Dzień dobry z Arlington w Wirginii.
Mamy ładny, rześki, jesienny poranek.
Garrett nie śpi już od kilku godzin i rozmawia przez telefon.
Na szczęście ja dziś nie pracuję.
Ale chodźmy do Garretta, do kuchni.
Garrett, przywitasz się?
Siema.
Moi znajomi dali nam piękne kwiaty, żeby nam pogratulować.
Na obiad rozmraża się bodian pacyficzny.
Jej pierwsza ryba z włóczni.
- Super. - Cieszy się.
No to ja lecę coś pozałatwiać i planować wesele,
a wieczorem o tym pogadamy.
Ostrzygę się, bo nie podoba jej się ta fryzura.
- To już oficjalne. Przyjąłem. - Nie.
- Mówiła to. - Nigdy tego nie powiedziałam.
No…
Nigdy nie wypowiedziałam takich słów. Kiedy?
Nie powiedziałaś też: „Super fryzura”.
To nasza pierwsza kłótnia?
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
16 DNI DO ŚLUBÓW
Siad.
Daj głos.
Leżeć.
Nie mogłabym sobie życzyć lepszej… nie pasierbicy, ale…
Tak jakby.
Nie była moja.
A teraz jest.
Siedmioro dzieci.
Tak, jasne. Nie uścisnę dłoni.
Czworo.
Troje.
I pół.
- Pół, czyli co? - Próbujemy dalej.
- To musi być pełna liczba. - Dwoje.
Dwoje.
Dwójka dzieci. Dobra. Dwójka, jeżeli…
Po chłopcu musisz mieć dziewczynkę.
- A jeśli od razu dziewczynka? - To luz.
Potem może być dowolne. Co mi tam?
Przy 2 chłopcach staram się o dziewczynkę.
Tak. Przedszkole to na pewno konieczność.
„Zawieź Timmy’ego”.
- Timmy’ego? Nie. - No mały Timmy.
Dlaczego Timmy?
- A co? Mały DeAndre? - Nie.
Nie! John? No nie wiem.
- John to tak jak Timmy. - Nie! Timmy to…
Miałem wybrać imię chłopca.
- Mam świetne imiona, ale nie powiem. - Luz.
Tak. Niepowtarzalne. Nie jak „Ashley”.
- Ashley mi się podoba. - Na pewno.
Już się staramy o dzieci.
- Nie staramy się. - Ale nie zabezpieczamy się.
Ja się zabezpieczam.
Chyba zwariowałabym, gdybym wzięła ślub i od razu ciąża.
Czyli rok bez seksu?
Nie.
Nie uścisnę dłoni.
O nie. Dziwnie się na mnie patrzysz. Nie podoba mi się to.
Jak to dziwnie?
- No: „Chyba nie…”. - Wcale nie…
Powiedz, w czym ci pomóc.
Możesz ugotować makaron.
Nuda.
Chciałeś pomóc.
No ale chciałem szybko coś poszatkować czy coś.
Nick, zapytałeś: „Pomóc ci w czymś?”.
Ja na to: „Ugotujesz makaron?”, a ty: „Nie”.
- Nie widzę makaronu. - No bo go jeszcze nie wyjęłam.
Myślę: „Zapomniałaś o makaronie?”.
Nie widzę makaronu.
Nie, jest w szafce.
Mój ulubiony, „bucati”.
Raczej „cabadussi”.
Podgrzać teraz?
- Tak. - OK.
Na jakim ogniu? Średnim? Pomiędzy średnim i dużym?
Po prostu zagotuj.
- Jaka temperatura? - Zagotować.
- Umiesz zagotować wodę? - Tak.
- No to… - Sam mówiłeś, że gotujesz.
Gotuję.
Ile wlać wody? Trzy czwarte?
Czy do połowy?
Do połowy, nie?
No…
Ugotowanie makaronu to najprostsza rzecz na świecie.
Tak, ale dawno tego nie robiłem. Rozgryzłbym to. Nie chcę cię denerwować.
Trzy czwarte, prawda?
Już ja to zrobię. Spoko. Usiądź.
- Ale umiesz ugotować makaron? - Robiłem to raz.
Raz w życiu gotowałeś makaron?
To jakieś jaja.
Jakieś rady przed spotkaniem z twoim bratem?
Nie.
- Nie? - Dam mu cię roznieść.
Czyli być sobą, tak?
Jeśli zmienisz w sobie wszystko. Żartowałam. Tak.
- Otworzysz? - Pewnie.
- Co tam? - Nic takiego.
- Co ci podać? - Białe wino.
- Nalać ci? - Jasne. Bądź dżentelmenem.
Aha.
Ile masz wzrostu?
180 cm.
- Nie. - Ja tyle mam. 183 w odpowiednich butach.
- Ten sam wzrost? - Nie. Nick jest mojego wzrostu.
- Twojego wzrostu, co? - Aha.
- Tak właśnie… - A rozpiętość skrzydeł?
O rety.
- Wygrałam. - Wygrała.
Myślałeś, że jak będzie wyglądać?
Dziwne. Mówisz, że zakochałeś się w kimś w kabinach,
że wygląd cię nie obchodzi.
A to naprawdę tak jest.
Super, że ona mówi dokładnie to, co myśli.
Nie boi się…
Chcę kogoś, kto postawi mnie do pionu.
Piesek.
Potrzebuję pieska.
Nie wiem, czy ci mówiła, ale miałem tylko dwie dziewczyny.
- Tylko dwie? - Tak.
- Ile masz lat? - 28.
Już mi lepiej. Ja miałem zero.
- Zero? - Aha.
No zero kobiet.
- Jej pierwszej się chyba ujawniłem. - Aha.
Bo zawsze miała podejście „sram na to”, „robię, co chcę”.
Czasem lubimy się droczyć i kłócić: „Zołzo, wyjdź z psem”.
A ja na to: „Nie!”.
Tak mówi mnie.
- A co ci mówiła o sprzątaniu? - Że niby mam obsesję?
Wie, że lubię porządek.
Sprzątam po sobie.
Nie lubię wracać do domu, a tu ubrania w pralni, naczynia w zlewie.
Strasznie mnie to wczoraj wkurzyło.
Nasza suszarka pięć godzin suszy ubrania.
Przewracały się w niej i przewracały.
Wstałem rano i musiałem wyjąć ubrania z suszarki.
A potem ja budzę się, a na łóżku stos ubrań do złożenia.
Tak to jest na bezrobociu.
Ja to nie mogę być wredny?
Wkurza cię, że ja zarabiam więcej.
- Ona… - Nie, luz. To jest super.
Czym się zajmujesz?
- Agent nieruchomości. - OK.
Tak jak reszta świata.
Dziękuję.
Pycha.
Taka ujarzmiona.
No bo nie mam pracy.
Szybko możesz znaleźć pracę.
Ja żartuję i to jest zabawne, a ty przesadzasz, co jest wredne.
- To nie był żart. - To był, kurwa, żart.
No to chyba nie potrafisz żartować.
Musimy nad tym popracować.
Nie mam poczucia humoru?
Masz wspaniałe.
Zajebiste poczucie humoru.
Uratowałeś się.
No inne skurwysyny myślą, że mam. Inni faceci też.
O rety.
Jak to mówią: „Ale go zrobiła”.
Jak to? Upiła?
Nieważne.
Pójdę do łazienki. Sorry.
Gorąco się zrobiło. Zdejmę kurtkę.
Aha.
Nie myśl, że jestem zły za ten żart o bezrobociu.
- Stary, ja mam grubą skórę. - No był trochę zabawny, ale…
To żart w stylu Hannah.
Nie było cię tu, ale ona…
No nie tyle, że była wobec mnie ostra, ale mówiła czasem coś bardziej okrutnego.
No i spoko, ale za 20. razem myślę: „Dobra, rozumiem”.
Ja też miałem do niej… o to pretensje.
- No… jest zajebista, ale też… - Pewnie.
Mówi coś,
a jeśli odpowiem jej czymś podobnym, ma z tym problem.
Aha. Kocham ją za to, jaka jest, ale niektóre jej słowa…
Myślę: „Kurwa, to trochę zabolało”.
Wiesz? Nie spływa to po tobie.
Nie wiem, o czym gadaliście.
Obgadujemy cię.
Kochasz Hannah?
Tak. A ty byłeś kiedyś zakochany?
Nie, nienawidzę facetów.
Ja też.
Poza Nickiem.
- Nienawidź mnie sobie, ale i kochaj. - Nienawidzę cię kochać.
Siedzimy tu 2 godziny,
a nie powiedziała o mnie nic miłego.
Ale luz. Luz.
- Powiedziałam o nim coś miłego? - Niech pomyślę.
- Nick, jesteś przystojny. - O Boże.
- Cierpliwy. - Już lepiej.
Zakochałam się nie bez powodu. A co ty kochasz we mnie?
Słuchaj. Kocham to, że nie musisz zmieniać dla mnie tego, jaka jesteś.
Fajnie, że jesteś samodzielna.
To jest sexy. Lubię twoją pewność siebie.
To twoje piękno.
Dobra, kontynuuj.
Kocham cię. To było miłe. Potrzebowałam tego.
Wczoraj pomyślałam: „Boże, to mój facet”.
- W tamtej sytuacji? - Przez twoją postawę.
Myślę, że najbardziej cenię w tobie twoją empatię
i umiejętność powiedzenia czegoś, co podniesie kogoś na duchu.
Monica tego potrzebowała.
Była niezwykle wdzięczna, ja też.
Zachowałeś się tak dojrzale, z gracją.
To megasexy.
Nienawiść do niego nie poprawi Monice samopoczucia.
Da sobie radę.
Chciała, żebym sprawdził, jak on się trzyma.
Powiedziałem, że to zrobię. No więc… To dobrze o niej świadczy.
- Zasługuje na Garretta. - Aha.
Naprawdę.
Ty zasługujesz na Garretta.
- A ja na Taylor. - Zasługujesz na Taylor?
Taylor w sensie międzynarodowej gwiazdy pop o blond włosach…?
Dziękuję.
Fajnie, że pojedziemy do San Diego. Doceniam to, że podejmujesz się wyzwania
przeprowadzki do innego miasta, daleko, z dala od domu, żeby być ze mną.
W tej kwestii właśnie naciskają rodzice… O tym był mail od mamy.
„Zaraz, ty weźmiesz z tą osobą ślub, a my dopiero ją poznaliśmy”.
Chcą mi okazać wsparcie, ale to szok.
Ciężko mi przekazywać ci to, co mówią mi rodzice,
bo oni nie są przeciwko tobie, ale możesz to tak odebrać.
Słabsza osoba zaczęłaby panikować.
Nie mówię, że biorę sobie słowa twojej mamy do serca,
no ale bywały chwile, w których czułam
taką niepewność, do której nie przywykłam.
Ale wiedz, że twoja relacja z rodzicami,
prywatność waszych rozmów…
Chcę, żebyś mógł prowadzić z nimi trudne rozmowy o mnie,
w których nie uczestniczę.
- Nie biorę tego do siebie. - To dobrze.
- Nie biorę. - To nic o tobie. Oni cię nie znają.
Musimy mieć nadzieję, że uda nam się przekonać rodziców, że myślimy jasno,
że to jest prawdziwe, moja miłość,
miłość drugiej osoby, że to właściwa osoba.
Naprawdę doceniam to, że chcesz pojechać do San Diego,
porozmawiać z moimi rodzicami, zwłaszcza z tatą, który nie chce kamer.
Nie dlatego, że jest przeciwny temu procesowi. To nie w jego stylu.
Ale pozna cię osobiście, zobaczy, że istniejesz, że dobrze się czuję,
co czuję naprawdę,
spędzi czas z osobą, która będzie moim mężem…
To, że poprosisz go o moją rękę, zrobi dużą różnicę.
Potrzebuję tego, żeby za dwa tygodnie pójść do ołtarza.
A jeśli poznam twojego tatę, poproszę go o twoją rękę, a on powie:
„Nie mogę”? Wiesz? Nie wiem, co…
No więc…
- I… - Zrozumiałbym to.
Nie zna mnie.
Tak.
Nie zna nas.
Wiem.
To ważna rzecz, nad którą musimy się zastanowić.
Jeśli naszym rodzinom nie pasuje ten harmonogram,
czy ślub w ogóle ma sens?
Czy możemy jakoś sobie z tym poradzić?
Myślę, że tak.
Ale jest to coś, nad czym trzeba się zastanowić.
Tak. Nawet jeśli moi rodzice nie będą tego popierać,
nie przyjdą na ślub, i tak to zrobię.
Kocham ich, ale wiedzą, że decyzje podejmuję sam.
Wiem, ile dla ciebie znaczy błogosławieństwo ojca, rodziców.
Sama możliwość tego, że go nie dostanę, cholernie mnie przeraża,
bo tak bardzo chcę z tobą być.
Więc przybija mnie to, jak o tym myślę.
Chcę, żeby twój tata powiedział „tak”.
15 DNI DO ŚLUBÓW
DOM TIMA
- No dobra. - Jesteśmy.
Nowoczesna, stylowa męska jaskinia.
- Ładnie. - Aha.
Dobra.
Naprawdę uważam, że kiedy ktoś zobaczy mój dom,
naprawdę zrozumie mnie.
Myślę, że czyjś dom dużo o nim mówi.
Ten dzban jest z domu moich pradziadków w Georgii.
Samolot jest z Karoliny Płn.
Churchill. Urodziłem się w Anglii.
To moje ostatnie zdjęcie z obiema siostrami.
W moim domu wszystko ma swoje miejsce,
ale nie chcę też niczego narzucać,
sprawiać wrażenia, że nic nie można zmienić.
Urządziłem ten dom z myślą, że to tutaj chcę założyć rodzinę.
Potem to rozwiniemy.
Nuggety dinozaury. Podstawa mojej diety.
Co? Nuggety dinozaury?
- Aha. - Gdzie są?
Lepiej smakują.
A to moja sypialnia.
Super.
Tu jest łazienka.
To twój zlew.
Swoje rzeczy trzymaj tutaj, przy tym zlewie.
To jest mój zlew.
Dobra.
To szafa. Miejsce jest.
No nie wiem, czy na wszystkie twoje ciuchy…
- Dużo ich jest. Serio. - Wierzę.
Odwróć się.
Król i książę domu.
Książę Roderick.
- Wiesz co? - Książę Roderick.
No jak w muzeum.
- Sala Churchilla. - OK…
Na pewno dom w męskim stylu. To na pewno.
Nowoczesna męska jaskinia. Tak mówię. Nowoczesna męska jaskinia.
Tak.
I jak wrażenia po zobaczeniu domu?
Da radę?
Tak. Bardzo przytulny.
Ale czy ja mogę tu o czymś decydować?
- Oczywiście. - Trzeba zmienić te kanapy.
Nie są mi niezbędne, ale lubię brązową skórę.
To kanapa twojego psa?
Tak, mój pies ma swoją kanapę.
Co faceci lubią w la-Z-Boyach?
- O proszę. - No popatrz.
- Wyobrażasz sobie…? - Mój tata ma takie.
Super. Przodkowie śnili o tej technologii.
Nieprawda. Sukcesu nie kojarzyli z tym.
To jest sukces. Spełnione marzenia moich przodków.
Jak się czujesz?
- Lekki stres. - Mama jest bardzo opiekuńcza.
Przez to, że nie będzie tu ojca, uważa, że musi pełnić jego rolę.
Nie lubiła niektórych moich byłych, ale to dlatego, że byli do bani.
Ale ty bardzo się różnisz od moich byłych, więc będzie dobrze.
- Tak. - Kocham cię i moja rodzina cię pokocha.
- Na pewno… to zobaczą. - Tak.
Idą.
Cześć!
Jak tam?
Cześć! Mucho gusto!
Siema.
Mamo, Boże!
Poznaj Ramsesa.
- Cześć. - Dzień dobry, miło mi.
- Usiądź sobie. - Dziękuję.
Boże, wyglądamy jak jedna, wielka, spokrewniona rodzina.
Ile masz rodzeństwa?
Mam starszego brata. Mamy innych ojców, ale…
Kurde, to tak jak u nas!
Nie musisz nam mówić.
- Ale tak na serio. - Aha.
Nasi ojcowie mogliby stworzyć zespół.
- Na serio! - Cały skład.
Chyba masz rację!
- Raz, dwa, trzy… - Trzy, cztery, pięć…
Nikt tu na ciebie nie najeżdża.
Wyglądacie jak rodzeństwo. Dziwne.
Nie wyglądamy!
Powiem to oficjalnie.
Biali ludzie spotykają się ze sobą
i prawie zawsze wyglądają jak rodzeństwo.
Nie chcę więc słyszeć nic o was.
Nic mi nie mówił o swoim wyglądzie.
- I tak powinno być. - Mówił o swoim stylu.
Który trochę mi nie leży.
- Serio? Nie podoba się? - Nie, sorry.
- Nie słuchaj jej. - Jak b-boy z lat 80.
Nie! Nie…
- Te dredziki. - Jak El DeBarge.
- Te loczki w stylu Jheri z lat 80… - Nie podobają się?
- Nie. - Nie czepiajmy się włosów.
No jeśli tak to wygląda, to trudno.
Co w Marissie tak bardzo cię…?
No bo tak, mnóstwo mężczyzn durzy się w mojej córce.
Jasne. Jej osobowość może przyciągnąć każdego.
No wiem o tym.
Chciałem w życiu kogoś fajnego i rozrywkowego.
Ale nasz sposób myślenia, nasze podejście do różnych tematów,
nasza komunikacja są bardzo dobre.
Ona nie pozwala na niedopowiedzenia.
- Sprzeczka już była i… - To nieuniknione.
Musiała odetchnąć. Powiedziała: „Nie dotykaj mnie”…
- To prawda. „Nie dotykaj”. - „Daj mi chwilę”.
Uznałem: „Spoko”.
Chciałem jej pozwolić poczuć to, co musiała poczuć.
Dałem znać, że jestem przy niej, ale…
Ale cieszę się, że do tego doszło, bo…
w Cabo wszystko było pięknie, ładnie. W kabinach też.
Musiałem wiedzieć, że to nie jest zwykłe zauroczenie.
Chcę cię mieć w swoim życiu.
Jesteś kimś, z kim wyobrażam sobie
piękne i trwałe małżeństwo.
Widzisz mnie takiego, jaki jestem.
Myślę, że ty czujesz to samo.
- Czuję się bardzo rozumiana. - Widzę cię… Tak.
Co to za książka?
W waszym dzieciństwie nie było nas stać na albumy ze zdjęciami,
więc zdjęcia trzymaliśmy po prostu w pudełkach.
Aha.
Marissa zawsze prosiła mnie o album,
no więc zebrałam tu różne zdjęcia.
Nigdy tego nie widziałam!
- Dzięki, mamo. - Proszę.
- On ma taki. - Uwielbiam albumy, tak.
- To mój tata. - Ja i twój ojciec.
- Twój tata? - To moje ulubione wasze zdjęcie.
- To ulubione nasze zdjęcie mamy. - Twoje urodziny.
- W tym roku? Słodkie. - Ale szczęśliwa.
To strasznie dziwne, ale po dekoracjach widać,
że byliśmy tak biedni, że musiałam je robić sama,
żeby móc ubrać choinkę.
- Nie było nas stać. - Aha.
Ale to niesamowite. Podobny aniołek jak u nas.
Taka bieda, że nie miałam rękawiczek. Używałam skarpet. Straszny wstyd.
- Masz taki sam uśmiech. - Zawsze się uśmiechała.
- Aha. Ale słodziaki. - Super.
- Miałam męża i tak dalej. - Tak.
Wzięłam rozwód.
W wieku 35, 36 lat zajmowałam się czwórką dzieci.
Wstawałam o czwartej rano, pracowałam,
a potem siedziałam do czwartej rano, ucząc się na pielęgniarkę.
Ona będzie prawniczką, ale zawsze mówiła mi o tym,
że chce móc zajmować się dzieckiem, kiedy będzie je miała.
- Jasne. - Zostać w domu, więc…
Jakie masz plany w kwestii rozwoju kariery?
No miło, że teraz masz pracę, ale różnie bywa.
- Myślałem o powrocie na studia. - A z czego masz dyplom?
No więc… byłem na studiach, ale je rzuciłem.
A rzuciłem je dlatego, że mój tata zmarł, kiedy miałem 20 lat.
Trochę się wtedy zagubiłem.
Mimo że nie skończyłem studiów, zawsze miałem pracę.
- Utrzymywałem się. - Jasne.
Mieszkasz sam w Waszyngtonie. Nie jesteś nierobem.
Nie wybrałaby, kurwa, nieroba.
Ale chcę się upewnić, że nie będziesz liczył na jej dyplom ani na jej pieniądze,
bo jeśli w związku pojawi się dziecko,
to lepiej, żebym nie musiała zamieszkać z wami ja,
żeby się nim zająć, bo córka musi pracować.
Mama nie chce ze mną mieszkać, bo myśli, że jestem potworem…
- Suka z niej. - No…
Rządzi się.
- Fakt. - Tak.
- Widział to. - Tak.
Próbowałam nim rządzić.
- Pogadaliśmy o tym. - To prawda.
To nie jest problem, bo wiem, skąd się wywodzi.
Mówi: „Przywykłaś do rządzenia marynarzami”.
Do kontroli, instruowania.
Ale ty też musisz przejmować kontrolę. Ona to lubi.
Robi to i się spieramy.
Chciałem też powiedzieć, że byłem już żonaty. Raz.
Wziąłem ślub młodo, w wieku 25 lat.
To nie jest młodo. Sorry, 25 to nie młodo.
- Z dziewczyną z liceum. - I co się stało?
W małżeństwie dużo się o drugiej osobie dowiadujesz.
Wyjaśniasz mi małżeństwo?
No… Czyli wie pani.
W wielu kwestiach nie pasowaliśmy do siebie.
To wyszło w trakcie małżeństwa.
Ale główną rzeczą, która nas od siebie odsunęła…
Byliśmy po prostu na innej drodze, jeśli chodzi o religię.
Nie byłoby to uczciwe wobec niej ani mnie,
żeby kontynuować coś, w czym nie była szczęśliwa.
No… Wtedy najlepszą rzeczą, którą mogłem dla niej zrobić,
było pozwolenie jej na…
- Czyli oboje chcieliście rozwodu? - Oboje, tak.
Czyli nie było tak, że ty zrobiłeś to dla niej. Oboje.
Tak. Zmierzaliśmy w innym kierunku.
Bo robisz z siebie jakiegoś świętego.
No… Ona tego chciała, ty też.
- Taki był wniosek. - OK.
W kabinach uważałem, że to plus.
Miałem to już za sobą. Wiedziałem, co mi pasuje.
Miałem jasność w kwestii tego, czego szukałem.
To nie jakiś wielki problem.
- A powinien być? - Nie.
- Jest jak jest. - Przeszłość.
Co poza dokumentem znaczy dla ciebie małżeństwo?
Zwłaszcza po poprzednim ślubie.
To zobowiązanie się wobec kogoś, że chcesz wspólnego rozwoju,
założenia rodziny, dzieci, dzielenia ze sobą świata.
- Idę do łazienki. - Dasz mamusi buziaka na pożegnanie?
- Jeszcze tu wrócę. - To tylko łazienka.
No właśnie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Super album. Już chcę go obejrzeć. - Fajnie.
- Mnie martwi to… - Tak.
Na pewno mówiła ci w kabinach o tym,
że było nam bardzo ciężko.
Oni wszyscy musieli walczyć o to, co mają teraz.
Wszyscy studiowali, ciężko pracowali.
Mieszkają sami.
I jestem z nich bardzo dumna.
Dla mnie małżeństwo nie jest na zawsze. Byłoby miło.
Jasne.
Byłoby miło, gdyby trwało wiecznie, ale ja nie wierzę w wieczność.
Za 15 lat, 20, Boże. Masz tyle szczęścia, ile masz, a potem koniec.
Tolerujecie się, aż to się kończy.
Myślę, że powinniście podpisać intercyzę.
Zbyt ciężko pracowała, żeby ktoś ją, kurwa, oszukał.
Nacierpiała się już przez to, że mężczyźni srali na nią.
Jej ojciec, ojczym.
Jeśli miałoby ją to czekać od męża, bo ten mało zarabia…
Jeśli kochasz ją tak, jak mówisz, nie powinno być problemu
z podpisaniem intercyzy, żebyście mogli rozstać się bez problemów.
Nie mam problemu z intercyzą.
Wiem, jak ciężko pracowała.
Wiem, ile lat trwało, zanim osiągnęła to, co ma.
Nie jestem tu dla jej kasy.
- Nie… - Teraz to ona kasy nie ma.
- Jeszcze studiuje. - Wiem.
Ale nikt, kurwa, nie oszuka moich dzieci. To nic osobistego.
Jasne. Nie biorę tego do siebie.
Ona naprawdę cię kocha, zależy jej na tobie, co by to nie było…
Przeżywałam jej miłości licealne i studenckie.
- Trochę się kłócimy, ale to nie żarty. - Pewnie.
Nie zamierzam przeżywać tego stresu,
martwić się o córkę w dniu jej ślubu.
Nie obchodzi mnie, co zrobicie w dniu ślubu –
„tak” czy co tam – bo ja zawsze będę przy niej.
Ona wie, że co by nie było, czego bym nie robiła,
zawsze będę przy niej. Oni wszyscy to wiedzą.
Jasne. Pewnie.
Nie obchodzi mnie, co zrobicie potem. Przyjmę cię do rodziny.
- Dziękuję. - Jeśli ją uszczęśliwisz.
- Tak. - Ja będę przy niej.
Czy daje mi pani swoje błogosławieństwo? O to chodzi?
- Tak, mamo! - Czy…?
Nie, bo nie wierzę w wieczność.
Czyli kciuk w górę?
Ważne jest to, czego chce Marissa.
Wychodzi na to, że jest w tobie zakochana na zabój, no więc…
- Dziesięć dni, 20, nieważne. - Wiem. Ciężko jest…
Spośród wszystkich jej partnerów ciebie lubię najbardziej.
Nie mogę powiedzieć, czy cię lubię. Poznałam cię dziś.
Potrzeba czasu.
Ale samo jego usposobienie, tak. Myślę…
Będziesz dobrym szwagrem.
Wróciłam.
I co mówili?
Bez intercyzy błogosławieństwa nie będzie.
Nie potrzebuję jej błogosławieństwa. Mamo.
Podpiszesz intercyzę, Marissa?
Sama o tym zdecyduję.
To nie bądźcie miliarderami.
Miliarderzy są nieetyczni. No…
Gdyby chciała być milionerką, też nie byłbym za.
Chcę… Chcę być miliarderką.
- Nie chcę gromadzić majątku. - Możemy być milionerami.
Jasne.
A może najpierw ślub?
Dałaś nam błogosławieństwo?
Nie wiem. A będzie intercyza?
Jeśli skrzywdzisz moją córkę, odetnę ci jaja.
14 DNI DO ŚLUBÓW
Dziękuję.
Stresik jest?
W poznaniu rodziców Hannah najbardziej przeraża to,
że będziemy się często widywać, więc jeśli nie będę im pasował ja
albo to, jak Hannah się czuje, nie wyjdzie nam.
- Cześć. - Cześć.
- Dzień dobry. - Mamo, ładnie wyglądasz.
Dzięki.
- Cześć, Nick. - Dzień dobry. Miło mi.
- To dla pani. - Dziękuję.
- Spóźnione życzenia urodzinowe. - Dzięki.
A gdzie moje kwiaty?
TATA HANNAH
Następnym razem.
- No dobra. - Miło mi.
Mnie też.
- Jak tam? - Dobrze.
BRAT HANNAH
- Świetnie wyglądacie. - Dzięki. Ty też.
Wyglądasz sexy.
„Wyglądasz sexy”.
Mam dla ciebie czapkę Capitalsów, bo wiem, że lubisz hokeja.
- Tak. - Nie jeżdżę na łyżwach.
- Nauczysz mnie. - Interesuje się futbolem.
- Musisz mu pomóc. - Dobra.
Jaka pozycja?
- Linia ataku albo… - Kopacz?
No ja byłem kopaczem, więc…
- To też jest cool. - Ryder wygląda na rozgrywającego.
No wiem.
- Tego się spodziewałem. - Aha.
Od razu wiedzieliście, że się sobie podobacie?
Wyróżniła się na tle innych 14 kobiet…
- Akcentem. - …z którymi rozmawialiśmy.
- „Hejka, jestem Hannah”. - No tak.
Właśnie takiego usposobienia i takiej energii szukam.
Jest bardzo fajna, łatwo się z nią gada.
Codziennie trochę głębsze tematy.
Przekonał mnie.
Tak.
- Tata też. - Wciąż to robię.
- Tak to jest. - Wciąż nie mam pewności. Po tylu latach.
- To praca. - Robota.
- Pewnie. - To niełatwe.
- Za nami dużo wzlotów i upadków. - Tak.
- Wiesz? - Pewnie.
Zrozumiałem, że potrzebuję silnej kobiety jako żony.
- Kogoś, kto będzie mnie mobilizował. - Tak.
Chcę kogoś bezpośredniego.
Jest to cecha, która mnie u niej cieszy.
Czasem…
może trochę przesadzać.
- Staram się. - Ale poprawia się.
Nie przemaglujecie go?
- Ja nie potrafię. - Chcę tylko pogadać, poznać go.
Możemy pogadać, poznać się. Nie muszą mnie jeszcze maglować.
Ty już to pewnie zrobiłaś.
Jaki to by miało mieć sens?
No… Już po ptakach.
Podjęliście decyzję, więc…
To nie moja decyzja.
- Tak. - Jestem tylko tatą.
Tak. To ty będziesz na niego skazana…
- Aha, skazana. - …na resztę życia, nie my.
Przywiązana, przykuta.
- Ja będę przykuty do niej. - Pewnie tak.
- Jak powie, tak będzie. - Wiemy.
Na pewno są rzeczy, w których jesteśmy wybredni, ale…
Jej lista jest trochę dłuższa.
- Ja chcę kogoś bezpośredniego. - Jestem idealna. Ciężko mu coś wymyślić.
- Mówisz poważnie? - No.
- Łatwo się we mnie zakochać. - O rety.
We mnie też.
I we mnie.
Aha.
Pewności siebie moim dzieciom nie brakuje.
Taka już jestem. Po mojemu albo wcale.
Czepiam się go.
Muszę.
Ona zawsze się do czegoś przyczepi u faceta. „Robi to, więc…”
- Wiesz? Więc to, że jest zainteresowana… - Że dotarłem tak daleko, aha.
Musi coś w tym być.
Bardzo cię krytykuję, no ale bierzemy ślub,
więc chcę być pewna, mówiąc „tak”.
- Spokojnie. Jesteś spięta. - Jestem spokojna.
- Staram się wyluzować. - Tak.
Nie wychodzi mi.
Ale ona jest super.
Wspaniale ją państwo wychowali.
- Dzięki. - Zostawiają ją państwo w dobrych rękach.
Ja zawsze daję z siebie wszystko we wszystkim.
Czy to w szkole, w futbolu, w związku. Jesteśmy drużyną, prawda?
Zawsze będę przy niej.
- W życiu bywa ciężko. - Tak.
- Potrzebujesz kogoś do pomocy. - Przyjaciela.
- Tak. - Musimy się wspierać.
Zanim wyjdziemy, pamiętaj o czapce.
Pójdę po nią.
No i jak?
Ja go lubię. No jest miły, uprzejmy.
No lubię go.
Czy go znam? Nie, nie znam go.
Ale wydaje się, że ma głowę na karku.
Naprawdę go lubię, kocham, jest fajnie.
Ale pewne jego cechy i zachowania…
Gdyby to był problem, dawno temu wyrzucilibyśmy cię z domu.
- Aha. - Czasem trzeba przymknąć oko.
- Zdecyduj, z czym możesz żyć. - Czego warto się czepiać, a czego nie?
Odpuść.
Żucie, głośne gryzienie. Nie znoszę tego, więc tata je w garderobie.
Odpuść drobiazgi.
Każdy ma wady.
Ktoś, z kim możesz żartować, z kim się widzisz.
Najważniejsze, czy będzie cię dobrze traktował.
Fajnie, że go lubicie. Ja też.
- Ale stresuję się. Tak mam. - Lubię go.
- Dużo się dzieje. - Nie myśl za dużo. Ani za mało.
- Tak. Wiem. - Zależy, co w to włożysz.
Ale powinnam być bardziej zakochana, bawić się, a nie stresować.
- Ale to ty masz blokadę. - Wiem.
- To mój problem. - On jest zrelaksowany.
A ty…
- Tak? - Tak. Wydajesz się zła. Naprawdę.
Przyda się masaż.
Nowy przyjaciel może ci zrobić.
Nie zrobiłby mi. Nie chce mi nawet ssać palca u nogi.
Boże.
Co ty pleciesz?
MIESZKANIE ALEX
Dobra, nie panikuj.
- Spoko. - Dużo się tu dzieje.
- Mam zdjąć buty? - Możesz.
- Chcę zobaczyć. - Ale buty różnicy nie zrobią.
Aha.
- Ty czy ja? - Śmiało.
Dobra. Wchodzimy.
O rety.
- Wow. - O rety.
OK.
Pakowałam się na wyjazd, wybierałam ciuchy,
nie mogłam się zdecydować i nie zdążyłam pochować.
- I tak. - OK.
Nie wiem, jak do tego doszło. Serio.
- Zbieraczka ubrań. - Rozumiem.
Myślałam: „Mam tyle rzeczy do wyrzucenia”.
- Masz wielkie lustro. - Tak.
- Szkoda, że go nie widać. - Boże.
Tim…
Sorry.
- Widzisz te torby? - Widzę.
Niektóre z tych rzeczy oddam,
niektóre sprzedam,
niektóre zatrzymam, ale muszę to przejrzeć.
Sprzątałam tu, więc je zdjęłam.
- Czy to…? - Tak, kocham siebie.
Co to ma być?
Mam sporo takich naklejek. Chcesz jedną?
Pewnie. Mogę przykleić u siebie?
No dobra. Witaj w moim domu.
Dziwnie.
- Być tutaj? - Nikt nigdy nie widział mojego bałaganu.
Więc jest to dla mnie… dziwne.
Spokojnie. Wszystko gra. Zwłaszcza jak to pochowałaś.
Wszystko gra.
Nawet z tym bałaganem czuję się tu dobrze.
- Jak w domu. - Rozumiem.
Mogę zasnąć na kanapie, ale tego unikam.
- Aha. - Bardzo wygodna.
Na serio wygodna kanapa.
A co by ją poprawiło?
- Co? - Możliwość wysuwania.
MIESZKANIE PRZYJACIÓŁ TAYLOR
Cześć!
Taylor!
- To Garrett. - Cześć.
Zapomniałam o pierścionku!
Dobra robota, Garrett. Nadźwigałaś się.
- Ale umięśniona. - Silniejsza? Tak.
Co?
Przywiozłam ci ją z RPA, bo wiem, że uwielbiasz ryby.
Na serio? Fantastycznie. Dzięki.
Słyszałam o tych rybach.
Trochę to oceniamy.
- Ale damy radę. - Spoko.
Ona też stara się to zaakceptować…
- Usiądziemy? - Tak, usiądźmy.
Domyślałeś się, jak wygląda?
Absolutnie nie. To było wyjątkowe, bardzo w jej stylu. Super.
- Ekstra. - Chce się przenieść do San Diego.
Absolutnie nie chce wychować dzieci we Fredericksburgu.
Dobrze, że jesteś z nim szczera. Fajnie.
Myślę: „Czy on wie?”.
Marzę o tym, żeby wrócić do San Diego.
Myślałam, że będę musiała iść na kompromis, więc ktoś,
kto chce spełnić to marzenie, jest…
No i to nie przeprowadzka do Azkabanu.
San Diego jest super.
Ale to daleko od Wirginii, od wszystkiego, co znasz i co jest ci drogie.
Martwi mnie to.
Czy czujesz, że decydujesz się na więcej zmian, niż byś chciał?
Możliwe, że przeprowadzisz się z Fredericksburga do San Diego.
Rezygnujesz ze swojego życia zawodowego, z przyjaciół i rodziny.
To poważna sprawa.
Zanim poznałem Taylor, nigdy bym tego nie zrobił.
Znajomi się dziwią, rodzina też.
Ale nigdy tego nie czułem, nie znałem nikogo takiego.
To, co mam z Taylor, jest jak najbardziej warte rezygnacji ze wszystkiego.
Pracuję 60 do 70 godzin. Ograniczę to do 40.
Zrezygnuję z firm. Mogą mnie wykupić.
- Ja tego nie chcę. - Tak.
Ale mówiłem jej… Moja mama się dziwiła. „Naprawdę to zrobisz?” „Tak”.
Taylor jest zdecydowanie warta rezygnacji ze wszystkiego.
Ja po prostu chcę być z Taylor.
Założymy własną rodzinę, zaczniemy własną historię.
To mnie cieszy najbardziej.
To Święty Graal życia.
Nie wyobrażam sobie…
- Kocham cię. - …życia bez niej.
Bardzo się cieszę na wyjazd, gdziekolwiek zechce.
Wiedząc, co mnie czeka z Taylor…
Tak, zrezygnuję ze wszystkiego. Szaleję za nią.
To niewiarygodne uczucie. Przed nami niewiarygodna przyszłość.
I zajebiście za nią szaleję.
To bardzo interesujące.
Obserwowałem cię
i myślałem: „Nigdy na nikogo tak nie patrzyłaś”.
- Taka szczęśliwa. - To niemal przeraża.
Myślę: „Rety, gdzie jest nasza przyjaciółka?”.
Znacie tę emotkę z sercami zamiast oczu? Tak teraz wyglądasz.
Bardzo go kocham.
- Jestem szczęśliwa. - Fajnie.
Nigdy nie trzymałaś nikogo za rękę.
- Poza nami. - Ani nie dotykałaś czyjejś twarzy.
Dotykanie czyjejś…
Myślę: „Co?”.
Kto to jest i co zrobiliście z Taylor?
No wiem. Aż niedobrze się robi.
Przed programem nie spodziewałam się,
że wykonam taki „skok kwantowy”.
A ten na to: „To nie byłoby tak…”.
Słodko. Fajnie. Naprawdę słodko.
- Mówi: „To nie byłoby tak daleko”. - Super!
Kwant to coś bardzo małego.
Nareszcie ktoś utrze jej nosa w kwestiach naukowych.
Wasze dzieci wygrają nagrody Nobla.
- Właśnie. - Zdrowie.
Tak!
Zdrowie.
- Za miłość. - Za Garretta i Taylor.
Moja mama… Jak wrażenia?
Co tak naprawdę myślisz?
KOORDYNATOR PROGRAMÓW
Poszło dobrze.
Potrzebuje terapii.
- Tak. - Naprawdę.
Cała ta kwestia intercyzy…
Co o tym sądzisz?
- Nie mam nic przeciwko. Nie… - Wiem.
Nie chodzi mi o kasę ani o nic takiego.
- Więc… - Na razie jeszcze jej nie mam.
No tak, ale w przyszłości nasze zarobki będą się różnić.
I nawet biorąc to pod uwagę, nie o to mi chodzi.
Nie.
Myślę, że była zadowolona, jeśli chodzi o naszą rozmowę,
to, jakie sprawiam wrażenie.
No wspiera ten ślub.
Nie mówiła: „Nie bierz ślubu”.
Ale tak, było spoko.
Wiem, że moje rodzeństwo bardzo się cieszy.
Aha.
Moje spotkanie z twoją mamą pójdzie podobnie?
Absolutnie nie.
Przed każdym spotkaniem z rodziną
będę musiał się odpowiednio nastawić.
Straszny chaos.
- Intensywnie. - Tak.
Wszyscy tacy jesteście.
Powiesz „nie” przy ołtarzu?
- Czuję się świetnie. - OK.
- Żadnych wątpliwości? Nic? - Żadnych.
- Nie. - Ani troszkę?
Nie.
Luz, jestem zdecydowany.
To dobrze.
Kiedy chcesz mieć dzieci?
Dalej za 3 do 5 lat?
Pewnie bliżej czterech.
Dobra, bierzemy ślub.
Za rok będę miała 32 lata.
- Nie chcę próbować w wieku 37 lat. - Później.
No najszybciej za trzy lata.
- Nawet nie za dwa i pół roku? - Co?
- Zastanawiam się. - Skąd to pytanie? Aha.
Chcę, żebyśmy mieli czas dla siebie.
W takim razie muszę porozmawiać z lekarzem o antykoncepcji.
- Tak, nie możemy tak sobie ryzykować. - Tak.
- Trochę ryzykujemy. - Aha.
Ja po prostu nie chciałam wracać do pigułek.
Aha.
No nie chcę, żebyś to robiła, jeśli będzie to miało wpływ
na twoje zdrowie, na twój nastrój.
No będę musiał używać prezerwatyw, nie wiem…
No, myślę, że…
Myślę, że tego właśnie chcę.
- Lubisz seks z prezerwatywą? - Tak.
- Serio? - Mam świetne doświadczenia.
Ciekawe.
Myślę, że możemy używać prezerwatyw. Luz.
Co o tym myślisz?
- Kotku, to jest problem! - Nie, ale…
Chodzi o to, że… Tak.
Po prostu nie jest to… Ja nie…
Jeśli mam prezerwatywę, wtedy nie…
Może być bez gumki.
No i…
Albo seks z prezerwatywą, albo bez i akceptujemy konsekwencje,
co brzmi jak szaleństwo, ale taka jest prawda.
Mnie ciąża nie przeszkadza, no…
- No co? - Nic, po prostu myślę.
Tak.
Na pewno nie chcę stawiać cię w sytuacji, w której robisz coś, czego nie chcesz.
Fajnie. Czyli zgadzamy się, że będzie seks z prezerwatywą.
Ale to nie jest przyjemne, skarbie.
Seks ma sprawiać przyjemność obojgu.
Na facetach nigdy nie ciąży presja, żeby o tym myśleć.
No to presja jest taka: nie będę brać pigułek.
Dobra.
Spoko, skarbie.
Zrobimy, co trzeba, ale seks musi być przyjemny.
DOM RODZICÓW NICKA
- To ekscytujące. - Tak.
Nie codziennie poznajesz narzeczoną syna.
To dziwne, że mam narzeczoną?
- Tak. Muszę się przyzwyczaić. - Nie było etapu spotykania się.
- Właśnie. - O tym właśnie rozmawialiśmy.
Jestem bardzo ciekaw, co rodzice pomyślą o Hannah.
Dzwonek do drzwi.
Ekscytujące.
Myślę, że rodzice mogą się bardziej denerwować poznaniem jej
niż ja tym, że ona pozna ich.
To coś nowego, że przedstawiam im kogoś, że jestem zakochany.
- Hej. - Witaj.
- Siemka. - Hej.
- Dużo tych prezentów. - Wiem, przesadziłam.
- Dzień dobry! - Ojejku!
Nareszcie!
- Jesteś piękna. - Dziękuję.
- Miło mi. - To mama Dorka.
- Jaka piękna. - Dziękuję.
- Cześć, Hannah. - Miło mi.
- Nick Dorka Sr. - Nick Dorka Sr.
Muszę uważać z makijażem. Nicka zawsze umażę, was nie chcę.
- Dzięki za wizytę. - Nie ma za co.
- Bardzo chcieliśmy cię poznać. - To ekscytujące.
Wiem, że lubi pani ananasy.
- Solniczka i pieprzniczka dla pani. - Skąd wiedziałaś?
- Ale super. - Jejku, jakie piękne.
Do tego naczynie w kształcie ananasa na dipy i takie tam.
Ojejku! Piękne.
Dla pana tuzin ulubionych piłek golfowych.
- Podobno musi być konkretny rodzaj. - Dzięki.
- Ale fajnie. - Jakie to piękne.
- Moje piłki. - Tak.
- Bardzo miło. Dziękujemy. - Dziękuję.
Nie ma za co! Przyszli teściowie.
- Trzeba się starać. - Tak.
- Córka. - Właśnie.
Super, że się poznajemy.
Dotarliście tu zdecydowanie inaczej, ale czuję to samo. To ekscytujące.
Cieszymy się.
- Może pomożesz mi przy kolacji? - Pachnie pysznie.
Nick zachwala pani kuchnię, więc się cieszę.
Pokaż.
- Bardzo piękny. - Dziękuję.
Masz piękne ręce, więc możesz się nim chwalić.
- Śliczny. - Spisał się.
Powiem tyle, że wasze dzieci będą piękne.
- Piękne oczy. - Moja mama tak mówi.
- Tak? - „Twoje piękne oczy, Han”.
- Faktycznie. - „Ciemne włosy i piegi. Super”.
- „Mamo, przestań”. - I piękna skóra.
- Dziękuję. - OK, przepraszam bardzo.
- Muszę dokończyć kolację. - OK.
- Hannah mi pomoże. - Popatrzy?
- Dobrze. Pogadamy później. - Pa, pa.
Inaczej nigdy nie wyjdzie, na litość boską.
- Cieszę się. - Ja też.
Bardzo.
Powiem ci, co będziemy jeść. Mam tu ropa vieja.
To chyba najbardziej popularne danie kubańskie.
- Wygląda pysznie. - Tak.
Może spróbuj i powiedz, czy nie trzeba doprawić.
- Nie, dobre. - Smakuje?
Nie trzeba dosalać ani nic. Idealne.
- Dobra, zaliczyłaś test. - Dobre.
Nick, poznałem twoją narzeczoną. Bardzo ciekawe doświadczenie.
- Ciekawe, prawda? - To wspaniała osoba.
Jak wybrała ciebie?
Kiedy poznałem twoją mamę,
zmusiła mnie do tego, żebym się rozwinął, choć było to trudne.
Tak bardzo się rozwinąłem i to samo widzę w twoim związku z Hannah.
Tak, ja też. Widzę, że będzie mnie mobilizować.
Do nowych przygód,
próbowania nowych potraw, sukcesów w pracy.
Co by to nie było, mobilizuje mnie.
To dobrze. Dorastasz.
Kocham Nicka. To brzmi jak obłęd.
W kabinach najpierw trochę się obawiałam… On taki nie jest, ale sprawia wrażenie…
Ma gadane, ma miły głos. Myślałam, że jest kobieciarzem.
Ale pewnego dnia przyszedł…
- Mówię na niego Nicky D. „Hej, Nicky D”. - Nicky D.
Mówiłyśmy na niego pan Czaruś. Uwielbiał to.
- Był zachwycony. - Tak.
Mówi: „Hannah, muszę ci coś powiedzieć”.
Ja myślę: „O nie, zrywa ze mną”. A on: „Zakochałem się”.
- A ja: „Co?”. - O rety. Wow.
Właśnie. Mówię: „Naprawdę?”.
Powiedział, że pierwszy raz się zakochał.
- Mówię: „Wow”. - Nigdy tego nie mówił.
Mówię: „Też cię kocham”.
Naprawdę się przede mną otworzył.
Zobaczyłam, że potrafi to zrobić.
Odbyliśmy bardzo głębokie rozmowy…
- Z nikim chyba tego nie robił. - Właśnie.
On się za bardzo nie zwierza, ale głęboko wszystko przeżywa.
I jest dobrą osobą.
- Myślę, że ma bardzo dobre serce. - Bardzo dobrą.
Kocham Nicka. Ma największe serce, jakie widziałam.
Jest taką szczerą osobą i naprawdę mu na mnie zależy, ale…
ja musiałam dorosnąć trochę szybciej niż on.
Zaczęłam pracować w wieku 15 lat.
Rodzice odcięli mnie, jak miałam 18. Szybko dorosłam.
Kiedy Nick nie wie, jak coś zrobić, jestem surowa i krytyczna.
Muszę się hamować, bo my inaczej dorastaliśmy.
To, że ja coś potrafię, a on nie, nie znaczy, że musi.
Dojdzie do tego, nauczy się. Po prostu jeszcze nie musiał.
To jedyna przeszkoda. Nic wielkiego.
Nie muszę się martwić o jego lojalność, miłość, pomoc.
Pewnie trochę moje dzieci rozpieszczałam.
Chce się im dać to, czego się nie miało.
- Rozumiem. - Skupiał się na sporcie.
Jedno, czego nie żałuję, to czas spędzony razem.
- Tak. - Byliśmy na każdym meczu, treningu.
Spędziliśmy z nimi każdą chwilę. Myślę, że to jest najważniejsze.
- Zapamiętają to. Mam nadzieję. - Tak.
Nawet go o to pytałam:
„Czy tak samo będzie z twoimi dziećmi?”.
A on: „Na bank.
To moje najlepsze wspomnienia, to, że tam byliście”.
No więc…
- Myślę, że przywykł do silnych kobiet. - Tak.
Nigdy więc ci nie powie:
„Ty jesteś tylko kobietką”.
- Nigdy. - Przenigdy nic takiego nie powie.
Nigdy bym się tego nie spodziewała. To dobry człowiek.
- Jego osobowość do mnie pasuje. - Słodziak.
Tak. Fakt, może pani być stronnicza. Urodziła go pani.
Myślę, że przeszła moje oczekiwania. Powiem szczerze.
Kolacja gotowa.
- Dobra. - Dobra. Jestem głodny.
- Po pierwsze, piękna. - Piękna.
Chętnie darzy cię uśmiechem, bardzo ciepła.
Ceni rodzinę.
- Zdrowie. - Tak!
- I jest taka ogarnięta. - Dokładnie tak, jak mówił Nick.
Tak. I jeszcze lepiej.
- Pyszne. - Cieszę się.
- Bardzo dobre. - Tak. Brawo, Hannah.
Ja pokroiłam awokado. Dzięki.
Tak. I świetnie jej to poszło.
Tak, myślę, że jest zakochany. Nigdy nie był kimś tak oczarowany.
To, jak na siebie patrzą… To coś innego.
Kto po ślubie będzie najwięcej gotował?
Ja bardzo lubię gotować. Nick może grillować, ja będę gotować.
Jeśli chcesz, mnie to pasuje.
On chce być lepszy, rozwijać się dla niej,
uczyć się nowych rzeczy.
Nigdy wcześniej czegoś takiego nie mówił.
Nick jest świetną osobą z dobrym sercem.
To niemożliwe bez dobrych rodziców.
Tego się spodziewałam i jesteście cudowni.
Dziękujemy. Tak wspaniale jest cię u nas gościć.
Rozumiem, dlaczego Nick jest w tobie zakochany.
- My chyba też trochę jesteśmy. - To urocze.
Jesteś naprawdę cudowna i byłoby cudownie, gdybyś została naszą córką.
Ja dodam tyle, że jeśli wam nie wyjdzie,
możesz z nami zamieszkać, a on się wyprowadzi.
Na górze są pokoje. Poczekaj, aż wyjadę.
13 DNI DO ŚLUBÓW
To niekoniecznie jest rozmowa na zakończenie konfliktu.
„Przytulmy się i udawajmy, jakby nigdy nic”. Nie.
To poważna sprawa.
34 LATA BEZPIECZEŃSTWO NUKLEARNE
Wyszłam stąd.
Musiałam się oddzielić, pobyć sama,
zebrać myśli.
Po prostu nie rozumiem,
jak nasza supermoc mogła stracić moc.
Mieliśmy tak świetną komunikację.
I nie rozumiem,
jak na dwa tygodnie przed ślubem możesz mi mówić coś takiego.
Przypominam sobie każdą naszą rozmowę i myślę o tym,
kiedy mogłeś o tym wspomnieć. No i zastanawiam się: „Dlaczego?”.
Mówimy tu o związku dwóch osób,
o połączeniu żyć.
Powinnam to wiedzieć, zanim powiedziałam „tak”.
Nie chcę stracić twojego zaufania.
Zwłaszcza 2 tygodnie przed ślubem, o którym krzyczę wszem i wobec.
Ogłaszałeś to wszem i wobec,
ale non stop mówiłeś również o tym, jak bardzo chcesz już mieć dzieci.
Myślę więc: „Kurde, jak mogłeś…?”.
No: „Jak…
mogłeś w ogóle o tym mówić?”.
Nie jestem w stanie tego pojąć.
Bez wzięcia pod uwagę swojej przeszłości.
Codzienne rozmowy o dzieciach.
I to nawet nie „twoje dziecko”. Dzieci.
Ale to twoje dzieci.
W dodatku z kimś, kogo znasz.
- Jakiej płci? - Dwie dziewczynki i chłopiec.
Czyli co? Troje dodatkowych dzieci? Obłęd.
Co to za ludzie? Powinnam to wiedzieć.
„Tu masz zdjęcie i tak dalej”. Ja nie mam nic.
Nic mi nie pokazałeś.
„Tu jest napisane, że nie jestem zaangażowany w ich życie”.
No muszę wiedzieć wszystko.
Nie jestem zła za to, że pomogłeś parze mieć dzieci.
Myślę, że to w pewnym sensie godne podziwu, ale problem w tym,
że czuję, że nie przedstawiłeś mi pełnego obrazu sytuacji.
A kiedy nie masz pełnego obrazu, trudno nie kwestionować wszystkiego.
Przed tym wszystkim byłam singielką,
a teraz zakochałam się w facecie, który ma troje dzieci jako dawca spermy.
To, że ktoś ma dzieci z powodu bycia dawcą spermy, to poważny temat.
A… ślub jest za dwa tygodnie.
Powiem jasno, że to, co czujesz, jest zrozumiałe.
No i… ja nie proszę cię o wybaczenie, a o danie mi szansy.
Chcę się z tobą ożenić.
Chcę założyć z tobą rodzinę.
Chcę, żebyś tu była. Jeśli potrzebujesz dystansu, w porządku.
Dam ci wszystko, żebyś czuła się komfortowo i bezpiecznie.
Koniec końców po prostu cię szanuję i chcę twojego szczęścia.
Nawet jeśli powiesz:
„Zastanowiłam się i moje szczęście nie jest z tobą”.
Bo…
będę walczył, aż powiesz „dość”.
Byliśmy…
bardzo szczęśliwi.
Ale jeśli nie możemy na siebie liczyć, to co my, kurwa, mamy, Tyler?
No co my mamy? Miłość? Czy miłość wystarczy?
Na związek, małżeństwo. Nie wiem.
Naprawdę przepraszam.
Zupełnie, absolutnie się tego nie spodziewałam.
To obłęd, bo byłam taka pewna.
Przepraszam.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Daj mi szansę, proszę.
Nie chcę, żeby tak potoczyła się ani skończyła nasza historia.
WKRÓTCE
Jesteś osobą, której pragnę. My do końca.
Patrzę ci w oczy i wiem, że to kobieta, którą kocham.
- Fajne. - Dajcie mi piękne wnuczęta.
Jestem kimś, kto cię kocha, kto postawił na ciebie.
Cieszę się na życie z Taylor.
- Skąd ten śmiech? - Uszczęśliwiasz mnie.
Miała w sobie cichą pewność siebie. Dostała się do mojego serca.
- No nie wiem. - Co panią martwi?
Za mało czasu spędziliśmy razem.
Seks jest bardzo ważny.
Czy na dłuższą metę to będzie dla mnie problem?
Rodzice jechali do ciebie 10 godzin.
Jak tylko wyłączono kamery, uznałaś, że idziesz spać.
- Jest dawcą spermy. Trójka dzieci. - Co?
- Tak. - O mój Boże!
- Kto to? - Bohdi!
- Hej. - Tak mnie sobie wyobrażałeś?
No spodziewałem się, że będziesz ładna.
Możesz mnie nazywać ładną.
Słyszę jego głos i czuję się komfortowo.
- Piękna dusza, piękna osoba. - Dzięki.
Od samego początku mi się podobałaś. Bardzo cię lubię.
No miłość może nie jest ślepa.
…czuć się akceptowana.
Nie chcę za bardzo śpieszyć się z decyzją.
- Wiem, że… - To tyle.
- Nie chcę przeglądać ci telefonu. - Nic nie ukrywam.
Za dużo sygnałów ostrzegawczych.
- O czym rozmawiałeś z Katie? - Sama ją zapytaj.
- Jesteśmy na tyle dojrzali…? - A ty jesteś?
Nie moja wina, że pięć razy ci mówiła, że ciacho ze mnie.
To nie będzie łatwe.
Wiele razy będzie tak, że będziemy się spierać,
ale musimy sobie z tym radzić.
Nadszedł czas, by zdecydować, czy miłość jest ślepa.
- Żeni się z obcą osobą. - Nie akceptuje cię takiej, jaka jesteś.
Nie wiem, czy to zrobię.
Proszę wstać.
Nie powiem „tak”, jeśli nie będzie to szczere i na zawsze.
Napisy: Katarzyna Puścian