8 DNI DO ŚLUBÓW
Zgadnijcie, gdzie jesteśmy.
Gdzie jesteśmy?
Przyjechaliśmy po zgodę na ślub. Robi się poważnie.
Jesteśmy w sądzie.
Ostatnio byłam tu z powodu mandatu.
Teraz jest o wiele lepiej.
- Patrzcie, nasze imiona. - Mamy to.
Gotowi.
- Szaleństwo. - Jak się czujesz?
Świetnie. Cieszę się.
Na pewno czuję, że to prawda.
- Nie mogę się doczekać. - O Boże.
No dobra.
No to przyjechaliśmy po zgodę na ślub.
Sprawdźcie, czy wszystko się zgadza.
Zgadza się.
Poproszę 74 dolary.
Dobrze.
- Cieszysz się? - Tak.
- A ty? - Tak.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
7 DNI DO ŚLUBÓW
Boże. W życiu nie widziałam tylu sukni.
Wszystkie wyglądają wspaniale. Przepiękne!
O Boże!
Ubrałaś się na biało!
Fantastycznie.
- Hej, hej. - Siema, panowie.
Wchodźcie, siadajcie.
- Jak się czujecie? - Cieszymy się.
Kto z tobą przyszedł, Lydia?
- Moja mama. - Dzień dobry.
Renee.
- Cześć, Renee. - Cześć.
Moja przyjaciółka Christa.
- Cześć. - Cześć.
I mój przystojny brat William.
Cześć, William.
- Cieszycie się na ten dzień? - Tak.
Lydia jest szczera i wiem, że bardzo chciała znaleźć miłość.
Cieszę się.
Poznaliście Miltona?
- Tak. - I jak? Co powie mama?
Bardzo się wzruszyłam.
Szczęście.
Miłość.
Czuję to.
No dobra, panowie. To wielki dzień.
- Czujecie to? - O tak.
Do ślubu został wam już tylko tydzień.
Jak się czujecie, słysząc te słowa?
To ekscytujące.
- Tak? - Stresujące, ekscytujące.
Nie ma złych odpowiedzi.
Mam szczęście, że znalazłem Lydię.
Ma temperament
i nigdy nie jest z nią nudno.
Bardzo się cieszę…
Super.
…na ślub. Cieszę się, że spędzę z nią życie.
Spodnie nie mogą być za krótkie.
Jesteś wysoki, ale się tobą zajmiemy.
Jako ktoś, kto wyszedł za osobę głośną,
pełną energii, powiem ci, że jest bardzo fajnie.
Trzymaj się.
To jak jazda na byku. Trzymaj się i nie spadnij.
- Mamusiu, cześć. - Cześć.
Jak tam?
Świetnie.
No świetnie.
Myślę sobie: „Nawet nie zaczęliśmy”.
Nie założyłam jeszcze sukni.
- A ona już w rozsypce. - Wzruszyłam się.
Oczywiście. To ważny dzień.
Co pani czuła, kiedy Stacy powiedziała, że poznała przyszłego męża?
Byłam w szoku.
Ona nie podejmuje pochopnych decyzji, ale myślę, że tego jej było trzeba,
bo może to właśnie ona patrzyła na kogoś
i zaczynała się z nim spotykać ze względu na wygląd.
Tak.
W tym przypadku musiała sięgnąć głęboko.
- Porozmawiać z kimś. - Tak.
I naprawdę go poznać.
Czy wszystkie dziewczyny, siostry i mama, poznały Izzy’ego?
- Tak. - Tak.
- No i? - Jest super.
- Niesamowity. - Najlepszy.
Jest równowagą, której Stacy potrzebuje.
Izzy, kto z tobą przyszedł?
Moja mama i dwaj koledzy, Nick i Zach.
Siema. Jak tam mama?
- Hej. - Jak miło.
Mnie też.
Miała pani okazję poznać trochę Stacy?
Przesłodka dziewczyna.
- I jej rodzina. - Super.
Wspaniale jest widzieć, ile osób was wspiera,
bo już bardzo niedługo staniecie przed ołtarzem
i będziecie musieli podjąć najważniejszą decyzję w życiu.
Czy powiecie „tak” mężczyźnie, w którym zakochałyście się za to,
jaki jest w środku?
Czy może odejdziecie od niego na zawsze?
Milton, Izzy, wasze zdrowie. Powodzenia.
- Dzięki. Zdrowie. - Powodzenia.
Chcę czegoś fajnego, ale też nieprzesadnie modnego.
Tak.
PANI ZAPATA
Bum.
33 LATA KIEROWNICZKA OPERACJI
Przyjaciółka ją zamówiła.
Pokazałam ją rano Izzy’emu, który wzruszył się do łez.
Pani Zapata. Powiedział: „Ale super”.
Boże, dlaczego płaczesz?
To miało być coś fajnego. A on: „Robi się poważnie”.
Wybrałabyś taką?
- Patrz. Łatwo ją zdjąć. - Tak.
Spodobałaby mu się.
Zakupy absolutnie mnie nie stresują.
Chodzi raczej o znalezienie czegoś w moim stylu.
Muszę poczuć taką więź z suknią,
wiedzieć, że dobrze leży i ma sens.
- Ten brokat jest beznadziejny. - Tak.
A ta?
- Patrzcie na jej minę. - Myśli: „W życiu”.
Coś dziwnego, nietypowego,
ale co po dobraniu akcesoriów nie wygląda już tak nietypowo.
Takie: „Nie spodziewałam się tego”.
Tego właśnie szukam.
Nic banalnego.
- A to co? - To chyba tren.
- Dajemy. - Dajemy, tak.
Jeśli myślę: „Co to?”, przymierzę ją.
Może potnę jakąś suknię i sama sobie uszyję.
Dzięki, że tu jesteście.
No jacha. Wspieramy cię.
Gotowy?
Tak, czuję się gotowy.
Oczywiście byłem już raz zaręczony. Małżeństwo to coś, czego chcę.
Dobrze wiedzieć, czego szukasz.
- Kogo. - Właśnie.
Stacy wie, czego chce,
i jest w tej kwestii bezwzględna,
ale ja też.
Jestem jej pewien. Gdybyśmy nie komunikowali się tak dobrze,
rozwiązując nasze problemy, nie byłbym taki pewien.
Ale to, że mamy taki fundament,
mówi mi: „Damy radę”.
Do ślubu został tydzień.
Nie denerwuję się.
Myślę, że czuję się tak pewnie,
bo tak samo było dzień przed tym, jak oświadczyłem się Stacy.
Jestem tej dziewczyny taki pewny,
szaleńczo zakochany,
przede wszystkim szczęśliwy.
Jestem przepełniony miłością, szczęściem i gotowy.
Martwi mnie tylko to, czy powie „tak”.
- Boże, patrzcie… - Ładna.
Jak się czujesz?
- Twoja mina nie jest… - Zbyt pewna.
- Nie podoba ci się. - Nie.
- Nie w twoim stylu. - Nie.
Nie wzruszamy się.
- Bez łez. - Dla mnie jest nudna.
- Tak. - Bardzo nudna.
Nie spodziewaliśmy się, że weźmie ślub,
ale ten eksperyment jest idealny dla kogoś takiego jak ona.
Pasują do siebie.
Uwielbiamy Izzy’ego.
Ma taki uspokajający wpływ na kogoś z jej osobowością.
Już stał się jakby częścią naszej rodziny.
- Dobra, to jest to. - Boże.
Boże, to jest to.
Ledwo idę, bo tak dużo jej jest.
- Idealna. - Boże, to jak 4000 tiulowych spódniczek.
Ale jest cudna!
- Wiem. - Olśniewająca.
I… spójrz na swoją minę.
- Jak się w niej czujesz? - Cudownie.
Idealnie w moim stylu.
- Faktycznie. - Piękna.
Cudnie ci w niej.
Pięknie.
Wyglądasz cudownie.
Rety, bardzo ładnie.
O tak.
Taka ładna.
- Wyglądasz oszałamiająco. - Dziękuję.
Oszałamiająca. Jak zareaguje Izzy?
Ja już wiem. Rozpłacze się.
- Pewnie tak. - Tak.
Rozpłacze się. Jest piękna.
To jakieś szaleństwo.
To ta suknia.
Chcę coś naprawdę szytego na miarę, bo jestem bardzo…
- Dziwny? - Długi.
Ona jest tak wybuchowa,
tak pełna energii, że…
Niesamowite.
Jest uparta jak diabli.
To bachor.
Ale ja to uwielbiam.
Codziennie przed snem staramy się rozmawiać.
Znacie mnie. Komunikacja to moja słaba strona.
Fatalna.
Fatalna komunikacja.
Ale z nią to aż przerażające, jak dobra jest nasza komunikacja.
Jak my możemy się tak dobrze rozumieć?
Zawsze jest między nami szacunek.
Ja muszę popracować nad tym…
Ona ma w sobie więcej pasji, jest emocjonalna.
Czasem muszę się upewnić, że używam właściwych słów.
No i…
Znacie mnie. Ja nie owijam w bawełnę.
Nawet jeśli jest to wulgarne, szokujące.
Teraz trochę to hamuję, uczę się…
Wreszcie masz filtr?
Tak, mam filtr.
Muszę mieć mały filtr.
O parę lat za późno, ale wreszcie go ma.
Mówi, że kobiety zawsze mają rację.
Bo to prawda.
Myślę, że mogę przyznać, że się denerwuję, czy chcę to pokazać, czy nie.
Przeważnie tego nie okazuję.
Zawsze jestem takim wyluzowanym, dość dojrzałym facetem,
ale trochę się boję. Denerwuję się.
Chcę wierzyć Lydii, że powie „tak”,
ale sam nie wiem. Pozostaje ta niepewność.
Na 100% tego nie wiem.
30 LAT GEOLOŻKA
O Boże! Przestań!
- Boże, zaczęła płakać. - Piękna!
MAMA LYDII
Ja bym za ciebie wyszła.
Powiem „tak”, skarbie.
O Boże. Tak się cieszę.
Zaczynam to sobie uświadamiać.
Wychodzę za mąż.
- Co ci się podoba? - Ta część jest super.
Góra.
Można sobie marzyć, ale nigdy nie miałam pewności, że to się wydarzy,
więc wzrusza mnie myśl: „Tak, to się dzieje naprawdę.
Zakochałam się.
I zaraz znajdę suknię ślubną”.
A co… ci się nie podoba?
Nie to, że mi się nie podoba,
ale chciałabym sukni bardziej dopasowanej.
- Coś do porównania. - Tak. Mogę się ruszać.
Mogę tańczyć. Potwerkuję.
Dobra.
I wszystko gra.
Czy uda się nisko?
Wspomnienia, co?
- Dajesz! - O tak.
Dawaj, Lydia!
Zaraz coś wyskoczy górą.
Tak.
- Gotowa na następną? - Tak!
Myślę, że każda matka marzy o synu w roli pana młodego
albo o córce w roli panny młodej.
To przerosło moje oczekiwania.
Marzyłam o tym,
ale nie sądziłam, że może to być
tak poruszające, ekscytujące.
O mój Boże.
Ten gorset, dziewczyno.
- Gorset. - Pogadamy o nim?
- Dobra, super. - Wow.
- Piękna. - Oszałamiająca.
- Cudna. - Pięknie ci w niej.
To jakby trochę ta pierwsza i…
- Tak. - Taka baśniowa…
- Piękna. - A z rękawami…
Jeśli da się dodać rękawy, będzie idealna.
Dwa w jednym.
Bratu ciężko to mówić, ale wyglądasz oszałamiająco.
O Boże!
Myślałam, że powie: „Za dużo cycków”.
- Ten welon jest idealny. - Ciarki.
Co się dzieje?
O cholera.
Boże. Wyglądasz jak księżniczka.
To była korona.
Boże, cudowna.
O Boże.
Mama.
O rety.
Te amo.
Ja ciebie też.
Piękna.
Szczerze mówiąc, nigdy nie byłam pewna,
czy ten dzień nadejdzie.
Nie byłam pewna, czy któregoś dnia stanę przed ołtarzem.
Nie sądziłam, że będę taka szczęśliwa.
Tak, to wspaniałe uczucie.
Zasługujesz na to.
Tak.
Nie wiedziałam, jak bardzo tego chcę,
jak bardzo chciałam znaleźć swoją osobę.
To łzy szczęścia,
bo było warto.
Każde złamane serce, każda modlitwa,
każde padnięcie na kolana i proszenie wszechświata, Boga o wskazówkę,
o wskazanie mi odpowiedniego kierunku…
Było warto, bo stoję tu teraz w… sukni ślubnej.
- Myślisz, że to ta? - Tak.
Marzenia się spełniają.
I moje się spełniło.
2 DNI DO ŚLUBÓW
MUZEUM LOTNICTWA
Cieszę się.
Poradzę sobie z prędkością. Ale nie rzygaj.
- Coś ty. - OK.
Gesty są dla Stacy bardzo ważne.
Wczoraj był poniedziałek, więc w wazonie są poniedziałkowe kwiaty.
Napisałem jej karteczkę.
Wow.
Zrobiłem dla niej taki drobiazg i była wczoraj w świetnym humorze.
To jest bombowiec B-25 Mitchell.
- Fajnie. - Prawda?
- Wymiata. - Tak.
Wiem, że lubi, jak przejmuję inicjatywę,
więc chciałem zorganizować jej wyjątkowy dzień.
Zbliża się ślub,
więc to taka próbka tego, jak będzie wyglądało nasze życie.
Drabiny spuszczone, samolot jest wasz.
Bawcie się dobrze.
- O Boże. - Tak!
A bezpiecznie jest nimi latać?
Bo ja mam plany na niedzielę.
Jej rodzina i przyjaciele mówią,
że uwielbia prywatne samoloty.
O Boże!
Czyli po prostu tu wskakuję.
Pytają mnie, czy sobie z tym poradzę,
czy spełnię oczekiwania.
Ojciec Stacy mówił, że miłość to pierwsza klasa,
więc to dla niej przygotowałem.
Romantycznie.
- Gdzie mam usiąść? - Tutaj.
Dziękuję.
To coś bardzo fajnego i innego.
Niespodziewanego.
Romantycznego.
Podoba mi się to.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Za jedną z naszych ostatnich randek przed… ślubem.
- Dotarło to do mnie. - Tak.
Po dniu przymiarek czułem się naprawdę spokojny.
Ostatnio nie było afer. Może dlatego jesteśmy spokojni.
Nigdy nie znudzi mi się siedzenie z tobą przy stole.
Jesteś bardzo interesująca.
Nigdy nie będzie z tobą nudno.
Czy jest źle, czy niesamowicie, nigdy nie jest, kurwa, nudno.
- Ups. - Ale tak…
- Akceptujesz mnie albo nie. - Akceptuję i nie wypuszczę.
Tak jest.
- Dziękuję. - Proszę.
Tak się cieszę.
Ja też.
Na pewno nie siedziałabym tutaj,
gdybyś nie działał na mnie tak uspokajająco.
Czasem nawet nic nie mówisz. Po prostu mnie uspokajasz.
Jesteś spokojem podczas burzy…
taką moją kotwicą…
Kiedy jestem zagubiona, ty mnie przytulasz albo na mnie patrzysz,
albo robisz coś innego.
Czasem chodzi po prostu o twoją energię. Jest bardzo wyważona,
taka łagodna… To lubię w tobie najbardziej.
A ja nie sądziłem, że znów się zakocham.
- Naprawdę? - Na pewno nie za prędko.
Ale ty kochasz miłość.
Myślę, że jej unikałem.
Nie sądziłem,
że znajdę się tu
z tobą
i że będziemy brać ślub.
A tu bum! Zaskoczyłaś mnie
jak zawsze.
Jestem w tobie szaleńczo zakochany. Szaleję za tobą.
No wiesz, już zaczęliśmy integrować nasze rodziny.
Świetnie czuję się z twoją.
Czułem się tak mile widziany, kochany…
Po dwóch spotkaniach już czuję się z nimi blisko.
Tak, ale to też dlatego, że mówię im, co do ciebie czuję.
Chodzi o to, że bardzo się cieszą moim szczęściem, więc wszystko w tobie
pokochają.
Jest dobrze.
Tak. Zauważyłem. Czas spędzony z twoją rodziną sprawia, że tęsknię
za ideą rodziny.
Rozumiem.
To dla mnie trochę dziwne,
że nie będzie tam dużej części mojej rodziny.
Podjąłem taką decyzję,
bo to mój wyjątkowy dzień.
Nasz wyjątkowy dzień.
I nie chcę
zmagać się tam z żadnymi opiniami ani niczym…
Pewnie…
by mnie zajebiście oceniali
ze względu na to,
jak do tego doszło.
Ci, którzy przyjdą,
to osoby, które są dla mnie najważniejsze,
szczere i wspierające mnie,
nawet kiedy nie byłem idealny.
A więc…
- Będzie mama. Tylko to się liczy. - Jest wspaniała.
Tak.
A po drugiej stronie medalu masz całą moją szaloną rodzinkę…
Wiem.
…która cię uwielbia.
Więc co by nie było z twoją rodziną,
moja szaleje za tobą. Pewnie będziesz miał tego dość
i będziesz chciał od nich odpocząć.
Nie mógłbym mieć dość twojej rodziny.
Kocham ją.
- Cieszę się, że do niej dołączę. - Tak.
Kurwa, już dołączyłem…
Właśnie. Czemu częściej rozmawiają z tobą?
Właśnie dlatego też się cieszę, bo tak, zyskałem żonę
i partnerkę na całe życie, ale też rodzinę.
To spełnienie wielu marzeń.
Nie wiem. To…
szaleństwo.
Spójrz na tę rączkę. Potrzymasz?
Tak.
Do czego zatańczymy? Wiemy to w ogóle?
Do popu. „This I Promise You” 'N Sync?
- Nie. - Dobra piosenka.
Wiem, ale nie. Nie! A jak zatańczymy?
Siedzimy sobie i mówią:
„A teraz taniec młodej pary”.
- Dobre pytanie. - „Młoda para!”
- Ważne… - Nie, musisz to zrobić.
„Państwo Zapata proszeni są na parkiet!”
O Boże. Skąd ten głos?
Mam dużo szpilek, dużo zapatos.
To nasz pierwszy taniec?
Tęsknię za tańcem z tatą.
Tata uczył mnie…
Skarbie, słuchaj rytmu mojego serca.
Silny i stabilny.
Boże, moje uda!
Nic ci nie jest?
Za dwa dni weźmiemy ślub. Jaka jest twoja szczęśliwa liczba?
Dwa.
No dobra.
To mój numer w drużynie.
Za dwa dni będzie dobry dzień.
Co czujesz, kiedy mówisz to na głos?
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Co u ciebie?
24 LATA INŻYNIER
Nic takiego.
Praca. Praca, praca, praca. Praca, dzieci, mąż i praca.
Życie małżeńskie.
Co myślała Lydia po spotkaniu z rodziną?
Że była napięta atmosfera. Ja myślałem, że będzie gorzej.
Czego się spodziewałeś?
Nie wiem. Trudno jest dołączyć do naszej rodziny.
Kiedy czasem patrzę na nasze relacje rodzinne
i porównuję je ze znajomymi, są inne.
Nie mówię, że jest źle. U nas to się sprawdza.
Lydia codziennie rozmawia z mamą. Codziennie rozmawia z siostrami.
- Tak. - Powiedziałem jej, że u nas jest inaczej.
- Są pełni pasji. - Pasji? Co to znaczy?
Lubią wyrażać swoje uczucia, dawać.
Dawać? Są jak nasza rodzina?
Nie.
My mamy pasję.
- Są trochę bardziej… - Dajemy.
Są bardziej… emocjonalni.
- My nie okazujemy emocji. - Wiem.
A jak przygotowania do ślubu? Gotowy?
Tak mi się wydaje.
Skąd ta pewność?
Chyba stąd, co w przypadku każdej decyzji.
Polegam na intuicji.
Wciąż jesteś moim bratem. Kocham cię,
ale po pierwsze, ludzie myślą, że to fałszywe.
Po drugie, wy próbujecie się dopiero poznać.
Małżeństwo to wielka sprawa.
Poważna.
Co mówi mama? „Percepcja jest twoją rzeczywistością”.
Nie wiem. Trochę to dziwne.
Mimo że jesteś niezależny,
najważniejsze decyzje konsultowałeś z nami.
I konsultuję,
ale jeśli chodzi o podjęcie decyzji,
jeśli rodzice by powiedzieli: „Nie.
Nie ma szans. Nie ożenisz się z nią”,
wiadomo, że i tak bym to zrobił.
Zbierasz wszystkie możliwe dane i podejmujesz najlepszą decyzję
na podstawie tych informacji.
To jak projekt naukowy.
Nie, ja po prostu myślę analitycznie.
Wyznaczyłem sobie też standardy, z którymi się wychowałem,
cechy, których szukam u żony.
Podoba mi się jej wykształcenie,
jej kariera,
to, jaka jest pracowita.
No i ma też inne cechy,
których wiem, że szukam u żony ze względu na to, jaki jestem.
Lubię osoby pełne empatii,
które wyrażają swoje uczucia.
Osoba, która jest otwarta, pozwala mi się rozwijać.
Ty naprawdę łączysz z nią życie.
„Chcę być oddany tej osobie.
Chcę poświęcić dla niej wszystko. Chcę…”
Kurde, samo wychowanie z tą osobą dzieci to coś…
To wielka sprawa. Rozmawialiście o rodzicielstwie?
Nie chcecie mieć dzieci teraz, ale jakimi chcecie być rodzicami?
Tak.
Przedszkola są strasznie drogie.
Do tego kwestia połączenia rodzin.
Gdybyś musiał się wprowadzić do domu
i zająć się mamą i tatą, co ona na to?
Po prostu…
Czy rozmawialiście o wszystkim…?
Mówi się, że małżeństwo jest jak umowa biznesowa.
Zgadzam się z tobą.
Małżeństwo może być jak umowa biznesowa,
ale myślę…
Z naszych rozmów z Lydią wynika,
że chodzi nam o to samo.
Oboje jesteśmy zainteresowani małżeństwem i się kochamy.
- Myślisz, że ona czuje to samo? - Tak.
No dobra, to będziesz na ślubie?
Będziemy.
Lydia Johnson?
Powiedziałem jej, że musi przyjąć moje nazwisko.
Przyjmie twoje nazwisko?
- Jako drugie? - Nie, ja w to nie wierzę.
Oby wiedziała, w co się pakuje. Na serio.
1 DZIEŃ DO ŚLUBÓW
Aj.
No dobra.
29 LAT AGENT UBEZPIECZENIOWY
33 LATA KIEROWNICZKA OPERACJI
Dużo fajnych…
wspomnień.
Oczywiście rozmawialiśmy.
Jak się czujesz?
Chyba czuję,
że nie wiem, czy mogę ci ufać.
W jakiej kwestii?
Kart kredytowych. Bo już cię o to pytałam.
Myślę: „Dlaczego wcześniej o tym nie powiedział?”.
Wiesz, że pytałam, dlaczego nie masz kart kredytowych.
Przecież można zbierać punkty. A ty: „Miałem na studiach,
ale się ich pozbyłem”. O to chodzi.
W kabinach pytałam, czy powinnam coś wiedzieć o długach.
Powiedziałeś, że absolutnie nie. Ale to nie była do końca prawda.
Ja mówię ci wszystko.
Nie było tak, że bym ci nie powiedział.
Chciałem powiedzieć o wszystkim,
kiedy usiądziemy do takiej rozmowy, a nie…
Wtedy ten temat pojawił się ot tak.
Jakbyśmy…
tak sobie gadali, spędzali czas.
W kabinach nie czułem, że siadaliśmy
do poważnej rozmowy o absolutnie wszystkim.
Ja chciałem o tym porozmawiać
na poważnie, bo wiedziałem, że to długa rozmowa.
Na pewno niczego przed tobą nie ukrywam, nie próbowałem nic ukryć.
Gdybym próbował, to wciskałbym ci kit,
starał się zamieść to pod dywan.
Dlatego właśnie chciałem ci o tym powiedzieć.
Nie ukryłbym tego.
Myślę, że często wpadasz w słowotok, ale unikasz
odpowiedzi na moje pytanie.
Tak, wpadam w słowotok.
Czasem nie ma on sensu, ale jest to coś, nad czym muszę pracować.
Ale nie chcę owijać w bawełnę
ani wciskać ci kitu.
Trochę to trwa, zanim coś przeanalizuję.
Ale w żadnej kwestii nie próbowałbym cię okłamać.
Przykro mi, że tak się czujesz. Nie chciałem tego zrobić.
Ale skłamałeś w tej kwestii.
To znaczy?
Nie rozmawialiśmy nawet o pieniądzach, kiedy wspomniałam o kartach.
Nie powiedziałeś, że musisz mi coś powiedzieć,
że sytuacja jest taka i taka.
Tak nie było.
Zastanawiam się więc, czy powinnam ci wierzyć teraz.
Myślałam, że taka rozmowa wyjdzie naturalnie.
„Tak, jest powód”.
Wiesz, że po ślubie się tego dowiem.
To mnie przeraża.
Na pewno nie próbowałem tego przed tobą ukryć.
Dlatego ci powiedziałem. Nie chciałem tego ukryć.
Było sporo nieporozumień. Myślę, że źle to odebrałaś.
Jeśli… Odebrałaś to nie tak, jak chciałem.
Byłaś zła.
Bardzo się wkurzyłaś.
Chcę, żebyśmy mieli pewność, że będziemy walczyć.
Oboje się boimy.
Nie chcę wiecznie musieć przy tobie uważać.
Staram się powiedzieć ci, co czuję.
Wiem, że to nie ma sensu.
Ale myślę: „Lepiej jej nie zdenerwuj, nie powiedz niczego,
co może ją urazić, choć nie miało”.
Tak się czuję.
Nie wiem, skąd ten strach.
Wiadomo, że czasem twoje słowa mnie zdenerwują, wkurzą.
Dlatego to trudne. Ale od początku mówiliśmy,
że to trudne, ale to zrobimy, bo wiemy, że damy radę.
Robiliśmy to od samego początku.
Powtórzę, że nie chciałem cię okłamać.
Inaczej nic bym ci nie powiedział.
Czy wtedy, na stacji benzynowej, przyszło ci do głowy,
kiedy zapytałam, czy masz kartę kredytową…
- Nie. - Nie.
Pytam dlaczego. Nie przyszło ci do głowy, żeby mi to wyjaśnić?
Wtedy nie, bo…
na ten temat wolałem odbyć poważną rozmowę.
To poważna sprawa.
Tak właśnie chcę rozmawiać o wszystkim.
Wszystkie karty na stół. Długi i tak dalej.
No i ja nie mam długów, wszystko spłaciłem. To tylko…
zdolność kredytowa.
To nie było dużo pieniędzy.
Cała kwota wynosiła jakieś…
3500 dolarów.
Znasz mnie.
Na tę chwilę lepiej
niż ktokolwiek inny poza mamą.
Znasz każdą moją emocję,
każdą myśl, która przychodzi mi do głowy.
Zakochałem się w tobie,
bo
walczyłaś o mnie.
I wciąż
się w tobie zakochuję.
Dlatego aż mi niedobrze.
Chcę wiedzieć, że mnie wspierasz.
Nie chcę stracić ciebie ani nas.
Będzie dobrze.
O kurde.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Chyba śmierdzisz.
Chyba
powinniśmy ci kupić
dezodorant.
- Cieszysz się? - Tak.
Czuję się tu jak w domu.
- Dlaczego? - Nie wiem, lubię minerały.
- Ale z ciebie nerd. - Jak to?
Może nie jest to najlepsze miejsce w Houston?
Patrz.
- Wiem. Ładny. - Rzeczywiście.
- Jak słodko. - Patrz, mój ulubiony.
Widzisz rodochrozyt?
Tak.
Naprawdę słodko.
Przesłodko.
Ślicznie tu, prawda? Odprężająco.
Odprężająco i przepięknie.
To bardzo romantyczne.
Pamiętasz pierwszą randkę?
Połączyła nas geologia.
Wiem, że to były tylko żarty, ale mówiłeś, że będę numerem jeden.
Nie przyznam się do tego.
Tylko to zapisałam w notatniku.
Dziwne, że teraz tu jesteśmy, nie sądzisz?
Tak.
- Jak się czujesz przed ślubem? - Cieszę się.
- Tak? - Denerwujesz się?
Niezbyt.
Ja chyba zdenerwuję się w dniu ślubu.
Ja wtedy bardzo się zdenerwuję.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Muszę gdzieś schować gumę.
Masz jakiś paragon czy coś?
Wsadzę ją do kieszeni, potem zapomnę i ją upiorę.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Nie zastanawiałeś się, jaka miałaby być twoja żona?
Zastanawiałem się, ale…
jest inaczej.
Inaczej?
W kabinach nie byłaś tą samą osobą.
Co masz na myśli?
Czasem bez powodu budzisz się bardzo marudna.
Jak to?
Czasem budzisz się bardzo zdenerwowana.
Bo zrobiłeś coś, co mnie zdenerwowało.
Obudziłaś się 30 sekund temu. Co mogłem zrobić?
Nie bez powodu się denerwuję.
Jeśli nie chcesz, to czegoś nie robisz.
Nieprawda.
Ostatnio pozmywałem, choć nie chciałem.
Kiedy wynoszę śmieci, ścielę łóżko…
A jak długo te naczynia tam leżały? Jak długo?
- Ile dni? - Jakiś dzień.
Nie.
- Półtora? - Nie.
- Były tam trzy dni. - Nie, bzdura.
Nie.
Jedzenie leżało na twoim stoliku nocnym trzy dni.
Nawet go nie widziałem.
Leżało obok ciebie.
Nie jesteś bałaganiarzem?
- Jesteś. - Nie, to nieprawda.
- Prawda. Mówiłeś… - Nie jestem zorganizowany.
Kurde, twoje ubrania cały czas leżą na podłodze. Cały czas.
Przynajmniej w rogu.
Staram się, jak mogę. Mogę bardziej.
Jeśli starasz się, jak możesz, martwi mnie to.
Kurde, ja nie chcę się non stop powtarzać:
„Posprzątaj. Sprzątnij po sobie”.
Ile razy ci to mówiłam?
Jak często biorę prysznic i wracam,
bo nie powiesiłem ręcznika…?
Za każdym razem.
Chcę widzieć, że traktujesz mnie poważnie.
Wzięłam udział w tym eksperymencie, żeby być kochana taką, jaka jestem.
Wierzę, że mnie kochasz.
Nie mam co do tego wątpliwości.
Chyba po prostu się zastanawiam:
„Czy on na pewno weźmie to na poważnie,
weźmie pod uwagę to, co mnie denerwuje?”.
Dla ciebie kwestia ubrań, ręczników i tak dalej jest głupia.
Ale mnie to denerwuje.
A myślisz, że ja nie chodzę z tobą na kompromis?
To znaczy?
Wróćmy do sytuacji, o której rozmawialiśmy.
Powiedziałem, że nie radzisz sobie z tym dobrze,
a ty czułaś się oceniana.
Czuję, że często nie mogę ci powiedzieć, co uważam,
bo podchodzisz do tego bardzo… emocjonalnie.
Nie jest to nic złego, ale nie chcę się obawiać,
czy Lydia coś źle odbierze.
Muszę bardzo uważać na słowa. Wiesz?
Uważasz, że jeśli ktoś postępuje inaczej, to od razu jest w błędzie.
Nie mówiłem ci, że jesteś w błędzie…
Ale tak się zachowujesz.
Lydia, ja cię nie oceniałem, ale…
No nie do końca podobało mi się, jak sobie z tym poradziłaś.
Ani trochę. Taka jest prawda.
Oby ci nie było przykro.
Nie oceniam cię.
Nie podobało mi się to. Zachowałbym się inaczej.
Jesteś na mnie zła?
Pierwszy raz mówisz, że nie podobało ci się moje zachowanie.
Przepraszam.
Mówi mi to:
„Wolałbym kogoś opanowanego”.
Ja jestem dumna z tego, jak się zachowałam,
bo nie zamierzałam
pozwalać mu wciskać sobie tych kitów.
- A potem… - To wyjdź.
- Mogłaś wyjść. - Wyszłam.
Dwa razy.
Widzisz? Dwa razy się nie wychodzi. Wychodzisz i tyle.
Nie było cię.
Gdyby ktoś z mojej przeszłości zaczął się rzucać,
gdyby był problem… Nie mieszam się w to.
Wiem, że nie jest łatwo kontrolować emocje, jak ja to robię.
Kurwa, nienawidzę tego zwrotu. Nienawidzę.
„Nie kontrolujesz swoich emocji, Lydia.
Nie reagujesz tak jak ja”. No kurde.
Jasne, że się wkurzyłam.
Zmarnowałam tyle cennego czasu na kogoś, kto na to nie zasługiwał.
Kogo to obchodzi? Po co do tego wracać?
Przykro mi, że nie masz emocji i nie reagujesz tak jak ja.
Myślisz, że nie mam emocji?
Zamiast zrozumieć, o co mi chodzi, mówisz: „Kogo to obchodzi? Po co to robić?”.
Nie oceniasz mnie?
Gdybym cię za to oceniał, odszedłbym.
Nie siedziałbym tu z tobą.
Ale powinienem móc być z tobą szczery.
Nie musisz się zgadzać…
- Wystarczy wsparcie. - Nie wsparłem cię?
Wsparłeś. Ale teraz mam wrażenie, że wytykasz mnie palcem:
„Powinnaś postąpić inaczej”.
Nie wytykam cię palcem.
Ty się mnie czepiasz, żebym podnosił ręcznik,
kiedy kończę prysznic,
a ja nie myślę, że mnie oceniasz.
Myślę: „Dobra, spoko”.
Słucham cię, ale mam wrażenie, że ty nie słuchasz mnie, jak coś zauważam.
Od razu przechodzisz do defensywy.
Źle to wygląda.
Ja cię nie słucham?
Nie. Nie słuchasz.
Nie, kiedy cię do czegoś zachęcam.
Dosłownie wszystko, co robię, jest z troski o ciebie.
To miła randka. Jesteśmy tu. Dlaczego musimy się kłócić?
Nie kłócimy się, tylko się nie zgadzamy.
Jak zwał, tak zwał. Nie znoszę tego.
- No… - A ja to lubię?
Nie wiem.
To mnie nie znasz.
Nie zawsze czuję,
że mogę ci powiedzieć, co myślę.
Kiedy ktoś okazuje mi brak szacunku…
W życiu zdarza się, że ktoś okazuje ci brak szacunku.
I nie chodzi o to, żeby ochronić ten „szacunek”.
Chodzi o to,
co zrobisz później.
Jeśli ktoś mnie obraża, czynami pokazuję mu, kurwa, kim jestem.
Nie słowami, nie krzykiem.
Nie moimi emocjami.
Co nam dają te emocje?
Co ci dają w życiu?
- Na brak szacunku… - Doprowadziły mnie tu, gdzie jestem.
Tu mnie doprowadziły.
Inaczej podchodzimy do problemów.
I to nic. Jesteśmy dwiema osobami.
- I… - A jak będziemy mieć dzieci?
Chcę je nauczyć, że czasem w życiu będzie źle.
Będzie ciężko, ale nie chcę,
żeby dały komuś zobaczyć…
Gdyby podeszła do mnie moja była…
Mamy inne podejście do problemów.
To wszystko.
Porozmawiałbyś z nią? O to chodzi?
Jeśli tak, to bym jej nie wyklął. Bez kłótni, bez krzyków.
Jeśli by na mnie napadała, odszedłbym i powiedział, że mam dość.
- Nie odchodzę i… - Wyklęłam Uche?
Nie wyklęłam go.
Nie płaczę ani nie mówię: „Jesteś dupkiem. Jesteś gnojem”…
Nie powiedziałam mu tego w twarz. Chciałam ci to przekazać
i wyjaśnić, jak się wtedy czułam.
Ale nim jest.
- Słyszałem to już. - Widzę, że jest…
Nie… Nie.
Ja…
Potrzebuję chwili.
Przepraszam, jeśli cię zraniłem.
Przykro mi, że nie spełniam twoich oczekiwań.
Nigdy bym ci nie stawiał oczekiwań.
A jednak.
Chciałem ci tylko powiedzieć o sytuacji,
w której nie czułem się komfortowo.
- To moja wina. - A ja czułam się komfortowo?
Czy miło mi było, jak ktoś nazwał mnie szaloną stalkerką?
- Nie. - To nieprawda.
Mówisz, że nie stawiałeś mi oczekiwań,
a jednak znowu wytykasz mi, jak się zachowałam w tamtej sytuacji.
Jakie to ma w ogóle znaczenie?
Ty i tak zrobiłeś, co chciałeś.
Przykro mi, że moje zachowanie ci się nie podobało.
Ale taka jestem.
To ja.
Dużo czuję. Jestem głośna, pełna pasji,
pełna emocji.
Musiałby stać się cud, żebym nie wypowiedziała tego, co myślę.
Chcę być przy tobie
i wspierać cię w każdej decyzji.
Ale chcę, żebyś mnie zrozumiał.
Nie takiego wieczoru się spodziewałam.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Poradzimy sobie, prawda?
WKRÓTCE
Zebraliśmy się tu dziś, by uczcić jedną z najwspanialszych chwil w życiu.
Cudowna.
Tworzymy zespół. Kocham go.
Wiem o tym.
Moja dziewczyna. Kocham ją.
Zakochaliście się w sobie ze względu na to, kim jesteście.
Największa siła Lydii to też jej słabość.
Na ostatniej randce oceniał mnie i to bolało.
Nie mogę oddychać.
Zaczęło to do mnie docierać.
Przemyślałeś to?
Mój Boże.
Nie napisałem jeszcze przysięgi.
Wszystko na jedną kartę.
Proszę wstać.
To czas, by zdecydować, czy miłość jest ślepa.
To wszystko było, kurna, jak huragan, a ty jesteś spokojem podczas burzy.
Milton, czy bierzesz Lydię za żonę?
- Chcę być kochany tak, jak ja kocham. - Boże.
Co ja robię nie tak?
Napisy: Katarzyna Puścian