Άναψέ το. Άναψέ το...
Υπόταξε τη θάλασσα.
Είναι στα 145.
Δύο φορές οι σφυγμοί του.
Τον τελευταίο χρόνο,
εξερευνώ την επιστήμη της μακροζωίας.
Κάνω ό,τι μπορώ για να σταματήσω τον χρόνο.
Αργά ή γρήγορα, όμως, το γήρας και ο θάνατος θα νικήσουν.
Τι θα κάνω, λοιπόν;
Θα με δέσεις.
Αυτό δεν ήταν στην αρχική συμφωνία.
Τρομερά ελκυστικό.
Λοιπόν, Κρις. Θα βάλουμε τα βαρίδια.
Από ό,τι φαίνεται, αυτό πρόκειται να κάνω.
Αυτό το έγκλημα κατά της μόδας λέγεται κοστούμι προσομοίωσης γηρατειών.
Σχεδιάστηκε στο MIT και προσαρμόστηκε ειδικά για το σώμα μου.
Οι ιμάντες περιορίζουν την κίνηση.
Και θα κουβαλάω επιπρόσθετο βάρος 14 κιλών.
Και αυτά τα παπούτσια θα με κάνουν ασταθή.
Τα κάνω όλα αυτά για να μπορέσω να βιώσω
πώς θα νιώθω το σώμα μου σε 50 χρόνια.
Είμαι περίεργη να δω πώς θα είσαι στα 87 σου.
Και η γυναίκα μου η Έλσα ενδιαφέρεται υπερβολικά πολύ.
Σ' αρέσει το κοστούμι, έτσι;
-Αφήστε τον έτσι. -Μπορώ να το βάλω όταν βγούμε ραντεβού.
"Μην ντυθείς πυροσβέστης.
-Βάλε το κοστούμι του γέρου." -Έτσι.
Περιέργως, οι επιστήμονες που μελετούν τη μακροζωία θεωρούν ότι στοιχείο-κλειδί
για μια μακρά, υγιή ζωή δεν είναι η αντίσταση στα γηρατειά,
αλλά η αποδοχή τους.
Θα χάσεις την ακοή σου.
Είσαι πολύ αστείος.
Στη μάχη που δίνω για να μείνω νέος, θα κερδίσω μαθαίνοντας πώς να γεράσω.
Θα χάσεις μέρος της όρασής σου.
Αυτό είναι χάλια.
Κρις.
Φρικτό.
-Πώς νιώθεις; -Γέρος.
Λοιπόν, περνάμε, περνάμε.
Όλοι στην πρόβα.
ΣΚΗΝΙΚΑ ΜΗΝ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙΤΕ
Μου είπαν μόνο ότι θα μεταφερθώ 50 χρόνια στο μέλλον
και ότι για τρεις μέρες θα ζήσω ως ογδοντάρης.
ΚΡΙΣ ΧΕΜΣΓΟΥΟΡΘ ΗΜΕΡ. ΓΕΝΝΗΣΗΣ 8/11/1983
Πηγαίνετε στη ρεσεψιόν.
Δημιουργός αυτής της παράξενης δοκιμασίας είναι ο δόκτωρ Μπι-Τζέι Μίλερ.
Περίφημος ιατρός παρηγορητικής φροντίδας.
Το έργο του εστιάζει στην επίδραση που μπορεί να έχει
η αποδοχή του γήρατος και του θανάτου.
Σκοπός μου είναι να ανασχεδιάσω τον τρόπο με τον οποίο πεθαίνουμε.
Ο Κρις θα συμμετάσχει σε ένα πραγματικά μοναδικό πείραμα.
Έτοιμος, γέρο;
Δεν ξέρω. Ρώτα με ξανά σε τρεις μέρες.
Κάνουμε κάτι τολμηρό και πρωτοποριακό.
Θα συνδυάσουμε τις τέχνες και τις επιστήμες
χτίζοντας έναν κόσμο όπου ο Κρις θα ενσωματωθεί πλήρως.
Τον τεχνητό κόσμο ενός γηροκομείου.
Μετά από τρεις μέρες...
ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΟ ΣΑΝΣΕΤ ΠΑΪΝΣ
...θα σκοτώσουμε τον Κρις Χέμσγουορθ.
ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΚΡΙΣ ΧΕΜΣΓΟΥΟΡΘ
Πιο σιγά! Γιατί πας τόσο γρήγορα;
Χαλάρωσε, θα φτάσουμε.
Μήπως να οδηγήσω εγώ;
Αποκλείεται!
Δεν βλέπω και δεν ακούω τίποτα.
Καλώς όρισες στο Σάνσετ Πάινς.
Το νέο μου σπίτι.
ΑΠΟΔΟΧΗ
Ο νέος κολλητός μου.
Επιτέλους, φτάσαμε. Αυτό περίμενα τόσο καιρό.
Την ευκαιρία να νικήσω τα γηρατειά.
Γεια σας.
Πόσο δύσκολο να είναι;
Ο Κρις δεν ανησυχεί πολύ, αλλά νομίζω υποτιμά τα γηρατειά.
Νομίζω θα θέλει να φύγει όσο το δυνατόν συντομότερα.
ΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΜΕΝΟΥΝ ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΖΩΗΣ
Εδώ είμαστε.
Εντάξει.
-Έλσα. -Γεια. Με βλέπεις;
Πού πάμε;
-Κοίτα εδώ. Γεια σας, γεια σας. -Τι κάνετε;
Κρις. Χάρηκα, φίλε.
Χάρηκα πολύ.
Μπι-Τζέι. Πώς νιώθεις με το κοστούμι;
Είμαι λίγο πιο βαρύς και αργός, αλλά...
-Αυτός είναι ο σκοπός. -Ακριβώς.
Αυτό είναι το πρώτο μέρος της δοκιμασίας.
Το δεύτερο είναι... αυτό το μέρος.
-Ναι. -Το Σάνσετ Πάινς.
Είναι ένα γηροκομείο που φτιάχτηκε για εσένα.
Εντάξει.
Είναι ένα τριήμερο βιωματικού θεάτρου.
Θα είναι κάπως σουρεαλιστικό.
Αλλά υπάρχει και ρεαλισμός στον σουρεαλισμό.
Μπράβο!
Όλοι οι ηλικιωμένοι που θα γνωρίσει είναι απολύτως πραγματικοί.
Θα αλληλεπιδράσουν με τον Κρις
για να μπορέσει να συσχετιστεί μαζί τους.
Οι εργαζόμενοι του γηροκομείου, όμως, είναι ηθοποιοί.
Θα φέρονται στον Κρις σαν να είναι 87 ετών.
Θα μείνουν στον ρόλο.
Συγγνώμη για τη διακοπή, γιατρέ. Καλώς ορίσατε,
κύριε Χέμσγουορθ, στο Σάνσετ Πάινς, όπου ζούμε κάθε μέρα στο έπακρο.
Λέγομαι Σοφία. Είμαι φροντίστρια.
Θα σας πάω στην προσαρμογή.
Μπορείτε να αποχαιρετιστείτε τώρα.
-Τα λέμε. -Γεια σου.
Λοιπόν.
Θα περπατήσετε ή θέλετε καροτσάκι;
-Θα περπατήσω. -Κανένα πρόβλημα.
Υπάρχει μια περίοδος προσαρμογής
εδώ στο Σάνσετ Πάινς.
Είναι φυσικό να νιώθετε λίγο εκτός τόπου,
αλλά σας διαβεβαιώ,
η κοινότητά μας είναι φιλική και υποστηρικτική.
Εδώ έχει κάγκελο. Θα σας ζητήσω να κρατηθείτε.
Έτσι, ωραία. Είστε εντάξει;
-Ναι, ευχαριστώ. -Ναι;
Μπράβο!
-Η Τζόι θα κάνει την εισαγωγή σας. -Εντάξει.
Μετά θα δείτε το δωμάτιό σας.
Είναι τρελή εμπειρία.
Προσπαθώ να την αφομοιώσω, αλλά...
είναι παράξενα.
-Γεια, Τζόι. -Χαίρετε.
Ο κος Χέμσγουορθ, νέος ένοικος.
Γεια σας, κύριε Χέμσγουορθ.
Καλώς ορίσατε στο Σάνσετ Πάινς, όπου ζούμε κάθε μέρα στο έπακρο.
-Τέλεια. -Θα σας περάσω στο σύστημα.
Δώστε μου ένα λεπτό.
Λοιπόν, θα χρειαστώ αυτά...
Το κοστούμι είναι απαίσιο, είναι πάρα πολύ άβολο.
Όλα είναι βαριά.
Νιώθω πολύ περιορισμένος.
Με την απώλεια της όρασης και της ακοής
χάνω περίπου το 20-30% όσων λέγονται.
Κοιτάξτε στον φακό, παρακαλώ. Τέλεια, είμαστε έτοιμοι.
Είναι κάτι που σε αποξενώνει, διότι όλα γύρω σου
τα νιώθεις κάπως απόμακρα.
Πώς τα πας;
Συγγνώμη;
-Πώς τα πας; -Συγγνώμη, συγγνώμη.
-Είμαι λίγο αποπροσανατολισμένος. -Ναι.
Δεν βλέπω και δεν ακούω καλά.
-Αυτός είναι ο σκοπός, έτσι; -Σωστά.
Μέρος του λόγου που κάνουμε αυτήν τη δοκιμασία
είναι διότι ζούμε σε μια εποχή μεγάλης άρνησης όσον αφορά το γήρας
και άρνησης όσον αφορά τον θάνατο. Αυτό είναι κάπως αγχωτικό.
Είναι κακό για την πίεση του αίματος, για τις ορμόνες μας,
για τη νευροχημεία του οργανισμού.
Όλα αυτά έχουν άμεση επίδραση
στο σώμα μας. Αυτό το στρες μειώνει τη ζωή μας.
Βλέπουμε όλο και περισσότερες έρευνες ειδικών
που υποδεικνύουν ότι αν όντως αποδεχθούμε αυτήν την πραγματικότητα,
και βρούμε τρόπο να δεχθούμε και να μεριμνήσουμε για τα γηρατειά,
θα είμαστε πιο χαρούμενοι και ίσως ζήσουμε περισσότερο,
όχι μόνο μερικές ημέρες, αλλά ίσως και πολλά χρόνια.
-Ναι. -Τρομερό.
Βγάζει νόημα;
Λοιπόν, είστε έτοιμος.
Έτοιμη η ταυτότητά σας.
Μπορείτε να ελέγξετε ότι τα στοιχεία σας είναι σωστά,
ημερομηνία γέννησης και ορθογραφία;
Η ορθογραφία είναι σωστή, η φωτογραφία δεν ξέρω.
Τι μου συνέβη;
Εσύ είσαι, φίλε μου. Αυτός ο όμορφος γέρος.
-Τρομερό. -Ναι.
Δύσκολα 50 χρόνια.
Θέλετε βοήθεια με το κορδόνι;
Θα το περάσω στην κεφάλα μου. Ορίστε.
Ναι!
Ορίστε.
Είναι επίσημο. Είστε ο νέος μας ένοικος. Μάικλ.
Τι κάνετε; Είμαι ο Μάικλ, φροντιστής.
-Τι κάνεις; -Καλώς ορίσατε.
-Ναι. -Όπου ζούμε...
Όπου ζούμε κάθε μέρα στο έπακρο. Τέλεια φωτογραφία, φίλε.
-Ευχαριστώ. -Πού;
-Διαμέρισμα εννέα, στα Έλατα. -Έλατα.
-Έλατα; -Είναι ωραίες σουίτες.
Τις επόμενες ημέρες, ο Κρις θα ταξιδέψει 50 χρόνια στο μέλλον
και θα γνωρίσει μια επιταχυμένη εκδοχή των γηρατειών.
Σ' αρέσει το κροκέ;
-Όχι πολύ. -Δεκτό.
Έτσι θα πάρει μια ιδέα, όχι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο,
αλλά και πρακτικά, του πώς αισθάνεται κανείς
όταν είναι γηραιότερος και θα αρχίσει να κατανοεί
πώς είναι να οδεύει κανείς προς το τέλος της ζωής του.
Κράτα γερά, Φρεντ.
Τα πράγματα θα γίνονται όλο και πιο περίεργα.
Ποτέ.
Περνάει φρέσκο κρέας, κυρίες μου.
-Καλημέρα. -Έλα, Κρις.
Είναι πολύ ωραίο περιβάλλον.
Πολύ φιλικό.
-Καλώς τον. -Ευχαριστώ.
-Γεια, Φραν. -Έτοιμος.
Θα σας χαιρετήσουμε αργότερα. Μείνε μακριά απ' αυτήν τη γυναίκα.
-Μάλιστα. -Είναι μεγάλη τζογαδόρος.
Δεν παίζω πολύ χαρτιά.
Ωραία. Ίαν, τι κάνεις;
-Γεια, πώς είστε; -Καλώς όρισες.
Μπορείς να πας όπου θέλεις.
Εκτός από εκεί. Μην ασχοληθείς με εκείνο το μέρος.
-Είναι απαγορευμένο. -Εντάξει.
Εδώ είμαστε. Το νέο σου σπίτι.
-Έφτασα. -Εδώ είσαι.
Πώς σου φαίνεται;
Τρομερό.
Μερικές αναμνήσεις.
Γέρασα γρήγορα.
Ο μεγαλύτερος μικροδείχνει.
Είναι τρελό.
Η Τζόι είπε ότι παλιά ήσουν ηθοποιός.
Ναι. Δεν νομίζω ότι θα το κάνω πια όταν τα μαλλιά μου θα είναι έτσι.
Νόμιζα ήταν τοπικό θέατρο, αλλά...
-Κυρίως τοπικό θέατρο. -Μπράβο.
ΘΟΡ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
Έχουμε και τα βιβλία σου.
Θορ για πάντα!
Η γυναίκα σου άφησε και μερικά πράγματα.
Θέλουμε να νιώθεις σαν στο σπίτι σου.
Έτσι όπως το βλέπεις, πώς σου φαίνεται;
Θα γινόταν σπίτι σου;
Αποπνέει μοναξιά, δεν νομίζεις;
Ναι;
Είναι λίγο σαν νοσοκομείο.
Ναι.
Είναι...
Έως τώρα, όλα είχαν μια αίσθηση θεατρικότητας.
Είχε πολλή πλάκα...
άλλα όταν βρέθηκα στο δωμάτιο,
άρχισα να συνειδητοποιώ λίγο περισσότερο το τι συμβαίνει
και να το αντιλαμβάνομαι.
Ενδιαφέρον.
Κρις, θα κατεβάσω αυτήν την τσάντα
και μετά θα γνωρίσεις τον Γκάρι.
Είναι ο παρτενέρ σου.
-Ναι. -Εντάξει.
Θα σου δείξει τέλειες δραστηριότητες. Είναι ωραίος τύπος, μάστερ στο τάι-τσι.
-Τέλεια. -Ναι.
Ο Γκάρι είναι θρύλος εδώ.
Πρόσεξε αν σε προκαλέσει σε κάτι.
Ναι, είμαι κι εγώ ανταγωνιστικό πνεύμα.
Τι κάνεις, Γκάρι;
-Καλά. -Από εδώ ο Κρίστοφερ.
Γεια. Καλώς όρισες στο Σάνσετ Πάινς, Κρις.
-Ευχαριστώ. -Είναι ο παράδεισος της συνταξιοδότησης.
Είναι;
Τι κάνει κανείς εδώ;
Έχουμε παράδοση στο μπίνγκο.
-Μπίνγκο; -Μπίνγκο!
-Εντάξει. -Ναι.
Γυμνάζει το μυαλό.
Το μπίνγκο δεν είναι... τόσο απαιτητικό σωματικά.
Αν θέλεις έχουμε πινγκ-πονγκ και γυμναστήριο για γυμναστική.
-Ναι. -Και αεροβική.
Φανταστικά.
-Θα συμμετέχεις; -Βέβαια.
Από εδώ. Πρόσεξε, ναι;
Πώς είμαστε, όλοι; Έτοιμοι να ξεκινήσουμε;
Το μάθημα αεροβικής! Να ο Γκάρι. Πέρασε.
Από εδώ, Κρις.
Και έφερε τον νέο μας ένοικο. Γεια σου, Κρις. Καλώς όρισες.
-Χάρηκα. -Τι κάνεις;
Οι επιστήμονες στο ΜΙΤ που έφτιαξαν το κοστούμι
παρατήρησαν ότι όσοι το φορούν περνάνε από τρεις διακριτές φάσεις.
Πρώτα είναι η άρνηση, όπου μάχονται με το κοστούμι.
Λοιπόν, ξεκινάμε με μια βαθιά αναπνοή, με τα πόδια ανοιχτά.
Εισπνοή.
Τώρα δίνουμε στον Κρις την ευκαιρία να παλέψει ενάντια στο κοστούμι.
Του δίνουμε την ευκαιρία να νικήσει τα γηρατειά... εν μέρει.
Δεξιά. Αριστερά. Δεξιά. Ωραία κίνηση. Μπράβο, κουνήστε όλο το κορμί.
Ναι!
Βάζουμε και χέρια. Ναι! Λίγο δραματικότητα.
Σαν να είστε στο κλαμπ.
Όταν πηγαίνατε, καταλαβαίνετε.
Τότε που πηγαίναμε. Σαν χθες μου φαίνεται.
Λοιπόν. Πάμε στους γοφούς.
Κίνηση πίσω και ώθηση.
Πίσω και ώθηση.
Δείτε όλοι τον Γκάρι.
Εμπρός. Είσαι εντάξει, Κρις; Θέλεις να καθίσεις;
-Όχι, καλά είμαι. -Καλά; Ωραία.
-Έτοιμος, Κρις; -Ναι, ναι, πάμε.
Σου 'ρχεται.
Εμπρός, γέρο.
Κάτι έχει η ρακέτα.
-Έτσι λένε όλοι. -Πάψε.
Το κοστούμι είναι βάρβαρο.
Επηρεάζει την κίνηση με πολλούς τρόπους. Και είναι εξουθενωτικό.
-Σάνσετ Πάινς. Σάνσετ Πάινς. -Σάνσετ Πάινς.
Εμπρός, Κρις, πες το.
Προσπαθώ να τα καταφέρω, αλλά...
Κουράζομαι πολύ.
Και βλέπω ότι χάνω τη μάχη.
Κρις, τα παρατάς κιόλας;
-Σκάσε, Γκάρι. -Κοίτα να δεις.
Είναι πολύ πιο δύσκολο από ό,τι νόμιζα ότι θα είναι.
-Σάνσετ Πάινς. Σάνσετ Πάινς. -Αρκετά με το Σάνσετ Πάινς.
Ας εκπνεύσουμε.
Αυτό ήταν το ζέσταμα, παιδιά.
-Τέλεια! -Τι;
Το έχεις, Κρις. Πώς νιώθεις;
Θα καθίσω ένα λεπτό.
Ο Κρις θα καθίσει για λίγο. Όλα καλά. Βήμα μαζί. Πάτημα. Πάτημα.
Πάτημα και βήμα. Πάτημα...
Το κοστούμι με κάνει να νιώθω άγχος για το μέλλον.
Αυτό που με φοβίζει
είναι η επιδείνωση των φυσικών μου δυνατοτήτων.
Να μην μπορώ να κινούμαι, να παίζω με τα εγγόνια μου,
να κάνω σερφ, δραστηριότητες.
Όλα όσα αγαπώ.
Μπορεί να γίνει απίστευτα απαιτητικό και σίγουρα τρομακτικό.
Μπράβο. Σας ευχαριστώ. Τα λέμε την άλλη φορά.
Ωραίο μάθημα.
Είσαι καλά, Κρις;
-Καλά, ευχαριστώ. -Πάρε τον χρόνο σου.
-Γεια, φίλε. -Γεια.
Ήθελα να δω πώς είσαι στο τέλος μιας πολύ μεγάλης ημέρας.
Ναι, πολύ μεγάλη μέρα. Νιώθω σαν να έκανα έντονη προπόνηση.
-Βέβαια, τα χρόνια περνάνε. -Ναι.
Γκάρι, σκέφτηκα ότι θα βοηθούσε τον Κρις
να του μιλήσεις για τη νιότη σου και το παρελθόν σου.
Όταν ήμουν μικρός, ήμουν σε πολύ καλή φυσική κατάσταση.
Ήμουν δραστήριος και ενεργός.
Ναι.
Το αγαπημένο μου ήταν το κουνγκ-φου.
Ήταν τεράστιο μέρος της ζωής και της ταυτότητάς μου.
Ήμουν πολύ καλός, κέρδιζα βραβεία και τίτλους.
Σε κάποια φάση μού απένειμαν μαύρη ζώνη από τον Ναό των Σαολίν.
Ήταν πραγματικά σημαντικό.
Μια μέρα έπαθα ένα ατύχημα την ώρα που έκανα προπόνηση.
Ζορίστηκα πάρα πολύ και διέλυσα το γόνατό μου.
Καθώς μεγάλωνα, το σώμα μου δεν ήταν ποτέ ξανά το ίδιο.
Δεν μπορούσα να είμαι αυτό που ήμουν.
Ως νέοι θεωρούμε τον εαυτό μας ανίκητο, λέμε ότι θα ζήσουμε για πάντα.
Δεν σκεφτόμαστε ότι, καθώς γερνάμε,
καταλαβαίνουμε ότι μέρη του σώματος αρχίζουν να μη λειτουργούν πια.
Αλλά η αλήθεια είναι
ότι θα μεγαλώσουμε και το σώμα μας θα μας προδώσει.
Σταδιακά, λοιπόν, πρέπει να αποδεχθούμε...
-Ναι. -...την κατάσταση.
Και τότε βρήκα το τάι-τσι.
Ένα πρωί που περπατούσα,
είδα μια ομάδα ηλικιωμένων να κάνουν αυτές τις αργές ασκήσεις.
Η ισορροπία που είχαν,
η ευελιξία και η χάρη τους μου κίνησαν πολύ την περιέργεια.
Είδα κάτι που μπορούσα να κατανοήσω.
Μια ευκαιρία...
Και άρχισα να μαθαίνω τάι-τσι.
Και το έκανα όλο και πιο πολύ.
Καθώς μάθαινα για αυτό, βρήκα έναν νέο τρόπο
να συνδέομαι με το σώμα μου.
Μου δίδαξε πολλά πράγματα και έναν νέο τρόπο αντίληψης της ζωής.
Ίσως αυτό είναι κάτι που θα σου φανεί χρήσιμο.
Ένα λάθος που κάνουμε είναι να θεωρούμε το γήρας αποτυχία,
ότι το σώμα μας μας προδίδει.
Αυτό είναι μόνο το πώς το βλέπουμε.
Ακόμα κι αν το σώμα μας αποδυναμώνεται, ανοίγεται σε κάτι καινούργιο.
Μπορεί, εν μέρει, να μικραίνουμε,
αλλά υπάρχει χώρος να μεγαλώσουμε με άλλο τρόπο.
Οι άνθρωποι διαπρέπουμε όταν φτάνουμε στα όριά μας.
-Ακριβώς. Ναι. -Είναι δώρο με τον τρόπο του.
Ναι. Είναι μια αποκάλυψη. Όταν αρχίζεις να αποδέχεσαι τα πράγματα
όπως είναι,
βρίσκεις κάτι ακόμα βαθύτερο και ακόμα πιο πολύτιμο.
Πολλά από όσα λέτε μου ακούγονται πολύ σωστά
και με κάνουν να σκέφτομαι ότι δεν είναι κακό να...
Να βρεις τρόπο... να αναδιαμορφώσεις και να προσαρμόσεις τα πράγματα.
Πάμε να δοκιμάσουμε μερικές κινήσεις τάι-τσι;
-Πάμε. -Ωραία.
Ελπίζω ότι ακούγοντας για τις εμπειρίες μου
ο Κρις θα μάθει ότι υπάρχουν τρόποι
που μπορεί κανείς να συνεχίσει να ζει τη ζωή που θέλει.
Μπορείς να διευρύνεις τον εαυτό σου.
Για να ανακαλύψεις μια βαθύτερη κατανόηση του σώματός σου.
Χάρηκα που μίλησα στον Γκάρι.
Είδα ότι ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι το κοστούμι γήρατος
δεν θα έπρεπε να είναι ανταγωνιστικός, αλλά προσαρμοστικός και εξελικτικός.
Λοιπόν, η μία μέρα πέρασε. Γηροκομείο Σάνσετ Πάινς.
Είμαι συνταξιούχος και νιώθω πολύ γέρος μετά τη μέρα με το κοστούμι.
Ήταν περιοριστικό.
Άρχισα να εκνευρίζομαι, ειδικά όταν μου μιλούσε κόσμος,
με τον τρόπο που ίσως πολλοί μιλάμε στους ηλικιωμένους,
που είναι να μιλάμε πολύ αργά και καθαρά.
Ο τόνος μας γίνεται κάπως πατροναριστικός.
Ελπίζω να μην το κάνω αυτό, όταν μιλάω σε ηλικιωμένους.
Τώρα πρέπει να βολευτώ στο δωμάτιο.
Έχω ένα τεράστιο κρεβάτι που θυμίζει περισσότερο
τα κρεβάτια των παιδιών μου. Τι άλλο έχουμε;
Αυτό είναι όλο. Είναι λίγο σαν φυλακή.
Λοιπόν, καληνύχτα.
ΗΜΕΡΑ ΔΥΟ ΑΠΟΜΕΝΟΥΝ 2 ΗΜΕΡΕΣ ΖΩΗΣ
Καλημέρα, ένοικοι.
Άλλη μια όμορφη μέρα εδώ στο Σάνσετ Πάινς,
όπου ζούμε κάθε μέρα στο έπακρο. Έχουμε πολλές δραστηριότητες σήμερα
και το βράδυ
έχουμε τον χορό μας. Μην ξεχάσετε τα παπούτσια του χορού.
Καλημέρα, Κρις!
Η δεύτερη ημέρα είναι η ημέρα του εγκλιματισμού.
Γεια, Κρις.
Οι ερευνητές του ΜΙΤ παρατήρησαν ότι, για τα άτομα που φορούν το κοστούμι,
το δεύτερο στάδιο είναι αυτό της προσαρμοστικής απόκρισης.
Φτάσε τα δάχτυλα των ποδιών σου.
Αν πρόκειται να αποκομίσω οφέλη μακροζωίας από την εμπειρία μου...
ο στόχος μου σήμερα είναι να προσαρμοστώ στη ζωή με το κοστούμι.
-Τρομερό. -Πρώτα-πρώτα...
ο επαναληπτικός αγώνας.
Έτοιμος, Κρις;
Αυτήν τη φορά επιστράτευσα συμπαίκτη για διπλό, τον Ντάγκλας.
Ωραία βολή.
Γκάρι!
Ωραία βολή.
Κοίτα εδώ.
Δεν θα δούμε, χτύπα την μπάλα.
Σου 'ρχεται.
-Τέλος, φτάνει. -Δεν παίζω άλλο.
Ήρεμα.
Ο Κρις προσπαθεί να προσαρμοστεί στο κοστούμι...
και να βρει τρόπο να λειτουργεί με αυτό.
Είμαι πολύ γέρος για...
Αλλά εξακολουθεί να πιστεύει ότι είναι κάτι που πρέπει να νικήσει.
Αλλά με την προσαρμογή δεν θα νικήσει το κοστούμι.
ΘΟΡ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΚΡΙΣ ΧΕΜΣΓΟΥΟΡΘ
Προσπαθώ να προσαρμοστώ στο κοστούμι.
Αλλά, κατά βάση, με ενοχλεί.
Δικό μου αυτό.
-Ευχαριστώ πολύ. -Καλό παιχνίδι.
Ίσως είναι ώρα να δοκιμάσω κάτι λιγότερο σωματικό.
Είσαι καλά, Κρις;
Καημένε γέρο.
Και λίγο πιο δημιουργικό.
Καλημέρα σε όλους. Καλώς ορίσατε στο μάθημα εικαστικών.
Θα κάνουμε αυτοπροσωπογραφίες.
Μην με κοιτάτε έτσι, σήμερα θα εξερευνήσουμε την ταυτότητά μας.
Διασκεδάστε το.
-Εντάξει. -Διασκεδάστε.
Γεια, Κρις. Είμαι η Νάταλι.
-Χάρηκα. -Ήθελα να σε καλωσορίσω.
-Καλή τύχη. -Ευχαριστώ.
Ο στόχος σήμερα είναι ο Κρις να προχωρήσει από την προσαρμογή
στο τελευταίο στάδιο του κοστουμιού.
Στην αποδοχή και την επίγνωση ότι πρέπει να βασίζεσαι σε άλλους.
Ποιο χρώμα προτιμάς;
Μ' αρέσει αυτό το μπλε-ροζ που έχει εδώ.
Εντάξει.
Στο κράνος μου;
Μάλλον θα το κάνει να φαίνεται πιο ενδιαφέρον, έτσι;
Ξέρω, θα κάνω λωρίδα, σαν να είσαι ραλίστας.
-Ραλίστας; -Ναι.
-Εδώ είμαστε. -Ραλίστας.
Μην κουνιέσαι.
-Λοιπόν; -Τι λέτε, παιδιά;
-Είναι τέλειο. -Ωραίο.
Πώς κουνιέσαι μ' αυτόν τον ιμάντα;
Ναι, είναι δύσκολο.
-Νιώθεις ογδοντάρης; -Ναι!
Τα χέρια μου είναι βαριά.
-Φαίνεσαι σφιγμένος. -Νιώθω σφιγμένος.
Ποιο είναι το μυστικό; Πώς είστε τόσο δραστήριοι;
-Κολυμπάω και περπατάω. -Ναι.
Βγαίνω και κάνω πράγματα. Κολυμπάω όλο τον χειμώνα.
-Είμαι δραστήριος στα 80 μου. -Ναι.
Εκτός από τη σωματική άσκηση, πρέπει να κρατάς και το μυαλό ενεργό.
Να έχεις καλή σχέση με την οικογένεια, τα παιδιά σου,
τα εγγόνια σου... να κάνεις πολλούς φίλους.
Ναι.
Καθώς θα το κάνεις αυτό, θα βοηθάς τον εαυτό σου
να διατηρεί τη νιότη του.
Αν ο Κρις αποδεχθεί τα γηρατειά και σταματήσει να πιστεύει στην ιδέα
της σωματικής ανεξαρτησίας,
θα μάθει να βασίζεται στους άλλους.
Θα υιοθετήσει μια ευρύτερη αντίληψη του εαυτού του,
που εμπεριέχει την αδυναμία, την ευαλωτότητα και το γήρας.
Αυτό είναι το μάθημα. Αν αποδεχθούμε αυτό το γεγονός,
τότε είναι που μπορούμε να βιώσουμε πόσο συνδεδεμένοι είμαστε
μεταξύ μας και με τον κόσμο γύρω μας. Είναι πολύ καλό για την υγεία.
-Έχεις παιδιά; -Ναι, τρία.
Πόσο είναι;
Εννιά κι επτά. Επτά τα αγόρια, δίδυμα.
-Ναι. -Σίγουρα πέρασες καλά όταν ήταν μωρά.
Ακόμα περνάω.
Σου λείπουν όταν δεν είσαι εκεί
-και γυρίζεις ταινίες; -Ναι, σίγουρα.
Ναι. Ναι.
Ωραίο φαίνεται. Μπράβο.
-Πες μου για το δικό σου, Κρις. -Δεν είμαι σίγουρος τι είναι.
Μοιάζει λίγο με εμένα και λίγο με κοάλα.
Θα του ζωγραφίσω ένα φύλλο ευκαλύπτου.
Όχι, είναι τέλειο.
Γεια, φίλε.
-Γεια. -Τι κάνεις;
Είπα να...
να βγάλω το κοστούμι μια στιγμή. Είναι πολύ ωραία που...
που παίρνω μια ανάσα.
-Ανακουφίζεσαι; -Ναι, πολύ.
Έχω καλά νέα, τότε.
Δεν χρειάζεται πια το κοστούμι.
Το πείραμα τελείωσε.
Φανταστικά.
Θα το αφήσω στον καναπέ.
Ακριβώς, ναι.
Το βασικό μάθημα είναι η αποδοχή.
Υπάρχουν ορισμένες μάχες που δεν πρόκειται να κερδίσουμε,
και δεν θα νικήσεις το κοστούμι...
Ναι.
...ή το γήρας, αλλά δεν πειράζει.
Ναι. Πώς το αποδέχεται, όμως, κάποιος αυτό το πράγμα;
Θα σου πω κάποια πράγματα για εμένα.
Όταν ήμουν 19 ετών και ήμουν δευτεροετής στο πανεπιστήμιο...
η ζωή ήταν τέλεια.
Εκείνο το φθινόπωρο,
ήμουν με κάτι φίλους και χαζολογούσαμε.
Ήμασταν στο τρένο, στη διαδρομή για το πανεπιστήμιο
και αποφασίσαμε να σκαρφαλώσουμε πάνω στο τρένο.
Ήταν ένα παρκαρισμένο τρένο.
Όταν σηκώθηκα όρθιος, φορούσα μεταλλικό ρολόι.
Όταν στάθηκα, ήμουν κοντά στην τροφοδοσία ρεύματος
και ο ηλεκτρισμός μεταδόθηκε στο ρολόι. Έγινε μια τεράστια έκρηξη
και όλα άλλαξαν μέσα σε μια στιγμή.
Έχασα ένα χέρι από τον αγκώνα και κάτω, τα δύο πόδια κάτω από το γόνατο
και παραλίγο να πεθάνω.
Με τσάκισε.
Η ζωή μου τελείωσε. Είχαν όλα χαθεί.
Και σκέφτηκα, "Ποιος είμαι τώρα;"
Αναγκάστηκα να δημιουργήσω ξανά τον εαυτό μου.
Η προσαρμογή θα βοηθούσε ως έναν βαθμό. Έπρεπε να το αποδεχθώ.
Και στην πορεία των χρόνων που χρειάστηκαν,
ήρθε μια στιγμή όπου αποχαιρέτησα το παλιό μου σώμα
και τον παλιό μου εαυτό.
Πέθανε.
Στο μέλλον μου...
ήξερα ότι η ταυτότητά μου δεν ήταν τα πόδια μου.
Κοιτιέμαι ενίοτε στον καθρέφτη...
και λέω, "Αυτή είναι. Αυτή είναι η ζωή μου."
Νομίζω ότι ένα στάδιο της αποδοχής είναι να αφήσεις να συμβεί η αλλαγή.
Έλα.
Μπράβο, κορίτσι μου.
Ήταν τεράστιο πράγμα για εμένα.
Τα χρόνια μετά το ατύχημα έμαθα να παίζω
με το πώς με βλέπω στον κόσμο.
Η έννοια του εαυτού μου επεκτάθηκε στο σημείο όπου μπορούσα
να προσαρμοστώ στην απώλεια άκρων,
αλλά και να αντλώ νόημα από την εμπειρία μου.
Μπήκα στην Ιατρική και ερωτεύτηκα τον τομέα της παρηγορητικής φροντίδας.
Ο κόσμος συχνά θεωρεί ότι αφορά αποκλειστικά το τέλος της ζωής.
Δουλειά μου είναι να φροντίζω όσους υποφέρουν και να βοηθώ
να βρουν νόημα στη ζωή τους.
Μπορείς να πεις ότι είναι κάτι σαν φιλοσοφία.
Έλα. Εδώ.
Η ιστορία μου είναι τραγική, αλλά είναι μία μόνο παραλλαγή ενός θέματος.
Όλοι υποφέρουμε και αντιμετωπίζουμε πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε.
Και αυτό μας οδηγεί στην αποδοχή,
όπου θέλω να φέρω τον Κρις.
Μιλώντας με τον Μπι-Τζέι θαυμάζω πολύ τη στάση του.
Πέρασε μία από τις δυσκολότερες εμπειρίες
και μάλιστα σε πολύ μικρή ηλικία,
αλλά κατάφερε να την αποδεχθεί,
κάτι που θεωρώ αξιοθαύμαστη προσέγγιση της ζωής.
Αρχίζεις να πιάνεις λίγο το νόημα
αυτού που αποκαλούμε "αποδοχή";
Ναι, κάτι που αποδέχθηκα και με το οποίο συμβιβάστηκα
είναι ότι δεν νιώθω ανίκητος.
Κάτι πολύ ενδιαφέρον το οποίο σκέφτομαι,
είναι ότι θα έρθει μια μέρα που δεν θα μπορώ να βγάλω το κοστούμι...
και είναι μια σκέψη που με τρομάζει, προσωπικά.
-Είναι μεγάλο πράγμα. -Ναι.
Σου ξυπνάει ένα σωρό ιδέες και... σκέψεις.
Και ο τρόπος ζωής μου εμπεριέχει πολλούς στόχους
και πολλές απαιτήσεις.
Μπορεί να είναι και επικίνδυνο. Σαν...
-Σίγουρα. -Γιατί υποθέτεις
ότι έχεις χρόνο για όλα, αντί να λες...
Σωστά.
Ότι ίσως δεν υπάρχει αύριο.
Ακριβώς. Ναι.
Έμαθα πόσο δύσκολο είναι να ζεις στη στιγμή.
Είναι κάτι που κάνεις καλά;
Είναι κάτι το οποίο ξέρω ότι θέλω να καταφέρω...
και να το κάνω καλύτερα.
Αλλά, για να είμαι απολύτως ειλικρινής με τον εαυτό μου,
δεν το κάνω. Και τώρα...
Τώρα σκέφτομαι, "Τι είναι όντως σημαντικό;"
Και νιώθω ότι είμαι διαρκώς απασχολημένος
και δεν βλέπω καν τα παιδιά μου όσο θα ήθελα.
Και όλο αυτό με κάνει να σκέφτομαι...
Πόσο εύθραυστα είναι όλα.
Θέλω να το πω σωστά.
Εγώ...
Δουλεύω πάρα πολύ σκληρά εδώ και 10-12 χρόνια
και συνειδητοποιώ ότι πολλές από τις αναμνήσεις μου...
είναι στιγμές που έχουν περάσει γρήγορα. Και εύχομαι να μπορούσα να σταματήσω
και να τις απολαύσω περισσότερο. Και...
σκέφτομαι κάτι που μου είπε η μητέρα μου για μια πρόσφατη εμπειρία της,
όπου για μια στιγμή νόμιζε ότι έφτανε στο τέλος της ζωής της.
Και ότι ένιωσε...
απόλυτη γαλήνη με τις εμπειρίες της
και με το γεγονός ότι είχε τόσα άτομα που την αγαπούσαν γύρω της
και τόσα που αγαπούσε εκείνη, ότι είχε ζήσει γεμάτη ζωή.
Νομίζω ότι αυτό με επηρέασε, διότι...
Δεν θέλω πια να πρέπει να κάνω τα πράγματα βιαστικά.
Αυτή η εμπειρία με κάνει
να θέλω να κάνω ένα διάλειμμα από όλα
και να είμαι πιο παρών από ό,τι ήμουν.
Σε αυτό το σημείο ο Κρις ανοίγεται λίγο,
που είναι τεράστια στιγμή στον δρόμο προς την αποδοχή.
Είναι ώρα να κάνουμε τα μαθήματα ακόμα πιο προσωπικά.
Να ερευνήσουμε τη συναισθηματική απώλεια.
Το φινάλε της δεύτερης ημέρας είναι ένας χορός στο Σάνσετ Πάινς.
Θέλεις να δεις αν σου κάνει;
Αυτό που δεν ξέρει ο Κρις είναι ότι στον χορό
θα τον περιμένει η γυναίκα του η Έλσα.
Θεέ μου.
Η Έλσα συμφώνησε να φορέσει προσθετικά που θα την γεράσουν κατά 50 χρόνια.
Τελικά μου αρέσουν τα χέρια μου.
-Κοίτα χέρια! -Ναι. Ορίστε.
Κάθισα στην καρέκλα,
και άρχισαν να μου βάζουν τα προσθετικά
και ένιωθα πολύ παράξενα. Σκέφτηκα, δεν θέλω να το κάνω.
Για μια στιγμή είπα, "Δεν μπορώ να το κάνω."
Το γήρας είναι... κάτι το απειλητικό, και ειδικά για τις γυναίκες
σε αυτήν την κοινωνία. Με έκανε να σκεφτώ
πόση αξία δίνουμε στη νεότητα.
Αυτό είναι πιθανώς το πιο τολμηρό στάδιο του πειράματος.
Ο Κρις δεν ξέρει γι' αυτό. Θα είναι έκπληξη γι' αυτόν.
Ναι, βλέπω... τη μαμά μου.
Σε κάνει να αναρωτιέσαι αν πρόκειται να καταλήξεις έτσι
και είναι κάπως... δύσκολο.
Το ενδιαφέρον, όμως, είναι
ότι έρευνες δείχνουν ότι φοβόμαστε λιγότερο
τη δική μας αδυναμία και τον δικό μας θάνατο,
παρά τον θάνατο αυτών που αγαπούμε.
Για να το ερευνήσουμε αυτό περαιτέρω
θέλουμε να γνωρίσει ο Κρις άλλον έναν ένοικο του Σάνσετ Πάινς.
Λέγομαι Αϊσέα Βακαλαλαμπούρε. Κατάγομαι από τα νησιά Φίτζι.
Και είμαι 88 ετών.
Το τραπέζι σας. Θέλω να γνωρίσετε τον Αϊσέα.
Αϊσέα;
-Χάρηκα, Κρις. -Επίσης.
Ξέρεις τον Κρις Χέμσγουορθ;
Όχι.
Πώς νιώθεις εδώ, ζώντας ως συνταξιούχος;
-Πώς... -Πολύ διαφορετικά.
Γνώρισα φανταστικούς ανθρώπους.
Είναι μοναδική εμπειρία.
Μπορώ να σου πω
ότι το να είσαι ηλικιωμένος είναι το καλύτερο πράγμα,
και το γήρας είναι σημαντικό.
Ο Μπι-Τζέι είπε ότι είναι ευκαιρία να σε γνωρίσω,
γιατί έχεις σημαντική ιστορία.
Λοιπόν.
Κατάγομαι από τα Φίτζι, από μια οικογένεια αρχηγών,
και ήμουν κοντά με τον μεγάλο μου αδελφό. Πιο κοντά από ό,τι με τους γονείς μου.
Για εκείνον ήμουν ο μικρός αδελφός,
αλλά για εμένα, ήταν τα πάντα.
Όπου πήγαινε, ήμουν πάντα πίσω του.
Ήμουν η σκιά του.
Από τότε που ήμουν παιδί,
ώσπου πήγε στρατό, ήταν πάντα εκεί
και με φρόντιζε πάντα.
Τον έβλεπα ως πατέρα,
ως μεγάλο αδελφό, ως προστάτη.
Όταν πέθανε ο πατέρας μας, ως ο μεγαλύτερος της οικογένειας,
έπρεπε να αναλάβει τον ρόλο του αρχηγού.
Έγινε καλός αρχηγός.
Τον αγαπούσαν όλοι.
Όμως, δεν κράτησε πολύ.
Αρρώστησε.
Όταν πέθανε,
ο κόσμος μου κατέρρευσε.
Έχασα
τον άνθρωπο που αγαπούσα, τον αληθινό μου αδελφό.
Ήμουν συντετριμμένος.
Η απώλεια που βίωσα
ήταν ανυπολόγιστη.
Όμως, στην κοινωνία των Φίτζι
περνάμε μια περίοδο πένθους 100 ημερών και 100 νυχτών,
όπου κλείνει όλο το χωριό.
Δεν τραγουδάμε. Δεν παίζουμε. Τίποτα.
Όταν ξεκίνησαν οι 100 ημέρες,
δεν ήθελα να δω κανέναν,
πόσο μάλλον να ηγηθώ της κοινότητας.
Αναρωτήθηκα
αν θα είμαι αρκετά καλός.
Θα με σέβονταν, όπως σέβονταν τον αδελφό μου;
Νόμιζα ότι θα αποτύχω.
Όμως, 100 ημέρες είναι πολύς καιρός.
Σου δίνει χρόνο να σκεφτείς.
Να μάθεις, να είσαι πιο ανοιχτός.
Να μεγαλώσεις.
Μέρα με τη μέρα.
Με κάθε ανατολή.
Με κάθε δύση.
Το πένθος με άλλαζε.
Και έτσι αποδέχθηκα
ότι έπρεπε να σταθώ ξανά.
Να ακολουθήσω τα βήματά του,
κι ας ήταν πιο μεγάλα,
και να δεχθώ τον ρόλο του αρχηγού.
Από το παράδειγμα του Αϊσέα, θέλω ο Κρις να καταλάβει
ότι είναι σημαντικό να δίνουμε στον εαυτό μας χώρο και χρόνο
να βιώσουμε δύσκολα συναισθήματα.
Η ζωή περιέχει απίστευτη θλίψη,
καθώς και λύπη, αλλά και αυτά, όπως και το γήρας, δεν είναι εχθροί μας,
αλλά μέρος του ταξιδιού.
Θα χάσεις άτομα που αγαπάς.
Αλλά έγινα καλύτερος αρχηγός για την κοινότητα
και καλύτερος άνθρωπος, λόγω των 100 ημερών.
Έμαθα ότι η θλίψη έχει ομορφιά.
Φαίνεται ότι στον τόπο σου υπάρχει μεγαλύτερη αποδοχή
και δεκτικότητα γι' αυτήν τη μετάβαση.
Πιστεύω ότι στη δυτική κοινωνία
δεν δίνουμε αρκετό χρόνο στο πένθος.
Το πένθος είναι καλό.
Αυτό πιστεύω.
Κύριοι, το γεύμα σας.
Είναι τα καλύτερα πιάτα μας. Κύριε Χέμσγουορθ,
ανυπομονούμε να σας δούμε απόψε, στον εβδομαδιαίο χορό μας.
-Καλή όρεξη. -Ευχαριστούμε.
Χορός;
-Πλάκα θα έχει. -Ναι.
Μου άρεσε πολύ η κουβέντα με τον Αϊσέα.
Αλλά η ιδέα της απώλειας αυτών που αγαπάς
είναι ό,τι πιο τρομακτικό και είναι κάτι που δεν πιστεύω
ότι είμαι έτοιμος να αποδεχθώ.
Συγγνώμη, Έλσα. Θα κρατήσεις τα μάτια κλειστά
για λίγο ακόμα; Σχεδόν τελειώσαμε.
Στο τέλος της δεύτερης ημέρας, ερχόμαστε στον χορό,
όπου ο Κρις θα έρθει αντιμέτωπος με την αγαπημένη του γυναίκα, την Έλσα.
Όμως η Έλσα θα έχει γεράσει κατά 50 χρόνια.
Ίσως είναι καλό, ίσως τραγικό.
Δεν ξέρω τι θα συμβεί.
Είναι δύσκολο να αντικρίζω τον εαυτό μου,
και ταυτόχρονα είναι και πολύ, πολύ αληθινό.
Νιώθω πολύ ευάλωτη.
Δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω να με δει έτσι ο Κρις.
Ναι.
-Κρις, ήρθες. Λοιπόν... -Είσαι καλά;
Σου έχω κανονίσει ένα φανταστικό ραντεβού.
-Αλήθεια; -Ξέρω ότι είσαι παντρεμένος.
-Δεν θα το πούμε στη γυναίκα σου. -Ναι;
Έλα μαζί μου, έλα. Μην ντρέπεσαι.
-Δεν ντρέπομαι. -Όχι;
-Αγχώνομαι, δεν ντρέπομαι. -Βλέπεις την κυρία με το ροζ;
-Ναι, ναι. -Πάνω της!
Συγγνώμη, νομίζω είμαι το ραντεβού σας.
Θεέ μου.
-Τι παράξενο! -Κοίτα!
Θεέ μου.
Πήγα να πιάσω τον ώμο σου και σκέφτηκα...
"Θεέ μου, την ξέρω."
Το κατάλαβες;
Τρομερό.
Γεια σου.
Ακόμα όμορφη.
Νομίζω ότι θα θυμόμαστε αυτήν τη στιγμή για πάντα.
Ήταν τόσο βαθιά και απρόσμενη.
Ένιωσα ασφαλής.
Ήταν υπέροχα.
-Το περίμενες καθόλου; -Δεν ήξερα τι συμβαίνει.
Τι απίστευτη εμπειρία.
Ήταν ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων να τη βλέπω 50 χρόνια γηραιότερη.
Ένιωσα...
αγάπη, χαρά, συμπόνια...
αλλά επίσης...
και ένα φανταστικό αίσθημα παραλόγου.
Η σημερινή ημέρα...
ήταν τόσο παράξενη. Με κάνει να σκέφτομαι...
τη ζωή, τον θάνατο, όλα.
Εγώ σήμερα ένιωσα όντως να μου προστίθενται 50 χρόνια.
-Ναι. -Και ήταν σοκαριστικό,
γιατί δεν είχα τα ενδιάμεσα χρόνια προσαρμογής. Η φύση μάς τα δίνει...
-ως βήματα για να συνηθίσουμε. -Ναι.
Είναι δύσκολο να πηγαίνεις κατευθείαν σε αυτό.
Ναι. Είναι πολύ σοκαριστικό.
Σοκαρίστηκα όταν σε είδα.
Σκέφτηκα, "Ωχ! Για κάτσε." Μου έκλεψαν 50 χρόνια.
Ένιωσα σαν... να οδεύεις προς το τέλος της ζωής.
Και βασικά... βούρκωσα λιγάκι.
Θέλω να ζήσω μαζί σου αυτά τα χρόνια.
Χρειαζόμαστε τις αναμνήσεις.
Χορεύουμε;
Βέβαια. Αλλά πρόσεχε τη μέση μου.
Προσεκτικά. Προσπάθησε να ακολουθείς.
Είσαι εντάξει; Πάμε αργά.
Ίσως με αυτήν την εμπειρία να μειώσαμε το άγχος του Κρις
σχετικά με το γήρας και τον θάνατο
ώστε να συνειδητοποιήσει ότι τα γηρατειά δεν είναι και τόσο άσχημα.
Και ότι η αγάπη μπορεί να βοηθήσει να αντεπεξέλθεις στο οτιδήποτε.
Αυτό που βρίσκω αρκετά δύσκολο είναι να φτάσω αυτήν την ηλικία μόνος μου.
Το να το βιώσεις μαζί με κάποιον άλλον το κάνει λιγότερο τρομακτικό.
Το ότι έχω γύρω μου άτομα που αγαπώ
με κάνει περισσότερο... δεκτικό.
Συγγνώμη, πρέπει να φύγω.
Εντάξει.
Σ' αγαπώ.
Κι εγώ σ' αγαπώ.
Ένα σημαντικό μάθημα που πρέπει να μάθει ο Κρις
είναι ότι με την αγάπη, υπάρχει και απώλεια.
Θα υπάρξουν απώλειες στη ζωή του.
Είναι απλώς θέμα χρόνου.
Και έτσι οδεύουμε στο επόμενο βήμα αυτής της παράξενης οδύσσειας...
Όπου πηγαίνουμε από το γήρας προς τη θνητότητα, τον θάνατο.
ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΜΕΝΕΙ 1 ΗΜΕΡΑ ΖΩΗΣ
Καλημέρα, ένοικοι.
Άλλη μια μέρα ξημερώνει στο Σάνσετ Πάινς,
όπου ζούμε κάθε μέρα στο έπακρο.
Σύντομα έχουμε θέατρο.
Μην ξεχνάτε, απόψε έχουμε μπίνγκο.
Θέλουμε να καλωσορίσουμε και επίσημα τον κύριο Χέμσγουορθ,
ο οποίος ήδη εγκλιματίστηκε.
Νιώθω πολύ άνετα μέσα σε αυτήν την εμπειρία πλέον.
Προσπαθώ να είμαι ανοικτός σε όλες τις πτυχές της.
Συνειδητοποιώ ότι
ίσως... δεν θα είναι τόσο άσχημα όσο φανταζόμουν.
Είμαστε στην αρχή της τρίτης και τελικής ημέρας,
και κινούμαστε προς τον θάνατο και τη θνητότητα.
-Γεια. -Γεια.
Ήθελα να γνωρίσω στον Κρις τη φίλη και συνάδελφό μου...
την Αλούα Άρθουρ. Εργάζεται ως μαμή θανάτου.
Τι ακριβώς κάνει μια μαμή θανάτου;
Είναι το άτομο που φροντίζει τις μη ιατρικής φύσης ανάγκες
και υποστηρίζει τον ετοιμοθάνατο και την οικογένεια στη διαδικασία.
Ουσιαστικά, καθοδηγούμε προς το τέλος της ζωής.
Τρομερό.
Μίλησες πολύ για τον θάνατο.
Σήμερα θα πούμε για τη θνητότητά σου.
Εντάξει.
-Ναι; -Ναι.
Σου ετοιμάσαμε μια άσκηση,
σαν θεραπεία έκθεσης...
-Ναι. -...ως προετοιμασία.
-Εντάξει. -Έτοιμος;
-Ναι. -Πάμε να δεις.
Όπως βλέπεις, έχουμε εδώ μερικά φέρετρα.
Μπορείς να τους ρίξεις μια ματιά,
να δεις τι σου αρέσει και τι όχι.
-Πρέπει... να διαλέξω; -Ναι.
Μπορείς να ρίξεις μια ματιά
και να δεις τι σε ενδιαφέρει, τι σε τραβάει.
Τι παράξενη ιδέα. Αυτό εδώ μου θυμίζει κουκλόσπιτο.
-Ναι. -Καλύτερα όχι.
-Ένα όμορφο... -Ναι.
...από ξύλο πεύκου.
Δεν είναι λίγο σπατάλη όλα αυτά τα ωραία ξύλα;
Στο χώμα μπαίνουν.
Καλύτερα να γίνονταν έπιπλα.
Ίσως από χαρτόνι. Είναι αποικοδομήσιμο.
Και οικονομικό επίσης.
Είναι αποικοδομήσιμο,
-και βιοδιασπώμενo. -Ναι.
Όλα αυτά.
Δεν νομίζω ότι... θα χρειαστώ πολλά εκεί που θα πάω.
Για να αναπνέει;
Αναπνέει, είναι όμορφο, φυσικό. Θυμίζει το καλάθι του Μωυσή.
-Σαν τεράστιο καλάθι για πικνίκ. -Εντελώς. Εδώ έχουμε ένα από μαόνι.
-Ναι; -Ναι, πολύ όμορφο.
Αυτό χτίστηκε ειδικά για το δικό σου σώμα.
Θέλεις να μπεις να το τσεκάρεις;
-Εντάξει. -Έτοιμος;
-Να μπω μέσα, ναι; -Ναι, χαλαρά.
Ελπίζω ότι κοιτάζοντας τα φέρετρα,
ο Κρις θα συνδεθεί με την ιδέα του να βρεθεί μια μέρα μέσα σε αυτά.
Και θα αρχίσει να σκέφτεται τον θάνατό του.
-Πήρες τη σωστή θέση ήδη. -Κοίτα να δεις.
-Τόσο απλά. -Νιώθω σαν βρικόλακας.
-Κοντά είσαι. -Ετοιμάζομαι για την ατελείωτη νύχτα.
-Τον λεγόμενο θάνατο; -Ναι.
Ναι.
-Έτοιμος. -Λοιπόν...
Δεν μιλάμε για τον θάνατο γιατί νιώθουμε άβολα,
σαν να είναι κάτι κακό.
Τα δέντρα, τα λουλούδια, τα ζώα πεθαίνουν, οι μπαταρίες του αμαξιού, οι άνθρωποι.
Ήταν... παράξενη εμπειρία.
Πώς βλέπεις τα φέρετρα;
Νομίζω ότι θα προτιμούσα να με αποτεφρώσουν, μάλλον.
Αντί να με παραχώσουν σε ένα κλειστό χώρο,
με πιάνει λίγο κλειστοφοβία στη σκέψη.
Ή, αν γινόταν... να με ρίξουν στον ωκεανό,
και μετά οι καρχαρίες...
-Στον ωκεανό; -Ναι.
Είμαι περίεργη να μάθω τι νομίζεις ότι γίνεται μετά θάνατον.
Δεν ξέρω. Όταν ήμουν παιδί, θυμάμαι να μένω ξύπνιος τα βράδια
και να σκέφτομαι την ιδέα του τίποτα,
ότι αυτό είναι, δεν θα υπάρχει τίποτα για πάντα...
-Ναι. -Και όχι απλώς για πάντα,
-για πάντα-πάντα. -Για πάντα.
Και αυτή η ιδέα... με κρατούσε ξάγρυπνο.
Ήταν αυτή η ιδέα,
του απόλυτου κενού, του τίποτα,
η ιδέα ότι χάθηκες για πάντα. Με τρόμαζε πάρα πολύ.
Ουσιαστικά, μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή.
-Ναι. -Συχνά οι άνθρωποι
σκέφτονται το τέλος ως μια πολύ μακρινή ιδέα.
Σαν να είναι κάτι που συμβαίνει στο μέλλον,
αλλά γίνεται πιο νωρίς από όσο νομίζουμε,
και γι' αυτό ευκαιρίες όπως αυτή μας βοηθούν να βιώσουμε τη θνητότητά μας.
Τι ήταν το σημαντικότερο που έμαθες
μιλώντας με άτομα στο τέλος της ζωής τους;
Το να είσαι παρών, όταν κάποιος σταματά να αναπνέει,
και να νιώθεις τη σιωπή στον χώρο
αφού η ζωή έφυγε από το σώμα του είναι μια απλή, αλλά πολύ βαθιά εμπειρία.
Διότι η ζωή πράγματι εξαρτάται από μία και μόνο ανάσα.
Είναι εκεί τη μία στιγμή, την άλλη όχι.
Και όταν φεύγει, μου υπενθυμίζει ότι έχω ακόμα
τη δυνατότητα να αναπνέω, να ζω, να βιώνω, να αγαπώ,
να γελάω, να χαίρομαι, να φοράω χρώματα και...
-Ναι. -...να αγκαλιάζω, να χορεύω,
και να ζω, να ζω.
Ναι. Αυτό που λες είναι πολύ όμορφο.
Αργότερα θα κάνουμε διαλογισμό θανάτου.
Ζυγώνοντας τον θάνατο.
Εντάξει, τέλεια.
Έως τότε, υπάρχει κάποια που θέλω να γνωρίσεις.
-Εντάξει. -Πάμε;
-Ναι. -Φύγαμε.
Για κάποιον νέο και ζωντανό όπως ο Κρις, ένα από τα οφέλη
του να συζητά για τον θάνατό του είναι ότι τον βοηθά να καταλάβει
ότι αυτό μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή στον καθένα.
-Νάταλι. -Γεια, Κρις.
Ότι και οι νέοι άνθρωποι αρρωσταίνουν.
Σε είδα στο μάθημα εικαστικών.
Ναι, γεια.
Η Αλούα είπε να μιλήσουμε.
Είμαι εδώ για να σου πω για την εμπειρία μου
με τον καρκίνο στο τέταρτο στάδιο. Ειλικρινά, δεν ξέρω
πόσος καιρός μού μένει.
Είμαι 27 τώρα.
Όταν ήμουν 20, διαγνώστηκα με μελάνωμα στο τρίτο στάδιο.
Προχώρησε στους λεμφαδένες. Ο μόνος δρόμος ήταν η επέμβαση.
Μου έκοψαν το δάχτυλο του ποδιού και αφαίρεσαν τους λεμφαδένες.
Στα 20 μου χρόνια, η ζωή μου ήρθε πάνω-κάτω.
-Ναι. -Και...
από τότε, σκέφτομαι τον θάνατο κάθε μέρα της ζωής μου.
Κανένας δεν περιμένει να διαγνωστεί με καρκίνο στα 20.
Δεν σε προετοιμάζει κανείς για μια διάγνωση σαν αυτήν.
Και ειδικά για την επίδραση που έχει στην οικογένειά σου,
στους φίλους σου. Όλος ο κόσμος μου άλλαξε,
μέσα σε μια νύχτα.
Ο καρκίνος έγινε η ταυτότητά μου.
Αναφέρονταν σε εμένα ως η "άρρωστη".
Για ένα διάστημα, ένιωθα... τελείως χαμένη.
Έπρεπε να βρω το άτομο που ήμουν πιο πριν.
Ναι.
Και έτσι, πήγα στη Βενετία.
Όχι για να ξεφύγω, αλλά για να πάω κάπου όπου κανείς δεν ήξερε την ιστορία μου,
ώστε να μπορέσω να βρω τον εαυτό μου και τον τρόπο να ζήσω με τον καρκίνο.
Γνώρισα κάποιον και ερωτεύτηκα.
Με είδε όπως ήμουν, κάτι που, ειλικρινά,
ήταν πολύ όμορφο.
Ο Αλεξάντερ είναι αυθεντικός και ευγενικός.
Συχνά τον αποκαλώ "ο βράχος μου".
Είναι αυτός που βρίσκεται σταθερά εκεί και με κρατά και εμένα σταθερή.
Όταν έχεις καρκίνο, δεν ξέρεις αν μπορούν να σε αγαπήσουν.
Η σχέση σου με τον έρωτα και με τον εαυτό σου...
ουσιαστικά πάει περίπατο.
Ο έρωτας είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να μας συμβεί
και που μπορούμε να βιώσουμε.
Και το ότι μπορώ να βιώσω την αγάπη του...
με κάνει τόσο ευτυχισμένη. Τα δάκρυά μου είναι δάκρυα χαράς.
Τρεις μήνες αφού ξεκίνησε η αγάπη μας, γύρισα στο σπίτι
και σε μια εξέταση ρουτίνας είπαν ότι ο καρκίνος είχε επιστρέψει στα πνευμόνια.
Και ήταν τέταρτο στάδιο.
Του το είπα και μετά του είπα, "Θέλω να χωρίσουμε".
Κι εκείνος γύρισε
και είπε, "Όχι". Είπε,
"Είμαι μαζί σου".
Μου είπε, "Επιλέγω να ζήσω όσο χρόνο έχω ακόμα μαζί σου.
Δεν με νοιάζει αν είναι πολύς ή λίγος. Επιλέγω εσένα".
Η διάγνωσή μου είναι ο λόγος που βλέπω τον χρόνο όπως τον βλέπω.
Ο χρόνος που έχουμε είναι πολύ πολύτιμος.
Πρέπει να βουτάς με το κεφάλι και να χρησιμοποιείς όσο χρόνο έχεις,
γιατί κανείς δεν ξέρει το μέλλον. Επιλέγουμε να αγαπιόμαστε.
Θα αγαπιόμαστε ό,τι κι αν γίνει.
Όσο χρόνο κι αν έχουμε.
Μιλήσαμε για την αποδοχή.
Πώς τα πας με την αποδοχή; Με τη λέξη ή με την ιδέα της αποδοχής;
Σκέφτομαι τον θάνατο κάθε μέρα τα τελευταία επτά χρόνια.
Έχω αποδεχθεί τη θνητότητά μου;
Ναι και όχι.
Οι άνθρωποι έχουν παράξενη σχέση με το γήρας,
διότι το φοβούνται πολύ. Εγώ θα ήθελα πολύ να γεράσω.
Θα ήθελα όσο τίποτα να γίνω γριά,
γιατί το θεωρώ δώρο.
Όλοι... θα πεθάνουμε μια μέρα.
Πρέπει να ζεις τη ζωή πραγματικά όπως θέλεις και να την απολαμβάνεις.
Να βιώνεις την κάθε στιγμή.
-Ναι. -Ναι.
Μπορεί να πεθάνεις ανά πάσα στιγμή.
Οπότε πρέπει να απολαμβάνεις τη ζωή και τον χρόνο σου στο έπακρο.
Να αγαπάς όσο πιο πολύ μπορείς.
Η κουβέντα με τη Νάταλι ήταν πολύ συγκινητική
διότι το να ακούσω την ιστορία της... και να ακούς κάποιον...
να μιλά με τόση χάρη και ωριμότητα για κάτι το τόσο αβέβαιο,
σε γεμίζει δέος.
-Γεια. -Χαίρομαι που σε βλέπω.
-Πώς είσαι; -Τέλεια.
Μίλησες με τη Νάταλι;
Ναι, είναι καταπληκτική.
Μπόρεσες να κατανοήσεις... την ιδέα ότι το αύριο δεν είναι εγγυημένο;
Ναι.
Ότι δεν υπάρχει βεβαιότητα. Το ένιωσες αυτό;
Σίγουρα, ναι.
Ένιωσα μια μεγάλη ανάγκη να ταρακουνήσω τους ανθρώπους,
να τους περάσω το μήνυμα ότι "Μην χαζολογάτε,
μη θεωρείτε τη ζωή δεδομένη. Ζήστε το κάθε λεπτό".
Αυτό είναι που ένιωσα μιλώντας με τον κόσμο.
Και να δέσω όλα τα στοιχεία μεταξύ τους
σε μια... καλύτερη κατανόηση.
Έχουμε φτάσει στο τέλος της διαμονής σου στο Σάνσετ Πάινς.
Το μόνο που απομένει είναι να περάσεις αυτήν την πόρτα.
Και ό,τι κι αν σε περιμένει εκεί, να αφεθείς σε αυτό.
Εντάξει.
Είναι το πιο τολμηρό κομμάτι αυτού του πειράματος.
Ευχαριστώ, φίλε.
Θα εξωθήσουμε αυτήν την εμπειρία
στα όριά της.
Εντάξει.
Σε πάμε νοσοκομείο.
Καρδιακή προσβολή, 180 μεγάλη 120 μικρή.
Πάμε, πάμε.
Οξυγόνο. Βαθιές ανάσες.
Κρις, Κρις!
-Μας ακούς; -Δεν έχει σφυγμό. Απομακρυνθείτε.
Απομακρυνθείτε.
-Ήταν έντονη εμπειρία; -Ναι, πολύ παράξενη.
-Παράξενη εμπειρία. -Ήταν... Ναι.
Εφόσον με βλέπεις τώρα,
τα πράγματα δεν πήγαν βάσει σχεδίου.
Ναι.
Θα κάνουμε τον διαλογισμό θανάτου.
Σκοπός του διαλογισμού είναι να αποκτήσεις μεγαλύτερη επίγνωση
του τέλους της ζωής σου και να εμπλακείς εκ νέου
-με τη ζωή σου τώρα. -Ναι.
Ξεκίνα κλείνοντας τα μάτια.
Πάρε μια βαθιά ανάσα.
Επανάλαβε, "Ο θάνατός μου είναι αναπόφευκτος".
-"Ο θάνατός μου είναι αναπόφευκτος." -Στην εκπνοή, "Θα πεθάνω κι εγώ".
"Θα πεθάνω κι εγώ."
Θα σε πάμε ένα ταξίδι.
Όλοι όσοι γνώρισες και όλα όσα έκανες
οδηγούσαν σε αυτό.
-Εισπνέοντας, "Θα μεγαλώσεις". -Θα μεγαλώσεις.
Εκπνέοντας, επανάλαβε, "Το σώμα σου θα σε προδώσει".
Το σώμα σου θα σε προδώσει.
Όταν αρχίζεις να αποδέχεσαι,
βρίσκεις κάτι ακόμα βαθύτερο και ακόμα πιο πολύτιμο.
Με την εισπνοή, "Θα χάσεις άτομα που αγαπάς".
"Θα χάσεις άτομα που αγαπάς."
Με την εκπνοή, "Η θλίψη έχει ομορφιά".
"Η θλίψη έχει ομορφιά."
Με την εισπνοή, "Ίσως πεθάνεις ανά πάσα στιγμή".
Ίσως πεθάνεις ανά πάσα στιγμή.
-"Θα πεθάνεις." -"Θα πεθάνεις."
Θα πεθάνεις.
Είναι ο βράχος μου.
Απόλαυσε τον χρόνο...
Και αγάπα όσο πιο πολύ μπορείς.
Καθώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου ετοιμοθάνατο,
κοίτα προσεκτικά ποιοι βρίσκονται γύρω σου.
Ποιος σου κρατά το χέρι;
Το σώμα σου εξασθενεί...
και αρχίζεις να διαλύεσαι.
Αποδεσμεύσου από την Έλσα.
Αποδεσμεύσου από τα παιδιά σου.
Οι αγαπημένοι δεν μπορούν να σε σώσουν.
Δεν θα φτιάξεις νέες αναμνήσεις.
Τώρα παραδίδεσαι... και αφήνεσαι στον θάνατο.
Και βρίσκεις ότι έχεις πλέον αποδεχθεί ότι η ζωή σου θα τελειώσει μια μέρα.
Μπορείς να ανοίξεις τα μάτια και να σβήσεις το κερί.
-Γεια. -Γεια.
Γεια! Έλα εδώ.
Ναι, έλα.
Έλα, κάθισε.
Όπου θέλεις.
Άλλη μια μοναδική εμπειρία.
Πώς σου φάνηκε;
Ένιωσα μεγάλη γαλήνη. Ένιωσα...
Δεν ένιωσα να απειλούμαι,
ήταν σαν να πλέω ήρεμα σε ένα ποτάμι.
Προς το επόμενο μέρος, όποιο κι αν είναι. Και...
Όταν είπες, "Σκέψου το μέρος όπου θα ήθελες να είσαι.
Ποιος θα είναι εκεί όταν θα πεθαίνεις."
Με είδα στο σαλόνι μου με την οικογένειά μου
και τους φίλους και... τότε σκέφτηκα
"Αυτό μου συμβαίνει έτσι κι αλλιώς όλη την ώρα." Δηλαδή...
-πόσο τυχερός είμαι. -Ακριβώς.
-Ναι, ακριβώς. -Ναι.
Είναι πολύ γνώριμο μέρος και πολύ γνώριμη εμπειρία.
Και δεν ένιωσα καθόλου μοναξιά. Ένιωσα...
όπως κάθε Κυριακή,
που βρίσκομαι με τους δικούς μου.
Η κουβέντα που κάναμε τις τελευταίες δύο μέρες
σχετικά με το πώς ένιωθα ότι χάνω πολλές στιγμές
και είμαι απασχολημένος.
Ένιωσα μια γαλήνη και μια παύση και σκέφτηκα,
ότι μπορώ να κάνω τα πράγματα αλλιώς,
αλλά να μη σκέφτομαι ότι το παρελθόν ήταν λάθος
ή ότι έκανα εγώ λάθος.
Αυτός ο παράξενος παραλληλισμός με την ιδέα της αποδοχής του θανάτου
και με την ιδέα του να αφήνεσαι, να αφήνεσαι στη ζωή,
δεν σημαίνει ότι αφήνεις τελείως το τιμόνι,
αλλά πιο πολύ ότι απολαμβάνεις τη διαδρομή και τη θέα.
Υπάρχει κάτι πολύ γαλήνιο όσον αφορά αυτήν... την αποδοχή.
Ας θυμηθούμε την εμπειρία σου στο Σάνσετ Πάινς.
Έχει αυτό το μότο, που ίσως ακούγεται ανόητο.
"Όπου ζούμε κάθε μέρα στο έπακρο."
-Αλλά αυτό ήταν το νόημα εξαρχής. -Ναι.
Καλώς ορίσατε στο Σάνσετ Πάινς, όπου ζούμε κάθε μέρα στο έπακρο.
Στο Σάνσετ Πάινς, ζούμε κάθε μέρα στο έπακρο.
Ευχαριστώ.
Γεια.
Αυτή ήταν η αληθινή οδηγία. "Ζήσε την κάθε μέρα στο έπακρο".
-Καλά; -Καλά;
Πώς ήταν;
Ήταν τέλεια. Πολύ ιδιαίτερη εμπειρία.
Κάν' το κι εσύ. Τρεις μέρες είναι.
Ναι, σίγουρα.
Τείνουμε να θεωρούμε τη ζωή δικαίωμά μας.
Θεωρούμε ότι με τη γέννησή μας,
αποκτούμε δικαίωμα στη ζωή, δικαίωμα στο αύριο.
Όχι. Η ζωή είναι δώρο.
Η επόμενη μέρα είναι δώρο.
-Θα το υπογράψεις πριν φύγεις; -Φυσικά.
Μια γεμάτη ζωή εμπεριέχει θάνατο και πόνο.
Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που έχουμε ακόμα ένα λεπτό
σε αυτόν τον υπέροχο, τρελό πλανήτη. Για φανταστείτε το.
Μπράβο!
Αυτός είναι ο βράχος μου.
-Γρήγορα. -Η ζωή δεν έρχεται
κάποτε στο μέλλον,
όταν επιτέλους βρεις σύντροφο ή χάσεις τα κιλά που θέλεις,
ή σταματήσεις να δουλεύεις πολύ, πάρεις τη δουλειά ή ό,τι άλλο είναι.
Η ζωή συμβαίνει τώρα. Είναι εδώ.
Τη ζεις.
-Ευχαριστώ. -Γεια.
Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαστε ανίκητοι.
Σας ευχαριστώ.
Αυτή η εμπειρία ήρθε την κατάλληλη στιγμή.
Σε μια στιγμή στη ζωή μου που θέλω να εστιάσω στα σημαντικά.
Όλα είναι σημαντικά.
Η κάθε στιγμή.
Κάθε χαμόγελο. Κάθε δάκρυ.
-Μπαμπά! -Κάθε φιλί.
Όλα.
Σου έφερε χαρά;
-Σίγουρα. -Τέλεια.
Γεια, Κρις!
Να ζήσω τη μεγάλη, υγιή, ευτυχισμένη ζωή μου.
Αυτό θα είναι το έργο μιας ζωής.
Λοιπόν, τελειώσαμε.
Μπράβο σε όλους.
Τζέικ, στοπ!
Υποτιτλισμός: Ρενέ-Αλίκη Μόλχο