- Mam pytanie dotyczące ślubu. - Jakie?
Jak bardzo chcesz się zaangażować w planowanie?
Bardzo.
Chcę podjąć pewne decyzje dotyczące kwiatów, jedzenia i tortu.
Wezmę twoje opinie pod uwagę. Naprawdę.
„Wezmę pod uwagę” opinie o ślubie?
- „Wezmę pod uwagę”. - Nasze, jej, ich.
No wiesz. To marzenie każdej dziewczyny.
Musisz być więc jakby doradcą.
Ale nie osobą decyzyjną. Sorry.
Tylko w tym.
Dobra. Ale wybiorę imię dziecka.
- Nie… Dobra. Drugie imię. - Możesz być doradczynią.
Nie!
Dobra. Imię chłopca.
- Umowa stoi. - Super.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
19 DNI DO ŚLUBÓW
O rety! Ale super!
Uznałem, że ci się spodoba.
Rozumiem! Kwiaty!
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Jak tam?
Świetnie.
Jestem Hailey. Poprowadzę warsztaty z prasowanych kwiatów.
Nie wierzę! Boże, ale super.
- Zapraszam tutaj. - Fajnie.
Nie wystarczy już, żebym dał jej kwiaty. Muszę spisać się trochę lepiej.
Tak się cieszę.
Pomyślałem, że no zapomniałem o kwiatach,
ale te będą wieczne.
Dzięki, kotku!
- Prasowaliście już kiedyś kwiaty? - Nie.
To właśnie robimy?
Kwiat o znaczeniu sentymentalnym, z bukietu ślubnego,
można zachować na zawsze.
Tak się cieszę.
Pęsety są do podnoszenia kwiatów.
- Fajnie. A to? - Do klejenia.
Jasne.
Ten jest ładny.
Zaraz przesadzę z tym klejem.
Nie, idealna ilość.
Często sklejam figurki.
Nie wiem, czy ludzie wiedzą, co to znaczy.
- Ty wiesz? - Takie plastikowe.
- Wiem. Też gram w D&D. - Tak?
On bardzo się tym interesuje.
To jest fajne.
Wow, ale śliczne!
To nie konkurs, ale gdyby był, Hailey…
- Które? - Nie mogę wybrać!
- Wolę te kolory. - Kurwa.
Ale tu podoba mi się ich rozłożenie w całej ramce.
Czyli głos na niego.
Jestem przyzwyczajona do wygrywania nagród za sam udział…
Ale ta nagroda to dzieło sztuki.
- Tak. - Dziękuję.
- Jest super. - Dziękujemy.
- Było super. Ekstra. - Było super.
Myślę, że moje są ładniejsze.
Wiesz co? Masz rację.
- Dziękuję. - Masz rację.
- Super. Twoje wyglądają świetnie. - Tak? Dziękuję.
Zazdroszczę ci.
Kwiaty są miłe, tak.
Ale na pewno niektórzy sobie myślą:
„Jeśli to zrobię, pobzykam sobie. Czad”. No i to miły bonus.
Jeśli zrobisz coś dobrze i w nagrodę dostaniesz seks…
Dziś rano miałam pilates z Taylor.
Co u niej i Garretta?
Super. Tata Taylor ma takie podejście jak mój.
Naprawdę?
Tak, nie chce kamer,
ale u niego jest to jeszcze bardziej…
Mój nie chce być przed kamerą, ale poprowadzi mnie do ołtarza.
To chyba nie z braku wsparcia.
- Nie, chce cię poznać. - Tak.
Po części myśli: „Nie mogę się doczekać, aż go poznam.
Wydaje się, że ma głowę na karku”.
Ale ważniejsze jest to: „Czy kochasz moją córkę?”.
Pewnie.
Parę razy wyszeptał do mnie przez telefon:
„Skąd wiesz, że on nie kłamie jak twój ostatni chłopak?”.
„Skąd wiesz, że on nie kłamie?”
Zabawne.
A ty jak się czujesz?
Cieszę się, że będę mógł mu udowodnić, że to jest prawdziwe.
Czuję się zrelaksowany po raz pierwszy od dawna.
Czuję, że to tutaj powinienem teraz być.
Pijemy za…
Udaną randkę?
Za wspaniałą randkę i za to, że te kwiaty będą w naszym nowym domu na zawsze.
- Kocham cię. - Bo przetrwają.
Mniam.
Żartowałam.
DOM RODZICÓW NICKA
- Denerwujesz się. - Nie. Raczej się cieszę.
Zobaczysz słodkie fotki, moje dziecięce poliki.
- Grubaśne. - Rodzice…
Nie ma ich, ale…
- Witaj. - Hej.
To, że mieszkam z rodzicami, ktoś może postrzegać jako negatyw,
ale ja od razu powiedziałem o tym Hannah.
Mnóstwo zdjęć.
Tak.
Wiesz, kto to, nie?
- To ty? - To ja.
Słodkie dziecko.
- Mówiłem, że grube poliki. - Aha.
Byłem na ścieżce kariery futbolowej,
więc nie miało sensu, żebym coś wynajmował i płacił czynsz, skoro mnie nie było.
Co to za ludzie?
- To moi rodzice w dniu ślubu. - Naprawdę?
Aha. Tata nieźle wygląda, co? Mama też.
To, że mam fajne miejsce, w którym wciąż mieszkają moi rodzice…
Lubią ze mną mieszkać.
Jeśli ktoś chce myśleć, że to żenujące, w porządku.
Ja tak nie myślę. Kocham rodziców. Mam super miejsce. Spoko.
- No dobra. Oprowadź mnie. - Chodź.
- Widać, że katolicy. - Tak.
Tu pracuje moja mama, przy tym komputerze, całą dobę.
- Prawniczka. Kocha Jezusa. - Tak.
- Wie, że nie jestem religijna? - Nie.
- To dla niej ważne? - Nie.
Jeśli zobaczy w tobie wartości, tylko to się liczy.
Ładnie tu. Kto gotuje? Rodzina gotuje dla ciebie?
- Czy ty dla nich? - Zwykle gotuje mama.
Ale ostatnio rodzice mówią: „Ugotuj coś”.
- Interesujące. - To Peeka.
Strachliwa?
Tak, strachliwa. To twoja nowa mamusia.
Cześć, Peeka! To miski Peeki?
Tak.
Ty ją karmisz czy twój tata?
Tata karmi ją rano.
- Ja nie wstanę tak wcześnie. - Nick! No weź! Masz 28 lat!
- To mój pokój. - Nie mieszkasz w piwnicy?
- Mój stary pokój. - Z dzieciństwa?
Tak. Patrz na to.
- Czytałeś te książki? - Wszystkie, kiedyś. Tak.
- Wow. - Do szkoły. Mam tu też sporo ubrań.
To moja kurtka futbolowa.
Mam tu parę koszulek i takie tam.
Tu zaznaczałem wzrost. 180 cm. To był ostatni raz.
Już nie urosłem. Słodko, nie?
- Kiedy przestałeś rosnąć? - Jakoś w wieku 21, 20 lat.
Gotowa na to, co najważniejsze?
- Dobra. - Tędy.
- Pokój dużego chłopca. - Aha.
- Witaj w lochu. - Duży.
Nie chcesz tu sobie pogrzebać?
Nie, wydaje mi się, że twoja mama posprzątała.
Nie. Ja posprzątałem przed wyjazdem.
Zawsze dbam o czystość.
To taki mój salon.
- Tu pracuję. - Masz biuro.
W razie potrzeby: Nick Dorka, grupa Rice Properties.
- Weź sobie. - Aha.
Agent nieruchomości do usług.
- Myślałam, że to ty kupisz nam dom. - No…
Aha.
A to Buffy. Mój pierwszy pluszak. Buffy.
OK.
To twoja szafa?
- Tam jest stół bilardowy, ale… - Stół?
Tak, ale to taka graciarnia.
Mówiłeś: „Mam na chacie stół bilardowy”.
- Aha. - Ale jest też przechowalnią.
Tak, z przechowalnią.
Kiedyś codziennie przychodziliśmy tu z tatą grać.
- Tak? - Nie było bałaganu.
A tu dzieje się magia.
- Tak? - Nie dzieje się.
„Mamo, tato, cicho. Będzie u mnie dziewczyna”.
Dziwne, prawda? No…
Nie przychodziłem tu z dziewczynami.
Jesteś trzecią osobą, która widzi tę przestrzeń.
Ale chyba nie poszło najgorzej.
To stresujące.
Może się trochę denerwuję, ale ty akceptujesz mnie takim, jaki jestem.
To miłe.
Ale mówiłeś: „Mam stół bilardowy…”…
Spodziewałam się… takiej prawdziwej kawalerki.
Stół bilardowy pośrodku, pod ścianą alkohole.
- Alkohole. - Tak.
- Nie, alkohol jest na górze. - Mógłbyś być złotą rączką.
- Mogłaś wybrać innego. - Aha.
Nie zamontuje telewizora. Powiesiłeś to lustro?
Pomogłem tacie je powiesić. Aha.
Dwa lustra. Tak.
- Jak długo mieszkasz w piwnicy? - Jakieś…
dwa lata.
- A wcześniej gdzie mieszkałeś? Na górze? - Tak.
Tuż po ślubie wszystko potoczy się szybko, prawda?
Od razu się wprowadzimy.
Nie wprowadzę się do twojej piwnicy.
Ty wprowadzisz się do mnie, prawda? Do mojego mieszkania.
- Gotowy na wyprowadzkę? - Zajebiście.
Ale klimat.
- Hej! - Cześć!
- Cześć.
To moje psiapsióły!
Rety, jak miło cię poznać.
- Wznieśmy toast. - Dobra.
Dobra.
- Za Marissę i Ramsesa. - Marissę i Ramsa.
- Miło cię wreszcie poznać. - Za państwa Prashadów.
- Boże. - Prashadów.
No i jak to wszystko wygląda?
Wszystko idzie w dobrym kierunku.
- Jest nam bardzo łatwo. - Tak.
- Ciągle o tym rozmawiamy. - Bardzo łatwo.
O tym, na czym powinniśmy się skupić. No bo ślub się zbliża.
Poważna decyzja. Nie podchodzę do niej lekko.
- Rozmawialiśmy o wszystkim. - Dużo.
- O wszystkim. - Traumy, finanse, styl życia.
- Religia. - Tak, religia.
Wczoraj po raz pierwszy chyba…
- Nie wiem, czy to była trudność… - Nie trudność.
Tobie trudno chyba było ogólnie o tym mówić.
Rozmawialiśmy o mojej służbie wojskowej.
Po raz pierwszy ktoś, z kim się spotykam, nie uważa:
„Twoja służba wojskowa to coś wspaniałego”.
Raczej: „No cóż”.
Gdybym była w wojsku, nie byłby ze mną.
Gdyby miała wrócić do wojska, czy to byłby problem?
- Na pewno nie wrócę, ale jeśli? - Tak.
Ale jeśli byś wróciła…
No tak. Jest to granica…
Automatyczny rozwód?
No… Tak.
To kwestia moralna.
Poglądy polityczne są powiązane z etyką i jest to coś, co…
To przeciwieństwo tego, kim jestem.
Mimo że ją kochasz?
- Kocham ją. - Przez to kończysz wszystko?
Moim zdaniem poglądy polityczne i takie rzeczy nie istnieją w próżni.
To nie teoria. One wpływają na prawdziwych ludzi.
Uważam, że jest to kwestia moralności.
Czyli jeśli wstąpię do wojska,
będziemy na innym poziomie moralności?
Na innym poziomie moralności, tak.
- To część jej życia. - Pewnie.
No… Ja też byłam w wojsku.
- Tak. - To jest powód do dumy.
Rozumiem.
Wszyscy, z którymi służyliśmy… To ważna część naszego życia.
Ja sama… Jestem bardzo… Kocham wojsko.
- No więc… - Rozumiem, że jest tu dużo niuansów.
Nie chcę od razu wszystkich oceniać.
Jeśli ktoś był w wojsku…
Gdyby ktoś miał znajomych w czapkach MAGA…
Nie skreśliłbym od razu tej osoby.
Ufam twojemu sercu, temu, kim jesteś.
- Zaufam, że to dobrzy ludzie. - Skąd jesteś?
- Z Wenezueli. Tak. - OK.
Wenezuela ma skomplikowaną historię z USA.
Bardzo dobrze znam po prostu drugą stronę,
inne poglądy.
Na przykład kiedy rozmawiamy o Palestynie…
Po prostu ja… zawsze stoję po stronie ludzi,
którzy są pod młotem amerykańskiego imperializmu.
Współczuję tym ludziom,
więc ciężko jest mi wyobrazić sobie przyszłość
z kimś, kto aktywnie…
- służy w wojsku. - Tak.
- Nie wyszłoby. - Tak.
Zgadzamy się we wszystkim poza kwestią wojska.
Skoro się nie zgadzacie w kwestii tego, czego nauczycie swoje dzieci,
w kwestii moralności, jak sobie z tym poradzicie?
Nawet w kwestii religii.
Będziemy je uczyć o religii.
No i… z wojskiem podobnie.
- To właśnie chciałem powiedzieć. - Nie zrobię tego, co mama.
Mówiła: „Musisz iść do wojska”.
Jeśli moje dziecko będzie chciało wstąpić, wesprę je.
- Ty też? - O tym mówię.
Zaszczepię w dziecku pewne wartości i pewne rzeczy,
ale decyzje może podejmować samo.
Powiem mu, że byłam w wojsku.
Chcę, żeby wiedziało, że to część mojego życia.
Jeśli w pobliżu będzie okręt, pokażę mu go. „To robiła mama”.
Chcę je tego wszystkiego nauczyć, żeby samo mogło podjąć decyzję.
Zawsze powtarzam, że mamy bardzo dobrą komunikację.
Kiedy rozmawialiśmy o filozofii, o życiu, o byłych,
o przyszłości, przeszłości, zawsze się zgadzaliśmy.
W programie zdałam sobie sprawę,
patrząc na moje dawne związki,
że wpuszczałam do swojego życia
osoby, które miały inne wartości moralne.
Uznałam: „Może jeśli wezmę udział w tym programie,
będę w 100% szczera w kwestii wszystkich moich poglądów,
tego, czego chcę nauczyć dzieci, jak chcę je wychować,
jakiej chcę przyszłości,
znajdę pasującą do tego osobę”. Jego.
Tak.
No i się udało. Bardzo się cieszę.
Ja też.
Masz wielkie serce.
- Marissa też ma wielkie serce. - Tak.
Nie zaczynaj, Brenda. Nie rób tego.
Przyjaźnimy się. Chcemy dla niej jak najlepiej.
Tak.
- Przy Brendzie zawsze płaczę. - Wiem.
- Wybacz. - Śmiało. Nie hamuj łez.
18 DNI DO ŚLUBÓW
MIESZKANIE ALEX I TIMA
32 LATA STRATEG TREŚCI
- Znów tak samo ubrani. - Wiem.
Mój tata jako jedyny w rodzinie nie wie.
- Mam z nim pogadać na osobności? - Oddzielnie.
Dobra.
- Tak. - Najpierw wejdziemy tam i pogadamy.
„Hej, to mój facet.
Masz jakieś pytania? Mieszkamy teraz razem.
Wzięliśmy udział w szalonym eksperymencie. Opowiem ci”.
Oświadczyny możemy pominąć.
„To eksperyment, żeby znaleźć partnera.
Teraz sprawdzamy, czy możemy mieszkać razem”.
- Takie tam. - Dobra.
- A potem ja z nim… - Po…
- On nie może wstać. My wstaniemy. - OK.
- Może chodzić w ograniczonym stopniu. - Rozumiem.
Więc ja, moja mama i moi bracia wstaniemy i przyjdziemy tutaj.
- Albo gdzieś pójdziemy. - OK.
- No i z nim porozmawiasz. - OK.
Wcześniej bardzo stresowała się:
„Kiedy poznasz moją rodzinę, poprosisz tatę o moją rękę? Zgodzi się?”.
- Dlatego zdjęłam pierścionek. Bo… - Rozumiem.
Zakochałem się w Alex ze względu na jej miłość do rodziny.
To nie jedyny powód, ale to fundament.
Poznanie ich to jak poznanie części jej.
- Do zobaczenia. - OK.
Spotkanie z ludźmi, których kocha osoba, którą kocham.
Oby czuli się z tym wszystkim komfortowo.
- Hej. - Hej, hej.
Gadałam z Timem. Niedługo przyjdzie.
Jeszcze grilluje.
No i go poznacie!
- Kogo? - Rodzinka!
Tato, daj spokój.
Cieszę się.
Fajnie, że tu jesteście.
Zwłaszcza wy, bo dawno się razem nie spotkaliśmy.
Dawno nie widziałam Richarda.
- Jak się czujesz? - Z czym?
Z poznaniem Tima.
- Nie masz nic przeciwko? - A mam wybór?
Kocham cię.
Tato, na serio, przestań.
Chcę go poznać.
- Ale nie powiem, że się cieszę. - OK.
Rozumiem.
Chcę opowiedzieć o całym tym eksperymencie,
który właśnie trwa.
- Byłoby miło. - Tak.
To ktoś, z kim jestem, z kim zdecydowałam się być.
Odbyliśmy niekończące się rozmowy o różnych rzeczach –
o doświadczeniach rodzinnych,
o tym, skąd pochodzimy, co jest dla nas ważne.
Ja wybrałam jego, on mnie.
Mieszkamy tu razem,
ale chcę się też upewnić,
że wy czujecie się z nim komfortowo,
bo jeśli wy go nie polubicie, nie wyobrażam sobie życia z nim.
Właśnie wchodzi.
- Dzień dobry. - Hej!
- Cześć! - Dzień dobry.
- Przepraszam. Odłożę to. - Jasne.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, jak tam?
- Dobrze. Tim. - Super.
- Tim! - Miło panią poznać.
- Cześć. Miło mi. - Ian.
- Hej. Evan. - Hej. Tim.
- Dzień dobry. - Tim, jak się masz?
- Dobrze. Miło pana poznać. - Miło cię poznać.
- Tak. Bardzo miło. - Usiądziesz tutaj?
- Pewnie. - Aha.
- Opowiesz im o sobie? - Pewnie.
No więc jestem z Georgii, z Augusty.
Jakiś czas pracowałem w różnych agencjach rządowych.
Obecnie doradzam jednej z nich.
Wcześniej służyłem w marynarce. Mam ułożone życie.
Zaczynam więc myśleć o następnych 32 latach mojego życia.
Dobra.
Czyli kiedy rozmawialiście ze sobą,
doszliście do wniosku, że jesteście na tej samej drodze życiowej?
Zdecydowanie. Jedno, co nas połączyło, to rodzina.
Kiedy myślę o partnerce życiowej,
jest to kluczowe, bo to, skąd pochodzisz,
bardzo wpłynie na to, co stworzysz.
A jej pochodzenie wydało mi się tak solidne i autentyczne.
Rodzina dla nas również jest bardzo ważna.
To ciekawe, bo jest waszą starszą siostrą. Ja miałem dwie. Jestem młodszym bratem.
Młodszy brat, wieczny łobuz.
Takie odwrócenie.
Alex bardzo się o nas troszczy.
- To prawie taki instynkt macierzyński. - Tak.
- Jestem… - Moje dzieciaczki.
Nad tym właśnie musimy popracować. Ja mówię: „Zajmę się tym”.
- Właśnie. - A ona: „Nie, ja!”.
- Zawsze… - „Pamiętaj, żeby…”
- Tak. - Pokłóciliście się kiedyś?
- Tak. - Tak. Może ty…?
Pierwsza kłótnia miała miejsce w Meksyku. Wiecie, że ja dużo gadam.
Kiedy ona coś mówi,
muszę nauczyć się po prostu słuchać, zamiast mówić jej wprost:
„Myślę to i to”. Wciąż się poznajemy.
- I chcesz dalej ją poznawać. - Tak.
- To połowa sukcesu, więc… - Tak.
Tak.
- Tim. - Słucham?
Czy w kabinach jakaś jedna jej odpowiedź przekonała cię, że to ta jedna jedyna?
Nie jakaś konkretna odpowiedź. Raczej wiele momentów.
Potrafiłem być przy niej wrażliwy, otworzyć się.
Nigdy tyle nie płakałem.
- Tak? - Dużo płakaliśmy.
- Jak tylko zaczęliśmy… - Boże.
Wyjątkowo ważny był dla mnie moment,
w którym opowiadałem coś o mojej siostrze,
no i razem płakaliśmy.
Mam dwie siostry. Obie zmarły.
Nigdy z nikim nie płakałem.
Zawsze patrzę na to przez pryzmat:
„Kogo chcę obok siebie w najgorszym dniu?”.
Pod każdym względem, absolutnie każdym, to ona jest osobą,
która akceptuje i rozumie tę holistyczną część mnie.
To dobrze.
- Jesteście głodni… - Bardzo.
- Przygotujesz…? - Talerze są tam?
- Tak. - Zrobiłem cztery steki.
- I skrzydełka. Może być? - OK.
Fajnie.
- Pysznie to wygląda. - Dzięki.
- Stek panu pasuje? - Tak jest.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Woda, lemoniada, herbata mrożona.
Poproszę lemoniadę.
- Tim, czy mogę spytać…? - Oczywiście.
- Jak długo byłeś w marynarce? - Prawie osiem lat. Podobało mi się.
Wstąpienie było najlepszą decyzją w życiu, a drugą odejście.
Cieszę się, że odszedłem, ale nie żałuję. Mam tyle możliwości.
Tyle się nauczyłem, zobaczyłem, zrobiłem.
Był naprawdę wszędzie.
Zapytał mnie, gdzie byłam.
Powiedziałam, że jednym z moich pierwszych wyjazdów za granicę
był wyjazd do rodziny w Szkocji.
A on… Nigdy nie byłeś w Szkocji, nie?
- Nigdy. Chcę pojechać. - Pięknie.
- Tak. - Pięknie.
- Uwielbiam golfa, więc… - O Boże!
Tak. Uwielbiam golfa i whisky.
- Więc Szkocja jest… - Tak!
- St Andrews! - Tak jest.
No i urodziłem się w Anglii.
- Naprawdę? - On też.
Tak, mówiła mi.
- Kolejny dziwny… - Co za zbieg okoliczności.
Mój tata służył wtedy w Siłach Powietrznych.
Urodziłem się w bazie w Anglii.
- OK. - U niego podobnie.
Nasz dziadek był w lotnictwie.
No więc pomyślałam sobie: „Że co?”.
Chciał pan z niej zrobić Tigera Woodsa,
kiedy była mała…
Ale fajnie, że macie takie same zainteresowania.
- Pewnie. - Tak.
To coś, co mi odebrało stwardnienie rozsiane.
Tak.
Bo grałby non stop.
Tak.
No i jakie wrażenia po poznaniu Tima?
- Bardzo miłe. - Tak.
Dziękuję.
Jeśli nie macie nic przeciwko, chciałbym porozmawiać z panem sam.
- Czy moglibyście… - Jasne.
- …wyjść na spacer z Roddym? - OK.
Narka. Do zobaczyska.
Chodź, Roddy.
Proszę pana,
kiedy poznaliśmy się z Alex w kabinach, naprawdę czuliśmy głęboką więź.
Zanim ją zobaczyłem, już ją znałem.
Zdecydowałem, że to ona ma być moją żoną.
Ale wiedziałem, jak ważne jest dla mnie odbycie tej rozmowy z panem.
No więc przeczytałem Alex w kabinie list
zaadresowany do pana.
Jeśli mogę, przeczytam go panu.
„Panie Byrd, po pierwsze,
nauczono mnie, by zawsze zaczynać w duchu wdzięczności. Dziękuję.
Dziękuję za sprowadzenie Alex na świat, wychowanie jej, rozumienie miłości.
Cieszę się, że mogliśmy postawić na siebie
i odnaleźć się w tym procesie.
Wychował pan życzliwą, inteligentną, pełną determinacji córkę,
która stała się dla mnie źródłem ciepła, ukojenia i spokoju,
jak tylko usłyszałem jej głos.
Zanim złożę jej przysięgę,
chcę przysiąc panu,
że będę ją traktował z godnością i szacunkiem,
którymi darzyłbym córki moich rodziców.
Mam nadzieję, że też nią zostanie.
Z najszczerszymi wyrazami moich uczuć i szacunku
uprzejmie proszę pana o rękę Alex na całe życie”.
Muszę zebrać myśli.
To moja córeczka.
Tak.
Dopiero się poznaliśmy.
Ale wierzę w ciebie.
I wierzę w to, co napisałeś, co powiedziałeś.
Wierzę, że mówiłeś z głębi serca.
Tak.
I…
przyjmuję cię za syna.
Dziękuję.
To wiele dla mnie znaczy. Naprawdę.
Tak.
Masz moje błogosławieństwo.
Dziękuję.
To wiele dla mnie znaczy. Naprawdę.
Witaj w naszej rodzinie.
Dziękuję.
Nie mogę się doczekać.
Proszę, przekaż im dobre wieści.
Oczywiście. Dziękuję. Zaraz wracam.
Powiedział „tak”!
Super!
- Możecie wrócić. - Dobra. Ktoś pomoże mi wstać?
Hej, tato.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Mój nowy zięć.
Przestań. Bo się rozpłaczę.
Z radością przyjąłem go do naszej rodziny.
Życzę im wszystkiego, co najlepsze.
Gdzie mój syn?
Poznaj brata.
- Cześć. - Miło znów cię poznać.
Szwagier. Miło.
- Prawda? - Wiecie?
Nic mnie w Timie nie martwi.
Wydaje się dobrą osobą.
To, jacy są razem, bardzo mi się podoba.
Miłość… Jakby znali się od dawna.
- No dobrze. - Dobrze.
Zajmie się tobą.
To moja córeczka, więc chcę dla niej tego, co najlepsze.
Jak długo tu mieszkasz?
Mieszkam tu od jakichś sześciu miesięcy.
Tak?
To miejsce, do którego…
Wyjeżdżałam do różnych miast, a potem wracałam…
- Burżujski… - Korporacyjna dziewczynka.
- Tuż przed tym? - Tak.
To główna część domu, gdzie mieszka moja najlepsza przyjaciółka.
A moje jest mieszkanie w piwnicy.
Gotowy na zobaczenie mojej angielskiej piwniczki?
- Mam iść pierwszy? - Nie.
Weź moją pocztę.
Wezwanie do ławy przysięgłych, wezwanie do zapłaty, faceci z katalogu.
Oddawaj to.
Fajny dywanik.
Jeszcze nie patrzę.
No dobra. Sztuczny fikus. Nie popieram.
Kuchnia.
„Sukces jest nieunikniony”.
Tutaj… nie ma nic.
Trochę piwa.
- Są koktajle proteinowe. - Co to ma być?
Jedna butelka białego wina.
Koktajle proteinowe i piwo. Co to jest?
I białe wino dla dziewczyny, którą zaprosisz.
To jest lodówka kawalera.
Co to za miejsce?
No dobra.
- To twój pokój. - Moje biuro. Chwileczkę.
To na spotkania biblijne, które prowadzę tu co wieczór.
Zaniemówiłem. Ojejku.
A to mój pokój. Żyję minimalistycznie.
- Etykietki. - Zapomniałam o nich.
NA WYJŚCIA SWETRY
Swetry i ciuchy do pracy.
Rzeczy skradzione z hotelu.
Wyjdę za przestępczynię.
- Ładnie tu. - Dziękuję.
Chodźmy na kanapę.
Powinniśmy porozmawiać o tym, jak będziemy potem żyć.
Miałoby sens, gdybyś zamieszkała ze mną we Fredericksburgu,
żebyśmy zastanowili się, co dalej, ale powinniśmy o tym porozmawiać.
Zawsze mieszkałeś tylko we Fredericksburgu?
Oprócz studiów i zeszłego lata, kiedy mieszkałem w Virginia Beach, tak.
San Diego zawsze mnie interesowało.
Cieszę się, że poznałam twoją rodzinę i wasz dom rodzinny,
ale kocham San Diego, tam chcę wychować dzieci.
Tam bardzo łatwo by mi się mieszkało.
Chcę, żebyśmy spędzili tam trochę czasu.
Tak.
Zobaczysz, jak tam jest, zanim się… całkowicie zdecydujesz.
- Żebym czuł się z tym lepiej? - Żebyś czuł się lepiej? Tak.
Lubię Kalifornię.
Ale trudny jest dystans od rodziny.
W kabinach mówiłem: „Tak, jestem na to otwarty”.
Potem się zaręczyliśmy i zacząłem myśleć:
„To coś poważnego.
Jak się z tym czuję?”. Sporo się zastanawiałem.
No wiesz, to…
Mówiłem ci, że rodzice są dla mnie ważni,
to, czego mogą doświadczyć w życiu.
Wiem, że chcieliby mnie widzieć z kimś, kogo kocham,
z dziećmi.
Oczywiście chcą być tego częścią.
Informacja, że rozważam przeprowadzkę do San Diego dla tej kobiety,
nie jest dla nich fajna.
Tak.
Więc z tej perspektywy nie jest to fajne dla mnie.
Ale też jest to fajne, bo tego chcę w życiu – być z tobą.
Więc na pewno jestem na to otwarty,
chętnie o tym porozmawiam i potencjalnie to zrobię.
Po kabinach wydawało się, że przeprowadzka do San Diego cię cieszy.
Trochę dziwi mnie więc, że słyszę, jakie to jest ustępstwo z twojej strony.
Chcę, żeby to ustępstwo było naprawdę dobrze przemyślane,
dobre dla ciebie.
Chcę sprawić, żeby twoja rodzina czuła, że jest częścią naszej rodziny.
Myślę, że możemy o tym pamiętać, wychowując dzieci,
wracając tutaj.
Tak.
Mogę pracować zdalnie, ale to sprawy federalne,
więc wracam też do Waszyngtonu.
Nie będzie więc tak, że wyjedziemy do San Diego i znikniemy.
Chcę, żeby moje dzieci miały bliską relację z dziadkami.
Nie tylko raz w roku, w święta. „To babcia i dziadek”.
„Co to za ludzie?” Nie chcę tego dla nich.
- Nie. - I dla dzieci.
Przy moim tacie będą szaleć. Takie nam je odda. Na bank.
- Idealnie. - Tak.
Cieszę się, że ich poznam. Będą dziadkami moich dzieci.
Nie tylko moich rodziców. Mam w San Diego ogromną rodzinę.
Bardzo się cieszę, że w końcu poznasz ich wszystkich.
Już mówiłem, że kiedy to zobaczę, będzie to miało większy sens.
- Tak. - Czuję się z tym lepiej.
Porządnie zastanowiłem się:
„Jestem na to otwarty, ale czy skłonny?”.
Mogę powiedzieć, że jestem nie tylko skłonny, ale i podekscytowany.
Spodoba ci się.
- Zadowolona? - Zachwycona.
Czuję, że się bardzo otwieram, bo tak na ciebie stawiam.
Jestem naprawdę zdecydowany.
A to przeraża.
- Jesteś niesamowita i… - Ty też.
Idealna dla mnie, idealni dla siebie.
Jeśli zmienisz zdanie, poczujesz coś innego,
wyjdę na idiotę i będę załamany.
Ale warto, bo jeśli na ciebie nie postawię w pełni,
mogę cię stracić przez to.
Zdecydowanie wolę więc zaryzykować.
Tak. Czasem bardzo się martwię, że…
zmienisz zdanie.
Ale bardzo się cieszę na życie z tobą.
- Kocham cię. - Też cię kocham.
To szaleństwo.
Obłęd.
Wielki obłęd.
- Na pewno była taka możliwość. - Po powrocie…
- Bezrobocia. - Braku pracy, aha.
Miałem przeczucie.
Dlatego od razu zapytałem brygadzistę:
„Stary, mam jeszcze pracę?”.
A ten na to: „Nie. Nie słyszałeś?”.
Do bani, ale nie stresuję się.
Dobrze sobie radzisz.
Miło byłoby mieć pracę.
Ale najdłużej
musiałeś być w takiej sytuacji półtora tygodnia?
Półtora tygodnia, tak. No nie mam na to wpływu.
- Jasne. Dawaj znać. - No więc…
- Pewnie. - Wspieram cię.
Będę twoją mamuśką, mamusią twoich dzieci.
Dziękuję ci za to.
Wiem, że to trudne i że nigdy o to nie poproszę.
Więc dziękuję.
Wspieram cię.
No ja nie mam nic przeciwko temu, żebyś traktowała mnie jak kawał mięcha.
Myślę, że to jest sexy. Naprawdę.
Wchodzę do domu, a ty: „Ściągaj spodnie”.
A ja: „Zajebiście”.
- Ja… Ja nie… - „Tak jest”.
- Aha. - Nie no, ale gdybyś tak zrobiła…
- Nasz seks był świetny. - Tak.
Tak, zdecydowanie.
Seks jest niesamowity.
Ale kiedy pojawiły się twoje obawy dotyczące ślubu,
zaczęłam myśleć:
„Nie wypnę się tu dla mojego narzeczonego, który teraz…
- Masz rację. - …ma wątpliwości”.
Dlatego seksu nie było, bo inaczej by był.
Ja jestem mężczyzną.
No wiesz. Zawieje wiatr i od razu: „Ja pierdolę”.
Kobiety są o wiele bardziej skomplikowane.
- To nie jest aż takie skomplikowane. - Jest.
No i chodzi o to, że u każdej kobiety kombinacja jest inna.
Większość kobiet nie zna własnej.
- Ja znam. - Więc nie mogą ci powiedzieć.
No i musisz je rozgryźć.
Na szczęście jesteś z nowoczesną kobietą, która ci powie.
Mów. „Mniej tego, więcej tamtego”.
Trochę mniej… dźgnięć w tyłek.
Tak.
Przypadek.
No… lubisz rzeczy związane z tyłkiem.
Pegging?
No jest spoko.
Ale nie, że tylko w urodziny mam szczęście i to robimy.
- Tak. - Tyłek zachowuję dla męża.
Rozumiem.
No bądźmy szczerzy.
Fiuta można wsadzić w tyle różnych rzeczy.
W ananasa, makaron z serem.
- W makaron z serem? - Tak.
- Robiłeś to? - Nie.
Nie wierzę ci. Myślę, że najlepszy seks…
Dlatego z tobą jest dobry. Między innymi.
Ale… ktoś, kto ma obsesję na punkcie twojej waginy…
No… to jest główny punkt, prawda?
No… wagina.
Jasne, może być.
No bądźmy szczerzy.
Gdybym miał waginę…
Wyobrażasz sobie bycie pierwszym facetem z prawdziwą waginą?
Mógłbym wtedy poznać różnicę
między kopem w jaja i porodem.
Dobra.
Poród to jedyny moment, w którym kobieta rozumie,
jak to jest, kiedy mężczyzna jest przeziębiony.
Dobrze się czujesz?
Wszystko gra?
Mógłbym wygrać nagrodę Nobla, gdybym miał waginę.
A dwie minuty temu było tak fajnie.
Ja nie…
- Ja nie potrzebuję jakoś bardzo seksu. - Tak.
Jeśli nie chcesz,
nie chcę, żebyś czuła się zmuszona.
- Nie zrobiłbyś tego. - Aha.
Dajesz mi przejąć inicjatywę.
Muszę się poczuć w tym związku bardzo bezpiecznie, bo…
Rozumiem. Tak.
Powinnaś przejąć inicjatywę pod tym względem.
Może niekoniecznie w sensie
różnych kinków, sub/dom, takich tam,
ale to zupełnie inny temat.
Ale jeśli chodzi o komfort, otworzenie się i gotowość,
tak, przejmij inicjatywę.
Dobra. A co powiesz o analu?
Chryste.
17 DNI DO ŚLUBÓW
Ale syf.
26 LAT SPRZEDAŻ SPRZĘTU MEDYCZNEGO
Ładnie wyglądasz.
Dziękuję. Ty też.
AGENT NIERUCHOMOŚCI
Straszny syf.
Koszula mi śmierdzi. Zmienię ją szybko.
Dobra. Podłogi szybko się brudzą.
Zamiatałam wczoraj i już jest syf.
Już wszystko wygląda lepiej.
Czuję się jak w domu.
- Bo posprzątałam? - Tak.
Dzięki.
Aha.
Takie same kolory. Fajnie?
Z ubrania wyjściowego w wyjściowe?
Ten sam styl, inny kolor.
- Wychodzisz jeszcze? - Nie, popracuję.
- Zoom? - Może.
Pytam, bo się wystroiłeś.
Aha.
Zdobyłem dziś dwóch kupujących klientów.
Musimy pogadać o kredytach…
- Wyniesiesz? Proszę. - Aha.
- Wyrzuciłem śmieci. - Dziś rano?
Aha, wyrzucasz je teraz, bo cię o to poprosiłam.
Miło, że jeśli powiem: „Wyrzucisz śmieci?”, zrobisz to.
„Wyjmiesz rzeczy z suszarki?”. Wyjmiesz.
Ale powinieneś robić to sam. Nie chcę zawsze ci przypominać.
- Wynoszę śmieci. - To prawda.
Ale dziś i wczoraj musiałam cię poprosić.
Dla nas, dla naszego związku byłoby miło,
gdyby każde coś robiło.
Tak, jestem na to otwarty.
Czyli śmieci to twoje zadanie.
- Wynosisz śmieci. - Spoko.
Jeśli robisz pranie, to razem z moim.
Luna jest moim psem, ja za nią odpowiadam.
Tak. Ale po ślubie twoje obowiązki są moje,
a moje są twoje.
- Aha. - Jak często odkurzasz i zamiatasz?
Raz na dwa tygodnie.
Odkurzasz raz na dwa tygodnie?
Tylko na dole.
Ale byłaś tam. Jest bardzo czysto.
Ja odkurzam codziennie.
- Myślisz, że po części przez Lunę? - Jej nawet nie wypada sierść.
- To po co codziennie? - Bo robi się syf.
Oczekuję… Codziennie odkurzam, zamiatam, wycieram kurze raz na tydzień.
Niedziela to generalne porządki. Szoruję ściany, listwy,
piorę pościel, robię zaległe pranie.
Lodówkę myję co dwa tygodnie.
Jeśli robisz zakupy, napisz i zapytaj, czego potrzebuję.
Jeśli ja robię, napisz, co ci kupić.
Jeśli robię zakupy na tydzień i wydaję 300 dolarów, możemy to podzielić.
Nie sądzę, żeby zakupy tyle kosztowały.
Ja wydaję jakieś 300 dolarów tygodniowo.
Zakupy są drogie.
- Finanse, tak? - Tak.
- Bez wspólnego konta? - Zobaczymy, co będzie.
- Na razie. - Nie lubię tak robić.
Bo kiedy się pobierzemy i będziesz miał 50 000 dolarów długów
albo ja będę miała, twoje długi staną się moimi, prawda?
- Tak. - A moje twoimi.
Finanse to bardzo ważna część związku.
- Nie mam długów ani pożyczek studenckich. - Ja mam pożyczki studenckie.
Nie będziesz ich spłacał, ale gdyby coś się stało…
- Tak. Akceptuję to. - To poważna sprawa, prawda?
Czyli osobne konta. Może połączymy je, kiedy będą dzieci.
Albo założymy wspólne konto oszczędnościowe na podróże.
Albo na dom.
Rachunkami się podzielimy, czynszem.
- Tak. - Kto się zajmie płaceniem?
Ty czy ja?
A ty jak myślisz?
- Ja lepiej znam się na finansach. - OK.
Nie ma w tym nic złego, ale twoja jedyna opłata to twój samochód.
Nie wiedziałeś, czy masz polisę, bo płacą za nią rodzice.
Więc mam pytanie: dołączysz do mojej polisy samochodowej?
Będziemy za nią płacić razem?
Czy zostaniesz przy polisie rodziców?
A jaka byłaby korzyść z dołączenia, ze wspólnej polisy samochodowej?
To, że sam płacisz rachunki.
Czy po ślubie rodzice dalej będą płacić pewne rachunki? Czy połączysz je ze mną?
Połączę je z tobą.
Telefon. Rodzice płacą za twój. Jaki masz plan?
Za jakiś rok albo dwa lata pewnie zacznę za niego płacić.
Ale jeśli chcą za niego płacić, to spoko.
- Czyli będę mieć oddzielny? - Tak.
- Dlaczego tak na mnie patrzysz? - Bo masz 28 lat.
Ja jestem sama od 18 roku życia, więc musiałam za wszystko płacić sama.
Opłacam ubezpieczenie samochodu, zdrowotne,
odkładam na emeryturę, inwestuję w akcje.
- Nic nie wiem o akcjach. - Tak.
Jeśli będziesz chciał zainwestować, daj znać.
Akcje? W dupie mam akcje.
- Mogę cię nauczyć. - A znasz się na sporcie?
- Nie. - No widzisz.
Ale pieniądze są tu, a sport tu.
Aha. To się okaże.
Czy oglądanie sportu poprawia twoją sytuację finansową?
To tak jak akcje.
A czym są akcje?
A nie można stracić kasy przez inwestowanie w akcje?
Inwestując, możesz ryzykować, ale nie musisz.
Możesz zainwestować troszkę w różne akcje.
Ja nie jestem głupia i nie mam dość pieniędzy,
żeby dużo ryzykować i dużo zyskiwać. Robię inaczej.
Czy twoje konto emerytalne jest powiązane z akcjami?
Ja nic nie wiem. No… Nigdy nie inwestowałem w akcje.
Myślę, że moim złym nawykiem jest to… że lubię rzeczy po swojemu
i nikt nie robi nic tak dobrze jak ja.
Wiem, że to złe podejście, bo każdy robi rzeczy po swojemu.
Zmywasz w określony sposób, ścielisz łóżko.
Tak to robisz i w porządku.
Może nie jak ja, inaczej.
Myślę, że oboje jesteśmy ambitni.
Oboje jesteśmy czyści, co jest ważne.
Masz dobre i życzliwe serce, ja też.
Najlepsi przyjaciele.
Zaakceptowałem cię taką, jaka jesteś. Przyzwyczajam się do tego.
Potrafię słuchać. Zawsze cię wysłucham.
Wiem, że czasem tak nie myślisz, ale ochronię cię. Naprawdę.
Cześć!
Wieki cię nie widziałam. Ponad miesiąc.
TATA ASHLEY
- To Tyler. - Dzień dobry.
- Miło mi. - Mnie też.
- Prezencik. - Wow.
- Niech zgadnę. 1738. - Tak. Powiedziałam mu.
Dobry początek.
- A więc… - Co tam?
- To moja jedyna córka. - Aha.
Z tego, co mi opisała, uszczęśliwiasz ją.
Co sprawiło, że pomyślałeś, że jest tą jedyną?
Czułem się bezpieczny, chroniony. Moje emocje były bezpieczne.
Otwieram się przed nią.
- Rozmawialiśmy o wszystkim. - Aha.
Z nikim nie prowadziłem takich głębokich rozmów.
Mogłem czuć się wolny, otworzyć się, a dorastając, nie mogłem.
„Facet ma być twardy i nie płakać”.
A tu nagle mogę płakać.
A ona: „To wspaniale”.
- Skąd jesteś? - Z Pittsburgha.
- Aha. - Tak.
Pozwoliła mi być sobą, opowiedzieć jej o mojej rodzinie,
o tym, jak dorastałem, jak było ciężko.
Zaakceptowała we mnie wszystko.
Jest taka autentyczna i szczera.
Nie mówię tak, bo to moja córka, ale ona ma w sobie wszystko.
- Tak. - Umysł, no wiesz, wszystko.
- Jest silna. - Lojalna.
- Autentyczna. - Zawsze przy tobie.
- Tak. - Nie podda się.
Nie. Ja też.
- Na pewno? - Na bank.
A czym chcesz się zajmować? Jeśli chodzi o branżę, pracę…
Jestem specjalistą ds. bezpieczeństwa. To taka robota informatyczna.
- Sprawdzam procedury. - Bystry.
Bez przesady.
- Ile masz lat? - 34.
Miałem powiedzieć, że 33, ale w dniu oświadczyn skończyłem 34.
- Jasne. „Oświadczyny” to mocne słowo. - Tak.
- Mówisz poważnie? Jesteś gotowy? - Bardzo. Na 100%.
Jak możesz ją ochronić jako mężczyzna? Bo ja ci ją przekazuję.
Oczywiście. Nie zdradzam, nie będę jej okłamywał.
- OK. - Dzielę się z nią wszystkim.
- Całkowicie chronię jej emocje. - OK.
A teraz ważne pytanie.
Co myślisz o rodzinie, dzieciach?
- Wielka rodzina. Pochodzę z małej… - Gotowy na to?
Jasne. Jak najbardziej.
- No… - Na pewno?
Tak. Proszę mi wierzyć.
Chce mieć wnuki.
Będziesz już żyć nie tylko dla siebie.
- Dla rodziny. Tak. - Dla spuścizny.
- Nie chcę być stronniczy. - Aha.
Nie pytałem jeszcze ciebie. Co ci się w nim podoba?
Dzięki niemu poczułam się bezpiecznie i mogłam być delikatna.
To po pierwsze.
A oprócz tego różne drobiazgi, które robił w realu,
kiedy byliśmy razem, to, jak mnie chronił.
Nie pozwala mi niczego nosić. Ja mówię: „Wezmę to”. A on: „Nie”.
- „Nie dotykaj drzwi”. - I tak dalej.
To takie niespotykane w obecnej epoce randkowej,
dla naszego pokolenia.
No i… To, jak mnie kochasz,
to coś, czego nigdy nie miałam w moich poprzednich związkach.
Nie podchodzę do tego lekko, gdy mówię,
że to moja jedyna córka.
Kocham ją na zabój.
Tak.
To poważna sprawa.
Idź sobie na chwilę.
- Aha. - Porozmawiamy jak mężczyźni.
- Chcesz chwili? - Tak.
- Dam wam chwilę. - Fajnie.
Mam ważne pytanie.
Kocham Ashley.
Tak naprawdę.
Myślałem, że znam miłość. Pojęcia nie miałem.
Myślę, że nic nas nie rozdzieli.
No więc ją już prosiłem, bo się jej oświadczyłem.
Mogę prosić o rękę pańskiej córki?
Zdecydowanie.
- Oczywiście. Wiesz dlaczego? - Doceniam to.
- Bo cię zaakceptowała. - Tak.
Chcę dla niej jak najlepiej.
Chcę, żeby była szczęśliwa.
A ona nie podejmuje decyzji pochopnie.
Tak.
Absolutnie nie.
Tak.
Porozmawiałem z tobą,
widzę cię, patrzę na ciebie jak na mężczyznę.
Poza tym, co powiedziałeś, masz duży potencjał.
- Tak. - Widzę go w tobie.
Stań się lepszym człowiekiem, niż chcesz.
Bo im lepszy będziesz ty…
Tym lepsza będzie ona, my wszyscy. Tak.
- Mam więc interes w tym… - Tak.
…żebyś nie tylko odniósł sukces, ale żebyś był wybitny.
Tak.
Jak mogę ocenić, co uszczęśliwia córkę?
Jak mogę jej mówić, co ma czuć?
Czuje się dobrze, jest szczęśliwa, więc ja też.
Jeśli Ashley zacznie mówić coś innego,
wtedy tatuś wkroczy do akcji.
Do tego czasu tatuś się wycofa.
No wiesz… Gadamy o tobie.
Masz więc moje błogosławieństwo.
Jestem wdzięczny.
I…
Boże. Zaczynam się wzruszać.
Rety. Co za obłęd.
Co to ma być?
- Dajcie mi chwilę. Przepraszam. - Spokojnie.
A więc…
to jest podróż.
Tak, wchodzę w to.
Ale się nie wtrącam.
Macie moje błogosławieństwo, ale to moja jedyna córka.
Tak.
- Żadnych gierek. - Nie. Zajmę się nią.
- Cieszę się na przyszłość. - Ja też.
Jestem w szoku.
Tak bardzo mi przykro.
Nie mogę w to uwierzyć.
Poznałaś jego rodzinę?
Miałam poznać w niedzielę.
No w Meksyku na tej imprezie bardzo dziwne wydało mi się to,
że powiedział do mnie:
„No kiedy za rok różne kobiety będą do mnie pisać, że chcą ssać mi fiuta…”.
- Myślę: „Dlaczego to mówisz?”. - To obrzydliwe.
W nocy poszedł na badanie snu.
Ale czy naprawdę?
Nie wiem. Tutaj nie spał.
To niewiarygodne.
Tak mi przykro.
Nie zasługujesz na to. Naprawdę.
Jak ktoś mógł to powiedzieć, a potem ci to zrobić?
- No i… - Tak mi przykro. To obrzydliwe.
To po prostu złe.
33 LATA ELEKTRYK
- Napiszę, jak skończę. - I przyjdę.
Dziękuję.
Czytałam te wiadomości pełne fetyszy i dochodzenia…
- To obrzydliwe. - Masz rację.
Tak, masz rację.
Przestań udawać. „Masz rację”. Wiem o tym.
Powiedz coś innego. Dlaczego to zrobiłeś? Po co oświadczyny?
Po co jesteś w programie? Kim ty jesteś?
- Byłeś w nocy na badaniu snu? - Tak.
- Naprawdę? - Tak.
No…
Nie wiem, czy w to wierzę.
Teraz już chyba nie uwierzysz w nic, co powiem.
A w coś powinnam?
Monica, ja niczego nie udawałem.
- Ale… - Właśnie że tak.
Udawałeś, że chcesz wziąć ślub.
Nie udawałem.
Popełniłem totalnie głupi błąd.
Byłem pijany na badaniu snu. Ktoś do mnie napisał.
Robiłeś to jeszcze dzisiaj. Pisałeś do niej dzisiaj.
Te najohydniejsze są z dzisiaj. Więc, kurwa, nie kłam mi w twarz.
- Pisaliście dziś? - Nie.
- Nie? To pokaż telefon. - Usunąłem wiadomość.
- No jasne. - Nie chciałem na nią patrzeć.
Wiadomości zaczęły się wczoraj i były pisane do dziś.
To…
Nie pamiętam, żebym do niej pisał dziś, bo wiedziałem, co robię. I jeśli…
A wczoraj nie wiedziałeś?
Wiedziałem, co robię. To była głupia decyzja,
która była połączona z rozmową, którą wczoraj odbyliśmy…
Nie waż się mnie obwiniać za swoją obrzydliwość.
Obwiniam siebie za to, jak odebrałem naszą rozmowę.
Biorę za to pełną odpowiedzialność.
Spakuję się i dam ci spokój.
Świetnie.
Zanim wyjdziesz,
wyślij mi kasę, którą jesteś mi winny
za utrzymywanie cię przez te dni.
Jak możesz, wyjmij telefon i wyślij mi kasę.
Zrobione.
Prawie wstydzę się tego, jak dużo mojego serca ci dałam.
I co? Zamierzałeś uścisnąć dłoń mojemu tacie?
Mimo że zamierzałeś mnie zdradzić.
Co…? Nie…
- Nie rozumiem. - Nie…
Sorry.
Leżałeś na łóżku na badaniu
i, zaręczony, pisałeś do kogoś, że chcesz…
- Tak, to… - …robić obleśne rzeczy. Obrzydliwe.
Masz rację. Nie mogę nic zrobić, żeby to zmienić.
Będę z tym żyć.
Świetnie.
Szczerze cię przepraszam za to, że cię zraniłem,
że zmarnowałem twój czas, zgłosiłem się do programu…
że ci to zrobiłem.
Nie powinienem się tu zgłaszać.
Co za egoistyczne słowa.
Co za egoistyczny gnój.
Włożyłeś mi, kurwa, pierścionek na palec, a nie powinieneś być w programie?
No… Po prostu… To, że mi to odebrałeś…
Tak. Zdecydowanie nie…
Zdecydowanie nie. Zdecydowanie…
Zdecydowanie nie zasługuję na zbyt wiele.
Przepraszam cię.
Zostawię cię w spokoju.
Tak. Dobra.
Hej.
I jak?
Tak mi smutno.
31 LAT FIZYK
Tak mi przykro.
Dziękuję bardzo.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Napisy: Katarzyna Puścian