Buenos días.
Jak się dziś czujemy?
Czuję się bardzo dobrze.
- OK. - A ty jak się czujesz?
Dobrze…
- Oczywiście dużo nie spaliśmy. - Fakt.
Tego się spodziewałeś?
Było lepiej, niż się spodziewałem. No…
Lepiej, niż się spodziewał.
Jestem zakochana!
Ale słodka!
Dzień dobry.
Teraz to się nie chowaj.
- Chrapałaś. - Cicho!
O Boże!
- Super było spać razem. - Wygodnie.
Od razu to powiedziałam: „Dziwnie wygodnie”.
Swobodnie. Myślę: „Cholera, jak naturalnie”.
Mogłabym z tobą spać do końca życia.
No będziemy razem spać do końca życia.
I wyglądam ładnie bez makijażu?
Szczerze mówiąc, to nawet nie zauważyłem.
- A ja wyglądam ładnie bez makijażu? - Bardzo ładnie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
W nocy było bardzo dobrze.
Idealna pierwsza noc z moją narzeczoną.
To strasznie dziwne. Garrett krzyczy przez sen…
Tylko podekscytowany.
Przyda się więcej taśmy.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
Plaża to coś, co mnie po prostu uszczęśliwia.
- Nostalgia. - Tak.
- Jak w domu. - Mnie też. Surfujesz?
- Surfuję. - No jasne. Kalifornijska dziewczyna.
Kalifornijska.
Jeździłem z rodzicami do Myrtle Beach.
Coś mi się wydaje, że każde wakacje będziemy mieć plażowe.
Nie! Nie musimy.
Widzieć cię i być z tobą w ciągu ostatnich 24 godzin to coś…
nie do wiary.
Pod względem fizycznym bardzo dobrze się uzupełniamy.
Jak to, kurwa, możliwe?
Jak to działa? Dlaczego?
- Nie poznalibyśmy się. - Nie porozmawialibyśmy.
W Waszyngtonie.
- Spoko. - „Co to za ostra…?”
Pomyślałbym: „Nie moja liga.
Nawet nie startuję”.
Ja, wieśniak z Wirginii.
Rozumiesz mnie tak, jak nie sądziłem, że partnerka może mnie rozumieć.
To wspaniałe.
Wspaniale, że czuję się z nami komfortowo i pewnie.
Czego byśmy nie napotkali, damy radę.
Cieszyłem się, że razem stawimy wszystkiemu czoła.
- Śmiejesz się? - Kocham cię.
Ja ciebie też.
Tak. W kabinach zobaczyłam u ciebie zdolności komunikacyjne, których szukam.
Ale w realu potrzebuję czynów.
Jasne.
Kobiety słyszą wiele słów,
ale ja potrzebuję wielu czynów.
Myślę, że nie byłabym twoją osobą, gdybyś uważał,
że będę tego pewna zupełnie na ślepo.
To wszystko jest bardzo intensywne.
- Bardzo. - Tak.
To wszystko ma wywierać na nas presję.
- Każde z nas poradzi sobie z nią inaczej. - Czyli?
Po powrocie musimy pogadać o wielu sprawach.
Tak. Zgadzam się.
Mamy wiele problemów, które musimy rozwiązać.
Jakich na przykład?
Próbujemy zgrać ze sobą dwa bardzo dobrze zorganizowane,
poukładane, intensywne życia
dwóch bardzo ambitnych, ostrych osób.
- No i… - Jestem ostra?
- Zawodowo. - Aha, OK.
Cieszę się na ślub.
W jakim stopniu chcemy iść na kompromis?
Czy warto?
Wiemy, że miłość jest.
Wiemy, że jest silna pasja, ale czy to wystarczy?
W tej chwili
mogę na 100% powiedzieć, że, tak, jestem chętny i gotowy
zmienić dla ciebie życie.
Mamy szczęście, prawda?
Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Chodźmy do wody. - Do wody czy może na deskę?
Deska brzmi super. Czemu nie?
- Do dzieła. - Nie mówię „nie”.
Jestem tuż za tobą!
Chodź tutaj.
Świetnie wyglądasz.
Jak profesjonalistka, a ja…
Pies z głową w dół?
O cholera!
To pies z głową…? O cholera!
Coś takiego?
Tak! Tak, kotku! Właśnie tak!
A to jak się nazywa?
Chaturanga.
A umiesz zrobić coś takiego?
Raz, dwa, cza, cza, cza.
No na pewno przydałyby nam się lekcje tańca.
Przed weselem. Żeby kroczki się zgadzały.
Zamiast walca na pierwszy taniec możemy zatańczyć salsę.
- Salsę merengue. - Bachatę.
- Może merengue bachatę. - Łatwiejszy, tak.
Zwykle w tym wymiatasz? OK. Aha.
Muszę przestać w tańcu prowadzić.
Strasznie to trudne.
Zaczynam tańczyć, prowadzę, a faceci: „Wyluzuj”.
- „Daj mi poprowadzić”. - Tak.
Pozwól.
- Dziękuję. - Pewnie.
W nocy było oczywiście bardzo fajnie.
Tak.
Jest między nami oczywiście świetna więź fizyczna.
- To jakiś obłęd. - Jest coraz lepiej.
- Mam bardzo dobre przeczucia. - Ja też.
- Spotkamy się z innymi parami. - To będzie ekscytujące.
Jestem strasznie ciekaw, jak między nimi jest,
jak minęła ich pierwsza noc.
- No… - Tak! Jestem ciekawa!
„Jak pierwsza noc?” Myślisz, że chcą zobaczyć nas?
Myślę, że tak.
Poza naszą więzią, która jest bardzo głęboka,
po prostu bardzo do siebie pasujemy.
Poczują miłość. „Ta dziewczyna wpadła”.
- Obsesja. - A jak.
- Seksowni i ekscentryczni. - Tak?
A więc makaron…
Właśnie tak. Idealnie.
- Wow. - Wygląda super.
Będzie pycha.
- Pycha. Makaron. - Tak.
Przewrócił.
Kocham Tylera.
Powiedziałam mu, że nawet gdyby nie był w moim typie,
pracowałabym nad nami, no ale…
jego wygląd nie zaszkodził.
Mówię szczerze.
Smacznego.
Pycha.
Czego bym z tobą nie robił, dobrze się bawię.
- Jeszcze jednego? - Tak. Dziękuję.
Możemy więc robić, co chcesz.
- Kocham cię. Jesteś słodki. - Nie słyszałem.
Słyszałeś.
- Nie słyszę. - Kocham cię.
- Kochasz mnie? - Tak.
Ja ciebie też.
- Zdecydowanie. - Czy to nie obłęd?
Zawsze kiedy coś mówisz, myślę: „No kurczę”.
Dziecko w drodze!
Dla mnie spoko.
Cieszę się, że mogę się tobą nacieszyć na tym etapie twojego życia.
Świetny etap.
- Boski plan. U mnie też świetny. - A jak.
Kiedyś byś mnie nie cierpiała. „Ciacho z ciebie. Randka?”
Przygotuj się, że będą mówić: „On nie jest miły”.
„Bo nie byłem dla was. Nie miałem powodu, żebym był miły”.
Mogą sobie mówić, co chcą. Serio.
- Ja pewnie też się nasłucham. - Nie.
- OK. No… - Same pozytywy.
Nigdy nie wiadomo, kto się pojawi.
Może powiedzą, że mam fioła. W porządku.
A kto nie ma?
- Ja cię znam. - Tak.
I nic, co ktoś powie, nie sprawi…
„Nie wiesz połowy tego, co ja”.
- Chcę to chronić. - Tak.
Nie chcę, żeby życie, praca, kasa ani…
- To zmieniły. - Nic. Rodzina, jebani znajomi.
Opinie. Nawet moja mama.
Kocham ją na zabój. Bardzo. Najlepsza przyjaciółka.
Ale nawet gdyby powiedziała: „No nie sądzę, żeby…”.
Ja powiem: „Mamo, kocham cię, ale uspokój się i zamknij”.
- Dobra. - „Ciesz się albo nie przychodź”.
To teraz czuję.
- Jestem tego taka pewna, że… - Będzie ciekawie.
Fajny.
Ja muszę pierwsza?
Pewnie.
Muszę się przysunąć.
Jeszcze?
- Wybierz kapelusz. - To złe oko.
Ten jest fajny.
Nie, proszę cię, nie ten.
Przestań. Piękny. No co? Porządny kapelusz przeciwsłoneczny.
Jest tu gdzieś lustro?
Ten chyba będzie fajny. To może być to. Czuję to.
- A ja wcale. - I dobrze.
To super, że tak jest.
- Fajny. - Chyba żartujesz.
- Serio? - Podoba mi się.
Ma wielkie rondo.
Tak, ale proste. Nie opada.
- Nie! - Nie jak na farmie.
Jakbym był na jakimś podboju.
Podboju czego?
Plaż Cabo.
Gracias.
- Co sądzisz o kukurydzy? - Pyszna.
- Kukurydzy nie da się jeść ładnie. - Nie na ulicy.
Ale ty potrafisz.
I kropka. Zawsze. Za każdym razem. Nigdy nie zapominaj.
No i jak to jest być przy prawdziwym mnie
zamiast wpatrywania się w ścianę?
Masz fatalny gust. Jeśli chodzi o modę.
To dobrze. Skąd ten hejt do mojego stylu? Co on ci zrobił?
No jest super, ale uwielbiam ci dokuczać.
Znajdę kapelusz. Gdzieś tu jest.
I będę nim zachwycony. Ty też.
- Idealny kapelusz. - Podoba mi się twój optymizm.
- Wieczny optymista. - Ale to nie…
- Zachwyci cię, bo zachwyci mnie. - Dobra.
Aha. Tak to działa.
- Siwe włosy w brodzie. - Jeden siwy włos.
- Dwa. - Dwa?
Cholera.
- Raz, dwa. - Już mnie stresujesz.
- Wyrwać? - Nie.
Mówią, że wyrwiesz jeden, a na pogrzeb przyjdzie 15.
Co ma być, to będzie.
- Wyrwę ci we śnie. - Nie wyrywaj mi ich.
- Siwizna to mądrość. - Ja nie mam. Aha.
- Jeszcze. - Żadnej.
Pożyj dalej.
- Mowy nie ma. - Dobra.
- Na pewno się o tym nie dowiesz. - Założymy się?
Nie dowiesz się.
Te zakłady…
Jak będzie wyglądało nasze małżeństwo?
Nie martwię się. Mówiłaś, że z nikim nie mieszkałaś.
- Ja mówiłem, że mieszkałem. - Aha.
Znam więc tę dynamikę.
Nie zawsze jest to atrakcyjne. Czasem to zwykła codzienność.
Jestem dość schludny. Nie rozwalam rzeczy…
- Wiem. - Jak to wiesz?
Wiem, że to ja będę bałaganić. Wiem to.
Czyli ogarniesz się?
Widziałam twoją walizkę.
Powiedziałaś mi to, a ja na to…
Po prostu chciałem, żeby wszystko się zmieściło…
Bałagan będzie ci przeszkadzać?
Zależy od bałaganu. Nie. Każdy bałagani,
rozwala coś. Ale jeśli zostawiasz za sobą jedzenie… To ohydne.
Ohyda mnie odpycha.
Nie. To jest brud. Brud, a nie bałagan.
- Właśnie. - Bałagan to…
Do kąta.
Pięć strojów, w które się przebierałam,
leży na podłodze.
Mogłabyś je chociaż położyć w kącie.
- OK. A w twoim kącie? - No wiesz.
- Nie, tylko nie w moim. - Masz swój kąt?
Tak. Cały dom jest teraz moim kątem, ale…
możesz dostać… Możemy odpowiednio podzielić kąty.
- Rób ze swoim zlewem, co chcesz. - Zobaczymy.
Nie pluj na moją stronę zlewu.
Robię, co chcę.
Dostaję to, czego chcę.
- Masz ładne oczy w słońcu. - Dzięki.
Kiedy na mnie patrzysz, myślisz: „To jest to”?
- Serio? - Tak!
- Bez wątpienia? - Tak.
Ty też to czujesz?
Na pewno?
- Na pewno? - Dowiem się, jak poznasz mojego tatę.
- Serio? - Musi zrobić tak.
Nie ma sprawy.
- No kurwa! To jakieś spa? Nie gadaj. - Super!
- Dzień dobry! - Witam!
To państwa pierwsza sesja akupunktury?
- Moja nie, a twoja? - Tak i potrzebuję jej.
- Bardzo. - Jasne. Idealnie. Zapraszam.
- OK. - Może pierwszy?
Jasne.
Stephen nie jest kimś, do kogo bym powiedziała:
„Jesteś tu najgorętszym gościem, chcę cię rozebrać i…”.
Nie, bo nie jest.
Ale jest dla mnie najgorętszy na świecie, bo jestem w nim zakochana.
Bo to najlepszy facet.
Mogę jedną?
- Pewnie. - Tak?
Gotowy?
Wciśniesz mi w tyłek? W sam poślad?
No dobrze, proszę wcisnąć i wepchnąć.
Gotowy, kotku?
Idealnie.
- Bolało? - Nic a nic.
Łaskotało.
Jeszcze raz. Tutaj.
O kurde.
- Wciskasz mi w głowę? - Tak, to bardzo odpręża.
I jak?
Czuję się wyrównany.
To dobrze. Uleczony.
Uleczony i gorący.
A jak! Jak głęboko się je wciska?
Nie jakoś bardzo. Moja ulubiona to ta wystająca z głowy.
Czuję się jak Snorksi. Pamiętasz tę kreskówkę?
- Nie. - Wszyscy mieli rurki w głowie.
Igła w twojej głowie przypomina mi…
twój wzwód.
- Bardzo. - Dziewczyno.
Coś się między nami rozwija.
- Ostatnia? - Aha.
To było łatwe.
Emocje, wygląd.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Na pewno w jego spodniach.
Fajnie było się dziś obudzić?
- Super. - Pierwsze wspólne ścielenie łóżka.
Super.
- Bardzo naturalnie, prawda? - Tak.
Bardzo łatwo.
Non stop chce ci się mnie rozebrać?
- No. - No.
Zwłaszcza gdy mówisz, że igła w czaszce przypomina ci wzwód.
Przypominała.
Naprawdę.
Wciskam ją i myślę: „Wygląda znajomo”.
Jego trzynasty wzwód, który widziałam.
Jestem facetem. Ciągle mam wzwody. Zawieje wiatr i już wzwód.
Tyle wzwodów.
Dużo szturchania.
Bardzo dużo.
W plecy, w nogi… No.
Zawsze najbardziej martwiła mnie komunikacja,
ale to przychodzi mi bardzo łatwo.
Ja się martwiłam. Bardzo.
- Naprawdę? Dlaczego? - Tak. Na pewno.
Jeśli kobietę coś raz odepchnie, to przepadło.
Denerwowałam się tym…
że tak będzie. Nie ze względu na twój wygląd.
Nie, rozumiem.
Jeśli się to poczuje, nie można się z tego otrząsnąć.
Jasne.
Może się to wydarzyć tak niewinnie… Sama nie wiem.
- Facetów nic tak nie odpycha. - Dziewczyny tak.
Czy w łóżku ze mną myślisz: „Moja narzeczona jest zajebiście gorąca”?
Co myślałeś o…?
Nie, pewnie, czułem, że…
Czy czułeś trochę sześciopaku, nad którym pracowałam?
Tak. Zdecydowanie czułem. Sexy.
Ale seksowne było też widzieć,
dotykać cię i być przy tobie w twojej najprawdziwszej…
No wiesz, bez makijażu.
- W opasce na głowę czarnej dziewczyny. - Aha.
To, że się budzę
i widzę cię całkowicie naturalną, dalej piękną.
- Tak myślisz? - Tak. Naprawdę.
Fizycznie bardzo do siebie pasujemy.
- Tak. - Zgadzasz się?
Tak. Zdecydowanie.
Reszta życia to cholernie długo.
No więc…
chcę… żeby wzwody się nie kończyły.
- Gotowy? - Siema!
- Gotowy na imprezkę przy basenie? - Tak.
Na pewno cieszę się, że zobaczę chłopaków
i ich nowe narzeczone.
I kobiety.
To będzie bardzo ciekawe.
Pochwalę się moją narzeczoną.
- Jak tam przed imprezą? - Cieszę się.
- Gotowa na spotkanie? - Tak! Dziewczynki.
Patrzcie, zajęła oba zlewy.
- Tak. - Dwa. Patrzcie.
- Sorry. - To moje miejsce.
- Kocham cię. - Słucham?
- Tak. - Nie słyszałem. Co?
- Słyszałeś. - Nie. Co?
Co?
Kocham cię, Tyler!
Dobra! Tak się upewniam!
To dzisiejsza stylówa. Nic szalonego, imprezka przy basenie.
Nie wygląda to na taką.
- Czemu? - Nie wyglądamy na parę.
Ani trochę.
Próba generalna!
- Dajemy. - Tak jest.
- Wyglądasz bardzo seksownie. - Dziękuję.
- Myślisz, że mamy podobny styl? - Tak.
Wyglądasz bajecznie, apetycznie.
Jak powiedzieć po hiszpańsku „jesteś przystojny”? Wiem.
- Estás muy bien guapo. - „Muy bien”.
No nie wiem, ale chyba dobrze.
- „Guapo” to przystojny? - Guapo, tak.
Pokaż się.
Cholercia.
To mój narzeczony.
O Boże!
Siemka.
Tylko ja mam strój kąpielowy. Nie oceniajcie mnie.
- Steve-O! - Stęskniłam się.
Siema. Miło cię widzieć, brachu.
- Cześć! - Siemka.
Uściski.
Co tam, Monica?
Wow, wreszcie cię…
Co nie?
Nick D w kabinach sprawiał wrażenie jakiegoś totalnego samca alfa.
Parę razy mówiłam: „Oby był zajebiście atrakcyjny, zajebiście”.
A on…
No słodki.
Malutki.
Hej!
- Steve! Nickuś! - Tęskniłam!
Chodź tutaj.
Ziomek, jak się masz?
- Siema. Nick. - Miło cię poznać!
Ciebie też.
Monica! Jasne, pewnie.
Boże, razem wyglądają bajecznie.
Biegiem!
- Siemka. To… - Nicky D?
O cholera! No weź.
- Przywitam się. Ramses. - Miło cię poznać. Dużo o tobie słyszałam.
Cieszyłam się poznaniem Ramsa, bo Marissa to moja kumpela.
Ciągle o nim gadała.
Byłam więc bardzo ciekawa, jak wygląda.
Wyglądali jak bliźniaki. A to para!
Mój ziom!
Wszyscy tu są!
Ashley!
- Cześć! Miło cię poznać, Stephen! - Stephen.
- Siemka. - Stęskniłam się!
Ja też!
- Siema. - Mój ziom!
Widzimy się na ślubie.
Cześć, skarbie!
Ale się stęskniłam!
G, skarbie!
Cześć, Garrett! Marissa.
Marissa, siemka. Miło cię poznać.
Nie wydaje wam się, że wygląda jak Chris Evans z klasy średniej?
Siemka. Miło cię poznać.
- Nie. - Widzisz? Nikt inny tego nie widzi.
Kapitan Ameryka klasy średniej.
Z niższej klasy średniej, ale tak.
Przystojny, ale tego nie widzę.
Nie wierzę, że mogę tych ludzi zobaczyć.
- Wiem. - I jak?
Nie tego się spodziewałam.
No to zdrowie wszystkich obecnych.
I zdrowie uprawiających dziś gorący seks.
Zdrowie!
- My już zaczęliśmy, więc… - Wiem.
Jesteście sexy. Super.
A jak tam seks?
Nic dla dorosłych.
Na pewno jest chemia.
Tak. I to jaka.
- Za dużo nie spałem… - Aha.
- Świetnie się bawię. - Gadaj.
No wiesz…
Jakoś zupełnie mnie to nie dziwi.
Te ręce, stopy, wzrost. Wszystko proporcjonalne.
Wszystko było dobre?
Wszystko było dobre. A wy? Jeszcze nie?
- Tak. Pewnie. - Właśnie. Lubisz się zabawić.
Seks jest, Nick!
Serio? No…
No przecież wiem. No… my robiliśmy to trzy razy.
Nieprawda.
Myślisz, że ile razy…?
Wiem, że Tyler uprawiał seks, Marissa uprawiała seks…
Tyler uprawiał seks, Ramses też…
- Wszyscy. - Wszyscy?
Nie wiem, czy Garret i Taylor też. Zapytam ją.
- My nie, prawda? - Nie.
- Jasne. - Shoty!
Co cię najbardziej zaskoczyło w Nicku D?
On mnie kocha!
To, że cię kocha?
To raczej nie powinna być niespodzianka.
- Bingo! - Spociłam się czy jest ładnie?
Jest bardzo ładnie, pokolenie Z.
- Fakt. - Właśnie! Ciesz się tym.
No i jak jest z Nickiem? Chcę zobaczyć jedzenie.
- Było niezręcznie? - Nie, jest swobodnie.
Dziś się wysrał. Nie było dziwnie.
Ale seks…
On nie chce o tym gadać z producentami.
- Dziwnie do tego podchodzi. - Serio?
Co jest cholernie dziwne, bo w kabinach nie miał żadnych…
No wiem…
Uprawialiśmy seks.
- Aha. - Ale on nie chce o tym gadać.
Ja jestem bardzo otwarta. No nie wiem. Bardzo mu ufam.
Boże. Dziś pierwszy raz mnie wkurzył.
- Ja nie jestem zazdrosna. Serio. - Aha.
Intymna chwila i tak dalej… No i były tam takie kaczki.
Nick mówi: „Pojeżdżę na jebanej kaczce”.
Ja na to: „Takie coś mnie odpycha”.
„Leć, skarbie. Śmiało, ale ja nie patrzę”.
A ten: „Pojeżdżę na niej”. Zrobiła to z nim jakaś starsza kobieta.
Mówi: „Ścigajmy się, kotku”. A Nick: „Pewnie”.
A ja na to: „OK…”. A potem wołam: „Nick!”.
Tamta na to: „Twoja dziewczyna to zazdrosna sucz”.
A Nick się śmiał.
Z natury nie jestem zazdrosna, ale to nie jest fajne.
Ja szanuję ciebie, ty szanuj mnie.
- To brak szacunku. - Ja bym się wściekła.
- A to ja czuję się jak suka. - Nie.
Wiem, ale on powiedział: „To ty w tym związku nosisz spodnie”.
- Ja na to: „A jak, skarbie!”. - Wiedziałyśmy, że tak będzie.
Tak mam. Ale jest we mnie szaleńczo zakochany.
- Fajnie. - Aha.
No ja myślę.
Ale się porobiło!
Robi się gorąco.
- Ale jak się masz? - Dobrze.
Świetna relacja.
Jej energia zupełnie mnie nie przytłacza.
- Idzie jak po maśle. - Aha.
- Cześć. Promieniejesz. - Cześć. Tak.
Wyglądasz jak dziewczyna nieźle taranowana.
- Ta-rams-owana. - Co nie?
Rams ta-rams-uje. Na bank.
Popatrz na nas, narzeczonych.
- Tyler, jak tam? - Koniec imprezy.
Zakochany. Biorę ślub.
Jeśli ktoś miałby natychmiast potwierdzić, że weźmie ślub,
to właśnie Tyler.
Można to obstawić.
Wychodził z kabin, szczerząc się: „Jestem zakochany!”.
Tyler jest gotów wziąć ślub jutro.
Jako pierwszy powie: „Prosto do ołtarza”.
Potwierdziło się. Wczoraj gadaliśmy sobie na luzie.
Patrzymy na siebie i ona mówi: „Bierzemy ślub”.
- A ja: „Jesteś pewna?”. - Cieszyłeś się.
Drobiazgi sprawiają, że myślę: „Kocham cię”.
Ona też zaczyna to mówić. Gotowaliśmy dziś.
- Aha. - Nagle ona mówi: „Kocham cię”.
- A ja: „Powtórz to”. - A ty cały rozrzewniony!
Wczoraj leżymy w łóżku, patrzymy na siebie, aż ona mówi:
„Kocham cię”, a ja…
No…
- Wiesz co? - To miłe uczucie.
- Czujesz taką ulgę. - Na chwilę zamilkłem.
O tak. A ona: „Lepiej też to powiedz”.
Uspokaja to duszę.
Tak, znam to.
Super.
Buenas noches!
- Wszystko idzie dobrze? - Świetnie.
Zakochanie?
Zakochanie!
Aha. Wszystkie są zakochane.
Wszystkie bierzemy ślub?
To możliwe.
Powiedziałam mu, że pewności jeszcze nie ma.
Spałaś z nim?
Seksu jeszcze nie było.
- Tylko u niej. Inni spali ze sobą. - Super.
Wszystko jasne.
A jak u ciebie?
Świetnie. Po prostu…
Sama nie wiem. To najmilszy facet, jakiego znam.
Aha.
Taki cudowny i…
Kiedy o nim mówisz, twoje oczy…
- Świecą się. - Jest wyjątkowy.
Wiesz, co jest szalone? Dużo o tym myślę.
W ostatnich związkach miałam koszmary
o tym, że stoję przy ołtarzu
i nie mogę wypowiedzieć tego słowa.
Ten facet sprawia, że chcę być lepszym człowiekiem.
To wydawało mi się strasznie dziwne.
O nim pierwszym mogę powiedzieć, że jest lepszą osobą.
- Jest świetny. - Chcę go lepiej poznać.
Jak tam?
Dobrze. Naprawdę.
Kiedy już myślisz: „Przywykłem do tego, ta osoba taka jest”…
- Właśnie. - „Znam tę osobę”.
Zdarza się tak,
że wyjaśniam jej to, co ona wie.
Stary, to tak jak ja. Zupełnie.
Rozmawialiśmy dziś o czymś i ja wygłosiłem 15-minutową przemowę,
która była dygresją od pytania, które mi zadała, a ona na to:
„Kotku, kurwa, serio?”. Ja na to: „No masz rację. Kurna”.
Kurde, to fale?
- Jesteście zakochane i szczęśliwe? - Na pewno idę do ołtarza.
Na bank.
Przypieczętowane?
Mogę to zrobić dzisiaj.
Czuję, że on w absolutnie żaden sposób tego nie spieprzy.
Nie uprawiam hazardu, to nie moja bajka, ale obstawiłabym to.
Rzadko można to powiedzieć o facecie, zwłaszcza czarnym.
Aha. A wiesz, co jest szalone?
Każdy do każdego pasuje.
Rams jest idealny dla Marissy. Ty i Tyler jesteście tacy.
- Nie, ja i Tyler jesteśmy… - Monica i Stephen też są…
To, że jest w 10% czarny
czy jego tata jest z Konga, 10% czy coś…
- Te kręcone włosy. - Aha.
Mówił, co powiedziałam po oświadczynach?
„Kocham w tobie to, że jesteś ledwo, ledwo czarny,
ale tak cieszysz się z tego, że jesteś w jednej piątej czarny!”
- Jest zachwycony! - „Taki dumny!”
- Przechwala się tym. - Taki dumny.
Kotku, nie przy chłopakach! Boże!
W piasku stały takie kucyki do zabawy, na które można sobie wskoczyć.
Idę tam, wskakuję na jednego, a jakaś kobieta 20 metrów ode mnie mówi:
„Ścigajmy się do mety”.
Wskakuje na kucyka obok. Jedziemy z pięć metrów.
Miała z 60 lat i niegrzeczna była.
Co?
Że co?
O mój Boże.
Wracam do pokoju.
Hannah zostawiła na szafce nocnej listę dziesięciu rzeczy.
- Na przykład… - Kto ją napisał?
No ona.
Dziesięć rzeczy.
- I tak to zostawiła? Dziesięć rzeczy? - Tak.
Na przykład: „Zbyt pochłonięty uczuciami i znak zapytania,
dojrzały i znak zapytania, zaangażowany i znak zapytania”.
- Dała ci to? - Zostawiła tam.
Co jeszcze?
No… „Pewność siebie versus arogancki”.
Takie tam przymiotniki.
- Aha, jasne. - „Zranił mnie”.
- To, co jej się nie podobało. - Wtedy.
Zapisała to, zamiast ze mną porozmawiać?
To był totalny drobiazg.
No wskoczyłem na konia.
Starsza kobieta chciała pojeździć ze mną. Zrobiliśmy to.
A ona była totalnie wkurzona.
Jakby ją to zmotywowało
do powiedzenia, o czym wcześniej myślała.
Za dużo na jedno wydarzenie.
- Na pewno już o tym myślała. - Właśnie.
To był taki drobiazg, że uznałem: „No ja chrzanię”.
Nawet o tym nie pomyślałeś.
A tu widzę na karteczce listę dziesięciu punktów
z tym, co kwestionuje.
Myślę sobie: „No ja pierdolę”.
- To nie jeden punkt, a dziesięć. - Aha. Jasne.
„Dojrzałość i znak zapytania”. Ja na to: „No kurwa”.
„Zaangażowany”. Same takie…
Odjechane.
Przykro mi. Ciężka sprawa.
Nie był w związku przez siedem lat.
Czy to cię najbardziej stresuje?
- No tak. Bo faceci dużo nam mówią. - Tak.
- Ale czy dotrzymują słowa? - Aha.
- Kłóciliście się? - Nie.
Absolutnie żadnych problemów. Zawsze jest luz.
I o to właśnie chodzi.
Ona wie, że nie lubię dupereli.
Nie lubię kłócić się o duperele.
Myślę, że to szanuje.
Ile ma lat?
Trzydzieści dwa. O miesiąc starsza ode mnie.
- Idealnie. - Nie mógłbym znieść żadnych akcji.
Czegoś niedojrzałego?
No jestem dorosłym gościem. Wiem to o sobie.
No więc wiesz.
Luzik.
Zawsze luzik.
- Nickuś. - Aha.
- Lubię Hannah. - Jak tam?
Dobrze.
Ej, patrzcie na Marissę. Nie może dać mu chwilę odetchnąć?
- Marissa! - Marissa!
- Tak? - Ej, laska!
O nią się nie martwcie.
- Całą dobę cię nie widziałam! - Lecę. Dziewczyny przede wszystkim.
Dziewczyny.
Stęskniłam się.
- Wyglądam odlotowo? - Bardzo seksownie.
Cicho.
- Na serio? - Tak.
Bo się czepiałaś. „Nie ubrałeś się jak na basen”.
Ale to takie zalotne, seksowne droczenie się.
Tak, ale z odrobiną… wściekłości.
- O czym gadałyście? - O niczym szczególnym.
Takie tam ploty.
Wszystkie mówiły o swoich przygodach seksualnych i…
o swojej żądzy seksu.
- Czyli tylko o seksie? - A jak.
Czyli parę drinków i gadacie tylko o seksie?
Aha. Po prostu wszystkie jesteśmy bardzo seksualne.
Wszyscy uprawiali seks?
Wszyscy poza nami.
Aha. Poza nami. Spoko.
- Nie. - Zachowujemy…
Wiem, że się umawialiśmy, ale śmiało.
Wisi mi to.
Powtarzać mi nie musisz.
Żartuję.
Może usiądziesz z dziewczynami?
Aha. Chodźmy. Niech mnie przepytają.
Chcę go przepytać.
Nicky D!
Wchodzę w strefę przyjaciółek.
W ogień pytań.
Nasz Czaruś.
- Możecie mnie przepytać. - Chwila!
Diamenty błyszczą!
Świecą na niego!
- Super, Nicky D! - O Boże!
Cały błyszczy!
No dobra.
Skąd ten uśmiech? Skąd to podenerwowanie? Przez Nickusia D?
Wyluzuj, Nick. Kobiety się szanuje.
Ej…
Daj jej latarkę!
O Boże.
Pomijamy to, co ważne. Do rzeczy.
- Alex jest skupiona. Fajnie. - Mamy pytać, ale sama też możesz.
Nie mam żadnych pytań.
Przezabawne jesteście.
- Co myśli sąd? - Zakochałam się.
Nicky, dziękujemy bardzo.
Dziękuję wam.
- Ślimak! - Panie i panowie, Nicky D!
Na scenę wkracza teraz Stephen!
Stephen!
Wy się dziś nie zabawicie.
Jacy wy?
- Sam się nie… - Nie wiem, o kim on mówi.
- Mów za siebie. - Nie należę do tej grupy.
- Hej, Stephen! - Jak się macie?
- Jak to jest chodzić z Miss Universe? - Tak! Tak.
O mój Boże.
Niemal czuję się niegodny.
Dzięki niej cały czas czuję się jak w niebie.
Miałyście kiedyś przyjaciółkę, z którą nie rozmawiałyście jakiś rok,
a po tym roku gadacie, jakby nigdy nic?
- Tak. - Tak się czuję.
- Jesteś taki porządny! - No weź.
Ale mówię poważnie.
Kocham cię.
Jak wtedy, gdy czujesz, że kogoś znasz.
Wydajesz mi się bardzo szczery.
Porządny jak cholera.
Masz całe życie, żeby obsypywać ją kwiatami.
Floracja i defloracja.
O Boże!
I to rozumiem! Super.
- Boże! Ale to sexy! - Gorąco.
- Kocham was. - Za waszą miłość.
Tak, miłe panie.
- Dziękujemy. - Dziękuję za służbę.
- A ja tobie. - Pozamiatałeś, kotku.
- Kto teraz? - Kto teraz?
Ramses, Tim czy Tyler?
- Niech jeden z was wstanie! - Tak.
Chcecie dziś seksu czy nie?
Tak!
Trzymajcie się, chłopaki!
Trzymajcie się!
- Siadamy razem. - Tak!
Pójdziemy do baru dla swingersów.
- Nie! - W życiu.
No dobra.
Wyglądasz fantastycznie.
- Dziękuję. - Kocham cię.
Boże, Rams!
Kocham go. Jesteśmy tacy romantyczni.
No dobra, Tyler.
- Dawaj. - Tyler.
Co było najfajniejsze w pobycie w Cabo z Ashley?
Dzisiejsze gotowanie. Było super.
- Ogólnie my razem. - Spoko.
- Widzicie nas. Nasza energia… - Wymiata.
Niezrównana. Tak. Kocham ją. Ona kocha mnie.
Co lubisz w niej najbardziej?
Dzięki niej czuję się bezpiecznie. Powtarzam to.
- Przestań! - Ona to wie.
Ciągle się na nią gapię. Ideał.
O mój Boże.
Cudna.
Bierzemy ślub.
- No ja myślę. - Ona to wie.
Przyklepane.
Na bank.
Dobra, Rams.
Co najbardziej lubisz w Marissie?
To, jak opiekuje się moją wrażliwością. Okazuje jej tyle gracji.
Mogłem się przed nią otworzyć.
Jest bardzo troskliwa i dobra.
- Swój ziom! - No i…
- Jaki słodki. - Tak.
Kocham to, jak mnie wspiera, troszczy się o mnie
w taki bardzo głęboki, pełen miłości sposób.
- Co za faceci. - Cholera.
Brawo.
Ta jej energia, radość życia, pozytywne nastawienie. Na serio.
Ja chłonę tę energię. Uwielbiam ją. Chcę w niej pływać.
O Boże!
Lubisz pływać.
No chcę pływać w wielu rzeczach.
Zdrowie za wasze wspaniałe małżeństwa.
Cieszę się waszym szczęściem.
- Kocham was. - Kocham was.
- Mogę usiąść? - Może pan.
No już.
Tim, co najbardziej lubisz w naszej Alex?
To, że się nie boi.
Czego?
I tyle.
Ona wie.
My nie wiemy. To przesłuchanie.
- Uwielbiam spędzać czas z Alex. - Tak?
Ona wie, że lubię sobie pogadać. Potrafi mi odpowiedzieć.
Jeśli coś powiem, nie bój się odpowiedzieć. Super.
Cieszę się. Jesteś dobrym człowiekiem.
A to czadowa kobieta.
- Kocham cię, Alex. - Kocham cię, Marissa.
- Piękna. Kocham cię. - Cudna.
Pochodzi ze wspaniałej rodziny.
Nie mogę się doczekać, aż poznam jej tatę.
- Za miłość twoją i Alex. - To wszystko?
Pewnie, świetnie się spisałeś.
To było za łatwe.
- Przywykł do czegoś więcej. - No, to było…
Gdy masz dobre intencje, nie ma problemu.
- Myślałem, że mnie dociśniecie. - Dzięki.
Idealnie dobrane usposobienia.
- Zgadzam się. - Wiesz?
On dominuje, ale ty też. To dobrze…
- Odpowiadanie. - Limity.
- Tak. Szczęściarz z niego. - Wiemy…
Tak.
Bo dołączy do twojej rodziny.
- Jesteś słodka. - Super.
- Kochająca. - Przypomina mi mojego tatę.
- Serio? - To szaleństwo.
Ja chcę przeciwieństwa mojego taty.
Kocham cię, tato, ale…
Wchodzę tam i widzę dziesięć punktów o mnie.
Myślę sobie: „Boże, zaraz ze mną zerwie”.
- Nie, nie zerwę, ale… - Myślę…
To mnie zdenerwowało. Rozumiesz dlaczego?
Tak, ale ty rozumiesz mój punkt widzenia?
- Tak. - Bo to nic nie znaczyło.
Jestem pewna naszej miłości,
ale czasem mnie wkurzasz. Chcę, żebyś mnie szanował jak ja ciebie.
Ja cię nie szanuję?
Kiedy jakaś kobieta na mnie najeżdża, a ty chichoczesz…
Rozumiesz, że było mi przykro?
Czyli bywasz zazdrosna. To nic nie znaczy.
To było totalnie nieistotne.
Ale zapisałaś…
osiem punktów na kartce. Pomyślałem:
„Kurwa, kwestionuje aż osiem rzeczy?”.
Nie, szczerze… No… Powiem ci, o co chodzi.
Kocham cię. Nigdy czegoś takiego do nikogo nie czułam.
No ja też.
To przeraża.
Widzę w tobie tak dużo,
to, jaki jesteś wspaniały.
Zaufanie i szacunek są dla mnie ważne…
To boli, że myślisz, że to brak szacunku, bo to było bez znaczenia.
Dla ciebie, ale…
No właśnie. To nie miało związku z tobą.
Nie możesz lekceważyć… Czuję, co czuję.
Dlatego muszę spojrzeć na to jak ty.
Rozumiem twój punkt widzenia, ale pomyśl o moim.
Jesteśmy otwarci, szczerzy. To właśnie w nas kocham.
Jesteś moim kocykiem ochronnym.
Mogę być przy tobie sobą. Zajebiście cię kocham.
Tak.
Zawsze o tobie myślę, tylko o tobie.
- Naprawdę? - Tak, oczywiście.
- Jaki był ten ostatni punkt? - „Urojenia”.
- Tak. Urojenia. - Tak.
Czyli mam urojenia?
Zdrówko!
Wróciliśmy!
Jedzonko. Skubnę sobie.
Super było wszystkich zobaczyć.
Pycha.
Chodźmy się położyć. Czekam na ploty.
Może ty zacznij. Pytania.
- Dobrze. - Dobra.
Ślub. My? Bierzemy ślub.
- My. Przyklepane. - Prashadowie.
- Będziemy Prashadami. - Tak.
- Tyler i Ashley. - Ashley. Tak.
Tyler z Ashley i my jesteśmy…
- Na tym samym poziomie. - Podobny etap.
- Tak. - Po prostu…
Rozmawiałem dziś z Tylerem, który powiedział: „Tak, biorę ślub”.
- Tak! Bierze. No ja myślę! - „Ożenię się z tą dziewczyną”.
Totalnie zdecydowany.
Ja też. Mówię: „Ożenię się z nią”.
Myślę, że inni to u nas widzą.
- Wszyscy to zauważają. - Tak.
- Na pewno Monica i Stephen. - OK… Tak?
- Tak. - OK.
My.
- My, Ashley i Tyler. - Ashley i Tyler.
- Garret i Taylor. - Tak?
- Na pewno. Tim i Ash na 80%. - Tim i Ash.
75% szans mają…
- Nick i Hannah. - Nick i Hannah. Zgadzam się.
Ale zostało jeszcze dużo czasu, żeby ludzie dalej się rozwijali i…
Te amo.
Co?
Te amo.
Też cię kocham.
- Kocham cię. - Kocham cię.
- Wiem, że często to mówię, ale to prawda. - Ja ciebie też.
O mój Boże.
- Świetnie się bawiłem. - Wiem, było super.
- Ale było miło. - Ekstra! Fantastycznie.
- Chcesz wodę? - Poproszę.
- Robi się. - I kocyk Stephena?
- Pewnie. - Proszę.
Dziękuję.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Ale mam na to apetyt.
Czekaj. Tylko się upewnię, czy…
czy jest tu dla ciebie przyzwoicie ciepło.
Ustawione na 24 stopnie.
Dziękuję. Opowiadaj. Jak wrażenia?
To, jak dziewczyny się nawzajem wspierały… było cudowne.
To było takie miłe:
„Jesteś świetnym facetem dla Moniki”.
Myślę…
- „Dziękuję, bo kocham Monicę”. - Było słodko.
- Było miło. - Tak.
Były zach… Nie dziwię się, bo jesteś fantastyczny.
Totalnie. Podszedłeś i…
Mam się zachwycać dziewczyną, którą kocham? Nie ma sprawy.
- To było przesłodkie. - Luz.
Bardzo ucieszyło mnie też, że moi koledzy mogli to potwierdzić z tobą.
Byłaś na szczycie mojej listy od pierwszego dnia.
Mówiłem im: „Monica jest bardzo skupiona na pięciu krokach do przodu,
dziesięciu.
Rozumie to, że musimy wykonywać pewne kroki dotyczące przyszłości,
a ja jestem zakorzeniony w chwili obecnej”.
Dobrze się uzupełniamy,
bo będziesz mogła przyjść i powiedzieć: „Ej.
Tak powinniśmy wszystko zaplanować.
Czy powinieneś sprzedać swój dom, wynająć go?
To następne kroki”.
I zaplanujesz je tak szczegółowo,
że pomyślę: „Nigdy bym na to nie wpadł”.
A mnie łatwiej jest powiedzieć, kiedy nadejdzie na to czas:
„Nie stresuj się tak przyszłością i tak dalej.
Cieszmy się tą chwilą”.
To taka świetna relacja.
Tak się cieszyłem na poznanie innych, bo dzięki temu…
Kotku, kocham cię na zabój, uwielbiam cię…
- Znów się rozgadałem? - Nie mogę się odezwać.
- Przepraszam. Wiem. - Uwielbiam cię, ale Chryste.
Zatkam sobie usta tym.
To dla mnie bardzo trudne.
- Rozumiem. - Naprawdę staram się…
Chcę wiedzieć, co masz do powiedzenia, ale…
Masz rację. Tak.
No weź, kotku.
Masz rację.
Musisz zostawić miejsce dla mnie. Na serio.
To zabawne, ale robi się trochę mniej zabawnie.
Rozumiem.
Chciałam z tobą pogadać o tym z Alex i Timem.
Działo się tam chyba coś dziwnego.
Nie zauważyłeś nic?
Czy on jest…?
W jakim sensie?
Nie wiem, ale wyczułam coś dziwnego.
Pod koniec wieczoru.
Sama nie wiem.
Nie zauważyłem…
Trochę ich widziałem, ale byli tam dalej, po drugiej stronie.
Byli bliżej ciebie.
Jestem zmęczona.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Gotowy?
No dobra, to do dzieła.
Auć.
Dziękuję.
Mój kochany.
Dobrze.
Kotku, przyniesiesz mi kapcie?
Te płaskie, niebieskie. Obojętnie które.
- Proszę. - Dzięki.
Powiem ci…
Boże.
- Byłem nas pewien. - Tak?
Tak.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Może jest w śmieciach.
O rety.
Może być w śmieciach, co?
Aha.
Ukryłaś ją, co?
- Znalazłam listę. - Porozmawiamy o wszystkim?
Nie, nie o wszystkim. O niektórych rzeczach. Dobra.
- Aha. - Przeczytam listę.
- To lista, którą napisałam. - O rety. Dobra. Kurwa.
Czyny mówią więcej niż słowa.
- Tak. - Rozumiesz powód?
- Tak. Ale to działa w dwie strony. - Tak. Właśnie.
Czyny mówią więcej niż słowa. Jeśli coś mówię, zrobię to.
- Mam nadzieję, że ty też. Szacunek. - Oczywiście.
Świadomość społeczna.
Czy umiesz wyczuć sytuację?
Jeśli ktoś jest wobec mnie niegrzeczny,
a ty chichoczesz i dotykasz jej, to ja tego nie rozumiem.
Żebyś stał przy jakiejś obcej kobiecie,
która nazywa mnie zazdrosną…
- Nie kontroluję jej słów. - Chichoczesz i całą ją dotykasz.
Nie dotykałem jej całej.
Czułam, że to brak szacunku.
Jestem niby osobą, którą kochasz i na której ci zależy.
A ta obca kobieta śmiała się ze mnie.
- Wyobraź sobie mnie. - Aha.
Że jest jakiś facet, starszy facet, z którym rozmawiam.
Gawędzimy sobie.
Wołasz mnie: „Hannah”.
A ten: „Patrz na gościa. Ale jest o ciebie zazdrosny”.
- Tak. - A ja wtedy…
Pomyślałbyś: „Ja pierdolę”.
Bierzemy ślub, prawda?
Jesteśmy zaręczeni. Weźmiemy ślub.
Mam obawy dotyczące tego związku i tego, czym musimy się zająć,
żeby mieć stuprocentową pewność, idąc do ołtarza.
Chcę do tego dojść.
Zgadzam się.
Nie tylko ja mam urojenia.
32 LATA MANAGERKA TREŚCI MODOWYCH
- Cześć. - Dzień dobry.
- Zapraszam. - Dzień dobry.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Co?
- Dobrze, a ty? - W porządku.
Usiądziemy?
- Co? - Usiądziemy?
- Tak. Chcesz na zewnątrz? - Na kanapie.
Dobra.
No więc
wiem tyle, że wyszliśmy z imprezy,
wydawało się, że wszystko gra…
- Tak. - Nagle atmosfera się zmieniła.
Tak.
Pytam, co się dzieje, a ty niewiele mi mówisz.
Jedyne, o czym byłam w stanie myśleć, to powrót do pokoju,
długaśny prysznic i sen.
Nie żebym nie chciała tu być z tobą.
Po prostu tęsknię za domem.
Mogłam to lepiej wyjaśnić. Pewnie powinnam,
ale po prostu nie miałam ochoty o tym rozmawiać.
Wiesz, co było potem, więc…
Chciałbym cię przeprosić, jeśli wyglądałem na złego albo zdenerwowanego,
ale poczułem się bardzo odrzucony.
Zacząłem czuć, że mnie nie słuchasz.
Nie mogłem dokończyć zdania, bo ciągle mi przerywałaś.
Czułem, że to wielki brak szacunku.
Myślę, że sprawę jeszcze pogorszyło to, że zakryłam ci usta.
Jakbym w ten sposób chciała cię kontrolować.
Ale chciałam, żebyś przestał się denerwować.
- To nasz drugi dzień. - Wiem.
Ja się w taki sposób nie kłócę.
Naprawdę próbowałem się wycofać, żeby ochłonąć,
ale ciągle mi to wytykałaś, mówiąc:
„Jesteś niepewny siebie”.
- A chciałem pogadać. - Nie mówiłam tego.
Że przemawiają przeze mnie kompleksy.
Powiedziałam, że ja mam w swojej głowie kompleksy.
Nie, mówiłaś, że ja…
że przemawiały przeze mnie moje kompleksy.
Bo myślałeś, że chodziło w tym o ciebie.
Wtedy nie dawałaś mi nawet nic powiedzieć,
ani słowa.
Tak, kilka razy ci przerwałam.
Zakładałeś, że wiesz, co czuję,
co się dzieje w mojej głowie,
no i tak strasznie mnie to irytowało,
bo myślałam: „Nie wiem, jak z tobą rozmawiać”.
A ty tylko krzyczałeś i mówiłeś: „Dobra, mów. Mów”.
Czułam się zlekceważona.
Przepraszam za to, jak to się odbyło,
ale nie można jednocześnie mówić i słuchać.
Zaczynałem i ciągle mi przerywałaś,
więc mówię: „Przestanę, ale ty mów”.
Nie mówiłem tego bez szacunku.
Nie mogę tu siedzieć i udawać,
że wszystkie twoje słowa były w porządku.
W tym problem.
To, co ty uważasz za brak szacunku, różni się od tego, co uważam ja.
OK.
Nie uważasz, że twoje zachowanie to był brak szacunku,
bo nie chciałeś, żeby nim było, ale dla mnie nim było.
Dlatego było coraz gorzej i coraz bardziej się denerwowałam.
Czułam, że nie mogę z tobą porozmawiać.
Zanim wyszedłem, powiedziałem ci: „Czuję, że mnie nie słuchasz”.
Mówię ci o tym, że ja wyrażam miłość, słuchając.
A ty chyba nie słyszałaś nic z tego, co usiłowałem powiedzieć.
Rozumiem, że ci przykro.
Nie wiem, co mogę powiedzieć, żeby…
to przeminęło, poza przeproszeniem za moją część.
Jeśli kiedyś znów najdą mnie różne myśli, nie będę chciała rozmawiać,
najpierw ci to przekażę, zanim zupełnie się od ciebie odetnę.
Mówiłem ci już, że jeśli się wycofuję, to z szacunku.
Próbowałem to zrobić kilka razy.
A kiedy próbowałem się wycofać, to też był problem.
Jeśli potrzebuję odetchnąć, pozwól mi.
W porządku. Kiedy wyszedłeś, myślałam, że nie wrócisz.
Spakowałeś swoje rzeczy i wyszedłeś.
To inny poziom odetchnięcia. To znaczyło: „Już nigdy nie wrócę”.
- Granica przekroczona. - Ale…
Są granice… których się ze mną nie przekracza.
Niektóre rzeczy wczoraj nie były w porządku.
Powiedziałaś wiele rzeczy.
I bardzo mnie atakowałaś.
Nie podchodzę…
lekko do rzeczy, które zasugerowałaś o mnie i o moim charakterze.
I nie podchodzę…
lekko do tego, że ktoś mnie wyzywa.
To jest problem.
Ja staram się, żeby moimi działaniami kierowała tylko miłość.
Kocham cię. Masz pierścionek na palcu.
Ale w pewnym momencie muszę mieć też trochę szacunku dla siebie.
Muszę się zastanowić, jak dojść do tego,
żebym znów mógł
widzieć w tobie moją żonę, matkę moich dzieci.
No więc na czym stoimy?
Nie jestem pewien.
Chodź tutaj.
Bliżej.
Wolę nie.
Dobrze.
Chcesz dalej spać w osobnych pokojach?
Nie wiem. Ciężko mi powiedzieć.
Rozumiem.
Ale powiem ci, że przyszedłem tutaj
absolutnie przekonany,
że pewnie będzie to nasza ostatnia rozmowa.
Chcę, żebyś wrócił.
Chciałabym, żebyś wrócił.
Przepraszam.
Kocham cię.
Możemy to naprawić.
WKRÓTCE
Stawiam na nas, jesteśmy drużyną. Nigdy nie chcę jej opuścić.
No ja myślę.
O Boże!
Być tu z tobą to coś idealnego.
Jestem gotów pójść na kompromis, robić, co ona chce,
bo chcę, żeby czuła się dobrze. Jest w dobrych rękach.
- Ożenię się z nią. - Wszystko fajnie, aż nagle to prawda.
Nie znamy się na tyle dobrze, żebym mogła powiedzieć: „Porządny facet”.
Jesteście moją rodziną.
Jeśli wy go nie lubicie, nie wyobrażam sobie życia z nim.
Nie chodzi mi o jej kasę.
Jeśli ją skrzywdzisz, odetnę ci jaja.
Jestem w tobie zakochany, ale to wszystko strasznie mnie przytłacza.
Naprawdę.
Staram się z całych sił, żeby cię zrozumieć i się dogadać,
bo mówiłam ci, że doprowadzę ten eksperyment do końca.
Myślałem, że rozumiem miłość. Pojęcia nie miałem.
Nie tutaj!
Myślę, że nic nie jest w stanie nas rozdzielić.
- Tak mnie sobie wyobrażałeś? - Że będziesz ładna, aha.
Możesz tak mówić.
- Oświadczyłbyś mi się? - Tak.
Nie chcę, żeby cierpiał. To taka poważna decyzja.
Nie chcę, żeby przez to przechodził.
Żeby zakochać się w facecie, który ma jakieś wątpliwości…
Podjąłem debilną decyzję.
Nie wierzę.
Myślę, że jesteś taką piękną, głęboką osobą.
- Gadaliście o mojej wspaniałości? - Czy jesteśmy na tyle dojrzali…?
Czy ty jesteś? Nauczyłam cię wszystkiego.
Z chłopca w mężczyznę.
- Była dziewczyna do mnie napisała. - Odpisałeś?
- Tragedia. - Nieważne. To nie ma, kurwa, znaczenia.
Przedstawia się jako taki idealny facet.
Nadszedł czas, by zdecydować, czy miłość jest ślepa.
Ty jesteś zdecydowany. Martwi mnie tylko, czy ona jest.
Co się stało?
Jak tylko to mówię…
Napisy: Katarzyna Puścian