Witajcie w Miłość jest ślepa!
Zakochanie się powinno być ekscytujące, przerażające…
- Powinno być jak to, co teraz czujemy. - To słodkie.
Wreszcie będziecie mogli się zakochać na podstawie tego, kim jesteście.
- Będę twoim facetem. Będę przy tobie. - Super.
- Kocham cię. - Też cię kocham, Aline.
Madison, wyjdziesz za mnie?
- Tak! - Tak!
Tak, wyjdę.
- Dziękuję. - Nie zamierzałam tu brzydko płakać.
I zobaczycie swoją osobę po raz pierwszy.
Jesteś wspaniała.
Wiesz o tym?
Mój czekoladowy król.
- Jesteś idealna, słowo. - Dziękuję.
Do tej pory przyciągały was do siebie wyłącznie emocje.
Wygraliśmy los na loterii. Cieszę się.
Kocham cię.
Oby więź emocjonalna przełożyła się na więź fizyczną.
Edmond, niegrzeczny!
Zakochałam się w tobie z powodu twoich żartów, było łatwo.
To nie kabiny.
Czy wygląd, rasa, styl życia lub kompleksy oddalą ich od siebie w realu?
Przeszkadza ci, że się tobą cieszę. To boli.
Nie zmusisz mnie do ślubu.
Ja cię do niczego nie zmuszam!
To ty mi mówisz, żebym odeszła.
Naprawdę mnie przekonał, że będzie moim mężem.
To nie jest to.
Nie jesteś tą jedyną.
Czuję, że umieram w środku.
Złamałeś mi serce.
Lekceważysz mnie, nie bierzesz odpowiedzialności za błędy.
Jeśli nic nie zrobiłem, nie przeproszę cię,
bo to nie będzie na poważnie.
Przez ciebie, kurwa, nie jestem sobą!
Czy ty zwykle w ciągu tygodnia po sobie nie sprzątasz?
- Nie robisz prania? - Tak.
Wraca do domu i wypija jedno albo dwa piwa.
Nie jest to mój styl życia.
Powiedz mi, co chcesz, żebym zrobił.
Nie.
Jesteś dorosłą osobą.
Wiecznie jestem w ruchu.
Chodzę grać w tenisa… Chciałabym, żebyś czasem do mnie dołączył.
W środę o 10 rano nie mogę iść na tenisa.
Miało nie chodzić o kasę.
Z tymi innymi facetami, szalenie bogatymi biznesmenami,
z którymi robiłaś to wszystko, ci nie wyszło.
I wybrałaś mnie.
1 DZIEŃ DO ŚLUBÓW
Tak jest, kochana!
WIECZÓR PANIEŃSKI
Dajesz, Meg!
WIECZÓR KAWALERSKI
Zdrówko. Cieszę się. Super. Zmienię się na zawsze.
Nie będę taki sam.
- Nie mogę być. - Aha.
W małżeństwie nie można powiedzieć: „Do dupy. Odchodzę”.
- Właśnie. - Trzeba zostać i walczyć.
Kocha mnie bezwarunkowo.
Rozśmiesza mnie.
Czuję się absolutnie bezpiecznie.
Jeśli mam zły dzień albo wyglądam do dupy, on to akceptuje.
Ma to gdzieś.
- W tej osobie się zakochał. - Tak.
Myślę, że największą zmienną jest styl życia, no bo…
- Nie zawsze chcę podróżować sama. - Jasne.
Kwestionujesz Jordana
czy może… zmianę stylu życia Megan?
O tym właśnie rozmawiałyśmy.
Dobre pytanie.
Ja boję się tego,
że powiesz „tak”, bo zakochałaś się w tym dzieciaku.
Dzieciak skomplikuje twoje uczucia.
Już tak się stało.
Ale z drugiej strony może powiesz „tak” i założysz piękną rodzinę.
- Wiem. - I to jest właśnie ta wielka niewiadoma.
Może stworzy wspaniałe życie z dzieciakiem, który ją, kurwa, kocha.
- Tak. - I z nowymi dziećmi, które ich pokochają.
Dużo gdybania, dużo niewiadomych.
A jak jest z Antonem?
Jest Rosjaninem i tam tradycyjnie to mężczyzna utrzymuje rodzinę.
Ale może on robi to oszczędnie.
- Bardzo dobrze zarabia. - Jasne.
No… może dobrze.
- Jasne. - Nie bardzo dobrze, ale…
A to, że jest kierowcą tira?
Wiele osób patrzy na to z góry, zwłaszcza kobiety twojego kalibru.
Gdybym usłyszała: „Jestem kierowcą tira, uwielbiam to.
Zamierzam to robić całe życie”, to absolutnie nie.
Ale mówił o otworzeniu salonu fryzjerskiego
albo jakiejś restauracji.
Ma duży potencjał.
Ale potencjalnie może też wiecznie być kierowcą tira.
Co ty gadasz?
Tak tylko mówię.
Widzę tu dwa potencjały.
My jesteśmy dwiema kobietami przed rozwodem.
Nie chcemy, żebyś…
Niech porozmawiam ze szczęśliwymi mężatkami.
Ale tak – poślubiasz osobę, którą jest teraz.
A jeśli to, kim jest teraz,
nie jest dla ciebie,
to on nie jest dla ciebie.
Ale to, kim jest, może być dla ciebie
i możesz być z tym szczęśliwa do końca życia.
Tak czy nie?
Czy wymaga wydatków? Zdecydowanie.
Dobrze radzi sobie z kasą? Nie.
Czy gotuje i sprząta? Nie.
Ale są rzeczy, które cenię bardziej.
- Tak. - Czy jestem w stanie temu zaufać?
Tak. Ja powiem „tak”.
Ale czy ona też?
Załóżcie pierścionki. Proszę.
Nie za mały?
- Ile to karatów? Dwadzieścia? - W moim stylu.
Cieszę się, że będę w domu, w codziennej rutynie.
Żonaty. No cały ten domek z ogródkiem.
Jordan zrealizuje amerykański sen.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
ALI I ANTON DZIEŃ ŚLUBU
Dziękuję.
Dzięki.
Dziś najważniejszy dzień w moim życiu.
To przytłaczające, ale w pozytywnym sensie.
Jak tu ślicznie.
O Boże.
Najlepszy scenariusz jest taki,
że założę mu obrączkę
i wyjdziemy stąd razem.
Po prostu go… Kocham go.
Dzięki.
To bardzo ważny dzień.
Chciałem wziąć ślub, znaleźć moją osobę.
I dziś możemy uczcić naszą miłość.
Cholera, ale czad.
Oboje chcemy założyć rodzinę. Myślę, że byłaby świetną mamą.
„Nasz długo wyczekiwany dzień wreszcie nadszedł.
Choć tak naprawdę nie minęło dużo czasu”.
Najbardziej boję się tego…
że Ali powie „nie” przy ołtarzu.
APARTAMENT PANNY MŁODEJ
Coś przemiłego.
Rano napisała do mnie narzeczona jego przyjaciela:
„Zaufaj intuicji. To będzie taki piękny dzień.
- Tak się cieszę”. - Aha.
Czy to właśnie ona opowiadała ci o tym imprezowaniu?
Nie, to nie była narzeczona.
Czyjaś dziewczyna. OK.
I jest jego dziewczyną dopiero trzy miesiące.
- Aha. - Więc nie wiem, na ile…
- Można jej wierzyć? - Tak.
Ja przez ostatnie tygodnie nic takiego nie widziałam.
- Aha. - A jak się czuje mamusia?
Boję się, bo on pije alkohol.
W mojej rodzinie się nie pije.
Więc tego się obawiam.
Ja piję alkohol.
Ale nie pijemy go codziennie.
Myślę, że on zasługuje na trochę wyrozumiałości.
To nie w porządku. Nie podoba mi się to.
Wiem.
NATALIA MAMA ANTONA
Cholera. Nie do pary.
Gdzie mój kochany syn?
- Jak ci pomóc, skarbie? - Skarpety.
- Nie do pary? - Nie do pary, tak.
Dasz wiarę?
- To dobry znak. - Tak? Nie kłamiesz?
- To dobry znak. - Nie kłamiesz?
- Nie, to dobry znak. Nie martw się. - Poważnie?
Nie kłamiesz?
- Bardzo cię kocham. - Kocham cię. Długo czekałaś?
Nie pokazuj skarpet. Nikt się nie dowie.
To tylko paseczek.
Żaden powód do zmartwień.
Powiedz mi, jak się czujesz.
Trochę się martwię.
Nie martw się. Bóg widzi wszystko. Pobłogosławię ci.
Błogosławię cię jako matka.
Jesteś moim skarbem, moim złotkiem, ulubieńcem, moją radością,
najlepszym, co mam.
No dobrze, spokojnie.
Bardzo ciężko oddychasz.
Denerwujesz się. Nie chcę tego.
Wiesz, moje dziecko, jesteś najlepszy na świecie.
Nie ma się czym martwić.
Ona musi docenić twoją duszę i twoje zalety.
- Wiesz? - Tak.
Bo nie wszystko da się przeliczyć na portfele i pieniądze.
- Nie. Najważniejsza jest dusza. - Oczywiście.
Oczywiście.
Jeśli powie „nie”, to będzie twoje doświadczenie.
Jeśli powie „tak”, będę bić brawo.
Spokojnie.
Chodź. Pomogę ci założyć marynarkę.
Sam ją założę. Nie trzeba.
- Nie, założę. - Dziękuję.
Kochanie, przytul mnie.
- Do zobaczenia. - Kocham cię ponad wszystko.
- Jesteś moim dzieckiem. - Kocham cię.
Skarbie, niech cię przytulę. Z Bogiem. Niczym się nie martw, dobrze?
- Spokojnie. Tak. - Kocham cię.
Ja ciebie też.
Znalazłem swoją osobę, a to… czy ja jestem jej osobą, się okaże,
ale ja czuję, że ona jest moją osobą.
O mój Boże!
- Jaka śliczna suknia. - Śliczna.
- Rety. Idealna. - Wow.
Podoba ci się?
Piękna.
Jaka śliczna.
- Jak się czujesz? - O Boże.
Kto to jest?
Wyglądasz świetnie.
No już.
Dzięki. Wszystkie wyglądacie tak ładnie.
Wiesz, że bardzo cię kocham.
- Mamo… - Sama wiesz, co dla ciebie najlepsze.
Będę cię wspierać, co by nie było.
Zawsze będę przy tobie.
- Dobrze. - Dobrze?
- Kocham was. - Ściskasz mi rękę.
A ty mnie!
Do zobaczenia. Kochamy cię. Wyglądasz idealnie.
Masz makijaż na zębach.
Masz piękny makijaż. Podoba mi się.
Dziękuję.
Dzień dobry!
No proszę. Wyglądasz wspaniale.
- Dziękuję. - Dzień dobry.
- Dzień dobry. Miło mi. Vanete. - Mnie też. Natalia.
- Miło mi. - Miło mi.
- Ma pani taką piękną córkę. - Przytulę panią.
- Po prostu… - Dziękuję.
Myślałam o tobie. Chcę, żebyś była szczęśliwa.
Tak.
Oboje na to zasługujemy.
Co czujesz do Antona?
- Co czujesz? - Kocham go.
Naprawdę.
Wychowała pani wspaniałego mężczyznę.
- To prawda. - Jest wspaniały.
Chcę, żebyś wiedziała o jego miłości, znała jego duszę, uczucia,
wiedziała, jaki jest cudowny.
Chcę, żebyś to wiedziała.
Tak. Wiem.
Wiem.
Mamy dziś piękny dzień.
Tak.
No i go kocham.
Piękny dzień, piękne miejsce, ty jesteś piękna.
- Dziękuję. - Oby było dobrze.
Co by nie było, będzie to dla nas najlepsze.
Tak.
Pani syn jest taki miły. Bardzo go lubię.
- Dziękuję. - Bardzo go lubię.
Po prostu posłuchaj serca.
Tak. Sama tak mówiłam.
Mówię jej: „Słuchaj serca. Zawsze”.
Najlepsze życzenia. Posłuchaj serca. Jesteś wspaniała.
Wszyscy mają być szczęśliwi.
- Dziękuję. - Nie ma za co. Dobrze cię widzieć.
- Panią też. - Dziękuję.
Jesteś piękna.
Tak. No dobrze.
Cześć, piękna.
SIOSTRA ALI
Cześć.
- Ślicznie wyglądasz. - Ty też.
Jakie włoski.
Kto tu przyszedł?
Niech was przytulę.
Wszystko będzie dobrze. Wierzę w ciebie.
- Dziękuję. - Zasługujesz na to.
- Co by nie było, jesteśmy z tobą. - Dzięki.
Pobijecie go, jak powie „nie”?
Nie, ale powiem…
„Nie zasługujesz na nią. Sio”.
Cześć, Cris.
Cześć, maleńka!
Wygląda jak laleczka.
No wiem.
Cześć.
Jak się czujesz?
Nie mogę cię nawet przytulić.
- Spokojnie. - Bardzo za tobą tęskniłam.
Dzięki, że jesteś.
Co by się tam nie stało, nie spodoba mi się to.
Co by nie było.
Wiesz? Nie pochwalam tego, ale…
jesteś dorosła.
I bardzo cię kocham.
Jesteś moją przyjaciółką i chcę twojego szczęścia.
Więc jeśli myślisz, że to cię uszczęśliwi, zrób to.
Tak.
Dobrze?
- Kocham cię. - Ja też.
Chyba zaraz zemdleję.
Ale może w takim pozytywnym sensie, pozytywne zemdlenie.
- Nie muszę już nic mówić. - Wiem.
W porządku?
Przytul mnie.
No dobrze.
- Spadł mi welon? - Co?
- Nie spadł? - Nie.
Jesteś gotowa.
Dobrze.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Do zobaczenia.
Teraz otworzą się magiczne wrota
i wszystko będzie jak w bajce.
OJCZYM ALI
To jest…
Dziękuję.
Chyba zaraz zemdleję.
Świetnie sobie poradzisz.
Wyglądasz pięknie.
- Dziękuję. - Pięknie.
Proszę wstać dla panny młodej.
Ojejku.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Dziękuję, Desi.
Z Bogiem.
O Boże.
Cześć.
Wyglądasz wspaniale.
- Dziękuję. - Mój Boże.
- Poprawię cię. - Dziękuję.
- Wyglądasz cudownie. - Dziękuję.
Proszę usiąść.
Antonie i Aline,
poświęciliście czas na to, by dowiedzieć się,
co sprawia, że się uśmiechacie i śmiejecie.
Oraz jak się najlepiej wspierać, gdy życie nie jest takie proste.
Małżeństwo to początek życia w miłości
i koniec wieloletnich poszukiwań drugiej połowy serca.
W tych poszukiwaniach nie chodzi o znalezienie idealnej drugiej połówki,
a o znalezienie serca, dzięki któremu wasze serce bije
tak, jak zawsze miało.
Miłość to nie szczęśliwe zakończenie.
Miłość to doświadczenie pisania swojej historii.
Ten dzień, dzień waszego ślubu,
przypomina o tym, czego dokonała już wasza miłość,
i o tym, co dalej może osiągać
przez te wiele, wiele lat, które macie przed sobą.
Jesteś przepiękna, cudna,
ale ja zakochałem się w tobie
ze względu na naszą więź,
na to, że mamy takie same cele, jedno spojrzenie na życie i przyszłość.
Były wzloty i upadki.
Były chwile kwestionowania tego.
Ale nic dobrego nie przychodzi łatwo.
Tego, jak bardzo cię kocham, nie da się opisać.
Cieszę się na wspólną przyszłość
i z tego, że wszyscy nasi goście
będą częścią naszej wielkiej rodziny.
Dziękuję.
Tak łatwo było się w tobie zakochać.
Twój charakter, to, jak kochasz swoich bliskich,
jak troszczysz się o wszystkich w swoim życiu,
wspieranie tego, kim jestem…
Nie wiedziałeś, jak wyglądam, ale przyjąłeś każdą część mnie
i wciąż to robisz, nawet kiedy się ze mną nie zgadzasz.
No wiesz, nie zawsze się zgadzaliśmy, ale wiemy
to, co musimy wiedzieć, żeby podjąć tę decyzję.
Tak.
Antonie i Aline,
postanowiliście się zaręczyć i spędzić razem resztę życia
na podstawie głębokiej więzi emocjonalnej.
Wygląd, wiek, finanse
i inne powierzchowne kwestie tego świata nie miały dla was znaczenia.
Nadszedł czas, by zdecydować, czy miłość jest ślepa.
Czy weźmiecie ślub i razem stawicie czoła życiu
jako mąż i żona?
Czy może odejdziecie na zawsze?
Antonie, czy bierzesz Aline
za żonę,
by dbać o nią od tego dnia,
kochać ją, szanować i troszczyć się o nią w zdrowiu i w chorobie,
zapominając o innych
do końca waszych dni?
Tak.
Aline,
czy bierzesz Antona za męża,
aby dbać o niego od tego dnia,
kochać go, szanować i troszczyć się o niego
w zdrowiu i w chorobie,
zapominając o innych
do końca waszych dni?
Nie mogę być twoją żoną.
O cholera.
Mam wrażenie, że osoba, w której zakochałam się w kabinach,
nie jest osobą, którą poznałam w prawdziwym życiu.
Bardzo mi przykro.
Tak mi przykro.
- Spoko. - W porządku?
Przykro mi, ziom.
Tak będzie najlepiej. No już, już.
Najlepsze przed tobą.
- Spokojnie. - Wiesz, że sobie poradzisz.
Intuicja nigdy nie kłamie. Twoje serce nigdy nie kłamie.
Kurwa, co za zimna suka.
- Też tak myślę. - Właśnie.
Jesteśmy przy tobie.
O mój Boże…
- Dasz radę. - Nie chcę tu być.
- Chcę do domu. - No to chodźmy.
- Przejdźmy się. - Chcesz do domu? To chodźmy.
Powiedziałeś wszystko, całą duszą, duszą i umysłem.
Skoro tego nie doceniła, no to trudno.
Każda byłaby szczęściarą.
- Wiesz? No popatrz. - Dzięki, stary.
O kurde.
Zdejmijcie to ze mnie.
Muszę usiąść.
Może humor poprawi ci to,
że nie znam ładniejszej uciekającej panny młodej.
Prawda?
- Usiądź sobie. - Boże.
- Chcesz wody? - Tak.
Czy przykro ci dlatego, że bardzo go zraniłaś?
Tak.
Ale wiesz, co zraniłoby go jeszcze bardziej?
Poślubienie go, choć to nie to.
O Boże.
Wiem.
Wypłacz się.
Bardzo trudno było go tam zostawić.
Niemal chciałam, żeby powiedział „nie”.
Naprawdę miałam nadzieję na to, że kiedy tam z nim stanę,
poczuję się z tym komfortowo i pewnie.
Ale nie czułam, że to jest to, nie czułam tego, co myślałam, że poczuję.
Myślę, że nie był szczery, jeśli chodzi o jego styl życia.
Picie, imprezowanie, to, czy jest aktywny, czy się zdrowo odżywia.
Poza tym informacje, które przekazali mi o nim jego znajomi,
zmieniły to, jak go postrzegam.
Ale do dupy jest być osobą, która odchodzi.
Powiedziała, że ma wrażenie,
że nie jestem osobą, którą byłem w kabinach.
Nie wiem, czy chodzi o wygląd, o usposobienie,
o to, jak nam się razem mieszkało,
ale mogę powiedzieć, że…
ja naprawdę się o nią troszczyłem i…
No, kurwa, do dupy.
Do dupy.
KALYBRIAH I EDMOND DZIEŃ ŚLUBU
Dziś jest mój ślub.
Nowe życie.
Jak ślicznie.
Dlaczego ja już się wzruszam? Jakiś obłęd.
Jak ślicznie.
Ale się wzruszyłam.
To jego obrączka?
O kurde.
No dobra. Niezła baza.
To rozumiem!
Naprawdę kocham Kalybriah.
Kurde.
Pierwsza taka miłość.
Wszystko, o co się modliłem.
Jestem gotowy. Jesteśmy gotowi.
Gotów, żeby powiedzieć „tak”, żeby została moją żoną.
Zero wątpliwości, absolutna pewność.
Kurde.
Dobra, jazda.
Cześć!
- Cześć, piękna. - Ślicznie.
- Hejka! - Sexy!
- Hej. - No proszę.
Dopiero przyszłam. Koniec tych łez.
Super fryzura.
- Cześć! - Dzięki.
Super.
- Dzięki. Czyli nie jest źle? - Nie!
To dobrze, bo chyba taka zostanie.
No ale skąd te łzy?
Dużo emocji. Ślicznie tu.
Do tego mam okres…
Widziałyście napis „Apartament Kalybriah”?
- Tak. - Jak słodko!
W Edmondzie widzę kochającego mężczyznę,
mężczyznę, który się stara,
który leczy rany,
który się rozwija,
który jest uparty.
Dobry Boże, diabelnie uparty.
Ale czuję się z nim kochana.
To na pewno.
A co robi mama?
Pewnie poszła pogadać z Edmondem.
- Na serio. - Jest jego fanką.
- Dzień dobry. Ale niespodzianka. - Cześć, skarbie.
- Tak dobrze cię widzieć. - Tak.
- Bardzo dobrze. - Panią też.
Ładnie wyglądasz. Jak tam?
Dobrze. Jestem zaskoczony.
Uznałam, że pójdę zobaczyć Edmonda,
sprawdzę, co u niego, i powiem mu, że się cieszę.
Kto jeszcze przyjdzie?
Moja społeczność rolkarzy.
Moja nauczycielka z piątej klasy z mężem.
Mój tata. Przyszedł. Ale jej nie poznał.
Pierwszy raz ją zobaczy.
Moja mama nie dała rady.
- No więc to była cała afera. - Jasne.
Nie przez Kalybriah ani nic takiego.
- Ma jakieś sprawy osobiste. - Aha.
Tak mi smutno, że nie przyszła. Chciałbym, żeby tu była.
Gdyby nie ona, nie byłbym teraz na moim ślubie.
Więc tak chcę, żeby tu była.
Ludzie dokonują wyborów.
Nie myśl, że dlatego, że komuś na tobie nie zależy.
W tej chwili może być tak, że musiała zrobić coś innego.
- Nie psuj sobie nastroju. - Tak.
Ale to i tak boli.
I żadne słowa, nic, co ktoś ci powie,
tego nie zmieni.
Niech ci to nie zabierze radości. Ludzie, których potrzebujesz, są tu.
Takie jest życie.
Za kilka godzin będziesz musiał się z tym pogodzić.
Za kilka godzin.
Za kilka godzin znajdziesz siłę.
Po prostu dziękuję Bogu za Kalybriah.
Po prostu…
chcę, żeby zawsze było u nas dobrze.
Dziękuję. Mówię poważnie. Jestem zakochany w Kalybriah.
Dam wam błogosławieństwo. Dacie radę. Jesteście dorośli.
- Chcę waszego szczęścia. - Dziękuję.
To dzień mojego ślubu, no więc…
Wiem. Dobrze, że nie jestem umalowana,
bo by mi się makijaż rozmazał.
Cały dzień powstrzymuję łzy, bo tak się cieszę waszą radością.
- Tak. Dziękuję pani. - Jestem za ciebie wdzięczna, skarbie.
- Dziękuję bardzo, że ją wybrałeś. - Jasne.
Wstrzymamy oddech,
kiedy nas oczarujecie, idąc do ołtarza.
- Dziękuję. - No dobrze.
- Widzimy się niedługo. - Tak jest.
Nie miałam tu płakać, Edmond.
No dobrze. Do zobaczenia, słonko.
Cześć, dziewczyny.
Cześć, kochana!
Cześć, piękna!
Rozpłaczesz się?
Zaraz się rozpłaczesz! Cześć.
- Nareszcie. - Tak!
Co za stylówa! No nie! Pokaż się!
Dobrze, że nieumalowana, bo byłaby tragedia.
Zaraz bierzemy ślub.
- Jestem kobietą. - Czy mam tętno?
- Ma dokończyć cię czesać? - Upina mnie.
OK.
- Rozmawiałam z nim. - W garderobie?
- Tak. - Super, mamo.
- Coś w nim jest. - Jest wspaniały.
To na pewno była miłość.
Tak!
No i fajnie.
Szalenie go kocham.
No dobra.
NAUCZYCIELKA EDMONDA
To wyjątkowe, że jest tu moja nauczycielka z piątej klasy.
Bierzesz ślub!
Byłem po prostu w sytuacji bez opiekuna,
a ona została moją opiekunką, aniołem stróżem.
O rety. Mój chłopiec.
Pomagała mi.
Miałem złe oceny, ale dawała mi korepetycje,
pomagała mi z posiłkami,
bo w domu nie miałem obiadu.
„Zjadłbyś coś?”. I kupowała mi kanapkę z Subwaya.
Żebym coś zjadł przed snem.
Była bardzo surowa, kiedy tego potrzebowałem.
Wspierała mnie.
Naprawdę nie wiem, co by się ze mną bez niej stało.
Była pani przy mnie w moim życiu…
Zawsze pani była po tym, jak…
Zawsze w nim będę.
Obiecuję ci to.
- Zawsze. - Dziękuję pani.
- Tak. - Tyle razy się za ciebie modliłam.
I dalej będę, bo zasługujesz na to, co najlepsze.
Dziękuję.
Dalej będę harował, pracował, kontynuował.
Jak zawsze.
A miałam tego nie robić. Jestem jak dumna mamusia.
- Wiem. - Do jasnej ciasnej.
- I to ona. - Ta jedyna.
- Musiałeś po nią jechać do Kolorado. - Tak jest.
Tak się cieszę, że ci się to udało.
Szanuję panią. Jest pani super, pełna miłości.
- Wielki wpływ na moje życie. - Dzięki tobie jestem taką nauczycielką.
Zmieniłeś moje podejście do uczenia,
do nawiązywania kontaktów z młodzieżą…
Od samego początku.
Pani też mnie zmieniła. Naprawdę.
W piątej klasie, kiedy byłem na złej drodze.
- Najtrudniejszy dzieciak. - Byłem na złej drodze.
Pierwszego dnia na mojej lekcji tańczyłeś sobie, śpiewałeś,
a ja tu próbuję uczyć…
A potem zrozumiałam,
że ty i tak mnie słuchałeś.
I miało ci się udać.
A teraz uczę dzieci chodzące po klasie,
tańczące, robiące, co muszą,
bo pokazałeś mi, że potrafię.
No i proszę.
No proszę.
Absolwent uniwersytetu, harowałeś, żeby ci się udało.
No i teraz ślub!
Nie umiem tego wyrazić słowami, ale pani obecność…
Przyzwyczaiłem się. Zawsze będzie „pani”.
No chciałbym powiedzieć „Jessie”…
- Wreszcie przyjdzie na to czas. - Wiem. Jessie, ale…
Albo „mamo”, „mamo numer dwa”.
Mama nr 2, nr 1, ale…
Pani duma ze mnie jest taka ważna, motywuje mnie.
- Zawsze byłam z ciebie dumna. - Dopilnuję, że zawsze tak będzie.
- Naprawdę. - No dobrze.
- Dasz radę. - Dam radę.
- No dobra. Dasz radę. - Dam radę. Tak.
- Modlę się. Kocham cię. - Dziękuję.
Ja panią też. Bardzo.
No dobra.
Do zobaczenia.
- Do zobaczenia. - Pa.
No to jazda.
Jaka śliczna!
Piękna.
Wow.
Wyglądasz przepięknie.
Dziękuję.
- Jak Kopciuszek. - Co nie?
Nie, czekaj.
Za kilka minut mój ślub.
Ojejku.
Kocham tego faceta. Na pewno. Naprawdę. Tak.
Przytul mnie.
- Kocham cię. - Chcę cię tam zobaczyć.
- Pójdziemy do ołtarza. - Dziękuję. Kocham cię.
- Ja ciebie też. Piękna. - Dzięki. Ty też.
Dziękuję.
- Czekałem na ten dzień. I nadszedł. - Nadszedł, stary.
Edmond Lee Harvey, jedyny w swoim rodzaju.
Tak jest.
- Jazda. - Tak.
Dasz radę.
- No dobra. - No to jazda. Widzimy się.
Do zobaczenia.
Za kilka minut będzie mój ślub.
Czuję się świetnie.
Czuję się dobrze.
Pozdrowienia dla mojego kotka, KB.
Dajesz, stary. I KB.
TATA EDMONDA
Dziękuję.
- Co za obłęd. - Naciesz się tym.
- To się dzieje naprawdę. - Tak.
- Nigdy się tego nie spodziewaliśmy. - Nigdy.
Dziesięcioletni Edmond też nie.
A to dopiero nowy początek.
To prawda.
Nie zawsze będzie łatwo.
- Jestem na to gotowy. Jestem. - Wiem.
Gotowy na najlepszą część twojego życia.
A z dziećmi jest jeszcze lepiej.
Bardzo chcę dzieci. Gotowy. Na sportowców.
- Jasne. - Tak.
Będzie co robić.
Jesteś wspaniały.
W tym rozdziale osiągniesz cudowne rzeczy.
Dziękuję, Jessie.
- No proszę, mówisz do mnie po imieniu. - Próbuję.
Jazda.
Co tam, co tam?
Co tam, Brian?
No dobra.
Kocham cię.
- Dasz radę. - Tak. Dziękuję.
Tak jest, Edmond.
O mój Boże.
Dasz radę.
Właśnie się strasznie zdenerwowałam. Strasznie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Proszę wstać.
O kurde.
- Gotowa? - Kocham cię.
- Dbaj o nią. - Będę.
Wyglądasz świetnie! Tak pięknie.
- No więc… - Tak pięknie.
- Przytulisz mnie? - Pewnie.
- Wyglądasz tak pięknie. - Kocham cię. Bardzo ładnie wyglądasz.
Bardzo cię kocham. Naprawdę. Przysięgam.
- Ja ciebie też. - Bardzo.
Proszę usiąść.
Moje kochanie.
Tak bardzo cię kocham.
Edmondzie i Kalybriah,
oby wasze małżeństwo było bezpieczną przystanią, opoką,
czymś, co pozwala wam być najlepszą wersją siebie.
W każdym małżeństwie oprócz radości będą również trudności.
Obyście w trudnych chwilach pamiętali ten dzień
i miłość, którą czujecie teraz w sercach.
Traktujcie siebie nawzajem z szacunkiem
i często przypominajcie sobie, co was połączyło.
Ta ceremonia pokazuje, że chcieliście być przy sobie
i wspierać się bez względu na wszystko.
Zakochałem się w Kalybriah.
Bardzo cię kocham.
Szaleję za tobą.
Tak?
Moje emocje teraz szaleją, ale tak bardzo cię kocham.
Modliłem się o kogoś takiego jak ty. Naprawdę.
Kocham cię. Pragnę cię.
Wszystko, o czym rozmawialiśmy – nasza przyszłość, dzieci –
jestem gotowy. Pociągaj mnie do odpowiedzialności.
Jestem gotów rozwijać się jako mężczyzna.
Zaraz będziemy lepsi niż kiedykolwiek.
- Tak. - Dzięki nam.
Mam wielkie plany. Mamy wielkie plany.
- Jestem gotowy. - Tak.
Jestem tego pewny.
Wywieraj na mnie presję. Dam radę.
- Tak. Wiem. - Bardzo cię kocham.
Mój mały Lee.
Łatwo było się w tobie zakochać, tak bardzo łatwo.
W twojej historii.
Twoja historia cię kształtuje. Nigdy się jej nie wstydź.
Ona jest tym, kim jesteś.
Między innymi dzięki niej się w tobie zakochałam.
Twoja szczerość, twój optymizm…
„Nie skupiam się na negatywach, a na tym, co dobre”.
Właśnie to.
Jesteś bardzo silny, bardzo szczery.
Wszyscy cię kochają. Ty nie kłamiesz. Wiesz?
Jestem taka szczęśliwa, że to w tobie się zakochałam.
Kształtowałeś mnie, pomogłeś w rozwoju.
Pierwszy pokazałeś mi, nad czym powinnam popracować.
Nie nauczyłabym się tego bez ciebie. Jesteś wspaniały.
Bardzo się cieszę, że to ty, że mnie wybrałeś.
- Diabelnie cię kocham. - A ja ciebie.
Bardzo cię kocham.
Kalybriah i Edmondzie,
postanowiliście się zaręczyć i spędzić razem resztę życia
na podstawie głębokiej więzi emocjonalnej.
Wygląd, wiek, finanse
i inne powierzchowne kwestie tego świata nie miały dla was znaczenia.
Nadszedł czas, by zdecydować, czy miłość jest ślepa.
Czy weźmiecie ślub i razem stawicie czoła życiu
jako mąż i żona?
Czy może odejdziecie na zawsze?
Edmondzie, czy bierzesz Kalybriah za żonę,
aby dbać o nią od tego dnia,
kochać ją, szanować i troszczyć się o nią
w zdrowiu i w chorobie,
zapominając o innych
do końca waszych dni?
Tak.
Kalybriah,
czy bierzesz Edmonda za męża,
aby dbać o niego od tego dnia,
kochać go, szanować i troszczyć się o niego
w zdrowiu i w chorobie,
zapominając o innych
do końca waszych dni?
Przykro mi.
Bardzo mi przykro.
Zasługujesz na kogoś, kto przed ołtarzem ma 100% pewności,
a ja jej w tym momencie nie mam.
Moje „nie” nie oznacza, że cię nie kocham.
Nie oznacza, że cię nie akceptuję.
Wiem, tak mi przykro.
Nie…
Kurwa, co jest?
To nie było łatwe.
Nie była to łatwa decyzja.
Tak mi przykro.
Bardzo mi przykro.
Tak mi przykro.
Przykro mi.
- W porządku? Czy…? - No… muszę powiedzieć, że tak.
- Nie musisz. - Tak. Ale nie jest.
- W porządku, ale nie. - Tak wygląda silna osoba.
To nic, jeśli nie jest w porządku.
I przykro mi, że to przeze mnie.
- Tak. - Nie…
Naprawdę mi przykro.
Szanuję cię, co by nie było.
I wzajemnie.
- Jesteś wspaniała. - Bardzo przystojny.
Dziękuję. Ty tak świetnie wyglądasz.
Zakochałem się w tobie na ślepo, ale, kurka, taka piękna.
Masz najlepsze ciało, jakie widziałam.
Dziękuję za zrozumienie.
Wspaniały.
Wystarczasz.
Ale muszę posłuchać moich wątpliwości.
Wiem, że mieliśmy dość czasu.
To była trudna decyzja.
- Po prostu… - Co jest?
Wiem, jak wspaniale…
Przynajmniej za jakiś czas.
- Nigdy cię nie skreślę. - Wiem.
- Tak, słucham. - Naprawdę się zakochałem.
Ja też.
To było szczere.
Dlatego właśnie zostałam.
Jesteś ważnym etapem w moim życiu.
Bardzo ważnym. Nigdy cię nie zapomnę.
I nie była to łatwa decyzja.
Biłam się z myślami, aż wreszcie już nie mogłam.
Nie umiałam zdecydować.
Ale samo to, że nie umiałam, było moją odpowiedzią.
Zasługujesz na kogoś, kto jest pewien.
- Przejdę się. - Śmiało.
APARTAMENT PANNY MŁODEJ
Mam wyrzuty sumienia.
Dlaczego?
No taka była moja decyzja, ale widziałam, jak go zraniła.
A gdybyś powiedziała „tak”? Jak by to…?
Byłabym nieszczęśliwa.
- Ale to wspaniały człowiek. - Wspaniały.
Ale mam takie wyrzuty.
Nie miej wyrzutów za to, że wybrałaś siebie.
- Ale mam. - Niepotrzebnie.
Tak, to bolało, bo jako ludzie nie chcemy nikogo krzywdzić.
Ale najbardziej skrzywdziłoby go życie w kłamstwie.
Tak.
Ale mam wyrzuty sumienia,
bo ja naprawdę go kocham.
Tak.
Chcesz pobyć sam? Mogę z tobą zostać?
Mogłabyś zostać.
Ojejku.
- Bóg ma inne plany. - Wiem.
Bóg ma inne plany. Jeszcze nie wiesz jakie.
Przysięgam, że byłem dla niej dobry.
- Wiem. - No…
Wiem.
Po prostu nie… No…
Nie była diamentem.
Może szafirem. Ale czeka na ciebie diament.
- Tak. - Zasługujesz na niego.
Nie ukrywam. Jest ciężko. To była najlepsza szansa.
- Nieprawda. - Prawda.
Robiłem wszystko inne. Nawet to.
- Co zostało? - To nie najlepsza szansa.
Poślub niewłaściwą osobę i weź rozwód
albo znajdź właściwą, która chce być z tobą na każdym etapie tej drogi.
Każdy, kto cię poznaje, kocha cię.
Nawet nauczyciele, których doprowadzałeś do szaleństwa.
Wszyscy.
Kiedy byliśmy na twoim meczu na ostatnim roku studiów,
kucharze uniwersyteccy ci kibicowali,
bo masz wpływ na każdego, kogo spotykasz.
Świecisz jasno.
Tak.
O kurde.
Spodziewałem się, że powie „tak”, więc jestem w szoku, że nie powiedziała.
Nie ma tu żadnych pozytywów. No…
Do bani. To boli.
Dajesz z siebie wszystko, traktujesz kogoś najlepiej, jak umiesz…
Po prostu…
to tak bardzo boli.
To boli.
Dalej sam na świecie.
Hej.
Co tam? Jak ci minął dzień?
Obudziłam się dziś o 4.30.
W totalnej panice.
Czuję, że się mijamy, jak dwie bardzo różne osoby.
Aż tak się nie różnimy. Ciągle to powtarzasz, a ja tego nie widzę.
No różnimy się.
Ty jesteś bardzo prosty i…
codziennie robisz to samo, jesz to samo i tak dalej.
Ty wybrzydzasz, ja lubię nowości.
No i co z tego?
Nie musisz jeść tego samego,
robić tego samego, co ja.
To dziwny przykład na to, że do siebie nie pasujemy.
Gdybym miał milion czy ileś dolarów… robiłbym z tobą, co chcę.
Wiem. Wiem, że zachęcasz mnie do tego,
żebym nadal robiła to wszystko, co robiłam, sama,
ale ja od czterech lat robię te rzeczy sama,
no i chcę je teraz robić z partnerem.
Nigdy nie miałam partnera z dzieckiem.
Wszyscy moi byli faceci mieli dość elastyczny grafik.
Wszyscy moi przyjaciele tak samo, no więc…
To dlaczego mnie wybrałaś w kabinach?
No nie zdawałam sobie sprawy, że masz taki sztywny grafik.
Mówiłem ci, że musisz coś poświęcić, żeby być ze mną i z Lucą.
Mówiłem ci to.
Nie jest to łatwe.
- Tak. - Jestem, kurwa, zwyczajnym facetem.
Chcę być dobrym ojcem i utrzymywać rodzinę.
Mówiłem ci, że chyba każdy chciałby być na twoim miejscu.
Ale pamiętaj też, że wyprzedzasz mnie o pięć lat.
No więc nie wiem.
Wiem, że za półtora roku możesz być w innej sytuacji.
Za dwa lata, za trzy lata.
Bardzo łatwo cię kochać.
Na początku kierowałam się tym…
że przeciwieństwa się przyciągają…
Ale wciąż mam wątpliwości.
Nie powinnam się tak czuć przed moim ślubem.
Naszym ślubem.
No i przepraszam cię za to, że…
Za co?
Że nie mam dla ciebie więcej empatii,
zrozumienia i…
tego, czego potrzebujesz u narzeczonej.
Po prostu… Nie mogę tego kontynuować.
Tak bardzo cię kocham, ale po prostu…
czuję, że to nie to.
Z taką świadomością
nie było mowy, żebym poszła do ołtarza,
żebyśmy przez to przechodzili.
Przepraszam, że cię nie kochałam i…
nie akceptowałam cię tak, jak tego potrzebowałeś.
Naprawdę. Bo ty na to zasługujesz.
Dziękuję, że przedstawiłeś mi Lucę.
Wiem, że to było ogromnie ważne.
No i…
mnie też jest ciężko.
No ja nie mam nic więcej do dodania, więc…
Jadę odebrać Lucę ze szkoły.
Przykro mi.
Kocham cię, Jordan.
My się nie różniliśmy.
Jedyna różnica to styl życia,
to, że ona ma dość pieniędzy, żeby już nigdy nie pracować, a ja nie.
Myślę, że gdybym miał dość kasy, żeby nie musieć pracować,
bralibyśmy teraz ślub.
Czy czegoś żałujesz?
Żałuję, że przedstawiłem ją synowi.
Myślę, że ona nie kocha mnie za to, kim jestem. Więcej nie muszę wiedzieć.
W kabinach kierowałam się tym, że jest samotnym ojcem.
Ekscytowało mnie to.
Ale chyba nie przemyślałam tego, jakie to trudne,
tego, że będę musiała iść na wiele ustępstw,
jeśli chodzi o to, jak obecnie żyję.
Może po prostu nie nadaję się na macochę.
Szczerze mówiąc, zastanawiam się, czy…
w ogóle nadaję się na mamę.
Nie wiem, może jestem zbyt…
zaabsorbowana własnym życiem.
W tym eksperymencie chciałam po prostu znaleźć miłość i partnera.
Zawsze będę kochać Jordana.
Ale nie jest moim partnerem.
Jejku.
Dalej się nie poddawaj.
Tak.
Ale wiem, że zraniła twoje uczucia.
No właśnie.
Miłość to nie szczęśliwe zakończenie.
Miłość to doświadczenie pisania swojej historii.
To nie jedna chwila, nawet ta.
To wszystkie chwile.
Te ważne, jak „kocham cię”…
- Kocham cię. - Też cię kocham.
- …zaręczyny… - Jestem narzeczoną.
…ale przede wszystkim milion małych chwil pomiędzy tymi ważnymi.
Wiedziałeś, co to jest!
Masz kłopoty.
- Naprawdę? - Tak.
Nie odzywaj się do mnie. Nie.
Moja miłość jest prawdziwa.
Mam kłopoty.
To wspólne sprawunki.
Zdrowie!
Spotkania z przyjaciółmi, wspólne kolacje, przytulanie się w domu
albo po prostu zasypianie obok siebie.
Te codzienne chwile łączą się w jedno wspólne doświadczenie.
To mój facet!
W waszą historię.
Napisy: Katarzyna Puścian