W POPRZEDNICH ODCINKACH
Poza naszą więzią…
- Poczują miłość. - Tak.
Patrzysz na mnie i myślisz: „To jest to”?
- Na serio? - Tak!
- Masz dobre serce. - Akceptuję cię taką, jaka jesteś.
Wiem, że czasem tak nie myślisz, ale będę cię chronił. Naprawdę.
- Mogę wybrać imię dziecka? - Nie.
- Drugie imię. - Nie!
- Siedmioro dzieci? - Nie.
- Jesteś niesamowita. - Ty też.
Idealna dla mnie.
Jakbym znała cię od lat.
Mówiłam już w kabinach, że teraz będzie trudniej.
Przejdziesz do historii jako najbardziej stylowy gracz…
Boże. Dzięki. Twarzą w twarz jest jeszcze lepiej.
- Byłem gorącym towarem w kabinach? - Obgadywałyśmy cię.
Czyli gorący towar. Chcę zobaczyć te piękne kobiety.
Nick!
Zazdrosna! Nie bądź zazdrosna.
Martwię się.
Zobaczymy, jak bardzo flirtuje w realu.
Jeśli poproszę twojego ojca o twoją rękę, a on powie: „Nie mogę”?
Zrozumiałbym to. Nie zna mnie.
Potrzebuję tego, żeby za dwa tygodnie pójść do ołtarza.
Pokłóciliście się kiedyś?
Wiecie, że ja dużo mówię, ale on mówi więcej.
Chodzi o to, żeby się słuchać.
- Byłeś w wojsku. - Tak.
Podobali ci się goście z wojska?
- Tak. - Aha.
Nie żałuję wstąpienia do wojska.
- OK. - Czuję się oceniana.
- Lubisz seks z prezerwatywą? - Tak.
Myślę, że możemy używać prezerwatyw. Luz.
Seks ma być przyjemny.
Nie jestem zła za to, że pomogłeś parze mieć dzieci.
Ale to twoje dzieci.
Powinnam to wiedzieć, zanim powiedziałam „tak”.
Nie chcę, żeby tak potoczyła się ani skończyła nasza historia.
13 DNI DO ŚLUBÓW
Trzy, dwa, jeden…
Idealnie.
Piękny pierścionek. Kto go wybrał?
- Nick. - Nakierowała mnie.
Idealnie.
Super.
Możecie wziąć się za ręce.
- Nie. Tak? - OK.
Super.
Mam chyba dłuższe ręce od ciebie.
Jeszcze…
Jesteś chyba teraz ode mnie wyższa.
- Śliczne oczy. - Tak?
Tak. Nie masz dla mnie jakichś wkładek do butów?
- Pewność siebie. - Tak.
Teraz może ręce na jej talii?
- Jest wyższa? - Jak na balu.
Nie na tyłku, nie?
Jeśli chcesz. To wasze zdjęcia.
Jeszcze kilka…
Idealnie.
- No i klisza gotowa. - Fajnie.
Ale wybrałaś dzień na obcasy.
Niby jesteś pewny siebie.
Fajnie było zrobić sobie słodkie fotki zaręczynowe.
Obejrzymy je kiedyś: „Ale byliśmy sexy”.
- „Kiedyś byłeś przystojny”. - No!
Pokażemy je dzieciom.
No dobrze. Mam tu wasze zdjęcia.
- Proszę. - Dziękuję.
- I proszę. - Dzięki.
Tak jest.
Weź to, a ja wezmę tamto, bo ja czytam.
- A nie chcesz…? - Ja czytam. Zakładka.
Bo to my.
Ty nie czytasz. Nie potrzebujesz. Oprawimy je.
Złota ramka.
Świetne zdjęcia.
- Patrz. - Pokaż.
- Wybrałam najlepsze. - No proszę.
- To postawimy na kominku, prawda? - Tak.
Proszę bardzo.
To pójdzie nad kibel.
Aha.
No bo jest najbardziej romantyczne, nie?
- A kibel to szczyt romantyzmu na chacie. - No trochę czasu się tam spędzi.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
12 DNI DO ŚLUBÓW
O czym myślisz?
O niczym.
- O niczym? - O niczym.
Martwisz się?
- Tak. - Tak.
Martwi mnie to, że po jednej rozmowie wczoraj wieczorem
zacząłeś mieć różne myśli.
Są kwestie, o których gadaliśmy.
A wczoraj miałem wrażenie, że sprawy się zmieniły.
Co konkretnie?
No zmiana z ustalonych trzech do pięciu lat na wcześniej.
Zacząłem się więc zastanawiać, czy coś jeszcze się…
No z czasem rzeczy będą się zmieniać.
Tak, będą się zmieniać.
Ale no…
te ważne rzeczy, no wiesz, te naprawdę istotne.
To o tym właśnie myślę.
Spoko.
Wszystko gra.
Chodźmy do środka.
Idę do łazienki.
- Potrzebujesz chwili? - Idę do łazienki.
- OK. - Tak.
No dobra. Co zrobisz?
Jajka z fetą i smażonym chili.
OK.
Zapomniałam o winogronach.
Co się tak patrzysz?
Bo nie potrafisz ukryć tego, że coś cię gryzie.
Nie jestem zła.
- Nie mówię tego. - Nie jestem.
OK.
Dużo tego. Wiem.
Zwłaszcza to o seksie. No…
Rozumiem twoje obawy, są istotne,
ale z drugiej strony… ja się źle czuję.
Mam poważny brak witaminy D, napięcie przedmiesiączkowe.
No i same te ciągłe dojazdy do Baltimore… Czuję się dziś do dupy.
Nie chcę, żeby było tak, że jesteś niezadowolony,
bo jestem chorowitą osobą.
Jestem gotów pracować z tobą nad tym wszystkim.
Ale wydawało mi się, że jak ktoś się źle czuje…
Chciałabym nie musieć wyjaśniać.
Mówię o tym teraz,
bo do ślubu zostało mało czasu.
Nie mówię, że to będzie problem. Nie sądzę.
Nigdy nie postawię cię w sytuacji, że będziesz się czuć do czegoś zmuszana.
Nie musisz czuć presji, żeby coś mi udowadniać, żeby…
Czy przed pójściem do ołtarza spodziewasz się czegoś konkretnego?
Ta część eksperymentu była dla mnie bardzo ważna,
bo to właśnie w niej sprawdzamy, czy jest ta intymność fizyczna,
czułość i tak dalej, której pragnę w małżeństwie…
I masz wątpliwości.
Nie tyle wątpliwości…
To poważna decyzja.
Jeśli weźmiemy ślub, to tyle.
No: „Chcę ciebie”.
Nie chcę znowu przechodzić przez to z kimś innym.
Chcę się upewnić, że to jest na 100 procent,
że nie ma żadnych…
Zwłaszcza coś tak ważnego jak intymność fizyczna musi się zgadzać.
- A się nie zgadza. - Zaczęło się w Cabo.
Było super, a teraz… masz… mamy dużo na głowie.
Czasem nie chcesz, żebym cię dotykał. Albo nie chcesz…
No i to jest w porządku.
Ale chcę się upewnić, że na dłuższą metę…
nie będzie to tak wyglądało.
Byłam wobec ciebie bardzo czuła. Może jakieś trzy razy powiedziałam:
„Przystopuj z tym pettingiem”.
Tak to nazywam, bo czasem takie mam wrażenie. Nadmierna stymulacja.
Pewnie. Rozumiem. W porządku, kotku…
Ale nie jest w porządku, bo mówisz, że nie jest.
Nie to, że nie jest,
ale zastanawiam się, czy na dłuższą metę to będzie dla mnie problem.
- OK. - Wiesz?
Aha.
Wiem.
Ja uważam, że okazywałam ci czułość, więc…
Tak, okazywałaś mi czułość.
Nie mówię, że nie.
Kiedy ja okazuję czułość i słyszę „nie”…
Czujesz się wtedy odrzucony?
No może trochę tak.
Ale chcę szanować ciebie i to, co czujesz.
Jeżeli tego nie chcesz…
Nie chcę, żeby wyszło na to, że chodzi mi tylko o seks.
Kocham cię, zależy mi na tobie, pragnę cię, ale po prostu…
To poważna decyzja.
Dobra.
Mogę…? Sorry, wiem, że… Jeśli nie chcesz…
Tak, w porządku.
No ja wciąż chcę wziąć z tobą ślub.
Chcę ciebie.
Chcę po prostu mieć…
jasność, wiesz?
Wiesz, że mężczyźni zawsze…?
Duży procent mężczyzn
zdradza żonę, kiedy ona ma raka.
Czyli będziesz chora i ja pójdę gdzie indziej?
To będzie dla ciebie problem. Nie musi to być rak.
Na przykład okres poporodowy.
Zanim się urodzi, czasem nie ma się ochoty na czułość.
Może po porodzie też.
Będziemy pewnie o tym rozmawiać wiele razy.
Czy to będzie dla ciebie problem?
To dobre pytanie. Tak…
No to jest…
To ważna sprawa. Tak.
Dobra. Spoko.
Nie kontroluję tego, jak się czuję, mojego organizmu.
Nie spodziewam się tego, że się zmienisz, będziesz coś kontrolować…
Po prostu…
chcę wiedzieć, jak będzie wyglądać nasza przyszłość.
Boję się, że z tego zrezygnujesz, bo martwisz się…
Nie stoję teraz na krawędzi gotowy do tego, żeby uciec.
Wciąż chcę się z tobą ożenić, wciąż chcę z tobą być.
Wciąż widzę z tobą przyszłość.
- W porządku? - Tak.
DOM TIMA
Hej!
- Dzień dobry. - To moja narzeczona, Alex.
Jak się masz?
- Dobrze. - Miło mi.
- Mnie też. Alex. - Cześć.
- Miło cię poznać. - Pana też.
To jest Alex, moja narzeczona.
- Piękna pani. - Tak!
Dziękuję.
Wiesz, że mówimy na niego Drake?
- Tak. Mówił mi. - Kiedy słyszę „Tim”, myślę…
No myślę o nim. Słyszę „Tim” i myślę: „Co?”.
- No bo to jest Tim. - Tak.
On nie miał się nazywać Tim, ale nie będę zaczynać.
Mnie bardzo podoba się pomysł tego eksperymentu, kabin.
Nie mówię tego tylko dlatego, że to moje dziecko,
ale Drake to fantastyczna osoba.
- Tak. - Dobra osoba.
Samo to, że się otworzył, że potrafił porozmawiać, no bo…
Jest wrażliwy.
Moim zdaniem jego wrażliwość może czasem wyglądać
prawie jak takie odcinanie się.
- Zauważyłaś to? - Tak.
OK.
Na pewno ma to po mnie.
Nie sądzisz? Nie bywam taka?
Bywasz.
I trudno było ci się do tego przyzwyczaić?
Przyznam, że tak.
Jak sobie z tym radzisz?
Przyznam, że było to trochę trudne, ale daję mu czas, daję mu odetchnąć.
Kiedy jest gotowy wrócić…
Powiem ci,
że właśnie to jego odcinanie się, potrzeba odizolowania się
nie ma nic wspólnego z tobą.
My jesteśmy małżeństwem już prawie 40 lat.
Jesteśmy absolutnie różnymi osobami.
Pewnie nawet teraz to widzisz, po pięciu minutach.
Ale dzięki miłości to się udaje,
jeśli jest się gotowym na kompromisy.
Tak.
Czy jest coś, z czego dla ślubu musiałabyś zrezygnować?
Nie wydaje mi się, że z czegoś musiałabym zrezygnować.
Poza życiem singielki.
My do małżeństwa podchodzimy bardzo poważnie.
Chcemy, żeby osoba, którą poślubi Drake, miała to samo podejście.
Proszę nie myśleć, że ja to lekceważę.
My nie wierzymy w rozwody.
Mówiłam nawet Timowi - albo Drake’owi - że rozumiem, że on mi się oświadcza,
ale nie powiem o tym ojcu, dopóki nie poprosi go o moją rękę.
Bo mu tego nie odbiorę.
Bez jego błogosławieństwa nie mogłabym tego kontynuować.
- My jako rodzina dużo przeszliśmy. - Tak.
Ale niezależnie od tego, jak było ciężko,
jak każde to przeżywało na swój sposób,
umiejętność szanowana jego punktu widzenia
i jego umiejętność szanowania mojego były tym,
co trzymało i trzyma nas razem.
Wasza rodzina wiele przeszła.
Naprawdę szanuję wasze małżeństwo, wasz związek.
Mój tata i moja macocha są małżeństwem 25 lat.
Wiem, że małżeństwo nie jest łatwe.
Chcę wiedzieć, że mam solidnego partnera, członka drużyny,
który nie wycofa się w żadnej sytuacji,
kogoś, na kim zawsze mogę polegać, nawet jeśli go bardzo wkurzam
i vice versa, jeśli się nie zgadzamy.
To dalej mój mąż, szanuję go i nigdy się od niego nie odwrócę.
Kiedy mówię „na dobre i na złe”, to pod każdym względem.
Jeśli to twój najlepszy przyjaciel, jeśli głównie się z nim śmiejesz…
- To jest sukces. - Tak.
- To się nazywa sukces. - Tak.
- Przeniesiemy się na zewnątrz? - Tak.
- Tak, chętnie. - Na świeże powietrze, na dwór.
Myślę, że to miła młoda kobieta, z którą mógłbyś spędzić życie.
Widzę piękną osobę.
- Zgadzam się. - W środku i na zewnątrz.
I czułeś to, zanim poznałeś ją twarzą w twarz?
Tak. Połączyło nas tyle głębszych tematów.
Nie bez powodu to moja pierwsza narzeczona,
ale myślę, że nie zawsze zgadzamy się, jeśli chodzi o lżejsze kwestie,
o to, jak żartujemy.
Wiecie, że nie lubię czułości fizycznej, dotyku.
Taki po prostu jestem, a ona chce tego non stop.
Ale jeśli właśnie się kłóciliśmy, ja nie chcę się przytulać.
Nie wiem, o czym my tu mówimy,
ale kiedy jesteś w związku, w małżeństwie,
musisz być w stanie wysłuchać, co rani twojego partnera.
Tak. Rozumiem.
Nie ma ideałów.
Nigdy nie znajdziesz ideału.
Kiedy rozmawiałeś z nią w kabinach, kiedy się oświadczyłeś,
byłeś pewien, miałeś tę pewność.
Chcę podkreślić,
że ile byś kogoś nie znał,
zawsze będą jakieś afery.
To po prostu część procesu stawania się jednością.
Niełatwo jest być jednością o dwóch umysłach.
Na pewno.
Zgodzisz się?
Tak.
Wydaje mi się, że jesteś gotowy na małżeństwo,
że jesteś gotowy na założenie rodziny.
Jeśli ty i Alex staniecie się rodziną,
to oboje będziecie naszą rodziną
i będziecie mieć nasze wsparcie.
Dziękuję.
Ufam twojemu instynktowi,
ufam twojemu sercu i umysłowi.
No więc… daj znać, gdzie mamy przyjechać.
Tylko bez spóźnień.
- Fajnie, że spojrzałeś na niego. - Właśnie.
34 LATA SPECJALISTA DS. BEZPIECZEŃSTWA NUKLEARNEGO
Kiedy mówię, że coś jest naszą supermocą,
to nie sentymentalizm. Nasza komunikacja jest zajebista.
- A tobie o co chodzi? - Smutno jej.
Smutno?
Cały dzień nie leżała na kanapie.
Nie nienawidzę cię.
- Po prostu zawiodłam się na tobie. - Tak.
I staram się poradzić sobie z milionem emocji naraz.
Nie lekceważę tego, że w ogóle chcesz rozmawiać.
Nie musiałaś wracać.
- Ani rozmawiać. - Tak.
To wiele mówi o tym, co czuję względem ciebie i nas.
Tak.
Gdyby było inaczej, nie sądzę, żebym to zrobiła.
Chcę dać sobie czas.
Pierwszy krok to dowiedzieć się więcej o tej relacji.
Tak.
Bliska przyjaciółka z żoną chciały mieć dziecko.
Nie było ich stać na dawcę spermy.
Uznałem, że Bóg mówi mi: „Pomóż komuś”.
To było miłe uczucie.
Czy dzieci wiedzą, jak wyglądasz?
Nie wydaje mi się.
No cóż…
Jedyne, co możemy zrobić…
to żyć godzina po godzinie.
Czyli… spróbujemy?
No tak.
Tak, spróbujemy.
- Ale dalej nie wiem, co o tym myślę. - Wiem.
Dlatego mówię o próbowaniu.
Nie proszę, żebyś to zaakceptowała. Jeśli zostaniesz, będę spał tutaj.
Poważnie. Dam ci czas, którego potrzebujesz.
Jeśli dojdzie do tego, że pomyślisz: „Nic z tego”,
zaakceptuję to.
Możesz obudzić się w dniu ślubu i pomyśleć: „Nie zrobię tego”.
Albo pomyśleć to, idąc do ołtarza.
Co by to nie było.
Jeśli nie będzie to „tak”, nie mogę być zły, bo próbowaliśmy.
Wiem, że ty próbowałaś, bo wiem, że to dla ciebie naprawdę trudne.
Jakbyśmy byli razem od lat.
- Jakbyśmy byli razem zawsze. - Zawsze.
Teraz to się boję.
Czego?
Że nam nie wyjdzie.
Mówiłem, że jeśli nie z tobą, to wcale.
11 DNI DO ŚLUBÓW
Będzie fajnie.
SKLEP PAPIERNICZY
Dzień dobry.
- Garrett i Taylor? - Tak. Miło nam.
Bardzo mi miło.
- Bardzo nam miło. - Witajcie.
Usiądźcie sobie i zaraz zaczniemy.
- Jasne. - Dobra.
Tata dał mi listy miłosne moich dziadków.
Wow. Co za skarb.
Tak, dużo ich jest.
Ja z nich wszystkich wybrałam
na dzień przed naszymi zaręczynami
list, w którym mój dziadek prosił moją babcię o rękę.
Zawierał wszystkie słowa, które trudno mi było znaleźć,
wszystko, co chciałam powiedzieć.
- Moich dziadków już z nami nie ma. - Rozumiem.
Ale mogli być częścią wyjątkowego dnia w taki inny, kosmiczny sposób.
Myślę, że w ten sposób będą też mogli uczestniczyć w naszym ślubie.
Oczywiście. Mogę zobaczyć?
- Jasne. - Jakie piękne.
Nie widuje się dziś tego często.
- To niezwykłe, niesamowite. - Cyfryzacja…
Garrett i ja czasem też jesteśmy zabiegani,
więc zostawiamy sobie listy, chowamy je, żeby druga osoba znalazła.
Myślimy o sobie.
Na weselu chcieliśmy mieć stanowisko pisania listów.
Rozumiem.
Może to, co napiszemy dziś, byłoby…
Dla motywacji. Może nad stanowiskiem pisania listów.
- Jasne. - Tak.
Czy jakieś sformułowanie cię poruszyło?
Myślę, że…
„Nie chcę pozbawić cię słów na tyle, żebyś nie mogła powiedzieć »tak«”.
Wspaniałe zdanie.
Byłoby bardzo fajnie, gdybyś ty nad nim popracowała,
a Garrett popracuje nad zdaniem, które poruszyło jego.
Dobrze.
Jak by to zrobić?
Po co tyle myślę, jak napisać „A”?
Świetnie ci idzie.
- Tak? - Tak.
- Podglądasz? - Nie.
Wiem, że idzie ci świetnie.
Tak sobie myślałam, że może zrobimy coś wyjątkowego dla twoich rodziców.
Dla twojej mamy.
Na pewno przynajmniej to doceni.
Może nie chcieć uczestniczyć, ale możemy z nią porozmawiać.
Może nie przyjść?
Wciąż jest jej ciężko, ale możemy sprawić…
żeby poczuła się tego częścią, poczuła się lepiej.
Na pewno będzie zachwycona tobą jako córką…
- Wiem. - …i wreszcie to zaakceptuje, ale…
Mnie do szczęścia wystarczy twoje „tak”.
Jak powtórka z bungee.
Spider-Man.
Ale super.
No już, panno Karate, dasz radę.
O Boże.
- Szybciej! Ale jesteś powolny. - Kurde.
Jasna cholera, to jakiś obłęd.
Co za żenada. Muszę się uspokoić.
Aha, to zaboli.
28 LAT AGENT NIERUCHOMOŚCI
Aż mnie brzuch rozbolał.
Bolą cię jaja?
- Brawo. - Dzięki.
Fajnie było.
Tak.
Trochę prowadziłaś ty, trochę ja.
- Praca zespołowa. - Komu poszło lepiej?
Tobie, ale zrobiłem postępy. Nauczyłaś mnie.
- To, co mnie odpycha, już mnie bawi. - We mnie? Co na przykład?
No to, że szedłeś o tak… Starałeś się przejść.
- A ja przeszłam z gracją. - Aha. No nie wiem.
Kiepsko mi poszło.
- Nie, spoko. - Wiem.
- Nie jak głupkowi? - Jestem ostra.
Aha. Zaczynasz mnie akceptować takiego, jaki jestem.
Tak. Myślisz, że jesteś gotowy na ślub za dwa tygodnie?
Aha.
To, że spotkanie z twoją rodziną poszło dobrze,
potem spotkanie z moją też,
to, że mamy ich wsparcie, było dla mnie bardzo ważne.
Miło jest wysłuchać zdania bliskich,
ale mnie nie obchodzą opinie innych.
Liczy się tylko moja.
Nikt nie podejmie decyzji za mnie.
- Prawda? - Tak.
No więc… nie odpowiedziałeś. Jesteś gotowy na ślub za dwa tygodnie?
- Powiedziałem, że tak. - OK.
Chcę wziąć ślub.
Dzięki twoim trudnym pytaniom zrozumiałem,
nad czym muszę popracować, żeby dojrzeć, móc wziąć ślub,
bo jest to wielkie zobowiązanie. To nie żarty.
Nigdy nie musiałeś myśleć o nikim innym.
Teraz musisz.
Chcę, żebyś słuchał, był partnerem.
Nie chcę
zawsze być osobą inicjującą głęboką rozmowę
albo inicjującą seks.
Myślę, że chodzi tu… o inicjatywę.
W kabinach mówiłeś o tym, ile ja czytam.
Mówiłeś: „Chcę czytać”. A czytałeś?
- Nie było okazji. - OK.
Kiedy mam czas wolny…
Może wczoraj zamiast meczu mogłem poczytać.
- Ale no wiesz… - Aha. Priorytety, prawda?
Drobiazgi. W Meksyku nie umiałem rozgryźć światła.
Wkurzyło cię, kiedy nie potrafiłem tego zrobić.
Ale to nie był ten jeden raz, prawda?
„Hannah, wiesz, gdzie w zlewie jest młynek?”
Nie nazwałaś mnie głupim, ale… „No takie rzeczy się wie”.
Czasem mam wrażenie, że uważasz…
że jestem może o poziom niżej od ciebie. Wiesz? Chcę być traktowany jak równy.
Jak równego traktuje się kogoś, kto ma wkład jak ktoś równy.
Czasem jestem ostra i niemiła,
a ty myślisz, że mam cię za kogoś na niższym poziomie,
nie tak dojrzałego jak ja, że mam cię za głupiego, tępego.
Nie chcę, żebyś tak się czuł,
ale też myślę, że w wieku 28 lat niektóre rzeczy się wie, no i się wkurzam.
To nie jakieś jaja i randkowanie.
Ja chcę mieć kogoś na resztę życia.
Tak.
- Tak. - Ja też.
O ile będę…
wierny sobie, o ile będę dokładał wszelkich starań dla ciebie…
Jeśli będę znał mój cel i będzie to nasz wspólny cel…
- Tak. - Ślub.
Dążę do tego. Więcej nie mogę zrobić.
Gotowa na ślub za dwa tygodnie?
Myślę, że jestem dojrzała i gotowa.
Chcę się upewnić, że ty też.
Zdecydowanie porządnie dojrzałem, odkąd zacząłem być z tobą.
Prawda? Nawet nie zauważyłem.
Rozwijam się.
Za każdym wielkim mężczyzną stoi wspanialsza kobieta.
Tak, pewnie.
Zawsze mogę spojrzeć ci w oczy i pomyśleć: „To w niej się zakochałem”.
- To miłe. - Tak.
Chcę pogadać trochę o ceremonii.
Gadałam z organizatorką, jak pracowałeś.
- Dobra. - Chodźmy na łóżko.
Mam niespodziankę.
Voilà!
- Płatki róż. - Ty i te płatki.
Dobra. Czyli stylowa bohema.
Jak bohema ma być stylowa?
No wyszukana.
- OK. - Taniec matki z synem. Chcesz?
Tak, będzie fajnie.
31 LAT ASYSTENTKA PRAWNA
- A ty będziesz tańczyć z mamą? - Nie.
- Ona nie chce czy…? - Nie, ja nie chcę.
OK.
OK, spoko.
Pytała mnie o ojców i powiedziałam, że wychowały nas matki.
Po tym, jak twój ojciec zmarł, a mój postanowił…
- Tak. - …odejść.
Chcesz jakoś uczcić ojca?
- No… - Zdjęciem?
Myślałem, że może na wejściu, tam, gdzie wszyscy się wpisują czy coś,
mogłoby być jego zdjęcie.
Dobra. Aha, żebym nie zapomniała: nasi rodzice usiądą obok siebie.
- Fajnie. - Bez przejścia między rzędami.
- Czyli przed ołtarz zstąpimy z niebios? - Słuchaj…
- Z boku? - Możemy.
Będziemy stać tutaj, prawda? Tu mamy nasz ołtarz.
To jestem ja, to jesteś ty.
Uśmiechnięci, bo bierzemy ślub.
Wokół twojej głowy serduszka,
bo bierzemy ślub.
- I powiesz „tak”. - Aha.
- Czyli chodziło o to… - OK.
Nie znoszę tego podziału.
Jednoczymy dwie rodziny, dwie grupy znajomych, dwa życia.
- Wszyscy razem. - Tak. Fajnie.
- Świetne pomysły. - Ślub bierze się raz.
Tak.
Ale też dwa razy.
Tak.
Chcę, żeby ten ślub różnił się od poprzedniego.
- Na pewno będzie się różnił. - Tak?
Ale nie myśl o tym.
Nie myślałam za dużo o twoim poprzednim małżeństwie, ale…
kiedy tak tu siedzę i na to patrzę, to pomyślałam.
No więc…
Na pewno nie chcę już nic planować sama.
- Tak. - Aha.
A jak się teraz czujesz? Porozmawiajmy o tym.
No oczywiście jak mam okres, jestem do bani…
Wrócił normalny poziom energii.
- Wiesz, co myślę o czułości, no i… - Tak.
No jakoś to rozgryźliśmy.
To prawda.
Szybko to ogarnęliśmy.
- Tak. - To dobrze.
Teraz wiesz, że raz w miesiącu.
W porządku. Tak.
- No jasne, że w porządku. - Pewnie.
Ale no tak…
Czy masz jakieś wątpliwości dotyczące dojścia do końca
i wzięcia ślubu?
Nie mam żadnych poważnych wątpliwości ani nic.
W tej chwili mam takie normalne… Musimy wszystko zaplanować,
dogadać różne rzeczy.
- To nerwy tego rodzaju. - Aha.
Ale jeśli chodzi o ogólne wątpliwości albo o rzeczy, które mnie martwią
i mogłyby sprawić…
- Coś zmienić. - Coś zmienić? Nie.
Cieszy mnie to, że nie masz poważnych wątpliwości.
Nie chcę wyjść na…
Nie chcę tu domagać się zapewnień.
Ale pewnie będę potrzebowała jasności do samego końca.
Potrzeba jasności to nie żadne domaganie się niczego.
Czujesz się pewnie, jeśli chodzi o nasz ślub?
Aha.
- Tak. Czuję się pewnie. - Tak?
- Tak. - Musiałam to wyjaśnić.
- Jest dobrze. - OK.
Widzę to, że przy ołtarzu powiem ci „tak”.
Nerwy będą, ale kiedy cię zobaczę, wszystkie znikną.
- Jest dobrze. Nie ma się czym martwić. - Oby.
Aha. Nie, na serio.
- Naprawdę czuję się dobrze… - To dobrze.
- Aha. - Tak. Ja też.
- Czuję się dość pewnie. - Aha.
Będzie dobrze.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
32 LATA MANAGERKA TREŚCI MODOWYCH
32 LATA STRATEG TREŚCI
- Co tam? - Hej, jak się masz?
- Dobrze, a ty? - W porządku.
- Daj znać, to pogadamy. - Cały dzień nie jadłam.
Porozmawiamy teraz?
Mam usiąść tam?
No wolałbym porozmawiać z tobą intensywnie.
Dobra.
Co jest?
- Mam wiele do powiedzenia. - OK.
W związku z moimi rodzicami zdarzyło się coś nie w porządku.
Co takiego?
- Mam ci powiedzieć? - Tak. Pewnie.
Wiem, że chciało ci się spać,
ale moi rodzice jechali tu dziesięć godzin, żeby cię poznać.
A jak tylko wyłączono kamery,
od razu uznałaś, że idziesz spać.
To najważniejsi ludzie w moim życiu,
wszystko, co mi zostało.
- A ty postanowiłaś iść spać. - OK.
- To o czymś świadczy. - OK.
Bo ja nigdy bym tego nie zrobił.
OK.
Nie chcę ci mówić, jak masz żyć, ale to nie było w porządku.
Byłam wykończona. Lubię drzemki.
Rozmawialiśmy wiele godzin o tobie, o tym, kim bym dla nich była
jako osoba, na której mogliby się oprzeć.
Jeśli naprawdę byłoby to dla ciebie takie ważne, zostałabym.
Cały dzień próbowałem z tobą pogadać.
- Przerwę ci. - Jasne.
Próbowałeś cały dzień?
Wczoraj trzy razy z tobą rozmawiałam. O piątej napisałeś…
- Ale przez większość dnia spałaś. - Przez godzinę.
- Co by nie było, dużo nie pisaliśmy. - Od 17 do 18.
Nie odpowiadałaś za bardzo.
Nie, chwileczkę. Nie zgadzam się z tym, bo…
- Czy mogę powiedzieć, co ja myślę…? - To nieprawda.
A mogę powiedzieć swoją prawdę, a potem ty?
Śmiało.
- Czy jest taka możliwość? - Oczywiście.
No dobrze, więc… miałem wrażenie, że za bardzo mi wczoraj nie odpowiadałaś.
Jedyna inna rozmowa, którą odbyliśmy, to rozmowa o powrocie
i o twoim samochodzie.
Napisałem: „Super, masz już samochód”.
- „Sprawdź go”. - Aha.
Ale nawet na to nie odpowiedziałaś jakoś…
- Bo napisałam: „Jest OK”? - Tak.
Ja napisałem: „Sprawdź opony”. Tyle.
- No. I nie odpowiedziałam. - I to nic złego, ale…
Ale to nasza jedyna rozmowa tego dnia.
- Aha… - No i…
Bo byłeś w pracy.
Mam dokończyć czy nie?
Zupełnie nie rozumiem.
- Co w tym złego? - Staram się to wyjaśnić.
- Czy ty chcesz wyjaśnić? - Śmiało.
OK. Kiedy zadzwoniłaś, chciałaś rozmawiać, bo akurat ci pasowało.
Wydawało mi się, że skoro nie rozmawiałem z tobą cały dzień,
a teraz nie mam ochoty,
nie będziesz mi narzucać, że mamy gadać przez telefon.
OK. Kiedy poszłam wczoraj do pracy… To był ciężki dzień.
Cały dzień kontaktu z ludźmi.
Zadzwoniłam do ciebie w ciągu dnia. Powiedziałam, co się dzieje.
Potem nawet napisałam, że dostałam samochód. A ty: „Sprawdź go”.
Ja na to: „Jest OK”.
A ty: „Sprawdź opony”.
Nie odpisałam. OK, zobaczyłam wiadomość.
Przeczytałam ją.
Jeśli nie mówisz mi:
„To niemiłe, że nie odpisałaś”,
to skąd mam wiedzieć, że to czujesz?
A potem, kiedy dzwoniłeś,
spałam, bo cały dzień byłam w biegu.
No więc zrobiłam sobie drzemkę, a zaraz potem oddzwoniłam.
- A ty: „Nie chcę gadać przez telefon”. - Dobra.
To myślę: „Może wyjaśnię mu, że lubię gadać przez telefon, no i to się zmieni”.
Ale nie. Ja nic nie narzucałam.
Starałam się wyjaśnić,
że ja to lubię.
Tak jak ty mogłeś wyjaśnić:
„Nie podoba mi się, że zasnęłaś przy rodzicach”.
Bardzo łatwo się męczę. Nie wiem czemu. To nie wymówka.
Z twoimi rodzicami gadałam cztery godziny.
Nie sądziłam, że godzinna drzemka to jakiś wielki problem.
Naprawdę.
Ale jeśli to było ważne, powinieneś to powiedzieć.
Nic nie powiedziałeś. Ja nie czytam ci w myślach.
Chcesz, żebym była osobą, żoną,
która robi wszystko idealnie, po twojemu,
ale nie jestem w stanie, jeśli mi tego nie wyjaśnisz.
Musisz to komunikować.
Jestem gotowa, żeby słuchać. Chcę cię zrozumieć.
Jak przez ten telefon. Zadzwoniłam ponownie,
a ty powiedziałeś: „Nie chcę gadać, bo nie słuchasz”.
Poczułam się bardzo zlekceważona, odcięta.
Było mi przykro. Zaczęłam płakać, bo tego nie rozumiem.
Musisz przyznać, że nie jest tak samo jak w kabinach.
Nie mówię, że to tylko twoja wina albo moja.
To nasza wspólna wina. To takie drobiazgi.
Ja robię, co w mojej mocy.
Po zastanowieniu się, czego naprawdę chcę od życia i od żony,
muszę być ze sobą szczery
i powiedzieć, że odpowiedź dotycząca nas brzmi „nie”.
OK.
Dobra.
No skoro się zdecydowałeś, mam na ten temat wiele do powiedzenia.
Chętnie cię wysłucham, ale powiedziałem już…
Czy wysłuchasz mnie tak po prostu, czy z otwartym umysłem, żeby kontynuować?
Żeby zrozumieć. Zawsze słucham, żeby zrozumieć.
- A zdecydowałeś? - Tak powiedziałem. Tak.
OK. Dobra. Spoko.
Mówiłam ci, że doprowadzę ten eksperyment do końca.
Nie podchodzę lekko do tego, że poznałeś mojego ojca i go wzruszyłeś.
Jak śmiesz to robić, a po dwóch dniach rezygnować?
Od tego czasu minęły dwa dni.
A teraz ze wszystkiego rezygnujesz, bo zasnęłam i ci nie odpisałam?
Szczerze mówiąc, tak. Do spotkania z ojcem podszedłem poważnie.
Nie włożyłeś w to żadnego wysiłku, nie dałeś temu szansy.
Ty nawet nie zauważasz tego, co ja…
- Próbowałeś? - Tak.
Jak?
- Mogę odpowiedzieć? - Tak. Pewnie.
- Mogę coś powiedzieć? - Pewnie.
Dobrze. A więc
ty chcesz więcej się przytulać.
Celowo się przekręciłem i chciałem cię przytulić na tym małym łóżku.
Potem cię spytałem i nawet nie zauważyłaś.
- Bo spałam. - Co mam ci powiedzieć?
Ty nie rozumiesz, ile starań w to włożyłem…
- Żeby się przytulić? - Nie! Dla twojej rodziny.
Wstałem o ósmej rano,
poszedłem do sklepu.
Szukałem składników, doprawiłem mięso, rozgryzłem grilla…
To ciężka praca.
A potem jeszcze pozmywałem.
Gdybyś to ty zrobiła na grillu posiłek dla całej mojej rodziny,
a ja zobaczyłbym naczynia w zlewie, nie kazałbym ci ich zmywać.
Sam bym je pewnie pozmywał.
Może ci tego nie powiedziałem, pewnie.
Ale jeśli muszę ci coś takiego mówić, nie jestem osobą dla ciebie.
Nie przedstawiaj tego tak, że ja się nie przykładam.
- Nie zrobisz takiego spinu. - To nie spin.
Twoje zachowanie było tak negatywne.
Jakieś fochy, rzucanie się.
Po prostu tego nie rozumiem.
Jeśli chodzi o naczynia, o moje spanie,
o SMS-a czy o coś, to jest po prostu obraźliwe.
Super. Fajnie, że tak myślisz.
Mógłbym na to wszystko odpowiedzieć, ale nie ma możliwości,
że stanę obok ciebie i powiem „tak” temu, żebyś była moją żoną zawsze.
W związku z tym
cieszę się, że zgodzimy się, że nie chcę cię więcej widzieć.
Było miło. Życzę ci powodzenia.
10 DNI DO ŚLUBÓW
- Lubię imprezy kostiumowe. - Najlepiej ubrana.
Twoje rzeczy do włosów.
Idealnie.
- Prawdziwe. - Jak to prawdziwe?
- Ciężkie. - Aha.
- Szyja będzie cię boleć. - To nie żarty.
Załóż.
- Zakładaj teraz. - Pończochy.
O tak.
Moja sukienka.
Fajnie.
Ładna, śliczna.
Dobrze, że przyszło na czas. Idealnie.
Wiem, że się zdziwisz, ale zwykle nie przebieram się za flapperkę.
Nie wierzę. Widziałem filmik.
Super, są moje perły.
- Możesz ich nie zdejmować. No i… - Tak?
Połączymy nasze stroje? Ja dam ci szelki.
- Aha. Mamy rok 2022… - Chcesz mnie udusić? Chryste.
Tak się ubierają ludzie z pokolenia Z.
- Cieszysz się na lot rano? - Tak. Czuję się dobrze.
Cieszę się, że ich poznam i będę mógł im wyjaśnić, jak się czuję.
- Ja też. - Stresu nie ma.
- Na pewno będzie w samolocie. - Tata mówił: „Nie spieprz”.
Nic prostszego. Nie mogę się doczekać.
OK… Jak z Gatsby’ego.
- Właśnie o to mi chodziło! - Fajna.
Ciekawa jestem strojów wszystkich.
Niektórzy będą chcieli zamknąć rozdział.
- Tak myślisz? - No tak.
- No nie mówię… - A ty chcesz?
No może chcę zamknąć rozdział z Katie. Na początku do siebie pasowaliśmy.
Byliśmy swoimi jedynkami, no i wtedy
byłem zainteresowany, a potem jej nie widziałem.
Nie żebym musiał zamknąć rozdział. To zwykła rozmowa.
- Racja. - Wiesz?
A ty?
U mnie luz.
- Luz? - Nie muszę nic zamykać.
- Podjęłam decyzję i tyle. - Ja też.
- Hej! - Hej!
- Boże! - Zaczyna się.
Hej! To mój ziom!
- To się nazywa flapperka! - Hej!
Chcę powiedzieć bardzo jasno,
że jeśli odzywa się do ciebie kobieta z przeszłości…
kończysz rozmowę.
- „Zaręczyłem się”. - Tak.
- I tyle. - Kończę.
- Kończysz. - Łatwe.
Nie zostawiaj wiadomości na „przeczytana”, nie polub jej.
- Tak, rozumiem. Przepraszam. - Dzięki.
To oczywiście nic nie znaczyło. Nic do niej nie czuję.
Zobaczyłem SMS-a. Nie wiedziałem, co zrobić. Polubiłem go.
I przez resztę dnia o nim nie myślałem.
Nie mam z nią już żadnej relacji. To przeszłość.
Wiem, że nie ma jej w twoim życiu, ale pomyśl o tym, jak ja mogę się czuć.
Rozumiem, na bank.
Zwłaszcza jako ktoś, kto był zdradzany.
Pokładam w tobie ogromną ilość wiary.
Wierzę i ufam ci całkowicie.
Za tydzień będziesz po ślubie.
I jestem tego pewien na 100 procent.
Nie powiem, że w porządku, bo nie byłabym szczera.
Rozumiem.
Kiepsko, że wyszło to teraz, a mieliśmy na to cały dzień…
Nie pomyślałem, a powinienem. Rozumiem.
Tak. I to mnie trochę przeraża.
No po prostu…
No jestem wkurzona.
Prawda jest taka, że mamy świetny związek.
Przed nami wspaniała przyszłość.
Po prostu… coś dziś przeoczyłem.
Potrzebuję trochę…
cierpliwości, możliwości poprawy i zrozumienia. Mówiłem.
- Że popełnię jakiś błąd. - I ci to dam.
Ale ja miałam tylko godzinę.
Wiem. I cierpię, widząc, że się denerwujesz.
No, kurwa…
Wiem.
Poradzimy sobie. Ale skoro się denerwuję i nie chcę rozmawiać…
Chcę dać ci odetchnąć, ale przez tę porę mamy przesrane. Przez to.
Jest ci przykro i to mnie, kurwa, boli.
Poradzimy sobie z tym. Będzie dobrze.
- Po prostu… - To zła pora.
To naprawdę okropna pora.
OK.
No…
I jeszcze ta szminka. Nie mogę cię pocałować.
Nie, nie możesz.
- Chodźmy na imprezę. - Dobra, czekaj, bo…
- Nie znoszę być na ciebie zła. - Nie znoszę, jak jesteś.
To nie rób takich rzeczy.
- Ale wyglądasz zajebiście. - Cicho.
Ojejku, jejku!
- G, skarbie! - Hej!
Piona.
Taylor, chcę cię schrupać. Pięknie.
- Cześć! - No co?
- Łowisz ryby tłucznią czy…? - Tłucznią?
Wiesz, że umiem pływać, nie?
O czym on mówi? Kurwa, nie zaczynaj.
Nurkowanie po koniki morskie. Coś takiego?
Łowienie ryb tłucznią?
- Nie mogę patrzeć na ich radość. - Aha.
Ja nie jestem zła, że chciał zerwać.
Ale zrywać zaręczyny po tym, jak uścisnął dłoń mojego ojca
i w oczy powiedział mu: „Chcę się z nią ożenić”? Tchórz.
- Czyli nie porozmawiasz z nim? - Po co?
Podobno nie chce mnie więcej widzieć.
- Rozmawiałeś z nią już dziś? - Nie ma o czym gadać.
- Oby nie gadali o moich sprawach. - Czyli?
- Nie mówiłam. - O czym?
Tyler ma dzieci.
- Tak. - Co?
Parę lat temu był dawcą spermy
dla znajomej pary dziewczyn. Mają dzieci.
- Nie mówił ci w kabinach? - Nie.
Dlaczego czekał z powiedzeniem tego do tej chwili? Kiedy tak się czuję.
Będziesz zła. Ale ci przejdzie.
- Tak. - Tak.
Słuchajcie. Zrozumcie. On codziennie rano przynosi mi kawę, kwiaty.
Chce rozmawiać całą noc, walczy o mnie,
a nikt jeszcze nigdy o mnie nie walczył. Nie mam go dość.
Wyjdzie na godzinę i tęsknię. Nie jak przy zadurzeniu. To głęboka więź.
Ale wyskoczyć z czymś takim…
Miau!
Monica!
A gdzie Stephen?
Brachu…
- Super, że jesteś. - Ja też się cieszę.
Dwie godziny gadałam ze Stephenem przez telefon.
Boże, opowiadaj!
- On zadzwonił czy ty? - Ja.
- Porozmawialiśmy o wszystkim… - To dobrze.
No i jest dobrze. Nie ma dla niego usprawiedliwienia.
Ale jest dobrą osobą, która…
- Nawaliła. - Nawaliła.
Ale nie chcesz już się z nim spotykać?
Nie. Wykluczone. Zero procent.
EKIPA Z KABIN
- Hej! Patrzcie na niego! Bohdi! - O Boże!
Chryste Panie, stary.
Co tam? Siemka.
Kto to?
- Bohdan. - A, Bohdi.
- Cześć! - Przedstawię cię.
Cześć, miło cię poznać.
- Hej. - Miło cię widzieć.
Ciekawie jest zobaczyć Bohdana pierwszy raz.
No bo w kabinach miałam z nim więź.
Jego głos jest bardzo miły i znajomy.
EKIPA Z KABIN
Stęskniłam się.
Ja też. Super, że możemy dziś spędzić razem czas.
- Chcesz poznać Nicka? - Aha.
Nick, to jest Katie.
- Cześć. Miło mi. - Siema, Katie. Mnie też.
Wiem, to wydaje się trochę nierealne.
Nigdy wcześniej nie poznałem Katie. No poznałem ją w kabinach.
A to ty niby jesteś wysoka.
Była między nami więź.
Przez pierwsze trzy dni byliśmy swoimi jedynkami.
- Ale słodziak. - Nick?
Aha.
- Jak to? - W realu wygląda lepiej.
- Dobrze wygląda? - Tak.
Ale nie mam nic złego na myśli.
Nie, spoko.
Moja była dziewczyna sprzed sześciu i pół roku
napisała do mnie wczoraj i odpowiedziałem.
No… Polubiłem SMS-a, no i…
- Odpisałeś jej coś? - Nie, tylko polubiłem…
- No i… A nie. Sorry. - Odpisałeś jej?
Napisałem…
To coś innego.
- Napisałem… OK. - No to pokaż telefon.
- Co napisałeś? - Jest tam. Mogę go przynieść później?
Ale mogę przynieść.
No więc odpisałem jej. Napisałem:
„Nie mówiłem ci, ale kogoś poznałem. Jestem zaręczony”.
No i: „Nie powinniśmy już do siebie pisać.
Życzę ci wspaniałego życia. Na razie”. Coś takiego.
- Tak napisałeś? - Tak.
- OK. - Tak. I tyle.
OK.
Godzinę temu powiedziałeś mi, że tylko polubiłeś SMS-a.
Teraz mówisz, że odpowiedziałeś…
No obiektywnie był jakiś kontakt i tak dalej.
Nie tylko: „Polubiłem i koniec”.
Chcę mieć jasność.
Tak, nie było to tylko… Nie, powiedziałem, że odpisałem.
Godzinę temu mówiłeś co innego.
No nie wchodziliśmy w szczegóły odpowiedzi, ale…
tak, zrobiłem to.
- Może dajmy im… - Tak.
Chyba powinniście porozmawiać sami.
Przyda mi się chwila.
- Pewnie. - Tak.
Nie, chodzi mi o chwilę…
dla siebie.
- Aha. - Ashley?
- Dziesięć, 20 chwil… - Aha, pójdę z nią.
Ileś tam chwil. Tak tylko mówię.
To się zmienia.
- No obłęd. - Hej.
- Ja pierdolę. - Wiem.
- To dziwne. - Tak.
- Naprawdę dziwne. - Tak.
Jasna cholera.
- Jutro ma poznać moich rodziców. - Wiem.
- I tak mi to mówi? - Wiem.
Pominięcie czegokolwiek to poważna sprawa. Nie mamy czasu na te gierki.
Myślę, że siedząc przy Tylerze, kurwa, zapomniał się
i zaczął mówić całą prawdę.
To po prostu nie jest w porządku.
Dziwnie słyszeć twój głos.
Patrzymy na siebie i myślimy: „Znam tę osobę”.
Pomyślałam: „Czy to Bohdan?”.
Powinniście sobie pogadać.
Aha, możemy.
- Co? - Tak, śmiało.
- Skarbie! - Na serio. Śmiało.
No dobra.
Czy myślałaś, że tak właśnie będę wyglądał?
- Nie. - Nie? A czego się spodziewałaś?
No dobra. Spodziewałam się, że będziesz niski i malutki.
- Boże! Serio? - Serio.
- Więc zobaczyłam cię… - Niski i malutki.
- Tak. Nie wiem czemu. - Fajnie, że jest na plus.
A czemu? Ja wyglądam tak, jak myślałeś?
No spodziewałem się, że będziesz ładna.
- No… Muszę tu uważać. - Nie.
- Bo Rams… - Możesz mówić, że jestem ładna.
- Pozwoli. - OK, jesteś ładna.
No to trochę dziwne, bo spotykaliśmy się ze sobą do końca.
- Tak, do końca. - W tę i we w tę.
- Aha. - Jednego dnia Rams, drugiego Bohdan.
Ale potrzebowałam kogoś bardziej na luzie, bo my oboje jesteśmy tacy nakręceni.
Rams mówił, że bardzo się różnimy, a ja: „OK…”.
- Aha! - Nie no, są podobieństwa.
- Jesteście tacy sami. - Są podobieństwa, ale…
- Nasze osobowości bardzo się różnią. - Tak.
Tak. Bardzo denerwowałam się przed rozmową o zerwaniu.
Jak tylko wszedłem, zapytałem: „Co jest?”.
- Czuć było zmianę? - Tak, to było słychać!
- „Zaczyna się!” - „O kurwa”.
Patrzę w kamerę i myślę: „Rozumiem”.
Wiedziałeś, co się dzieje.
Po spotkaniu z Bohdanem widzę go jako przyjaciela.
Żadnych wątpliwości wobec Ramsesa.
Podjęłam właściwą decyzję. Spotkanie z Bohdanem to potwierdza.
- Za chłopaków! - Tak jest.
Zdrówko chłopaków.
Nick to ciacho. Mówiłam jej. Większe niż…
- Jest przystojniejszy. - Aha.
To źle zabrzmiało, no ale przepadło…
- A jak u was? - Świetnie.
Słuchaj. Mam na tyle samoświadomości, żeby znać swoje wady.
Czasem jestem wobec niego zbyt krytyczna i surowa,
bo jestem taka wobec siebie.
- Pracuję nad tym. - On ma nad czym pracować.
- Właśnie. - Znamy Nicky’ego D.
Ma nad czym pracować. Ale chcę, żeby on zobaczył też rozrywkową Hannah.
Jasne.
Jest super. Kocham go, idealny dla mnie.
Ale ja mogłabym być dla niego czymś najlepszym na świecie, bo tylu rzeczy…
- Możesz go nauczyć? - Tak!
Pamiętasz, jak na lotnisku
mówiłaś, żeby próbował nowych kuchni, tego i tamtego,
że przywykł do wiecznie tego samego.
Pomyślałam: „Brawo, Hannah”. Poszerzasz jego horyzonty.
Na serio! O to chodzi. On nie miał na to okazji.
Również jeśli chodzi o seks.
Myślę, że w przeszłości w seksie… Mówił mi, że z poprzednimi partnerkami…
No jest jakaś tam kobieta, on dochodzi
i pewnie nawet nie zapyta, czy ona doszła.
- Aha. - I w tym rzecz. U nas to trwa.
I wcale nie przychodzi to ot tak.
Czasem trzeba się napracować.
Przez ostatnie dwa tygodnie mówiłam mu, czego potrzebuję…
Powiedziałam mu, co mnie podnieca. A jeśli on powtarza tylko to, co sam lubi?
- To frustrujące. - Aha.
- Mnie zależy na jego przyjemności. - Inaczej trzeba użyć zabawki.
- Jest zazdrosny o mój wibrator. - Cóż.
Nie uprawiałam seksu z wieloma osobami, ale próbowaliśmy różnych rzeczy.
Nick tego nie robi.
No i…
to niemal jak seksualność osiemnastolatka. Różne rzeczy go brzydzą.
Nie myśli na przykład o lizaniu.
Ja na to: „No musisz zdać sobie sprawę, że kobieta też potrzebuje przyjemności”.
No jasne, do cholery.
On nie lubi robić mi dobrze…
- Co? - Tak.
Żeby poprawić nie najlepszy seks, trzeba rozmawiać.
Trzeba uważać, rozmawiając o problemach z seksem,
bo faceta może to upokorzyć, zasmucić, wywrzeć na nim presję.
- Aha, ego. - Ego. Nie chcę urazić jego ego.
Trzeba więc podejść do tego bardzo ostrożnie.
No ale uczy się. W tym rzecz.
Z Nickiem po prostu trzeba… Ja go naprawdę kocham.
- Naprawdę. - Dobrze to słyszeć.
Ale czasem czuję się sfrustrowana, bo on nie…
Nie rozumie rzeczy na tym samym poziomie, co ja.
Chce do tego dojść, ale nie miał okazji.
Jak miło cię poznać. Nicky D.
Super jest poznać ciebie.
We własnej osobie.
- Tak. - Patrz na Nicka.
- Dobrze się bawi? - Usiądziemy tam?
Niech pogadają.
Ale Katie jest cała rozpromieniona. Przyjaciółka?
Mówi mi: „Nick jest atrakcyjny”.
A ja: „Przyjaciółka by tak nie powiedziała”.
Do mnie też to powiedziała: „Nick jest atrakcyjny”.
- Że jest bardziej atrakcyjny… - Zabić ją?
…niż na Instagramie. Możemy ją zabić, ale ją kochamy.
Ja ją kochałam.
Byłeś tam facetem, który miał gadane, charyzmę.
Futbolista, sportowiec, prawda?
Z takimi facetami spotykam się w realu.
Nie żebyś był stereotypem. Wybacz, bo na to wychodzi.
Nie, luz. Mów, co chcesz.
Uznałam, że z takim facetem spotykałabym się w realu.
I dlatego mam 35 lat i jestem sama.
Twój wiek mnie nie obchodził, a ciebie mój.
Wiele nas łączy.
- Tak. - Czułem to.
Nic nie poradzisz na swoją datę urodzenia. Ja też.
- Ale… - Czyli wiek cię nie obchodzi?
Nie. Ale zrozum,
że przez ostatnie 15, 10 lat czy ileś tam spotykałam się z tym samym…
Tak długo?
- Cholerka. - Ciągle ci sami faceci.
Nie możesz znaleźć kogoś innego?
Nie no, to był ten sam typ.
Dlaczego nie przyjąć, że to twój typ, tylko nie poznałaś właściwego faceta?
Świetne pytanie.
- Skoro to twój typ, to tyle. - Aha.
To nie może być czyjś minus.
Podobałaś mi się od samego początku.
Myślałem: „Kurde, w głowie ciągle mam Katie”.
Ja miałam gęsią skórkę.
No ja też.
Wracasz do realu, widzisz tych ludzi i myślisz: „Może miłość nie jest ślepa”.
Nie bez powodu trzy dni byłeś moim numerem jeden. No…
Ty moim też.
Patrzę ci w oczy i wiem, że masz piękną duszę.
- Jesteś piękną osobą. - Dzięki.
Bardzo ambitną.
Ktoś będzie z tobą zajebiście szczęśliwy.
- No zaraz się rozpłaczę. - Nie no…
Wiem, że mówisz szczerze.
Mówię szczerze.
Dla mnie niezwykle ważne są mowa ciała, pierwsze wrażenia i tak dalej.
Nie w sensie przeglądania Instagramu. Ale profil masz piękny.
- Dzięki. - Ale jesteś bardzo…
Jesteś zajebista.
Wiesz? No…
- Czułem to z tobą. Nie ukrywam. - Aha.
- Ale to ty ze mną zerwałaś. - Ja.
Dlaczego?
Nie chcę, żebyś moje słowa wziął do siebie.
Ale jeśli chodzi o dojrzałość, uznałam, że trochę ci jej brakuje.
Uznałam, że było między nami fajnie, ale potem…
Mówiłeś, że znajome mamy się z tobą droczą, starsze kobiety.
Myślę: „On w ogóle mnie nie słucha”.
- Tak. - A poza tym to traktowanie przedmiotowe.
- Aha. - Mówiłeś: „Wiem, że jesteś sexy.
Wiem, że jesteś taka”.
- Lubię sarkazm, żarciki. - Aha.
Coś mi mówisz, a ja: „Ale to sexy”.
Nie w tym sensie.
Nie widziałaś ze mną przyszłości. W porządku.
Ale wiedz o tym, że bardzo lubiłem z tobą rozmawiać.
Myślę, że ty za bardzo stawiasz na urok i charyzmę.
- Rozumiem. - Jesteś taką piękną osobą, z głębią.
- Aha. - Postaw na to.
OK.
Pamiętam rozmowę o twojej rodzinie. Brzmieli wspaniale.
Wiem, że jesteś osobą przepełnioną wartościami.
Myślę, że jesteś kimś z wielkim sercem.
Postaw na to, wiesz?
Nie zaczynaj od: „Wiem, że jesteś sexy”.
Myślę, że to mechanizm obronny.
Może wynika z braku pewności siebie.
Ale chcę ci powiedzieć, że ty masz w sobie wszystko.
Jesteś fantastyczny.
Kocham osobę, którą jesteś. Jestem z niej dumna.
I jestem dumna z tego, jak już dojrzałeś.
- No bo teraz masz narzeczoną. - Aha.
Rozwijacie się razem, ale też rozwijasz się jako osoba.
To najpiękniejsza część tego wszystkiego.
Mogłam tego doświadczyć jako singielka, no i na dalszej drodze.
- Tak. - Tak.
Jestem zadowolony.
Dojrzałem. Jestem świadomy społecznie, świadomy swoich słów.
Dużo się nauczyłem i rozwinąłem się jako mężczyzna. Dojrzałem.
Jesteś fantastyczny.
Non stop mówię Hannah: „Chcę być kumpelą Nicky’ego D”.
No to zaproś mnie na mecz Ravensów.
Dobra, da się zrobić.
Teraz chyba jesteś bardzo zła.
Jestem wściekła.
Znowu skłamałeś.
Nie skłamałem.
Powiedziałeś: „Polubiłem tylko SMS-a i go zignorowałem”.
Tak.
A kiedy ktoś z nami siedział, powiedziałeś: „Nie, odpisałem”.
Nie pamiętam, co mówiłem. Chodziło o to, że to się zdarzyło.
Nie rozmawialiśmy o tym, co dokładnie napisałem.
Rozmawialiśmy. Na zewnątrz powiedziałam, że polubiłeś SMS-a
i że to dziwne, bo pozostawiło niedopowiedzenie.
Że nic nie odpisałeś, żeby… zakończyć tę rozmowę.
- Nie chcę ci przeglądać komórki. - Wiem.
- Nie zastanowiłem się i nie powiedziałem… - Co się stało?
Jaka była moja odpowiedź słowo w słowo…
- Nie. - Odpowiedź to całość. Samo polubienie?
Chciałem ci po prostu powiedzieć, że ktoś to napisał.
Przejdą mi nerwy związane z tym, że tego nie przemyślałeś,
ale fakt, że twoja wersja zupełnie się zmieniła przy innych ludziach,
ma mnie nie martwić?
Ty mówisz, że polubić i odpisać to co innego.
Ja nie sądziłem, że to co innego. Przepraszam.
Przegapiłem ten szczegół. Wybacz.
To są fakty. To nie szczegóły. Żeby to było, kurwa, jasne.
- To samo. - Fakty versus szczegóły.
OK.
Pasywne polubienie czegoś bardzo różni się
od aktywnego odpisania na coś, co wiesz, że jest dla mnie ważne.
- Nie ma różnicy. - Nie ma?
- Nie. - Jak to nie ma?
- Dosłownie… - Szczegóły to fakty danej sytuacji.
No to jest między nami różnica w kwestii faktów i szczegółów. Do bani.
- To semantyka. Chodzi o to… - Dla ciebie.
- OK.
Chodzi o to, że powinienem ci powiedzieć o faktach tej sytuacji.
No tak.
Tak bardzo cię przepraszam.
- Mogłeś to zrobić godzinę temu! - I powinienem.
Powinienem ci powiedzieć rano. To wielki błąd.
Mam cholerne wyrzuty sumienia przez to, że tak się czujesz.
Jutro masz poznać moją rodzinę.
Mówiłam ci, że muszę mieć 200% pewności, żebyś poznał moją rodzinę,
a teraz nie mam 200% pewności.
Zjebałem i bardzo cię przepraszam.
Skoro musisz mieć 200% pewności
i uznasz: „Nie wsiadamy jutro do samolotu…”…
Jeśli nie polecimy jutro do rodziców, to przepadło.
- Wiem. - Za dużo sygnałów ostrzegawczych. Serio.
Po prostu…
To za dużo, a czasu jest za mało.
Mówisz teraz o ślubie?
Możesz zrobić, co chcesz. To… zawsze będzie prawda.
Czy będę, kurwa, zdruzgotany? Jasne. Będę nieszczęśliwy, ale to zrozumiem.
To po prostu bardzo dziwne. Nie ma to dla mnie sensu.
Rozumiem. Rozumiem to. To ja jestem problemem.
Wiem to.
Wciąż jestem osobą, którą znałaś, zanim to się stało.
Nie zmienia to tego, kim jestem.
Ani tego, co przeszliśmy, co do ciebie czuję.
Pokazałem ci wszystkie swoje strony.
Taki właśnie jestem.
Wiesz?
Ta rzecz mnie nie określa.
Jestem wkurzona.
Nie pomijaj rzeczy.
Ja mówię ci wszystko,
a wiesz, że to dla mnie trudne.
Wiem, że ci przykro.
Ale jestem niesamowicie wykończona.
I mam mętlik w głowie.
Chcę wrócić do domu.
Napisy: Katarzyna Puścian