeś.
Sygnał ostrzegawczy.
Gdybym został przy Johnie,
wiedząc, co powiedziała tobie i mnie, gdybym to odkrył później,
zryłoby mi to banię.
I mnie zryło.
- Ale to wyjaśniła. - Tak.
Cieszę się.
Chcę dla was jak najlepiej.
Nie nienawidzę jej. Ale zerwałem z nią nie bez powodu.
Po prostu uważałem, że niefajnie nas potraktowała.
Powiedziałem jej więc o tym.
- OK. - I to wszystko.
Myślę, że jest niesamowita.
Nie chcę, żeby ktokolwiek podawał jej nieprawdziwe informacje.
- Jeśli tak nie było, OK. - Nie było.
Chodzi o to, że mówiła, że jest zakochana,
prosiła, żebym był jej chłopakiem, cztery razy,
a potem mówi mi raptem, że się cieszy, że nam nie wyszło.
- Ja… - Powiedziała ci tam, że cię kocha?
Cztery razy. Policzyłem.
- Była zakochana. - Nie wiedziałem.
Ja jej tego nie powiedziałem.
Nie próbuję cię do niczego przekonać. To nie jest mój zamiar.
Mam nadzieję, że wam wyjdzie. Serio.
Wytykam jej po prostu kłamstwa, bo przypominasz mi mnie.
Mamy dobre serca. Ludziom bardzo łatwo jest nas wykorzystać.
- Komu? - Johnie.
- O Boże. - Nie.
Dlatego wypomniałem jej kłamstwa, bo byłeś dla mnie dobrym kolegą.
Wszystkim mówiła to samo. Przysięgam, że nigdy…
Ale gdybym ja chciał…
Nie wiedziałam, że to mnie tu czeka. Od jednego dramatu do drugiego…
Stacy może ci powiedzieć, jak było u dziewczyn.
Gdyby mnie chodziło o ciebie, pogadałbym z Izzym.
W porządku? Widzę, że machacie rękami.
Próbujemy to zrozumieć. Wiesz?
Zrozumieć? Oni przekonują cię do czegoś, co się nie wydarzyło. Nie wiem, dlaczego…
Zapytał. Zapytaj jego.
O mój Boże.
- Nie… - Wiesz, że to same kłamstwa?
Oni…
- Ich wersje są sprzeczne. - Nie było was tam.
W kabinach widziałyśmy, że kłamiesz.
To logiczne, że w realu też, kurwa, kłamiesz.
To sprzeczne wersje.
To szok, kiedy poznajesz swoją osobowość.
Mam nadzieję, że będziecie szczęśliwi. Naprawdę.
- Kurka. - Jesteśmy. A wy?
- Po co napadacie…? - Ślub za tydzień. Tak.
Super. Po co napadacie na mojego chłopaka?
Nie napadamy. Oni się kolegują.
Właśnie.
Myślę, że jesteś oszustką.
Dlaczego?
Bo w naszych rozmowach o Izzym nie mówiłaś, że masz z nim silną więź.
- A ty nie mówiłaś, że to Izzy. - Boże. Wszyscy wiedzieli, że to Izzy.
- Nie. I nic nie mówiłam… - No dlaczego?
Co ci jestem winna? Nie ufam ci.
Gdybyś wiedziała, że to ja,
byłabyś przy nim zupełnie inna.
Nieprawda.
Nasz związek nie ma z tobą nic wspólnego.
Bogu dzięki.
To ty zachowywałaś się z nim inaczej ze względu na nasz związek
i dlatego uważam cię za oszustkę.
Ja zawsze byłam tą samą osobą.
Płakałam z twojego powodu, bo wiedziałam, że zostaniesz odrzucona.
- Dobra. - Współczułam ci.
Właśnie dlatego tak się wkurzam. Bo jesteś do dupy
i głupio mi, że straciłam na ciebie łzy.
To zapytaj innych, czy jestem beznadziejna.
Już to zrobiłam i jestem bardzo pewna swojego zdania.
- OK. - Dlatego na ciebie nie patrzę.
- Nieprawda. - Nie jest beznadziejna.
Dlaczego się nie oświadczyłeś?
Bo dużo się działo.
Bo wróciłam do niego po rozstaniu.
Nie byliśmy razem. To nie było rozstanie.
Boże, nie o to mi chodzi. Dobra, to jak mam to nazwać?
- Prosiłaś, żebym był twoim chłopakiem. - Nieprawda.
Mówiłaś, że się zakochałaś, a ja nie.
Nie mów o rozstaniu.
Nie prosiłam.
Poprosiłem Stacy, żeby była moją dziewczyną.
Nie prosiłam go, żeby był moim chłopakiem. To nieprawda.
- Możemy to puścić. - Nieprawda.
Widać, jak jest. Nie mamy złych zamiarów.
Mówimy, jak jest.
- Jaka jesteś. - Jestem szczera.
- Po prostu. - Jestem z tobą.
To nas nie dotyczy. Z nami w porządku.
Dbam o ciebie.
- Z naszą czwórką nie jest w porządku. - Z nami.
To same kłamstwa.
Dobrze. Więc ich nie słucham. Znasz mnie. Mam to gdzieś.
To, co między nami, jest między nami.
Co się stało?
Tyle tych kłamstw. Nie mogę tu siedzieć i słuchać kitów,
jakie są nam wciskane.
- Jakich kłamstw? Jakich kitów? - Johnie! To z Chrisem i Izzym.
Mnie i Chrisowi mówiła co innego i jest totalnie fałszywa.
Męczą mnie różne myśli, bo zależy mi na zdaniu innych.
Popełniłam błędy, ale starałam się być dla innych dobra.
Myślę, że jest nudna, sztuczna, dwulicowa.
Chcę być jak najdalej od niej.
Nie zbliżaj się.
To moja koleżanka. Kolegujemy się tu.
Ale mówię wam, że każde z was widzi to inaczej.
To nie czas na to, żeby się nawzajem zrozumieć.
Nie zaprzyjaźnimy się.
Nigdy nie spojrzę w jej stronę i oby ona nie spojrzała w moją. Tyle.
Kurde, on pokazywał zrzuty ekranu osób,
których historie oglądałam.
- Mamy wspólnych znajomych. - Posłuchaj.
Palant z niego.
Kiedyś też byłem palantem.
- Spokojnie. - Będziesz mnie bronił?
A myślisz, że nie? Zawsze będę.
- To drobiazg. - Co?
- Drobiazg. - Co to znaczy?
Drobiazg? Coś nieważnego. Olać to.
Co ci mówiłem o tych emocjach?
- To nie emocje. - Naśladuj Miltona.
Jesteś na to za silna, za duża.
Jesteś, kurna, dorosłą kobietą, twardzielką.
Masz zarąbistą robotę za zarąbistą kasę.
Zajebiście niezależna.
Jebać wszystkich innych.
Kogo to obchodzi? Damy radę.
A teraz musimy iść na kolację.
Kocham cię.
No dobrze.
- A więc tak. - No cześć.
- Poszło… - O Boże…
Jestem wkurzony, bo Chris myślał…
Ty jesteś wkurzony?
Bo Chris myślał, że…
Spokój!
…występuję przeciwko niemu.
To dlatego, że Johnie go nastawiła.
- Wiedziała… - Straszna manipulatorka.
Patrz. Kwiatowe poniedziałki.
- Dla Stacy. - Poniedziałki są kwiatowe?
Właśnie tak.
Trzeba dobrze zacząć tydzień.
Co tydzień dostajesz kwiaty. Tak będę robił. Co tydzień.
Superowo.
Chris zasługuje na dobrą kobietę
i myślę, że nie powinien być z Johnie.
Strasznie jest fałszywa.
Nie chcę w ogóle o niej rozmawiać.
Aż szkoda słów. Nie chcę o tym rozmawiać.
- Chodziło mi o Chrisa. Myślę, że ona… - Co on cię obchodzi?
To porządny gość.
- Poznałem go… - On cię nie lubi.
Nie, między nami jest OK…
Nie wyglądało to tak, kiedy tam podeszłam.
Chciałem go po prostu ostrzec…
Ale po co?
Chciałeś go ostrzec przed Johnie?
- Próbowałem… - Po co?
Tu nie chodzi o Johnie.
- Chodzi o… - Z nią się spotyka.
Bardziej chodziło o niego.
On nie chce, żebyś go ostrzegał. Wyraźnie chciał ją bronić.
- No tak. - I napadał na ciebie.
Na tym etapie bierz po prostu nogi za pas.
Nie uda im się, a jak się uda, super.
Byłem rozdarty, bo myślałem, że muszę ostrzec Chrisa.
- Nie jest rannym pieskiem. To facet. - Wiem.
Daj mi mówić.
- Daję. - Czułem…
I wyrażam swoje zdanie.
Chyba nie rozumiesz, że dla mnie drażliwa kwestia to Johnie.
Że to twoja osoba.
Przeszkadza mi to.
Ona mnie nie obchodzi.
- Wiesz o tym. - Wiem.
Widziałem, jak na nią najeżdżasz.
Podnieciło mnie to.
Tak bardzo jestem wdzięczny za nasz związek.
Jestem wdzięczny za ciebie.
Tak się cieszę, że zaufałem swojemu sercu i przeczuciu
i jestem z tobą.
Po całym tym wieczorze tak bardzo się cieszę.
Na pewno. Patrzysz na to, a potem na mnie…
Cieszysz się.
- A ja tylko się wściekam. - Nie o to chodzi.
Że jestem w jej kategorii.
Nie chcę, żebyś wdzięczność za mnie odczuwał w kontraście do wariatki.
Chcę, żebyś ją odczuwał bez powodu.
Czuję, że najwięcej pasji w tobie jest,
cieszysz się mną i mówisz, że mnie kochasz, w chwilach
takich jak ta,
kiedy robi się gorąco, pojawia się jakiś konflikt,
a ty niemal uciekasz przed nim do mnie jak do schronienia.
„Tak się cieszę, że cię mam”.
Mówię ci, jak ja to odbieram.
Chcę, żeby tak było, kiedy wracasz z pracy,
wchodząc przez te drzwi.
Nie czułaś tego przy mnie?
Myślę, że wchodzisz i chcesz mnie przytulić,
ale w takich chwilach jak dziś myślisz: „Dzięki Bogu wybrałem ciebie, a nie to”.
Ja chcę, żebyś ty non stop obawiał się, że mnie stracisz.
Rozumiem.
Mówię po prostu, że są inne sposoby, żebyś okazał wdzięczność za mnie,
zamiast porównywać mnie do swoich byłych, które spotkaliśmy.
Johnie nie jest moją byłą.
To laska z kabiny.
Dość długo ze mną wygrywała, więc…
kiepsko się z tym czuję.
Rozumiem.
Czuję się z tym źle.
Ja też jestem laską z kabiny. Tam mnie poznałeś.
Jesteś moją narzeczoną, nie jakąś przypadkową dziewczyną.
Czuję, że więcej jest tu gadania niż pokazywania mi tego.
- Myślę… - Mówisz o mnie i o tym, co robię?
- Mówisz poważnie? - Tak.
- No… - Rozwiń temat.
W kabinach mówiłeś: „Tak by wyglądało idealne życie.
Wracamy z pracy, kładziemy się…
Ja na przykład gotuję dla ciebie, robię ci masaż stóp i takie tam”.
Czasem nie czuję, że tak właśnie jest.
Mam wrażenie, że ja to robię.
Rozwiń jeszcze temat. Dwa razy gotowałaś.
Ale to pomińmy. Czego ja dla ciebie nie zrobiłem?
Nie gotowałeś.
Pomijając gotowanie, czego ja dla ciebie nie zrobiłem?
- Do… - Czy ty się słyszysz?
Tak. Próbuję ci to wyjaśnić.
Słucham.
Nie, to defensywa.
Nie, słucham, bo jestem w szoku, bo to dla mnie coś nowego…
Tyle razy byliśmy sami,
a teraz pierwszy raz to słyszę.
No a jak wracasz do domu, to co dla mnie robisz?
To pytanie do ciebie.
Nie, pytam ciebie, co robisz dla mnie, kiedy wracam do domu.
Prawie mnie tu nie ma.
Wstaję wcześniej niż ty, czasem wracam do domu później.
Kiedy tu jestem, sprzątam.
Poza gotowaniem staram się być najlepszym wsparciem jako twój narzeczony,
kimś cierpliwym, życzliwym i wyrozumiałym.
Próbuję się do ciebie dostosować.
Próbuję też radzić sobie z własnymi emocjami.
Bo raz mówisz mi „tak”, a raz możesz powiedzieć „nie”.
Myślisz, że dlaczego?
Dlaczego tak na mnie patrzysz?
Nie wiem.
Czasem czuję przy tobie, że to, co robię, ci nie wystarcza.
Czuję, że ci nie wystarczam.
Chcę wszystkiego, co mi obiecał.
„Jestem romantykiem. Płatki róż,
kąpiel po powrocie, świece, domowy posiłek”.
Próbuję wyjaśnić, o co mi chodzi, a on tego do siebie nie dopuszcza,
bo albo boi się, co powiem, albo nie chce tego słuchać.
Ale jestem tu z takimi samymi ograniczeniami czasowymi jak on.
Gotowałam, sprzątałam, więc dość mam tych wymówek.
Do siebie nie mam zastrzeżeń. Żadnych.
Ja daję.
Daję.
Co się dzieje?
Możesz sobie iść?
Ja?
O co chodzi? Mam sobie pójść?
Niczego nie potrzebuję.
Dlaczego płaczesz?
Czuję, że ci nie wystarczam.
Nic, co robię… Mogę być najlepszą wersją siebie,
a i tak nigdy nie spełniam twoich oczekiwań.
Staram się być cierpliwy i życzliwy.
Ale zawsze coś i mam już tego dość.
Mam dość.
Zawsze coś i ja już nie mogę.
Nie chcę teraz o tym rozmawiać. Nie chcę.
Dziś było ciężko.
Nieprawda.
Dla mnie było.
Nie mogę już myśleć o tym, że moja przeszłość tak się dziś zachowała.
Nie mam siły na jego kłamstwa.
Powiedziałem mu, że każde z nas jest na innej równoległej.
To całki.
Fakt, że on może tego nie zrozumieć, bo nie jest inżynierem ani naukowcem.
Moja percepcja różni się od jego percepcji i od twojej.
- Jaka jest twoja? - I tak zostanie.
Jaka jest twoja?
Moja percepcja to nasza więź i nasz związek.
I tyle.
Masz rację.
Osobiście uważam,
że jestem od ciebie bardziej opanowany. Jestem mniej emocjonalny
i nie mówię tego w negatywnym sensie.
Zgadzam się. Jesteś mniej emocjonalny.
Ale nie chcę, żebyś dyskredytował moje uczucia.
Nie chodzi o to, że mi na nim zależy,
ale nie zamierzam tam stać i słuchać jego kłamstw,
bo mówi nieprawdę.
- Stary… - Ale po co poświęcać komuś uwagę?
Masz rację. Nie mówię, że nie masz racji.
- Powinnam to zignorować. - Okazanie emocji…
- Tak, ale… - …to dla mnie przywilej.
Uwierz mi, Milton.
Wiem, jak sobie z takimi rzeczami radzisz, bo cię znam.
Jestem zafascynowana tym,
jak sobie radzisz i masz wszystko w dupie.
Proszę cię, żebyś spróbowała sobie radzić w podobny sposób.
Rozumiem, że inni nie powinni kontrolować moich emocji,
ale nie zdenerwowałam się przez niego,
tylko przez siebie. Powinnam być mądrzejsza.
Zgłosiłam się do tego programu, bo chciałam znaleźć miłość,
chciałam znaleźć męża.
I wiesz co? Znalazłam!
Koniec końców tylko to się liczy.
Bo wiem,
że mnie kochasz, a ja kocham ciebie.
Prawda?
Na 100 procent.
Kocham cię.
Nie mogę się doczekać ślubu.
Dziękuję za wszystko.
Za to, że…
jesteś przy mnie.
- I jak? Jestem najbardziej dojrzały? - Co?
- Czy jestem najbardziej dojrzały? - Na 100%.
Wiedziałem.
12 DNI DO ŚLUBÓW
No dobra, dzieciaczki. Najpierw rozgrzewka twarzą w stronę luster.
Podnosimy biodra. Biodra do sufitu.
Wyciągamy. Coraz bardziej naciągamy albo wyciągamy.
Ale to nie dziś.
Biodra na cztery.
Wytrzymajcie najniżej. Nie ruszać się!
Tak!
Idealnie.
Ścisnąć i pod biodro. Do tyłu.
Kończymy jeszcze jedną deską.
Puszczamy za pięć,
cztery, trzy,
dwa
i jeden!
No wiem!
Ale to znaczy, że robimy to dobrze. Świetnie wam poszło.
Nasza rozmowa nie skończyła się za dobrze.
Dziś mało rozmawialiśmy,
więc ciągle czuję się tym wszystkim trochę zraniony.
Nie wiem też, co ona czuje.
Nie miałem wrażenia,
że wydzieraliśmy się na siebie.
Po prostu była to zupełnie niespodziewana rozmowa.
- No cześć. - Cześć.
Pogadamy o nas?
Nie wiedziałem, co myśleć. Było…
Zabolało mnie to. Było do bani.
Kocham ją i będę walczył. Znajdziemy rozwiązanie.
Jak twój dzień?
Jakoś.
Jak się czujesz? Co myślisz?
Po prostu…
mam mętlik.
Powiem szczerze, że to wszystko zupełnie mnie zaskoczyło.
Zareagowałem tak, bo…
bardzo mnie to zabolało.
Wydaje mi się…
Wiem, że nie jestem idealny.
Wciąż uczę się ciebie.
Wydaje mi się…
że każdego dnia staram się z tobą, jak mogę.
Poczułem się bardzo niedoceniony.
Myślę, że…
bardzo chcę, żeby to, co robię, było odwzajemniane.
Ja poświęcam czas na to,
żeby zrobić coś dla ciebie, przygotować. Co by to nie było.
Myślę o tym, nawet jak jestem zmęczona.
Myślę: „Byłoby miło, gdyby to dla mnie zrobił
i nie musiałabym się martwić obiadem czy coś takiego”.
Uwierz mi. Lubię gotować i chętnie bym to zrobił…
Wiem, ale chodzi o to, że nie mamy dużo czasu,
więc chcę się upewnić:
„Czy on taki jest? Czy jest facetem, jakiego mi opisał?”.
Próbuję się tego dowiedzieć.
Rozumiem. Słucham cię. Wiem, czego ci trzeba.
Ale to, co zrobiłem, nie jest doceniane.
Bo skupiasz się na tym, czego dla ciebie nie robię.
Więc wiem, że może mi czegoś brakować,
ale łatwo mogę to naprawić.
Zeszłej nocy
poczułem, że wszystkie moje starania nic nie znaczą.
Ja tego nie czuję. Nie mówię, że ty się tak nie czułeś.
Doceniam to, co dla mnie robisz.
Dostrzegam to.
Robię, co w mojej mocy. Dziś byłem zły i zraniony.
Ale udało mi się wziąć w garść i dać ci znać, że jestem przy tobie.
A więc…
kocham cię, ale potrzebuję tego więcej od ciebie.
Kocham cię i wybrałam ciebie
ze względu na to, jaki byłeś przez ostatnie 10, 15 minut.
Potrafisz mnie tak uspokoić, dodać mi otuchy.
Jesteś tak otwarty, że mogę ci powiedzieć wszystko.
Dobre i złe rzeczy, ale głównie dobre.
Nie rozmawiam z facetami tak, jak rozmawiam z tobą.
Nie otwieram się tak.
Wybrałam ciebie, bo ty to ze mnie wydobywasz.
Nie wiedziałam, że to w sobie mam.
Nie chciałam cię zasmucić.
Spoko. Zdarza się.
„Spoko”?
Naprawdę nie chciałem się tak rozkleić, ale stało się…
Ale w porządku.
- „Koszam” cię. - Kocham cię.
W porządku?
Tak. A u ciebie?
Jestem z siebie dumny, że potrafię jej powiedzieć:
„Wciąż jestem przy tobie”.
Cieszę się, że umiem wyrazić swoje uczucia, że czuję się wysłuchany.
Mam coś dla ciebie.
Chcę dać jej wszystko, czego nie miała.
Przezwyciężymy wszystkie przeszkody.
Patrzę na to z szerszej perspektywy.
Będzie tylko lepiej.
Przestraszyłem się dziś, ale bez wątpienia powiem jej „tak”.
O Boże, Izzy.
Kupon.
„Izzy robi kolację, a ty siedzisz i pachniesz”.
- Okropne pismo. - Co to…?
O Boże. Coś jest tu napisane.
„To gówniana sytuacja, ale tak jak w Meksyku
jestem przy tobie, by cię kochać i walczyć o ciebie”.
Najbardziej romantyczny prezent w moim życiu!
- To nie koniec? - Nie.
Nie wierzę, że to zrobiłeś. Teraz mi głupio.
Boże, jakie śliczne zdjęcie.
Bardzo słodkie. Zupełnie się tego nie spodziewałam.
Utwierdza mnie to w przekonaniu, że mu zależy, że umie walczyć,
że potrafi wytrzymać, a potem dać z siebie jeszcze więcej.
Kocham i szanuję to, że to on
jest moją opoką. Nie odejdzie, nie uniknie odpowiedzialności.
Jest w tym całym sobą. No i…
dziękuję.
Kocham cię.
- Dziękuję. - Pewnie.
10 DNI DO ŚLUBÓW
Milton zaraz spali dom.
Śmierdzi… spalonym plastikiem.
Pysznie to wygląda.
Wątpię.
24 LATA INŻYNIER
To wygląda pysznie?
Nie zdjąłeś nawet…
Nie powinno się jeść tego na zewnątrz kiełbasy.
- Chcesz trochę? - Nie!
Dziękuję bardzo.
Mnie tam smakuje.
Musisz się dobrze zachowywać. Żadnych skoków na twarz.
Bez gryzienia brody.
Grzecznie jak zawsze.
PIES STACY
Jest tam kto? O Boże.
MAMA IZZY’EGO
- Jak tam? Cudownie cię widzieć. - Stęskniłam się, mijo.
- Ja też. - Jak tam?
- Dobrze. Tux. - Co to za pies?
- To Tux. - O Boże!
Chodź tutaj.
- Ale słodziak! - To pies Stacy, Tux.
Ale ty jesteś śliczny. Dziękuję za powitanie. O rety.
Stacy pozna dziś moją mamę.
Najważniejszą osobę.
- Lubi gryźć. Nieważne. - Ostrożnie.
- Wezmę ją. - Spokojnie.
No proszę, ale tu ładnie.
W dzieciństwie był z nami mój ojczym,
ale nie są już razem, więc zostaliśmy sami.
Ojejku.
Jest dobrze.
Zwykle mówisz: „Mamo, to moja nowa dziewczyna”.
A teraz: „Mamo, to moja nowa narzeczona”.
Na pewno chcę, żeby mama czuła się komfortowo, zaakceptowała to.
Ale myślę też o Stacy. Chcę, żeby miała dobrą relację z moją mamą.
Stacy powinna niedługo wrócić. Chcesz coś do picia?
Nie, nie trzeba. Po prostu…
Będę z tobą szczera. To jest…
- To szok. - Tak.
Pamiętam, jak pierwszy raz wzięłam cię na ręce,
patrzyłam, jak dorastasz,
a tu nagle dostaję tę wiadomość.
Też się nie spodziewałem.
Brak mi słów, ale też się cieszę.
Chcę się tylko upewnić… Mówię to jako twoja matka.
Ja pochodzę z innego pokolenia.
My nie w taki sposób kogoś poznawaliśmy.
Od mamy i taty, od twoich dziadków, nauczyliśmy się, że małżeństwo
jest „hasta que la muerte nos separe”. Do śmierci, mijo.
Nie sądziłem, że się w kimś zakocham.
Stacy zauważa, kiedy nie czuję się dobrze.
Wie, kiedy jestem szczęśliwy,
kiedy coś mnie męczy, stresuje.
Pokłóciliśmy się trochę,
a ona… po prostu mnie zna.
Największym problemem w moich związkach było to,
że dziewczyny uciekały, jak tylko pojawiał się problem.
Ona wiele razy już się załamywała.
Ja też.
Jestem wdzięczny za to…
że to naprawiamy.
Gotowała dla ciebie?
Tak, ale ja dla niej nie.
Nie? Rety.
Męczy mnie o to. Muszę jej zrobić kolację.
Zacząłem taką tradycję, że co poniedziałek kupuję jej kwiaty.
- To dobrze. - Te w poprzedni.
Te są z tego tygodnia.
Opowiedz mi o niej.
- Stacy jest głośna. - Naprawdę?
- Wygadana. - Rety.
Wiadomo, kiedy się gdzieś pojawia.
Nigdy nie jest nudno. Jest wyjątkowa. Ale nie jest łatwą osobą.
Absolutnie nie.
Jest z nią… trudno, ale jest tego warta.
Jest czuła i kochana.
I delikatna.
I…
ma w sobie coś, co sprawia, że każdego dnia chcę więcej.
Wiem,
że wiesz, czego chcesz w życiu.
Chcę tylko wiedzieć, czy jesteście pewni decyzji, którą podejmujecie.
Łączysz się z kimś na resztę życia.
Dla faceta oznacza to bycie głową rodziny i tak dalej.
Wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć.
- Cześć. - Cześć.
Cześć, Tux! Boże, to nie dla ciebie.
Nie dla ciebie.
Przyniosłam kwiaty.
- No proszę. - Miło panią poznać.
- Przepraszam, Tux to łobuz. - O Boże!
Aleś ty śliczna.
- Dziękuję. Pani też. - Pokaż się. No proszę.
Gotowa na plotki? Opowiemy sobie wszystko. Tux.
- Jejku. - Chce być w centrum uwagi.
- Tak. Poznałam go. - Przepraszam.
Kochana, już na nas skakał.
Oficjalne powitanie? Boże.
- Usiądziecie tu? - Czy…?
- Widziała pani? - Tak.
- Pierwsze rodzinne zdjęcie. - Super.
Mieliśmy szczęście, że większość patrzyła w obiektyw.
Co nie?
No nic,
co mnie ominęło?
Widzi mnie pierwszy raz od zaręczyn.
- O Boże. - Wiem.
Natłok emocji?
Czuję tyle różnych rzeczy, skarbie.
- Tak. - Bardzo…
No wiesz,
wciąż jestem w szoku.
- Rozumiem. - To po prostu…
To tak bardzo krótki okres.
Rozumiem, że o małżeństwie nie myśli się: „Fajnie to brzmi. Zróbmy to”. To…
Moim zdaniem, skarbie, to nie jest zabawa.
Nie chcę brzmieć jak nadopiekuńcza matka ani nic takiego,
ale w głębi duszy zastanawiam się,
czy to naprawdę jest osoba dla mojego syna.
Chcę wiedzieć, czy osoba, z którą będzie,
jest kimś, na kogo będzie mógł liczyć.
Wiesz? Kimś, kto będzie go wspierał, rozumiał.
Mówiąc szczerze,
ciężko byłoby mi powiedzieć:
„To ja jestem dla niego odpowiednią kobietą”. I panią przekonać.
Ale chcę, żeby pani wiedziała,
że moje uczucia do niego są na pewno szczere.
Wiem, że jestem w nim zakochana, i wiem, że on czuje coś do mnie,
coś prawdziwego. Zupełnie mnie to zaskoczyło.
On
wydobywa tę taką emocjonalną,
otwartą stronę mnie, która pozwoliła mi stworzyć z nim więź,
stworzyć głęboką więź.
Jest to więź, której nie potrafię opisać.
O rety, Stacy.
Ja…
Wow.
Mówi, że nie potrafi tego wyjaśnić.
O Boże.
Bo ja nie jestem łatwą osobą.
A ona mnie za to kocha.
Kocha mnie bezwarunkowo.
Kocha mnie, kiedy jestem jej opoką i wtedy, kiedy jestem w rozsypce.
A ja chcę tylko dawać z siebie wszystko
dzień w dzień.
Sprawia, że chcę być lepszy.
Mówię, że to jest prawdziwe, bo jest.
Sprawiło to, że jestem gotowa podjąć ryzyko,
otworzyć się, bo on właśnie to robił.
To, że się otwierasz, nie znaczy, że ktoś na pewno cię złapie.
Przy nim z radością skoczyłam w przepaść,
nie wiedząc, czy mam spadochron, bo było warto.
Nigdy tego nie zrobiłam.
Tak, nigdy tego nie zrobiłam.
I zaufałaś mu?
Tak.
Dziękuję, że mi to powiedziałaś. Chcę, żebyś wiedziała, że tak,
to moje dziecko i tak dalej,
ale ja myślę też o tobie, bo chodzi o waszą dwójkę.
Nie chcę, żebyś ty cierpiała, żeby on cierpiał.
Chcę tylko, żebyście byli szczęśliwi, a wiem, że to nie będzie łatwe.
Chcę, żeby mój syn zrobił to, co do niego należy,
i zaopiekował się tobą.
Bo stworzycie rodzinę.
Tak. Bardzo dziękuję za te słowa.
Oczywiście. Będziesz żoną mojego syna.
- Rety! - Jak mogłabym tego nie mówić?
Wiem, szaleństwo.
Czyli…
to prawdziwe?
- Tak. - Na 100%?
Kocham tę dziewczynę. Bez wątpienia.
Wiem, że wam się uda.
Dziękujemy.
Przytul mnie.
Przytul mamę!
Kocham cię.
O Boże!
Stacy jest bardzo szczera.
Jest bardzo otwarta i widzę, że czuje coś do mojego syna.
On naprawdę jest w niej zakochany.
Jestem z niego dumna.
Chcę dla mojego synka jak najlepiej
i myślę, że ona będzie tą osobą, która będzie go kochać zawsze.
Wiecie? I będzie przy nim
na dobre i na złe.
Za… miłość.
Za to, co piękne, kiedy to jest to.
I pewnie za nową kanapę.
Nienawidzę przedstawiać ludzi rodzicom.
Serio. Nawet znajomych.
W dzieciństwie moi rodzice byli strasznie surowi.
Byliśmy zdani tylko na siebie.
Co?
Dzień dobry.
- Cześć. - Miło mi.
Przytulam się.
SIOSTRA MILTONA
- Hej. - No hej.
- Co tam? - Cześć.
Cześć, skarbie.
- Cześć, mamo. - Cześć.
To Lydia.
- Miło mi. - Cześć, Lydia.
- Jaka piękna. - Ty również.
- Miło panią poznać. Wreszcie. - Ciebie też.
Słyszę akcent.
- Tak. Jestem Portorykanką. - OK.
- Tak. - Mój tata.
- Miło mi. - Mój mąż, James.
- Hej. - Lydia.
- Przytulę cię. - Ja też lubię się przytulać.
No dobrze. To może na chwilę usiądziemy?
On już usiadł na blacie.
Coś do picia?
Mówię mu, że są krzesła, ale on uwielbia blat.
No tak. Jest wysoki i…
Wolę tak siedzieć na blacie.
Widzisz, po kim ma wzrost.
- Tak. Boże, co to za księżniczka? - To Coby.
- Co tam, Langston? - Mój mąż, Langston.
- Cześć. - Siema.
Miło cię poznać.
Czy wiesz…? Nazywasz go Milton czy James?
Milton, bo tak mi się przedstawił.
Tak. W szkole mówiono na niego Milton,
ale mój mąż to James i on też.
- Mały James bierze ślub. - Tak.
Nazywamy go Małym Jamesem, bo Duży James, Mały James.
To skąd dokładnie jesteś?
Z Mayagüez w Portoryko.
Tam zrobiłam licencjat.
Z geologii.
Potem magisterka z zarządzania środowiskiem.
Potem zaczęłam karierę jako geolożka, w 2019 roku.
Świetnie. Zawsze się cieszę, jak kobiety studiują przedmioty ścisłe.
- Dziękuję. Miło to słyszeć. - Tak jest.
- Jak masz na nazwisko? - Velez Gonzales.
Velez Gonzales.
Zaraz cię wygugluje, sprawdzi jak FBI.
Śmiało.
Zanim wyjdziesz, pozna twoją zdolność kredytową.
Ona…
Tak już mam.
- Może najpierw zjemy? - Jedz. Są talerze.
Możemy po prostu zjeść?
Teraz ważne pytania.
Dlaczego zdecydowaliście, że tego właśnie chcecie?
Jeśli chodzi o mnie,
mam za sobą nieudane związki.
Nie uważam ich za porażki, a raczej za lekcje,
które mogę wykorzystać w prawdziwym związku. W tym.
Jest wszystkim, czego szukałam w facecie, a nawet czymś więcej.
- I… Słucham? - Spotykałaś się z kimś w tym wieku?
Nie. Nigdy nie spotykałam się z kimś młodszym.
Miałam zapytać.
Zastanawiam się, co 30-latka
może widzieć w 24-latku.
Jaka byłam w wieku 24 lat?
Czy byłam na to gotowa?
Czy dojrzałam wtedy do małżeństwa? Pewnie nie.
Ale spotykałam się z facetami w wieku 38, 34 lat,
którzy nie potrafili wyrazić swoich pragnień w dojrzały sposób,
a państwa syn to zrobił. Kocham go takim, jaki jest.
Za jego duszę, osobowość,
jego charakter i za jego niedoskonałości.
Jego niedoskonałości są dla mnie doskonałe. Tyle.
Czego nie lubisz w Miltonie?
Czego w nim nie lubię?
To powinna być cała lista.
Dziś rano… On wszędzie wszystko zostawia.
- Jest miejsce… - Co zostawiłem?
Czyli mieszkacie razem?
Tak. Nie mówiłeś im?
- Nie. - Możliwe, że nie.
Skończył jeść i zostawił, kurna, talerz na kanapie.
- Śpieszyłem się. - Na kanapie?
Na kanapie. Pewnie…
- Byłem spóźniony. - A co później powiedział?
„Zostawiłeś talerz na kanapie”.
„Wiedziałem, że go weźmiesz”.
Naprawdę? To może być powód do rozstania?
Rety, od razu o powodach do rozstania.
Jak się z tym czujesz?
Myślę, że czasem chodzi o lenistwo. Przeszkadza mi to.
- Nauczy się. Jest jeszcze młody. - Tak.
To się nie zmieni. Mama mówi: „Jest młody. To się zmieni”.
Nie zmieni się.
Jesteś gotowy na taką odpowiedzialność?
No… tak.
Co to znaczy?
To tak ważny krok, że trzeba się upewnić, że to ta jedyna.
Parę razy, więcej niż raz, powiedział mi,
że czuje, że jestem jego najlepszą przyjaciółką.
- Zdecydowanie. - To pomaga.
Ja też to powtarzam mojemu mężowi.
Więc to bardzo ważne.
A masz jakiekolwiek obawy dotyczące ślubu?
Nie. Czuję się z nim komfortowo. Dzięki niemu.
Nigdy nie jest nudno.
Ma dojrzałą odpowiedź na wszystko.
Tak.
- Co ty robisz? - Tyle tych pytań.
Możesz już przerwać to przesłuchanie?
- Co? To jedno pytanie. - Powinna.
- Za dużo tych pytań. - Co ty robisz?
No jestem zaręczony. Za jakieś dwa tygodnie się żenię.
- Znasz datę? - Trzydziestego pierwszego.
Dlaczego?
31.
- Jak to dlaczego? - Dlaczego się żenisz?
Strasznie krępujące pytania.
Wyluzuj.
Luz.
- Dobra. - Tak.
Co odpowiedział?
- Żeby wyluzowała. - Że cię kocha.
Dlaczego się żenisz?
Nie wiedziałam, że myślisz o małżeństwie.
- No… - Więc to ekscytujące.
Rozmawiałem z nim już na wspólnych wyjściach
i wspominał, że chce się ustatkować.
Nie szukałem jakoś intensywnie żony,
ale na pewno byłem zainteresowany.
Ale jak to się stało, że wpadło ci do główki, że to już teraz, dziś?
Bo to fałszywe.
Nieprawda.
Fałszywe.
Chcę się upewnić, że tego chcecie.
Myślisz, że mogę porozmawiać z Lydią o tym, co myśli o tej sytuacji?
- Tak. - OK.
Porozmawiajmy z nią przez chwilę.
Dobrze.
Zawsze mówię, że małżeństwo to biznes.
Tak jak przy każdej umowie biznesowej trzeba przeanalizować
argumenty za i przeciw, wszelkie przeszkody.
To coś takiego jak analiza SWOT.
Jej życiorys pokazuje mi, że ma kwalifikacje, aby być jego żoną.
Jednak czasem możesz przeczytać życiorys,
ale dopiero kiedy ten ktoś przychodzi i bierze się do pracy,
przekonujesz się, czy ma kwalifikacje.
Czyli…
chcesz to zrobić?
Tak, chcę to zrobić.
Ostatnio mu powiedziałam: „Nie jesteś moją pierwszą miłością,
ale jesteś pierwszy pod wieloma względami”.
To pierwszy facet, który tak cholernie dobrze mnie traktuje.
Traktuje mnie jak królową.
Ja nigdy tego nie miałam.
Nigdy nie miałam nikogo, kto by mnie przytulał mocno i mówił,
że mnie nie wypuści.
Pisze do mnie na nocnej zmianie: „Kocham cię. Nie mogę się doczekać ślubu”.
To właśnie jest facet, za którym szaleję.
Tak jak mówiła Jessica, niektóre te rzeczy wydają się…
Jakbyś miała scenariusz. Znasz odpowiedzi na wiele pytań.
Osoba, którą pani teraz widzi, to ja. Jestem czuła,
troskliwa, głośna.
Jestem zabawna.
I czuję się z nim bardzo dobrze.
A nigdy tego nie miałam.
James mówił nam kiedyś o dalszych studiach,
o zrobieniu doktoratu. Jak byś się z tym czuła?
Uważam, że edukacja jest bardzo ważna.
Jeśli chodzi o doktorat, będę go wspierać.
Ma świetną karierę. Wciąż ma ambicje.
Widzę to w nim.
To świetny gość i jest bardzo inteligentny.
A jakie ty masz ambicje?
Chcę dostać wymarzoną pracę jako specjalistka ds. ochrony środowiska.
A co ty chcesz wiedzieć o Jamesie, o jego rodzinie?
Kiedy założymy rodzinę, jakie znaczenie ma to,
żeby pierwsze dziecko nazywało się James Milton Johnson V?
- Czwarty. - Nie, piąty.
Czwarty? Piąty?
- James jest czwarty. - Racja.
Myślę sobie: „Co?”. Zagubiłam się.
Bo męczę go, jak on coś zapomina.
Racja, byłby piąty.
Matki obserwują swoje dzieci, patrzą, jak się rozwijają.
Zawsze mu mówiłam:
„Jesteś za wysoki, żeby wiecznie się na mnie opierać.
Będziesz kiedyś czyimś mężem, ojcem.
Musisz to zrozumieć, przyjąć to do wiadomości”.
Chodzi o to, żeby nie był ciągle dzieckiem.
Widzę, że zaczyna…
Nawet to, jak mi odpowiada…
Nawet to, jak siedzi. Tak prosto,
noga na nogę.
Są to rzeczy, których może nie widzą inni członkowie rodziny,
ale ja jako matka je widzę.
- Jessica… - Tak. Ale ona jest siostrą.
Jessica, co najbardziej cię martwi w naszym związku?
Nie wiem. Małżeństwo to poważna sprawa.
To prawda. Małżeństwo jest na całe życie.
Tyle w życiu przeszłam.
Wiem, co zniosę, a czego nie.
Rok temu powiedziałabym pewnie, że nie jestem na to gotowa.
Dlaczego teraz jesteś?
Myślę, że dojrzałam do tego emocjonalnie.
Mam 30 lat.
- To nie zabawa. - To nie gierki.
Nie chodzi mi o zabawę, randkowanie. To wykańczające.
Wreszcie myślisz: „Dobra, skupię się na sobie”.
A potem to się stało.
I super, bo świetnie się złożyło.
Pracowałam nad sobą, a to jest moja nagroda.
Sama nie wiem. Nie słyszę tego u niego.
Nie wiem. Nie wiem, czy to widzę.
Znam Jamesa. Wiem, kiedy jest podekscytowany.
Wiem, kiedy jest szczęśliwy, smutny.
Wciąż czekam na to, żeby James mnie w tym upewnił.
Nie wiem.
Napisy: Katarzyna Puścian