W POPRZEDNICH ODCINKACH
Monico Davis, wyjdziesz za mnie?
Tak, zdecydowanie.
Ashley, wyjdziesz za mnie?
To będzie dla mnie zaszczyt.
Wyjdziesz za mnie?
Zdecydowanie.
- Cześć. - Cześć.
Hej.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Wyjdziesz za mnie? - Tak!
Dobra, serio na serio.
- Jesteś piękna. - Dziękuję.
Jedna z moich ulubionych osób.
Jestem chętny i gotowy zmienić dla ciebie życie.
Mam bardzo dobre przeczucia.
Ja też.
- Nigdy tego do nikogo nie czułam. - No ja też.
Bardzo długo go szukałam.
To jest to. Bez wątpienia?
Tak.
- Też to czujesz? - Dowiem się, jak poznasz mojego tatę.
- Serio? - Musi zrobić tak.
Nie ma sprawy.
Uważasz, że się rządzę? Bo ja tak.
Możesz próbować, ale ja jestem niewzruszony.
Nie mógłbym znieść żadnych akcji.
- Czegoś niedojrzałego? - No jestem dorosłym gościem.
Tak się cieszyłem na poznanie innych, bo dzięki temu…
Kotku,
kocham cię na zabój, uwielbiam cię…
- Znów się rozgadałem? - Nie mogę się odezwać.
Ścigamy się przez…
Nick!
Zazdrosna! Nie bądź zazdrosna.
Wkurzył mnie.
Tamta na to: „Twoja dziewczyna to zazdrosna sucz”.
A Nick się śmiał.
Hannah spisała, kurwa, listę dziesięciu rzeczy.
„Dojrzały?”
Mam obawy dotyczące tego związku i tego, czym musimy się zająć,
żeby mieć stuprocentową pewność, idąc do ołtarza.
Chcę do tego dojść.
Nie tylko ja mam urojenia.
Czułem, że to wielki brak szacunku.
Wyszedłeś i myślałam, że nie wrócisz.
Kocham cię, ale muszę mieć też trochę szacunku dla siebie.
Przepraszam.
Kocham cię.
Możemy to naprawić.
Dzień dobry z Cabo.
Dzień dobry.
Stephen zabiera mnie do meksykańskiej restauracji.
Będę mógł pojeździć po tych dzikich drogach.
- Trzymajcie kciuki! - Spokojnie.
Czego to się nie robi dla miłości?
Wspaniałe wakacje.
Nie chcę stąd wyjeżdżać.
Ja nie chcę jej opuścić.
No ja myślę.
Będę walczyć.
Już wygląda dobrze.
Taka się obudziła.
Aha. To nie ma sensu.
Jest tu wspaniale.
- Codziennie chcę się tu budzić. - Możemy się przeprowadzić.
Możemy.
Rano sobie odpoczęliśmy, zjedliśmy tutaj dobre śniadanko.
Musimy nad czymś popracować?
Czasem bywam trochę samolubny
albo powinienem się zastanowić, zanim coś powiem.
- Tak. - A ty?
Chyba muszę popracować nad byciem mniejszą suką.
Trochę suki jest OK, ale…
Mogłabym być dla ciebie milsza.
Czasem mnie irytujesz.
- To nie wściekłość, wredność ani krzyk… - Aha.
Mówię po prostu: „Nick, no kurde”. Ale muszę mieć więcej cierpliwości.
„Nick, no ja pierdolę”.
Tak nie mówię.
Ogolić szyję czy nie? Jak myślisz?
Myślisz, że będzie schludniej?
No na pewno, ale o co mi chodzi?
- To zależy. Bez bluzy. - Możesz ogolić.
- Co wolisz? - Ogól.
- Fajnie. Proszę bardzo. - Proszę. Załatwione.
Już mi mówi, co mam robić.
I się jej posłucham.
- On to lubi. - To super.
- Troszkę. - No dobra. Nie przesadzajmy.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
O Boże!
Dobra.
Siedem lat byłam w marynarce.
Służyłam na niszczycielach i zarządzałam oddziałami marynarzy.
- Dzień dobry. - Witamy.
Dzień dobry.
Miłej wycieczki.
Dziękujemy.
Potrafię sterować okrętem, zwłaszcza amerykańskim niszczycielem.
Tym jachtem też bym pewnie umiała.
Tęsknię za morzem. Cieszę się.
- Zamykam oczy i jestem na statku. - Tak?
Wiedziałem o marynarce,
ale nie o tym, jak uwielbiasz statki. Logiczne.
Robiłam to siedem lat.
W marynarce jest wiele miłych chwil: bycie na morzu,
spędzanie czasu z załogą, żołnierzami.
Ale byłam poza domem,
też w święta, trudno jest być w związku.
Minęło parę lat, ale to ważna część mojego życia.
Większość moich znajomych też jest z wojska.
Aha.
- Świetnie wyglądasz. - Dziękuję. Ty wspaniale.
To świetne miejsce na zdjęcie.
Tak! Ale najpierw nagrajmy filmik.
Tylko się nie ześlizgnij.
Jestem człowiekiem morza.
- Z marynarki. - Fakt, sorry.
Mam morskie nogi.
- Świetnie. - Tak?
- Tak. - Może tyłem?
- Tak! Pokaż się. - Dobra.
Beyoncé. Czekaj, pierścionek.
Poza, zbliżenie na pierścionek.
Obudziłem się dziś i myślałem, że wracam do domu.
To, co się wczoraj między nami stało, nie było w porządku.
Staram się nastawić pozytywnie, ale myślę też o tym, co mi powiedział.
Wiedziałam, że był zły,
ale nie wiedziałam jak bardzo, dopóki mi tego nie wyjaśnił.
Tak.
Ponieważ widzę,
że jest w stanie zrozumieć moją stronę,
jest gotowa mnie wysłuchać,
zdecydowanie chcę dalej iść tą drogą.
Świadomość, że przyszedł tu
absolutnie przekonany, że to będzie ostatnia rozmowa,
a teraz chce rozmawiać dalej,
napawa mnie optymizmem, że wszystko zmierza w dobrym kierunku.
Mieliśmy jeździć na quadach.
Nie mam pojęcia, jak teraz będzie, zwłaszcza że Tim
nie zamierzał tego ze mną robić.
To moja narzeczona. Mam nadzieję, że zostanie moją żoną.
Naprawdę kocham Tima i chcę z nim wrócić do domu,
przedstawić go mojej rodzinie i wyjść za niego,
ale cała ta sytuacja
na pewno to wszystko wstrzymała,
dopóki nie ustalimy, co teraz,
co będzie dalej.
- Wielki wielbłąd. - Cholera. To ty to robisz?
- Co? - Poruszasz nim?
- Nie, nie umiem gadać z wielbłądami! - Obłęd.
31 LAT DYREKTORKA DS. MARKETINGU
Dużo się porusza.
Wyobrażasz sobie ślub za trzy tygodnie?
Tak. Szczerze mówiąc, nawet jutro. Z tobą.
- Serio? - Jak Boga kocham.
- No są rzeczy, których nie wiemy… - Tak.
Ale myślę, że nigdy już nie znajdę faceta takiego jak ty. Na serio.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
Wspaniale.
- Rodzina, święta. Jak to wygląda? - Tak.
- W jakim sensie? - Nas.
Kiedy będziemy mieli dzieci i takie tam, trzeba to chyba podzielić.
W zeszłym roku byłem w domu sam. Zrobiłem wielki obiad.
Pieczony makaron z serem, kapustę, smażonego kurczaka.
Zabawne. Ja zrobiłam to samo.
Cholera.
- Kotleciki krabowe, makaron z goudą. - Tak?
- Wiesz, co chcę zrobić? - Co?
Wymyślić własne tradycje.
Moją były s'moresy z mamą na święta. Coś, co robisz co roku.
- W święta… - W Wigilię robimy to.
Powinniśmy zrobić własną ozdobę na choinkę.
- Tak pomyślałem. Coś. - Słodko.
Kiedy będziemy mieć…
Z dziećmi byłoby fajnie…
co roku robić maraton starych świątecznych filmów.
- Uwielbiam je. - To w moim stylu.
Zrobiłam sobie świąteczny sweter.
- Imprezy w swetrach świątecznych. - Tak.
Uwielbiam kostiumy, imprezy tematyczne.
Gadałem z chłopakami. Robimy imprezę halloweenową.
Jesteś osobą, z którą mogłabym spędzać czas wszędzie.
- To właśnie mówię. - Tak.
Zaraz ślub.
Super.
Gotowy? Jazda.
Nick, fajnie było?
O rety.
- Nie powtórzyłbym tego. - Jeszcze raz?
Nie jestem gotów umierać.
Nie mów mi tak!
O Boże!
Obym jeszcze mógł mieć dzieci.
Daliśmy radę. No ja dałem.
Za mnie jeszcze nie mów, ale jestem z ciebie dumna.
- Proszę usiąść. - Tak.
Dobrze. Drzwi.
Dasz radę.
Proszę stanąć tutaj.
Gotowa?
Trzy, dwa, jeden…
Bungee!
Cholera.
Proszę bardzo.
Brawo.
Doskonale.
Proszę wrócić.
Widzę cię.
Coś niesamowitego.
- Tędy. - OK.
Proszę się obrócić.
Brawo.
Jestem dumny.
- Wciąż mi się nogi trzęsą. - Wiem.
Skacząc na bungee, czuję się tak samo jak zakochana w tobie.
Rety. Co nie? To ekscytujące.
Zawsze razem.
Wow.
O cholera.
- Wow. - Super.
- Witamy w fabryce szkła. - Dzień dobry.
- Zrobi dla pana coś na zamówienie. - OK.
Patrz!
Ale odjazd.
Piękna. Ale super.
W sam raz dla mężczyzny, który interesuje się rybami.
- Postawisz ją u siebie w domu. - U nas w domu.
Jest coś, co mnie dręczy i co mi przeszkadza.
Powiem ci o tym.
W kabinach mówiłeś: „Jeśli będziemy razem, będę ci kupował kwiaty”.
Długo czekałam na to, żeby znaleźć właściwą osobę.
Chodzi o to, żeby słowa miały pokrycie w czynach…
To będzie dla mnie bardzo ważne.
Masz rację, no i…
To…
Posłużyłem się tym jako przykładem,
ale nie byłyby to kwiaty.
No ale byłby to jakiś prezent.
Kwiaty są dla mnie…
Rozumiem.
Nie chodzi o kwiaty, a o to, żebym czuła się wyjątkowa.
- Tak. - Słyszałeś o językach miłości?
Moimi są słowa, no i czyny.
Ale też prezenty. Tak okazuję miłość.
Na święta każdemu, kogo znam, daję najbardziej przemyślany prezent.
Wydaję pieniądze, żeby ktoś się uśmiechnął.
Prezenty nie są moim językiem.
Nawet na święta…
Ostatni raz
moją rodzinę było stać na prezenty dla wszystkich…
Tak.
…całe lata temu. Bardzo dawno nie dostałem prezentu na Gwiazdkę.
Jeśli chodzi o warunki finansowe, w jakich się wychowaliśmy,
nie pozwolę na to, żeby stworzyły one między nami dystans.
Ani razu nie poczułem, żeby różnice w warunkach finansowych…
No wiem, że nie muszę ci kupować
jakichś rzeczy najwyższej jakości, jak torby od Kate Spade.
Takiej absolutnie nie chcę.
Torby YSL.
Nawet nie wiem, co to.
Louis Vuitton? Na pewno słyszałeś.
To jakaś szycha?
- Szycha. Tak. - OK.
Kocham cię.
Nie chcę wyjść na materialistkę, ale chcę też czuć się wyjątkowa.
- Tak. - Tak.
Masz rację. Nie popisałem się.
Nie cieszy mnie to.
Wiem, że parę dni po poznaniu mnie napisałeś mi wiersz,
śpiewałeś mi piosenkę Edwina McCaina. To wszystko mnie rozrzewniło.
Ale jestem, kim jestem. Czasem chcę dostać kwiaty.
Nie chcę cię zawieść.
To po prostu intensywne.
Co takiego?
Szykowanie się do ślubu.
To… taka poważna decyzja.
Nie chcę po prostu…
czuć się do niczego zmuszany,
bo uważam, że to nie fair wobec ciebie.
Jeśli będę miał wątpliwości i nagle…
A masz? Bo nie rozumiem, po co to mówisz.
- Nie. Wiem. Nie mam. - O co chodzi?
- Nie mam. Po prostu… - Właśnie że masz.
- W porządku. Powiedz to. - Nie mam wątpliwości.
Mówisz mi tu o wątpliwościach… No kurwa.
- No… - Nie patrzysz mi w oczy.
Wiem, bo próbuję myśleć. Masz rację.
Niech pomyślę, jak to ująć.
Absolutnie się nie boję z tobą ożenić.
Naprawdę jestem w tobie zakochany.
Ale denerwuję się tym wszystkim, bo to ogromne zobowiązanie.
Nie mam wątpliwości.
Ale nie chcę czuć się przytłoczony, kiedy przyjdzie czas na to,
żeby stanąć przed ołtarzem.
To jakieś jaja.
Od początku mówiłeś: „Zakochałem się. Ożenię się z tobą”.
- Wiedziałeś, co to jest. - Tak.
Wiedzieliśmy, w co się pakujemy.
Miałam nadzieję, że są to rzeczy, które przemyślałeś…
- Tak. - Prawda? Zanim nabrałeś takiej pewności.
- W porządku? - Tak. Słucham.
Myślałam, że się rozpłaczesz. Co jest?
Nie. Słucham, doceniam cię.
A ja ciebie.
To dużo, ale podejdźmy do tego…
- Masz rację. - Krok po kroku.
Liczymy się tylko my. Tylko to się liczy.
- Prawda? - Tak.
Kocham cię.
MOST NAD KANIONEM
Chryste Panie.
W życiu.
O Boże!
- Luz. - W porządku?
Nie zadzieram z wysokością! Lubię stąpać po ziemi.
Dasz radę, kotku.
- Cieszę się, że żyję! - No wiem.
Przerażające.
Mogę ci powierzyć życie, bo przejechaliśmy tym mostem.
Na plażę!
Jak ślicznie!
No proszę.
- W porządku? - Tak.
OK.
Ale widok.
- Widać całą plażę. - Wiem.
- To było przerażające. - Tak. Ten most nie był fajny.
Ten most to była trochę taka próba zaufania.
Pomost do nowego początku.
- Albo to. - OK.
Wciąż cię kocham.
No wiesz…
Mieliśmy, co mieliśmy, ale…
zostawmy to za nami i zacznijmy od nowa.
Cieszę się, że się zgadzasz.
Hurra.
Czyli wrócisz do pokoju?
- Czy zostaniesz w osobnym? - Wrócę.
- Naprawdę? - Tak.
Wrócę.
Doskonale.
Najpierw się zdrzemnę.
- Potem wezmę prysznic po tym piachu. - No wiem.
Ale tak, wrócę.
Poradzimy sobie.
Chcę dalej w tym być.
Tak jak mówiłaś: most już był.
Tak.
Skoro nim przejechaliśmy, damy sobie radę.
- Tak. - Tylko nie patrz w dół.
- Cieszysz się, że wrócisz? - Tak.
Tak.
To dobrze.
- Cieszysz się, że wrócę? - Tak.
Tak. Super.
- Piękny widok. - Co nie?
- Schodzisz? - Tak, ale…
- Nie wiem, jak ja zejdę. - Daj rękę.
Daj rękę i zeskocz.
Trzymam cię. Cholerka.
Trzymam cię, trzymam.
Trzymam. Ale ptak.
Pelikan zlatujący do morza. Przepiękny.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Nickuś! - Nick i Hannah.
- Cześć! - Proszę bardzo.
- Siemka. - Nickuś, co tam?
Siemka. Miło cię widzieć.
Hej!
- Cześć. - Cholerka.
Patrz. Tyler kupił ten kapelusz.
- Super kapelusz. - Tak? To na jazdę na wielbłądzie.
- Jeździliście, kurwa, na wielbłądzie? - Tak.
Nie gadaj! To jest na szczycie mojej listy.
Myślisz, że uczysz go różnych rzeczy?
- Tak. - Tak.
Wielu. Na pewno on też mnie wreszcie czegoś nauczy, ale…
Spakował walizki i wyjeżdżał.
- Aha. - No i…
Stąd?
Tak! Zamierzał odejść z eksperymentu.
O Boże.
- Myślę: „Nie mam jego numeru”. - Tak. Też nie mam jego numeru.
„Jeśli on stąd odejdzie, już z nim nie porozmawiam”.
- A co było dziś? - Pogodziliśmy się.
- Musimy to zobaczyć. Chodźmy. - Tak.
- Chodźmy! - Wrócimy do tego.
- Wrócimy. - Chcę to zobaczyć!
Chodź.
Chodźcie!
Stephen, patrz!
- Zaraz przyjdę. - No więc…
Wow!
- Jak ślicznie. - To specjalnie dla nas?
Ślicznie.
Pięknie!
…cały ten proces…
- Monica, pięknie ci w fiolecie. - Dzięki, skarbie.
- Jasna cholera! - Trochę za nisko.
- Aha. - Ale ślicznie.
Gdzie Garrett?
Aha, Tim. Chodź tutaj.
- Chodźcie tu. - Nie potrzebujemy nikogo!
Gdzie G? Mam tu wszystko, czego mi trzeba.
A jak.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Wreszcie ją zrozumiałem i mówię: „Pewnie”.
Bardzo romantyczne. Naprawdę!
Wielkie dzięki za romantyzm.
- Przepraszam… - Boże!
Takie to romantyczne! Przytulanie się do innych.
Rozmawiałem z Garrettem o czymś poważnym. Przepraszam.
Wiem. Boże. Dobra.
- No… Chodziło o… - O mnie?
- Co? - Sorry, T.
- No weź. - Co?
My nie widujemy takich fajerwerków, więc pobiegliśmy od razu.
„Dajemy!”
- Chcę powiedzieć… - Tego nie lubię w kłótniach.
Wszystko, co robi, mnie wkurza.
- Mogę tu podejść i…? - Tak! Pewnie.
Przywykłam do… Staram się nie być dla siebie surowa.
W porządku?
Tak.
Wszystko gra. Kocham cię.
- Przepraszam. - Spoko.
Miałam pretensje, bo nie oglądał ze mną fajerwerków.
- Boi się mnie. - „Boi się mnie”.
- Bardzo. - I słusznie.
- To nie żarty. - Przegapiłam…
Dzięki, kotku.
Woda gazowana?
Nie wiem, czy lubisz wodę gazowaną. Ja nie.
Nie, ale w porządku. Wypiję.
I przepraszam. Garrett musiał pogadać.
- W porządku. - Wiem.
Ale chciałem o tym powiedzieć, bo…
Przepraszam. Chciałem to powiedzieć.
Wcześniej mówiłeś, że wynagrodzisz mi te kwiaty, ale spoko.
Przytulałam się do Taylor.
Rozmawialiśmy z twoim facetem o czymś poważnym,
zaczęły się fajerwerki i uznałem:
„Dokończ myśl”.
Byłoby niegrzecznie powiedzieć: „Zaczekaj”.
Tak. To trudne, bo mamy ograniczony czas. Tyle się dzieje.
Znając Garretta i to, jak działa jego mózg,
wiem, że musiał to powiedzieć.
Jako fizyk kwantowy
ma inne schematy myślenia niż ja do opisywania różnych rzeczy.
W opisywaniu bywam do dupy.
Nie wiem, czy to prawda. Nie sądzę, żebyś był w tym do dupy.
Dziękuję. Ta sytuacja…
Nadejdzie czas, kiedy każde z nas…
Jeśli jesteś w tym programie,
w pewnym momencie ludzie zaczną cię zaczepiać.
Ludzie, którzy cię nie znają, którzy są zupełnie obcy.
„Znam całą twoją historię”.
Jeśli chodzi o facetów… Są kobiety, które rozbijają rodziny i myślą:
„Mam w dupie twoją sytuację. Chcę ci ssać fiuta”.
- Sorry. - Spoko.
Co się tu dzieje?
- No bo… - Skąd ten temat?
Trzeba rozumieć, co jest dla ciebie istotne.
O to mi chodziło. Spokojnie. Nakarmię cię, ptaszku. Będzie jasność.
Super. Myślę: „Ktoś będzie ci ssać?”.
Nie, nie.
Ale pojawią się pokusy, których wcześniej nie było,
bo nagle będziesz w centrum uwagi,
no i trzeba rozumieć swoją sytuację.
- Idę po frytkę. Zaraz wrócę. - OK.
Trzeba rozumieć, co tu robisz z tą konkretną osobą.
- W porządku? - Tak. Ale jestem wkurzona.
Bałem się, bo to wszystko
poszło tak szybko i tak nagle, że to przeraża.
Ale ani razu nie kwestionowałem moich uczuć do tej kobiety.
Jak się czujesz, wracając do realu jako zaręczona kobieta?
Cieszę się, ale boję się z tobą mieszkać.
- Czemu? - Nie wiem, jaki jesteś.
- No… - To są wakacje.
Racja.
- Spodziewasz się gotowania? - Nie.
- Nie będę gotować. - Możemy zamawiać. Kurde.
- Nie będę. - Cholera. Luz.
- Nie codziennie. - Nie lubię zmywać.
Ale bez brudu, zostawiania jedzenia.
Tak.
Nie będziemy mieli tego problemu.
- Zgadzamy się. - Chcę zobaczyć twoje mieszkanie.
Chcę ci pokazać mój dom i oczywiście moją sypialnię.
Ale to niespodzianka. Musisz poczekać.
- Mów poważnie. - Mówię.
- OK. - Kiedyś wreszcie we mnie uwierzysz.
To jedyna wkurzająca część końca tego wszystkiego…
Ponowne składanie i pakowanie rzeczy.
No…
- Co? Chodzi o koszulę? - Czy ty…?
Zapinasz wszystkie guziki, zanim złożysz koszulę, żeby ją włożyć…?
No, żeby się nie rozwalała.
- Tak, no i… - Fascynujące.
- Aha. - A możemy to zrobić rano?
Poleżałbyś ze mną, aż zasnę.
Wiem.
Masz rację.
No dobrze.
Gdybym tak nie nabałaganił…
Tak.
- Myślałam o tym samym. - Nie byłoby tego problemu.
Cześć.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Pocałuj.
Jakbym znała cię od lat.
Doceniam to, że dzięki tobie czułam się wybitnie komfortowo,
że robimy to w takim tempie, jakie mi pasuje,
żeby pogłębić naszą relację.
Czuję, że nie byłoby to autentyczne ani szczere,
gdybym robiła to w innym tempie, więc dziękuję, kocham cię.
Ja ciebie też.
Tak. Było dokładnie tak, jak powinno.
W kabinach mówiłam, że teraz będzie trudniej.
Jeśli ktoś tego nie przeżył, strasznie trudno jest
wyjaśnić to tym, którzy nas kochają
i pewnie też będą sceptyczni. Trochę mnie to stresuje.
Nie mówię, że podejmę decyzję
na podstawie tego, co myślą inni.
Dać z siebie wszystko
to jedyne, co możemy zrobić. Myślę, że oboje tego chcemy.
Tak.
Jeśli nie, powiedz teraz.
- Nie, oczywiście, że chcemy. Tak. - Oddzielne loty. Dziękuję.
- Gotowa na powrót do domu? - W sumie tak.
Nadal mnie kocha. Żeby była jasność. Prawda?
Zdecydowanie. Nie pozbędziesz się mnie.
Jedziemy na lotnisko.
- Spakowany? - Muszę się wyszykować.
- Widzimy się w Waszyngtonie. - Pokój.
Będziemy tęsknić.
Ruszamy!
Pa, Meksyku!
Do realu.
Kurwa! Niedobrze.
Szeroki ładunek!
To przez wszystkie bikini Garretta.
WASZYNGTON
Witamy w stolicy naszego kraju, Waszyngtonie.
21 DNI DO ŚLUBÓW
Ładnie tu.
Pary zaczynają najbardziej intensywny etap eksperymentu.
- Jesteśmy. - Co nas tu czeka?
Wow!
Pięknie.
Mieszkanie razem w realu.
W prysznicu zmieszczą się dwie osoby.
Odzyskali urządzenia.
- Chcę zobaczyć twój profil. - Boże.
Dzięki niemu na pewno ucieszymy się, że miłość jest ślepa.
No… Właśnie.
Czy znaczenie będą mieć wygląd, rasa, wiek, rodzina lub finanse?
Mój tata i moja macocha…
będą mieć wiele pytań.
Jak połączą swoje życia, domy, kariery?
Czy pozwolą, by przeszkodziły im współczesne życie albo zdanie innych?
- Najlepsza rozmowa dziś? - Z rodzinką.
- „Zaręczyłam się z jednym dziwakiem”. - Aha.
A mama: „Nigdy się tak nie uśmiechałaś”. „Mamo, cicho”.
Dobra!
Zaczęło się od miłości, więzi emocjonalnej.
Za trzy tygodnie pary staną przed ołtarzem
i podejmą najważniejszą decyzję w życiu.
- Żeby Ashley nie miała mnie dość. - Co zrobisz?
Pomodlę się o to.
Czy udowodnią, że miłość naprawdę jest ślepa?
Fajnie, że zamieszkamy razem?
- Tak. - Inaczej niż w Meksyku.
Ale już mieszkaliśmy.
Wkurzają mnie rozwalone poduszki.
Nie mogę.
- Z czym? - Z poduszkami.
Zsuwają się?
Z jakiegoś powodu mi to przeszkadza.
No jasne.
Przyjedzie Luna.
Jak chcesz to rozwiązać? Czy…? No to twój pies, więc…
Ale jeśli chcesz, żebym ci pomógł, pół na pół, co drugi dzień, to spoko.
Raczej ty codziennie.
Serio? Wstawanie o piątej?
Nie, przyzwyczaiłam się. No ale pomóż mi.
Jasne, pewnie.
To moja księżniczka.
Luna Dorka.
Jesteś chyba kimś, komu trzeba powiedzieć, żeby coś zrobił.
Jeśli trzeba wyrzucić śmieci, nie wyrzucisz.
Jeśli cię poproszę, zrobisz to, ale muszę poprosić.
Jeśli wrzucę coś do kosza i będzie pełny, to nie wyniosę śmieci?
Nie, ale no nie wiem. Nie musieliśmy jeszcze tego robić.
Mówisz, że będziesz wychodzić rano z Luną. Mam nadzieję.
- Tak. - Jestem od ciebie młodsza.
I dojrzalsza.
- Tak myślisz? - Tak.
Sama się śmiejesz.
- Słuchaj… - Inteligentniejsza emocjonalnie.
- To… - I inteligentniejsza.
Przemilczymy to.
Ale pogadajmy o tym. Myślisz, że jesteś ode mnie dojrzalsza.
W takim razie jak to będzie, kiedy ktoś bardziej niedojrzały
pojawi się w twoim miejscu, twojej oazie?
- Tym się martwię. - Jak to będzie?
- Zamontujesz telewizor? - Nie.
Ale wiesz co? Umiem wypełnić dzbanek wodą.
No właśnie. To mnie martwi.
- Będę zmywał. - Ja umiem robić wszystko.
OK. No ja oczywiście też poza zamontowaniem telewizora.
- OK… - Będę prał.
Będę dla nas gotował, zmywał,
w zmywarce, robił zakupy.
Dom „walić patriarchat”.
Pasuje mi.
Ja wyprowadzę psa, ty wyrzucisz śmieci.
Co dla mnie ugotujesz?
Co uwielbiasz gotować? Twoja specjalność.
Umiem robić takie danie rybne.
- Makaron z łososiem. - Nie usmażysz steku?
- Mógłbym. Mogę zrobić sałatkę. - Umiesz zrobić sałatkę?
Sałatkę z łososiem albo kurczakiem. Albo wezmę sałatę…
- Umiem włożyć sałatę do miski. - Tak, szefie!
Właśnie. „Tak, szefie”.
- Nie. - Wiesz co?
Ja robię pyszne mleko z płatkami śniadaniowymi.
Zachowaj je dla siebie.
Jestem bardzo niezależna. Po mojemu albo wcale.
- Trzeba będzie się dostosować. - Tak.
Mamy dobrą komunikację, ale nie powiem nic wrednego.
A jeśli powiesz, dać ci odetchnąć?
- Tak. - OK.
I po godzinie pocałunek.
- „Ignorujesz mnie?” - Po trzech.
Po trzech? O w mordę.
No to po prostu pójdę do pracy.
- Napiszesz: „Tęsknię”. - Kocham cię.
Jestem niezależna, potrzebuję przestrzeni.
- Tak. - Ale fajnie, że mieszkamy razem.
Mam jedno zadanie: uszczęśliwić cię.
Dobra, fajnie.
Ale super.
- Cholera, jak tu ładnie. - Super.
Kurde. Cabo się do tego nie umywa.
Chcę zaprosić znajomych.
O tak.
- Urządzimy je przytulnie. - Imprezka.
Kupimy kwiaty.
Super tu jest.
Takie rzeczy widuję tylko na Instagramie.
- Co? - Takie widoki.
Co nie? Czadowe.
Mamy kącik śniadaniowy.
No ja pierdolę.
- Wow. - Zakupy.
Wino, piwo, kwiaty.
Więcej piwa.
Więcej kwiatów.
Więcej zakupów.
I więcej…
kwiatów.
- Wina? - Kwiatów.
Więcej kwiatów.
Mówiłaś, że lubisz róże…
Uwielbiam. Białe róże. Uwielbiam hortensje.
Uwielbiam słoneczniki.
Wszystkie kwiaty.
Dobra.
Ładnie tu.
Kurde, to jakiś obłęd.
Szaleństwo!
Współlokatorzy.
- Na całe życie! - Tak!
- Szczęściarz. - Szczęściarze.
Szczęściarze.
Nie krzyw się.
Ale… pyszne.
Nie, naprawdę dobre.
Prawda?
Kocham cię.
A ja ciebie.
Dalej się krzywisz po tequili?
- Nie… - Pocałunek był obrzydliwy?
Nie był obrzydliwy. To był świetny pocałunek.
„Dlaczego Miłość jest ślepa?”
„No nie wiem. Mój profil powinien przyciągać kobiety”.
To naprawdę ciekawa, świetna część eksperymentu –
brak mediów społecznościowych
i komitetu znajomych obserwujących twoje wpisy.
- Od razu patrzą: „Taylor…”. - I ci kogoś obrzydzają.
No dobra. To już przesada.
Mówi to ktoś, kto siedem lat nie był w związku.
Z wyboru!
Silny, niezależny mężczyzna z mnóstwem fotek ryb.
Dobra.
- Weź telefon. Do dzieła. - Chodź na przesłuchanie.
Ważna chwila dla naszego związku. Nasze media społecznościowe.
Nie podoba mi się to napięcie.
To nic takiego.
Na pewno nic mnie nie odepchnie i nie odejdę.
- Słowo. - Przekonujesz mnie czy siebie?
Nie jestem pewna.
- Ale czekaj. - Nie mogę się doczekać…
Musisz poznać kontekst całej sytuacji.
Ja tylko pracuję. Oprócz pracy łowię ryby na włócznię.
Więc oczywiście wszystkie moje wpisy są o łowieniu ryb na włócznię.
To głównie same ryby.
Dobra.
- No ale bardzo… - Nie musisz…
Ładne ryby.
Najlepsze. Niebezpieczne.
Ryzykuję dla nich własnym tyłkiem.
Życie na krawędzi.
Prawie ginę w pogoni za tymi rybami.
Dobra. To…
No dobra. Do dzieła.
O proszę.
O cholera! Patrz na tę.
Ryba, tylko czarno-biała.
To mówi tak wiele, mówiąc tak mało.
Ale zadowolony na tych rybach.
Patrz na tę. Nie byle jaki okoniopstrąg.
Rozumiemy. Ryba jest tak duża jak ty.
- Tak mówię. - Przesunęłabym cię w prawo.
- Dobra. Dzięki. Cicho. - Nieprawda.
Najlepsza zdobycz to ty.
To nasz hashtag ślubny: „Najlepsza zdobycz”.
Nie, bez takiej ckliwości.
To niedorzeczne.
Albo jednak to zapisz.
Myślisz, że to łóżko nas pomieści?
Tak, rozmiar queen. W domu mam rozmiar king, więc…
Czyli musimy się przytulać.
Super.
Przyjęłam. Nie lubisz się przytulać.
W nocy robi mi się gorąco. Tak tylko mówię.
Wybrałam faceta, który nie lubi się przytulać.
Który poci się we śnie.
To jakaś tragedia.
Muszę go zmusić do bycia dużą łyżeczką.
Pozwól, że zdejmę narzutę.
Dziękuję bardzo.
To mi się podoba.
Fajnie, że pasuje nam ta sama temperatura.
- Tak. - Ja nie potrafię spać, jak jest gorąco.
Dobra.
Dobry Boże, dziękuję Ci za nasz bezpieczny powrót do domu.
Czuwaj nad nami, gdy zaczynamy mieszkać razem.
Ochroń nas swoją dłonią i ulecz, gdy będziemy tego potrzebować.
Czuwaj nad naszymi przyjaciółmi.
Oraz…
Trochę się wzruszam.
Czuwaj nad nami.
Czuwaj nad rodziną Ashley i moją.
Czuwaj nad nami we śnie.
- Amen. - Amen.
Prawie się rozpłakałem!
- Nieprawda. - Prawda.
Czemu?
No z radości.
- Tak? Szczęśliwy? - Tak.
Tak.
Super.
Ślub za trzy tygodnie.
Za trzy tygodnie! Co czujesz, jak to słyszysz?
Stresuje mnie tak naprawdę tylko rozmowa z twoją mamą.
- Aha. - Tak myślę.
Cieszę się na planowanie ślubu,
bo wydaje mi się, że nie będę tego robić sama.
- Nie… - Zobaczymy.
To prawda.
- Będziesz szaloną panną młodą. - Tak?
- Szalonym panem młodym. - No pewnie tak.
- Tak jest. - Lubię konkretne rzeczy, więc…
I to mnie cieszy.
Nigdy nie chciałam poślubić kogoś, kto po prostu pojawi się na ślubie.
- Jasne. - To jakaś pomyłka.
Pokazuje to może poziom zaangażowania w związek.
Tak.
Cieszę się. Stresuje mnie jeszcze tylko
twój pomysł wesela na czarno.
- No… - Czarny motyw?
Zastanawiałaś się w ogóle, jak wyglądałoby wesele na czarno?
- Tak. - Wszyscy ubrani na czarno?
Super. Ja w bieli, mój facet w białym smokingu.
To byłoby takie mroczne.
Nie za bardzo.
Rozjaśnię całą salę moją piękną białą suknią.
Ale, kotku, skąd ta czerń?
Skąd ta obsesja na punkcie czerni?
Kotku, no my jesteśmy czarni.
No jesteśmy czarni, ale chodzi o to…
Nie no, ja uwielbiam czarny kolor. Świetny kolor. Wyszczupla.
Jest sexy, fajny.
Czarny nie jest… Kotku, nie. Nie będzie wesela na czarno.
Wróg czarnych.
Uważaj sobie.
Kocham cię.
- Kocham cię. - Wyłącz światło.
Światło.
Pod kołderkę!
20 DNI DO ŚLUBÓW
Dzień dobry wszystkim. Jesteśmy w drodze do F-Burga.
- Tak to się mówi? - Nie, nikt tak nie mówi.
Wcale tak nie mówimy.
Garrett przedstawi rodzinie swoją miastową dziewczynę.
No w sumie jesteś z plażowej metropolii.
Raczej nie miastowa.
No myślę, że to jednak miasto, najpiękniejsze miasto Ameryki.
- No… - No i mieszkam w Waszyngtonie.
Pogadamy później. Dziewczyna z Waszyngtonu.
- Garrett przedstawi… - Analityczka polityki.
Nie analityczka.
Konsultantka polityczna.
Analizujesz dokumenty i udzielasz konsultacji.
No dobra, koniec filmiku.
DOM RODZICÓW GARRETTA
- Otworzę drzwi. - Tak?
- Aha. - OK.
Śmiało.
- Halo? - Dzień dobry.
- Cześć. - Miło mi poznać.
- To Taylor. - Uścisk.
- Dzień dobry. - Miło mi.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Miło cię poznać. - Miło mi.
- Jak się masz?
- Dobrze. - To Makayla.
Cześć, tyle o was słyszałam.
- Tristan. - Cześć, Tristan.
- Mamy dla pani kwiaty. - Dziękuję.
- Zaniosę je do kuchni. - Aha.
Piękne.
A to dla pana.
No jasne.
Miło. Dziękuję.
A to dla ciebie.
Tylko nie kładź go obok nich.
- Taki drobiazg. - Jak miło.
- Nasz wygląda marnie, ale… - Nie, dali mi państwo jego. To się liczy.
Porządny facet.
Zobaczmy pierścionek.
- Bardzo ładny. - Był moim numerem jeden od początku.
Tak. Zdecydowanie trzeba było się otworzyć.
To właśnie mnie najbardziej szokuje,
bo nigdy nie byłeś osobą, która łatwo się otwierała.
- Byłam zaskoczona. - Pokonałaś go. Super.
Skoro jej chciałem, musiałem wyjść ze skorupy…
- Robi się gorąco. - O rety!
Zwykle na niedzielnych obiadach jest naszym barmanem.
Mistrz miksologii.
To jest jak chemia.
Ona studiowała chemię.
- Fajnie. - Czyli nowa barmanka.
Nowa barmanka.
Robi niskokaloryczną margaritę. Sekretny składnik to miód. Dałem jej…
Miodu mamy pod dostatkiem.
Dyplomu z chemii używam tylko do koktajli i w związku z Garrettem.
- Życie szybko się zmienia. - Fakt. Obłęd.
Słyszałam, że twoi rodzice absolutnie nie chcą brać w tym udziału.
Jak sobie z tym poradzicie?
Martwiło ich chyba to, że w domu pojawią się kamery,
ale wiedzą, że to dla mnie ważne
i że to nie jakiś przypadkowy facet.
To też nie byłoby w moim stylu.
Bardzo się cieszą i mówią, że chcą mu się przyjrzeć.
- Na pewno. - Tak.
Pracujemy nad tym spotkaniem.
Macie wiele spraw do obgadania.
- Tak, mamy. - A czym ty się zajmujesz?
Konsultantka ds. czystej energii.
OK.
- Na pewno rozwojowa branża. - Tak.
Praca na pewno w niej będzie. To super.
To na pewno ważne dla naszego środowiska.
- Ma magistra z Johnsa Hopkinsa. - Wow. Imponujące.
- Dziękuję. - Tak, bardzo.
- Oboje mamy tatuaże naukowe. - Tak.
- Różne rzeczy nas łączą. - Tak. Pasujemy do siebie.
To dziwne… Wiedzieliście to.
Na obiedzie przed programem mówiłem, że wątpię, że się tam do kogoś zbliżę.
Naprawdę tak uważałem.
Tylko przy Taylor czułem, że serce wyskakuje mi z piersi.
Używaliśmy słowa „magnetyczne”.
Wchodziłem tam… No i czułem coś takiego…
Wiecznie chciałem tam siedzieć.
Każdy atom w moim ciele był przyciągany do niej przez ścianę.
Gdybyśmy poznali się w realu, Garrett jest zajęty.
- Czy miałby czas…? - Nie poznalibyśmy się.
- Inaczej byście się nie poznali. - A gdybyśmy się poznali…
„Spotkajmy się, wolny będę…”
Na bank. Miesiąc albo dłużej nie miałbym czasu.
No i… W taki sposób nie zbudujesz więzi.
A tu widzieliśmy się codziennie. Czułem, że to jest to.
Niesamowite.
Nie chcę jej opuścić. Tak.
Na pewno o tym rozmawialiście, ale trudne tematy?
Bo małżeństwo to kompromis.
Wychowywanie dzieci i tak dalej?
Coś o tym wiem.
Cicho bądź.
Tak. Rozmawialiśmy o dzieciach, o wielu sprawach. Naprawdę.
Nie ma nic, w czym byśmy się nie zgadzali, zwłaszcza w kwestii dzieci.
To poważna decyzja, a wy robicie to tak szybko.
Nie chcę, żeby on cierpiał. Nie chcę, żebyś ty cierpiała.
Nie chcę tego dla was.
Na pewno nie chcę tego dla niego. Uwielbiam go.
Tak.
Wiem też, że twoi rodzice kochają ciebie, no i…
Straszne emocje.
My też cię pokochamy.
Ale to się dzieje tak szybko.
To jedyny raz, kiedy możemy spędzić z tobą czas,
zanim po dwóch tygodniach będziemy na waszym ślubie. To bardzo…
Musicie podjąć o wiele więcej decyzji,
niż powinniście w tak krótkim czasie.
Gonią was terminy, których staracie się dotrzymać.
- Tak. - Mówimy to z miłości.
To intensywne – poznać mnie jako osobę, zaufać mi.
Nie mam innej odpowiedzi poza taką, że bardzo kocham państwa syna
i widzę z nim wspaniałą przyszłość.
Widzę, że jest taki wspaniały
ze względu na miejsce, z którego pochodzi, na jego bliskich.
Z powodu tego przyśpieszenia i presji
uzgodniliśmy, że codzienne rozmowy o tym, na czym stoimy, sprawiły,
że dotarliśmy tam,
gdzie nigdy nie sądziliśmy, że się znajdziemy.
Myślę, że to wszystko sprawiło,
że dużo intensywniej rozmawiamy o tym, co nas niepokoi,
czego się boimy.
Czy naszym celem jest wspólne życie?
Upewniamy się, że mamy pewność
i że nasi bliscy ufają naszemu osądowi.
Do takich wniosków doszliśmy.
Uszanujemy też to,
jeśli druga osoba ostatecznie zmieni zdanie w jakiejś sprawie.
Garrett nie cierpi, gdy to mówię, ale ja powtarzam:
„Najlepsza decyzja dla ciebie to najlepsza decyzja dla mnie i dla nas”.
To ma sens.
Szanujemy się nawzajem bez względu na to, co się stanie,
walczymy o siebie, ale jesteśmy cierpliwi.
Jasne.
Chcę z góry podziękować, jeśli dotrzemy tam, gdzie powinniśmy.
Mam nadzieję być wspaniałym dodatkiem do waszej rodziny.
My też. Wszyscy słyszymy tę miłość i troskę.
- Zdecydowanie. - To ważne.
Dziękuję, że mnie państwo przyjęli. To piękny dom i…
Dzięki.
Garrett ma tyle samo sensu, co poprzednio,
ale rozumiem, dlaczego jest taki kochający, dobry i cudowny.
Dziękujemy.
- W porządku? - Tak.
Tak?
34 LATA KOORDYNATOR PROGRAMÓW
MI AMOR, KOCHAM CIĘ!
Skarbie, wróciłam!
Wysyłam sexy SMS-y, gotując.
Co? Nie!
Właśnie to zobaczyłem, szatkując. „O”.
Podobało ci się? Co to?
- Mam czosnek na rękach. - O Boże!
- Super fryzura! - Tak?
Super.
- Ładniejsza niż wcześniej. - Tak?
Jak minął dzień?
- Dwie godziny korków. - Tak? Duże korki?
- Ale przeżyłam. - Aha.
- A jak twoja praca? - Dużo się działo.
Nadrabiam zaległości po trzech tygodniach.
- Byłeś w biurze? - Nie.
Pracowałem dziś w domu…
Miło.
Wpadłem do mojego mieszkania po kurtki i trochę składników.
Wyglądasz sexy, jak gotujesz.
Ja też, kiedy tak patrzę?
Brakuje ci tylko kieliszka wina. Możesz sobie patrzeć.
Dziękuję.
- Pójdę do łazienki. - Pewnie.
Ogarnę się.
Z czym ci pomóc?
- Patrz sobie. - Bogu dzięki.
- Nienawidzę gotować! - Odpocznij.
A jak tam w szkole?
No…
Co to za mina?
Przytłacza mnie to!
Wiem, że ci ciężko z tymi dojazdami.
To właśnie mnie wykańcza.
Myślałem o tym i dobrze, że jestem elastyczny
i mogę się przenieść do Baltimore,
bo nie poradziłabyś sobie chyba.
- Żadnej przeprowadzki. - Aha.
Gdybyś nie chciał się przeprowadzić, to po nas.
- Tak? - Przez te dojazdy.
- Ładnie to wygląda. - Świetnie.
I ładnie pachnie.
Dodałbym tu…
Położę je na stole.
Usiądź sobie.
Mamy sos sojowy, to…
Winko.
Chwila prawdy.
- No… - I jak?
Makaron jest dość twardy, kotku. Ala dante na maksa.
- „Ala”? - Ala dante.
Tak to się wymawia?
O Boże.
- Makaron nie jest… - Strasznie twardy!
- Potrzebowaliśmy tego, bo było idealnie. - Metafora życia.
Bo rzygnę.
Pytanie ślubne.
Czy ślubu udzieli nam osoba duchowna?
Bez religii? Ślub duchowy?
- Co robimy? - Musi to być kobieta.
- OK. - Nie chcę, żeby to był mężczyzna.
- Bez urazy do mężczyzn. - Dobra.
Nikt cishetero.
Tak. Wszystko tylko nie cishetero.
Dobra. No i…
Może ślub duchowy?
Dobra.
Bóg może się wycofać.
Mama by się, kurwa, zakrztusiła.
- „Nie żeń się z nią!” - Tak. Ma swoje zdanie.
Dalej jest praktykującą chrześcijanką.
Jeśli podczas całej ceremonii
nie będzie nic chrześcijańskiego, pomyśli: „Hm”.
Ślub jest dla nas, ale też dla naszych rodziców, matek.
Myślisz, że powinniśmy ją zapytać?
Pewnie przyszłaby, zanim pójdę do ołtarza,
i pomodliła się ze mną.
To pewnie by jej wystarczyło.
Myślałam, że wezmę ślub w świątyni.
- Mormońskiej? - Mormońskiej.
Kiedy zdecydowałaś, że religia nie będzie częścią twojego życia?
Nie nienawidzę religii. Bo na to chyba wychodzi.
Ale kiedy Bóg jest w kościele biały
i uczą cię białych wierzeń, jeśli chodzi o religię,
zaczynasz je przyswajać.
Jest to bardzo skupione na mężczyznach,
zwłaszcza w kościele mormońskim.
Tak, rozumiem, dlaczego masz takie zdanie.
Zawsze powtarzam,
że najlepsze
osoby, które poznałam w życiu, najmilsze,
to często mormoni.
Ludzie w tym Kościele są tacy mili i hojni.
Myślę, że Kościół pomógł mi w trudnym okresie, ale…
nie chcę, żeby to było częścią naszego ślubu.
Nie chcę, żeby ktokolwiek myślał, że bierzemy ślub
zgodnie z jakąś religią.
- OK. - Tak.
Byłem ministrantem. Wiem, jak Kościół wygląda za kulisami.
- Dorastałem w Kościele. - Aha.
Płomienie piekielne. Wierz w to albo trafisz do piekła…
Takie rzeczy.
Ale tak w środku zawsze czułem, że coś w tym nie gra.
Pewnie wciąż wierzę… w jakąś wersję chrześcijańskiego Boga.
W jakiś sposób, być może, nie wiem, ale…
Powiedzmy, że umrę, Bóg istnieje i stanę przed nim.
Nie sądzę, że będzie mnie osądzał za pytania.
On, ona albo ono.
Tak, ono, no właśnie.
Bóg, czymkolwiek jest Bóg,
nie będzie miał do mnie pretensji za uzasadnione pytania.
Nie.
- Mamy przeszłe wcielenia. - Tak?
Tak.
- Nie mam na to dowodów. - Musimy obejrzeć Poprzednie życie.
Faktycznie, ale najpierw Barbie.
- Co? Barbie? - Barbie.
Nie stawiaj Barbie i Poprzedniego życia na tym samym…
W filmie Barbie jest naprawdę świetne przesłanie.
Uświadomił mi, że nie zaakceptuję faceta wspierającego patriarchat.
Dopiero po Barbie to zrozumiałaś?
Dochodziłam do tego. Musiałam zostawić za sobą wojsko.
Ludzie nie zdają sobie sprawy, jakie pranie mózgu robi ci wojsko.
A ja byłam w tym całe życie.
Naprawdę wierzyłam w wojsko. Byłam wielką patriotką i…
- A co myślisz teraz? - Żenada, tragedia.
Nie mogę powiedzieć, że wojsko jest totalnie do bani,
bo zmieniło moje życie i dało mi różne możliwości.
Gdy słyszę: „Mam tyle świadczeń…”…
- Kosztem czego? - Upadku innego kraju.
Czyli mówisz, że popierasz wojsko.
Nie popieram połowy tego, co wojsko robi.
Nie popieram tego, co robimy w innych krajach. Popierałam.
James Baldwin mówił o tym, że tak bardzo kocha swój kraj,
więc ma prawo do krytyki.
Fajne.
Ja zawsze patrzę na to jak ludzie z zewnątrz.
Nie urodziłem się tu. Mieszkam tu.
Rozumiem, że to przywilej.
Ale zawsze będę ostro krytykował to, jak Stany Zjednoczone
po prostu zdestabilizowały całe kraje.
Wspieram wojsko w takim sensie,
że strategicznie go potrzebujemy.
Inaczej bylibyśmy w trudnej sytuacji.
A dlaczego byśmy w niej byli?
Bo sami się w niej postawiliśmy, nękając inne kraje.
Pojechaliśmy do tych krajów,
zniszczyliśmy państwa, społeczeństwa, społeczności.
Nie ignoruję tego.
Jestem bardzo krytyczna.
Po prostu wspieram osoby, które są w wojsku.
- Aha. Rozumiem. - Marynarzy, żołnierzy, marines.
- Wspieram tych ludzi. - Ludzi, którzy…
Są tacy jak ja. Decydują się na coś, co nie jest łatwe.
- Wspieram ich. - Ale się decydują.
- Decydujemy się. - Tak.
Tak.
Rozumiem.
Tak.
Jest tu dużo niuansów. Dla niektórych to praca.
Oni bardzo dużo poświęcają.
- Ale sami się na to decydują. - Wiem.
- Mówisz o poświęceniu… - Nie decydujesz, co robisz.
Mogą mi kazać biec gdzieś, zabić ludzi, a ja muszę to zrobić.
Ale się na to decydujesz. Nie masz broni przy skroni.
- Nie mam. - Właśnie.
Ale nie rozumiałam powagi tej sytuacji.
Nie zaciągnęłam się, żeby zabijać, mimo że wstąpiłam do wojska.
- To wojsko, kotku. - Wiem.
Broń i tak dalej są tam nie bez powodu.
- Wiem, ale… - Broń, cała ta…
No to może jestem naiwna.
Kiedy znalazłam się w sytuacji,
w której wciskam przycisk, wystrzelają pocisk…
To było jedno z moich stanowisk. Było mi z tym trudno.
Mówię: „Jeśli każecie mi wcisnąć guzik,
chyba nie potrafię tego zrobić, żeby zestrzelić samolot”.
Ale nie rozumiałam powagi tej sytuacji.
- Dzieciaki zaciągają się w wieku 18 lat. - Tak.
Widzą potworne rzeczy.
Ci żołnierze jadą tam jako dzieciaki
i robią okropne rzeczy.
No i po prostu…
Myślę, że nie do końca rozumiemy, na co się piszemy.
OK.
No co?
Nic, po prostu…
Czuję się oceniana.
- Tak? Przepraszam. - Czuję się oceniana…
Czy mam w ogóle prawo powiedzieć…
że jestem przeciwna wojsku, jeśli chodzi o jego politykę,
temu, co zrobiliśmy innym krajom, skoro dobrowolnie się na to samo pisałam?
Czy jestem hipokrytką? No…
- No… - Moje działania w wojsku…
- To, co zrobiłam… - Nie czuj się oceniana.
Masz wielkie serce. Nie kwestionuję tego.
Spokojnie, skarbie.
- Niezręczność. - Tak.
Spokojnie.
Czasem ciężko jest spojrzeć na siebie w lustrze.
Powiedzmy, że siedzisz tu jako osoba, na którą wielki wpływ miało…
Bezpośredni. „Mój dom został zbombardowany”.
Nie wiem, czy miałabym odwagę komuś takiemu powiedzieć:
„Ale wspieram żołnierzy”.
„Sorry, że zbombardowali ci dom, ale wspieram żołnierzy”.
To trudne, bo muszę zdać sobie sprawę,
że kiedy ja byłam na okręcie, to mimo że nie wystrzelałam pocisków,
wspierałam operacje, które zabijały.
Wiem, że nie podoba ci się moja służba.
Nie wiem, czy chciałbyś być ze mną zaręczony dwa lata temu.
- Pewnie… - Pewnie nie.
W kabinach nie chciałem, żeby to cię definiowało.
- Nie. - Chciałem poznać całą ciebie.
To całe moje życie.
Dorastałam w bazach wojskowych od drugiego roku życia.
Robiłam to w liceum, na studiach
i przez ostatnie osiem lat, więc to ogromna część mojego życia.
Jestem dumna ze swojej służby.
Wspieram żołnierzy, kotku. Chcę, żebyś to wiedział.
Nie żałuję, że wstąpiłam do wojska.
Nie chcę, żeby to było coś, czego się wstydzisz, bo…
- Dobra. - Rozumiem.
Moja służba… To…
Chyba nie poradzę sobie z tym, jeśli będziesz się jej wstydził.
Nie chcę, żeby nikt wstydził się swojej przeszłości.
- Tak. - Jeżeli to przeszłość.
Próbowałam być rezerwistką.
Ale nie potrafiłam wrócić do tego środowiska i odeszłam.
Ale nie byłbyś ze mną, gdybym była rezerwistką.
Tak.
Pewnie by nam nie wyszło, bo stoimy… Mamy bardzo…
Mielibyśmy bardzo różne stanowiska.
Tak.
Tak. Takie jest moje zdanie.
Napisy: Katarzyna Puścian