Zet het aan...
Leg de zee je wil op.
Hij zit op 145.
Het dubbele van zijn hartslag.
Sinds een jaar onderzoek ik hoe je langer kunt leven.
Ik doe wat ik kan om de tijd stop te zetten.
Maar vroeg of laat winnen de veroudering en de dood.
Wat doe ik ertegen?
Je bindt me vast.
Dat stond niet in het contract.
Heel aantrekkelijk.
Chris, we maken de gewichten eraan vast.
Blijkbaar doe ik dit ertegen.
Deze vreselijke outfit is een verouderingspak.
Hij is ontwikkeld door MIT en afgesteld op mijn lichaam.
De koorden belemmeren mijn bewegingen.
En ik draag 14 kilo extra gewicht met me mee.
Deze schoenen maken me onstabiel.
Ik doe dit zodat ik kan ervaren hoe mijn lichaam over 50 jaar aanvoelt.
Ik wil weten hoe je eruitziet als je 87 bent.
Mijn vrouw Elsa is iets te nieuwsgierig.
Dit pak bevalt je wel.
Laat het zo. -Ik draag het als we uitgaan.
'Nee, niet je brandweerpak.
Je verouderingspak.' -Je verouderingspak...
Contra-intuïtief, maar wetenschappers denken dat de sleutel...
...tot een lang leven is dat je je niet verzet tegen de ouderdom...
...maar omarmt.
Je hoort niets meer.
Je ziet er niet uit.
Ik strijd niet meer om jong te blijven door te leren hoe ik oud kan worden.
Je zult minder goed gaan zien.
Dit is ruk.
Heftig.
Hoe voel je je? -Oud.
We filmen.
We gaan repeteren.
Er is me verteld dat ik 50 jaar de toekomst in ga...
...en drie dagen leef als een tachtigjarige.
Ga naar de receptie.
De bedenker van deze vreemde uitdaging is dr BJ Miller.
Een wereldberoemde palliatieve arts.
Hij richt zich op het ontsluiten van de transformatieve kracht...
...van de acceptatie van de ouderdom en de dood.
Sterven biedt ons iets...
...we kunnen het anders bekijken, iets anders mee doen, hoe we ermee spelen.
Chris gaat deelnemen aan een uniek experiment.
Ben je zover, ouwe?
Ik weet het niet. Vraag me dat over drie dagen.
We doen iets gewaagds en innovatiefs.
We combineren kunst en wetenschap om een immersieve wereld te creëren.
Het is een nagebouwde wereld in een bejaardenoord.
Na drie dagen in Sunset Pines...
...gaan we Chris Hemsworth vermoorden.
Niet zo snel. Waarom rijd je zo hard?
Relax. We komen er wel.
Misschien kan ik beter rijden.
Geen sprake van.
Want ik zie en hoor niets.
Welkom in Sunset Pines.
Mijn nieuwe thuis.
ACCEPTATIE
Nieuwe beste vriend.
We zijn er eindelijk. Hier heb ik op gewacht.
Nu kan ik het ouder worden verslaan.
Hallo.
Hoe moeilijk kan het zijn?
Chris is nonchalant, maar hij onderschat de ouderdom.
Ik denk dat hij daar zo snel mogelijk weg wil.
DAG ÉÉN NOG DRIE DAGEN TE LEVEN
We zijn er.
Elsa. -Kun je me zien?
Waar gaan we heen?
Moet je dit eens zien. Hallo. -Hoe gaat het?
Chris. Aangenaam. -Aangenaam.
Ik ben BJ. Hoe zit je pak?
Ik ben zwaarder en langzamer dan normaal...
Dat is het idee. -Dat is het idee.
Dat is het eerste deel van deze immersie.
Het tweede deel is deze plek.
Sunset Pines.
Een bejaardenoord speciaal voor jou.
Prima.
Dit is een driedaags immersief theater.
Dat is best surrealistisch.
Maar surrealisme kan heel echt aanvoelen.
De senioren die hij tegenkomt zijn echt.
Chris kan met ze praten en vriendschappen met ze sluiten.
Maar de mensen die hier werken zijn acteurs.
Ze behandelen Chris alsof hij 87 is. Ze blijven in hun rol.
Sorry dat ik u onderbreek, dr Miller. Welkom...
...Mr Hemsworth bij Sunset Pines, waar we alles uit de dag halen.
Ik ben Sofia, een van de verzorgers. Ik ga u informatie geven.
U mag nu afscheid nemen.
Tot ziens. -Tot ziens.
Wilt u lopen of liever een rolstoel?
Ik kan lopen. -Geen probleem.
Het kan zijn dat u hier even moet wennen.
Het is normaal dat u zich een vreemde eend voelt, maar...
...onze gemeenschap is warm en behulpzaam.
Ik wil u vragen om de reling te gebruiken.
Zo ja. Gaat het?
Ja. Bedankt.
Joy checkt u in.
Daarna gaat u naar uw appartement.
Dit is een heftige ervaring.
Ik probeer het te ondergaan, maar het is vreemd.
Hoi, Joy. -Hallo.
Dit is Mr Hemsworth, de nieuwe bewoner. -Hallo, Mr Hemsworth.
Welkom in Sunset Pines, waar we alles uit de dag halen.
Cool. -Ik ga u registeren.
Een momentje, alstublieft.
Wat ik nodig heb, is...
Dit pak is erg oncomfortabel.
Alles is zwaar.
Ik kan me niet goed bewegen.
En ik zie en hoor nauwelijks iets.
Ik mis 20 tot 30 procent van wat er wordt gezegd.
Kunt u in de camera kijken? Klaar.
Het voelt isolerend, want alles is...
...afgesloten.
Hoe gaat het?
Pardon?
Hoe gaat het? -Sorry.
Ik voel me gedesoriënteerd.
Ik zie en hoor niet goed.
Dat is toch ook de bedoeling?
We laten hem dit meemaken...
...omdat we in een ontkenningsfase zitten. We ontkennen dat we ouder worden.
We ontkennen de dood. Dat is stressvol.
Het is slecht voor onze bloeddruk, slecht voor onze hormonen...
...slecht voor onze neurochemie.
Het is van invloed op onze lichamen. Door deze stress gaan we eerder dood.
Uit collegiaal getoetst onderzoek blijkt steeds meer...
...dat als we de realiteit omarmen...
...en het ouder worden accepteren en een plekje geven...
...we gelukkiger zijn, minder depressief en langer leven.
Niet een paar dagen, maar mogelijkerwijs jaren langer.
Snap je?
Zo te zien bent u zover.
Uw ID-bewijs is klaar.
Kunt u checken of alle informatie klopt? Uw geboortedatum en uw naam?
De naam klopt, maar die foto? Wat is er met me gebeurd?
Dat ben jij. Die prachtige oude man.
Het waren 50 zware jaren.
Hebt u hulp nodig met het sleutelkoord? -Ik doe het over mijn gigantische hoofd.
Ziezo.
Nu woont u officieel hier.
Mr Hemsworth, hoe maakt u het? Ik ben Michael.
Alles goed? -Welkom in Sunset Pines.
Bedankt. -Waar we...
Waar we alles uit de dag halen. Geweldige foto.
Waar gaan we heen?
Appartement negen. Spar. -Spar.
Spar? -Dat zijn mooie appartementen.
De komende dagen gaat Chris...
...50 jaar verder in de tijd en laten we hem in rap tempo verouderen.
Houdt u van croquet?
Niet echt. -Geeft niets.
Hierdoor krijgt hij een voorproefje, niet slechts een idee...
...maar echt hoe het is...
...om oud te zijn en hij kan voelen hoe het is...
...om aan het einde van zijn leven te staan.
Hallo, Fred.
En het wordt alleen nog maar vreemder.
Nooit.
Kijk uit, dames. Vers bloed.
Morgen. -Kom mee, Chris.
Het is een geweldige omgeving.
Heel vriendelijk.
Welkom. -Bedankt.
Hoi, Fran. -Kom maar op.
We zeggen straks gedag. Blijf uit haar buurt.
Ze kan goed kaartspelen.
Ik speel geen kaart, dus ik blijf weg.
Blijf dan uit haar buurt. Ian, alles goed?
Welkom. -Aangenaam.
Je mag overal gaan en staan.
Alleen daar niet.
Dat is verboden terrein.
Hier is het. Hier verblijf je.
Dat ben ik. -Dat ben jij.
Wat zeg je ervan?
Kijk naar de herinneringen.
Ik werd snel oud.
Mijn oudere broer lijkt het jongst.
Dat is krankzinnig.
Joy zei dat je acteur was.
Vast niet tot mijn haar er zo uitziet.
Ik dacht bij 'n lokaal gezelschap, maar...
Vooral bij een lokaal gezelschap. -Goed zo.
Je boeken liggen er ook, dus...
Thorever.
Je vrouw heeft je spullen gebracht.
We willen dat je je hier thuis voelt.
Hoe voelt het, als je rondkijkt?
Kun je hier wennen?
Het voelt eenzaam, vind je niet?
O ja?
Net als een ziekenhuis.
Het is...
Tot aan dit moment voelde het als toneelspelen.
Dat was leuk...
...maar in mijn kamer...
...komt het besef...
...en wordt het serieuzer.
Interessant.
Ik leg je tas hier neer en dan gaan we naar Gary.
Je maatje.
Hij laat je de activiteiten zien. Hij is erg aardig, een meester in tai chi.
Cool.
Gary is een legende hier.
Wees dus voorzichtig als hij je uitdaagt.
Nou, ik hou zelf ook wel van een wedstrijdje.
Gary, hoe gaat-ie?
Goed, bedankt. -Dit is je buurman, Christopher.
Hallo. -Hallo, Chris. Welkom in Sunset Pine.
Bedankt. -Een paradijs voor gepensioneerden.
Is dat zo?
Wat is hier leuk?
We hebben bingo.
Bingo? -Bingo.
Hersengymnastiek.
Bingo is fysiek minder uitdagend.
Als je wilt, kun je ook pingpongen of sporten in de sportzaal.
Of aerobiccen.
Geweldig.
Wil je meedoen? -Graag.
Kom mee. Let op.
Hoe voelen jullie je? Klaar om te beginnen?
De aerobics-les. Daar heb je Gary. Kom binnen.
Chris, hierheen.
Hij heeft de nieuwe bewoner bij zich. Hallo, Chris. Aangenaam.
Aangenaam. -Hoe gaat het?
Wetenschappers bij MIT die dit pak ontwikkelden...
...merkten dat mensen met dit pak door drie fasen gaan.
De eerste fase is ontkenning. Ze vechten tegen het pak.
Adem diep in en spreid je benen.
Adem in.
We geven Chris de kans om tegen het pak te vechten.
We geven hem een kans de veroudering tegen te gaan. Min of meer.
Rechts. Links. Goede beweging. Laat je hele lichaam bewegen.
Handen erbij voor wat drama.
Alsof we weer in de nachtclub zijn, je snapt me wel.
Net zoals vroeger. Het voelt als gisteren.
We gaan door met de heupen.
Naar achteren en stoten.
Gary gaat tekeer.
Gaat het, Chris? Wil je even gaan zitten?
Dat is niet nodig. -Niet nodig?
Ben je zover? -Kom maar op.
Hier komt-ie.
Kom op, ouwe.
Er is iets met het bat.
Dat zeggen ze allemaal. -Hou je mond.
Het verouderingspak is heftig.
Het beperkt me in mijn bewegingen en het put me uit.
Sunset Pines. -Sunset Pines.
Kom op, Chris, zeg Pines.
Ik probeer ertegen te vechten, maar...
...ik put mezelf alleen maar uit.
Het is een verloren strijd.
Geef je het nu al op?
Hou je kop, Gary. -Moet je zien.
Dit is moeilijker dan ik dacht.
Sunset Pines. -Zo is het wel genoeg.
Adem uit.
Dat was nog maar de warming-up.
Geweldig. -Wat?
Je hebt het in je. Hoe voel je je?
Ik ga eventjes zitten.
Chris gaat even zitten. Geen probleem. Stappen maar. Stap, stap.
Tik en stap.
Door het verouderingspak ben ik bang voor wat er komt.
Wat me beangstigt, is de achteruitgang van mijn fysieke kunnen.
Niet mobiel zijn, niet spelen met mijn kleinkinderen...
...niet surfen of actief zijn. Alles waar ik van hou.
Ze kunnen een uitdaging zijn, maar ook beangstigend.
Geweldig gedaan. Heel erg bedankt. Tot de volgende keer.
Goede sessie.
Gaat het, Chris?
Ja, hoor. Bedankt. -Neem je tijd, oké?
Hé, vriend. -Hé.
Ik wilde even weten hoe het met je gaat na zo'n lange dag.
Hij was erg lang. Ik voel me alsof ik hard heb gesport.
We worden er niet jonger op.
Gary, het lijkt me nuttig als je Chris iets kunt vertellen...
...over je achtergrond, over je jongere zelf.
Toen ik jonger was, was ik behoorlijk fit.
Ik was actief en altijd in de weer.
Kung fu deed ik het liefst.
Dat werd een groot deel van mijn leven, mijn identiteit.
Ik was erg goed en ik won allerlei prijzen en titels.
Ik heb zelfs een zwarte band ontvangen van de Shaolintempel.
Dat was me iets.
Op een dag kreeg ik een ongeluk tijdens de training.
Ik ging te hard en verbrijzelde mijn knie.
Toen ik ouder werd, voelde mijn lichaam anders.
Ik werd niet meer de oude.
Als je jong bent, denk je dat je super of Superman bent.
Dat we eeuwig leven. We denken nooit dat als we ouder worden...
...ons lichaam het kan laten afweten.
Maar de waarheid is...
...dat je wel ouder wordt en dat je lichaam het laat afweten.
Dat moet je leren accepteren.
Die situatie.
Toen kwam tai chi om de hoek.
Op een ochtend zag ik tijdens het wandelen...
...een groep senioren die in slow motion aan het sporten waren.
Hun balans, flexibiliteit en gratie maakte me nieuwsgierig.
Dat sprak me aan.
Een kans.
Daarom ging ik tai chi leren.
Ik deed het steeds vaker.
Toen ik erover leerde, vond ik een nieuwe manier...
...om verbinding te maken met mijn lichaam.
Dat was leerzaam en ik kreeg een nieuwe kijk op het leven.
Misschien heb je daar iets aan.
Het is wreed van ons dat we oud worden zien als een falen...
...of dat ons lichaam ons laat barsten.
Zo zien we het.
Ons lichaam mag dan zwakker worden, maar het opent iets anders.
Een deel van ons wordt kleiner, maar we groeien op een andere manier.
Mensen zijn op hun best als ze tegen een grens aanlopen.
Inderdaad. -Dat is een geschenk.
Het is een openbaring dat als je leert dingen te accepteren...
...voor wat ze zijn, je iets diepers en waardevollers vindt.
Veel wat van je zegt, klopt en misschien is het zo erg niet om...
...het anders te gaan zien en je aan te passen.
Zullen we tai chi-bewegingen gaan oefenen?
Klinkt goed.
Door te luisteren naar mijn ervaring...
...leert Chris hopelijk dat er manieren zijn...
....waarop je het leven dat je wilt, kunt blijven leven.
Je kunt jezelf blijven ontplooien.
Je leert het lichaam beter kennen.
Praten met Gary was geweldig.
Ik realiseerde me dat ik me niet moet verzetten...
...tegen het verouderingspak, maar ik moet me juist aanpassen.
De eerste dag in het bejaardenoord zit erop.
Ik voel me behoorlijk oud en beperkt na een dag in dat pak.
Ik raakte geïrriteerd, vooral als mensen tegen me praatten...
...zoals mensen tegen oudere mensen praten.
Erg duidelijk en overdreven.
Bijna op een betuttelende manier.
Hopelijk praat ik zo niet tegen oudere mensen.
Ik moet me gaan settelen in deze kamer.
Er staat een enorm bed dat lijkt op een bed...
...waarin mijn kinderen slapen. Wat hebben we nog meer?
Dat was het zo'n beetje. Het lijkt wel een cel.
Welterusten.
DAG TWEE: NOG TWEE DAGEN TE LEVEN
Goedemorgen, bewoners.
Het is weer een prachtige dag in Sunset Pines...
...waar we alles uit de dag halen. Er is van alles te doen...
...en vanavond is het dansfeest, dus vergeet je dansschoenen niet.
Goedemorgen, Chris.
Op de tweede dag kan Chris zich hier gaan settelen.
Hoi, Chris.
Wetenschappers bij MIT hebben gezien dat mensen met dit pak aan...
...zich in de tweede fase gaan aanpassen.
Raak je tenen aan. Kijk of je ze kunt aanraken.
Als ik hier op de lange termijn mijn voordeel mee wil doen...
...moet ik me vandaag leren aanpassen aan mijn verouderingspak.
Allereerst...
...de revanchewedstrijd met Gary. -Klaar voor de tweede ronde?
Dit keer heb ik me aangepast en een dubbelpartner geregeld, Douglas.
Goed gemikt.
Let op.
Dat doen we niet. Spelen.
Hier komt-ie.
Dat is het. Het is voorbij. -Ik speel niet meer.
Goeie.
Chris probeert zich aan te passen.
Hij probeert ermee te werken.
Ik ben hier te oud voor.
Maar hij blijft denken dat hij ertegen moet vechten.
Hij verslaat het pak niet door zich aan te passen.
Ik doe mijn best om me aan te passen, maar het blijft irritant.
Gewonnen.
Bedankt. -Goed gespeeld.
Misschien moet ik iets doen wat minder fysiek is.
Gaat het, Chris?
Arme stakker.
Iets creatievers.
Hallo, allemaal. Welkom bij de kunstles.
Vandaag gaan we een zelfportret maken.
Kijk niet zo, het komt goed. We gaan onze identiteit onderzoeken.
Veel plezier ermee.
Bedankt. -Veel plezier.
Hoi, Chris. Ik ben Natalie.
Aangenaam. -Ik wilde je komen begroeten.
Succes. -Cool. Bedankt.
Het echte doel van dag twee is verder te komen dan jezelf aanpassen...
...en naar de derde fase te gaan.
Acceptatie en leren te vertrouwen op anderen.
Wat is je lievelingskleur?
Ik hou van deze blauw-roze kleur.
Op mijn helm.
Zo ziet hij er vast interessanter uit.
Ik zet er een rally-streep op.
Een rally-streep?
Absoluut. -Een rally-streep.
Wacht. Verroer je niet.
Wat vinden jullie ervan?
Fantastisch. -Top.
Hoe doe je dat met die hand?
Het is lastig.
Voel je je als een tachtigjarige? -Ja.
Mijn arm voelt zwaar.
Je ziet er stijf uit. -Ik voel me stijf.
Wat is het geheim? Hoe blijven jullie zo actief?
Ik zwem en wandel.
Ik doe van alles. Ik zwem de hele winter.
Ik ben nog actief op mijn tachtigste.
Je moet niet alleen fysiek actief blijven, maar ook mentaal.
Zorg voor een goede relatie met je familie, je kinderen...
...kleinkinderen. Maak veel vrienden.
Als je dat doet, blijf je jong.
Als Chris kan accepteren dat hij ouder wordt en het idee...
...van afhankelijkheid laat varen, kan hij leren vertrouwen op anderen.
Hij moet zichzelf in een groter plaatje zien...
...en ruimte maken voor kwetsbaarheid en ouderdom.
Als je dat kunt accepteren, heb je iets geleerd.
Dan pas ervaren we hoe zeer we met elkaar zijn verbonden...
....en met de wereld om ons heen. Dat is erg goed voor de gezondheid.
Heb je kinderen? -Ja, drie.
Hoe oud?
Negen en zeven. Tweelingjongens van zeven.
Vast leuk toen ze baby's waren. -Nu is het leuk.
Mis je ze als je filmt? -Absoluut.
Ziet er goed uit. Goed zo.
Chris, vertel me er eens iets over. -Ik weet niet wat het is.
Ik gekruist met een koala.
Nu nog een eucalyptusblad. -Het ziet er prachtig uit.
Hé, vriend.
Hallo. -Hoe gaat het?
Ik...
...heb even het pak uitgetrokken.
Fijn, een adempauze.
Voelt het goed om 'm uit te trekken? -Ja.
Goed nieuws.
Je hoeft het pak niet meer aan. Dat experiment is voorbij.
Geweldig.
Ik laat het hier achter op de bank. -Precies.
De belangrijkste les hier is acceptatie.
Sommige dingen kun je niet winnen. Je wint niet van dat pak...
...en van de ouderdom en dat is prima.
Maar hoe berust je daarin? Hoe accepteren mensen dat?
Ik wil je een aantal dingen vertellen.
Toen ik 19 was en tweedejaars student was...
...was mijn leven perfect.
In het tweede jaar...
...waren mijn vrienden en ik...
...aan het klooien met een trein. We klommen erop alsof het een boom was.
De trein stond stil.
Ik stond op, ik droeg een metalen horloge...
Ik ging staan en was zo dicht bij een stroombron...
...dat hij verbinding maakte met het horloge. Er volgde een explosie.
In een klap veranderde alles.
Ik verloor een arm onder de elleboog en twee benen onder de knie.
Mijn leven hing aan een zijden draadje.
Ik was er kapot van.
Mijn leven was voorbij. Ik was een wrak.
Ik dacht: wie ben ik nu?
Het dwong me om over mezelf na te denken.
Mezelf aanpassen was niet genoeg. Ik moest het accepteren.
Gaandeweg, het duurde een aantal jaar...
...kwam er een moment dat ik afscheid nam van het oude lichaam.
Ik nam afscheid van wie ik was.
Hij stierf.
Wat er voor mij was weggelegd...
Ik wist dat mijn identiteit niet in mijn voeten zat.
Af en toe kijk ik in de spiegel en zeg tegen mezelf: 'Dit is mijn leven.'
Acceptatie komt als je de verandering toelaat.
Kom.
Zo ja. Brave meid.
Dat was heel belangrijk voor me.
De jaren na het ongeluk en leren hoe ik mezelf zag in de wereld.
Mijn eigenwaarde was zo groot dat ik niet alleen...
...het verlies van mijn ledematen kon accepteren.
Ik kon ook mijn ervaring een plekje geven.
Ik ging medicijnen studeren en viel meteen voor palliatieve zorg.
Mensen denken dat het slechts te maken heeft met het einde.
Het is mijn taak om lijden te behandelen en mensen helpen betekenis te vinden.
Het is dus ook een soort filosofie.
Kom. Hierheen.
Mijn verhaal is dramatisch, maar het is een variatie op een thema.
Iedereen lijdt, iedereen maakt dingen mee waar we geen controle over hebben.
Dat brengt ons bij het punt van acceptatie...
...en daar moet Chris ook naartoe.
Pratend met BJ raak ik onder de indruk van zijn houding.
Hij heeft zoiets heftigs meegemaakt op zo'n jonge leeftijd.
Hij heeft die ervaring geaccepteerd...
...en dat vind ik een prachtige benadering van het leven.
Krijg je al een sprankje acceptatie?
Ja. Een ding wat ik heb geaccepteerd, is dat ik me niet onoverwinnelijk voel.
Het interessante is en waar ik zeker over nadenk is...
..dat er een dag komt dat je het pak niet uit kunt trekken.
Dat is een intimiderende gedachte.
Dat is nogal iets.
Dat roept allerlei ideeën en gedachten op.
Je leeft om bepaalde doelen te bereiken.
Om een checklist af te vinken.
Dat kan gevaarlijk zijn.
Absoluut. -Want je denkt...
...dat je daar genoeg tijd voor hebt...
Juist.
Morgen kan het voorbij zijn. -Absoluut.
Ik heb geleerd hoe moeilijk het is om in het nu te leven.
Kun jij dat?
Ik ben me er bewust van dat ik het wil bereiken...
...en er beter in zijn.
Maar als ik eerlijk tegen mezelf ben...
...ben ik dat niet. En nu...
...vraag ik me af wat echt belangrijk is.
Ik heb het druk en breng minder tijd door met mijn kinderen dan ik zou willen.
Daar denk ik veel over na.
Hoe fragiel alles is.
Ik wil het goed zeggen.
Ik heb de afgelopen tien, 12 jaar zo hard gewerkt...
...en veel van mijn herinneringen...
Het is alsof ze snel worden doorgespoeld. Kon ik ze maar op pauze zetten...
...en meer tijd had genomen.
Dat doet me denken aan iets wat mijn moeder me onlangs vertelde.
Ze dacht eventjes dat haar leven voorbij was.
En ze had...
...vrede met haar ervaringen...
...omdat ze zoveel dierbaren om zich heen had...
...veel mensen van wie ze hield en omdat ze een vol leven had.
Dat raakte me, want ik...
Ik wil me niet meer haasten.
Door deze ervaring wil ik af en toe op pauze drukken...
...en meer aanwezig zijn.
Op dit punt opent Chris zich meer...
...een belangrijke stap in de richting van de acceptatie.
Het is nu tijd geworden om deze lessen persoonlijker te maken.
En de wereld van emotioneel verlies te verkennen.
De finale van dag twee is het dansfeest bij Sunset Pines.
Wil je zien of hij past?
Chris weet niet dat zijn vrouw Elsa op hem wacht op het feest.
Elsa laat zich 50 jaar ouder maken met de hulp van prothesen.
Mijn handen zijn prima.
Moet je mijn handen zien. -Kijk eens.
Ik zit in de stoel...
...en de prothesen worden aangebracht.
Het voelde vreemd. Ik dacht: ik wil dit niet.
Ik dacht heel even: ik kan dit niet.
Ouder worden is beangstigend, zeker voor vrouwen...
...en in deze maatschappij. Ik bedacht me...
...hoeveel waarde we hechten aan jong zijn.
Dit is het meest confronterende, gewaagde moment van het experiment.
Chris weet hier niets van. Dit wordt een verrassing.
Ik herken mijn moeder hierin.
Je denkt: gaan we hierheen?
Dat is moeilijk.
We weten uit gegevens dat de meeste mensen minder bang zijn...
...voor onze eigen zwakheid, onze eigen dood...
...dan die van onze dierbaren.
Om dit verder te onderzoeken...
...laten we Chris kennismaken met een andere bewoner van Sunset Pines.
Ik ben Aisea Vakalalabure. Ik kom uit Fiji.
En ik ben 88 jaar oud.
Hier is uw tafel, Mr Hemsworth. Dit is Aisea.
Aisea?
Hallo, Chris. Aangenaam. -Insgelijks.
Weet u wie Chris Hemsworth is?
Nee.
Wat vind je van het leven hier?
Het is heel anders.
De mensen zijn geweldig.
Het is een unieke ervaring.
Ik zal je zeggen...
...dat het geweldig is om oud te zijn.
Ouder worden is erg belangrijk.
BJ zei dat ik u moest ontmoeten vanwege uw belangrijke verhaal.
Nou.
Ik kom van Fiji, uit een familie van chiefs.
Ik en mijn oudste broer waren hecht. Ik was closer met hem dan met mijn ouders.
Voor hem was ik zijn broertje...
...maar hij was mijn alles.
Waar hij ging, was ik. Ik was zijn schaduw.
Van jongs af aan tot we in dienst gingen, was hij er altijd.
Hij zorgde altijd voor me.
Ik zag hem als een vader, een grote broer, mijn beschermer.
Toen onze vader stierf, moest hij, als oudste...
...de rol van chief op zich nemen.
Hij werd een goede chief...
...en hij was geliefd.
Helaas was het van korte duur.
Hij werd ziek.
Toen hij stierf...
...stortte mijn wereld in.
En ik verloor...
...de man van wie ik hield, mijn broer.
Ik was er kapot van.
Het verlies dat ik leed...
...was onmeetbaar.
Maar op Fiji...
...rouwt men 100 dagen en 100 nachten...
...en ligt het dorpsleven stil.
Er wordt niet gezongen of gespeeld. Niets.
Aan het begin van die 100 dagen...
...wilde ik niet bij mensen zijn, laat staan een gemeenschap leiden.
Ik dacht bij mezelf: ben ik wel goed genoeg?
Zullen ze me respecteren net zoals ze mijn broer respecteerden?
Ik kan dit niet.
Maar 100 dagen is een lange tijd.
Het geeft je de tijd om na te denken.
Om te leren en open te staan voor anderen.
Om te groeien.
Dag in, dag uit.
Elke zonsopgang.
Elke zonsondergang.
Het verdriet veranderde me.
En zo accepteerde ik dat ik moest opstaan.
Ik moest in zijn voetsporen treden...
...hoe groot ze ook waren en de rol van chief accepteren.
Ik wilde graag dat Chris zou leren van Aisea's verhaal...
...hoe belangrijk het is om onszelf tijd en ruimte te geven...
...voor lastige gevoelens.
Bij het leven hoort ook ongelooflijk lijden...
...verdriet en dat zijn, net als ouderdom, niet onze vijanden.
Ze horen erbij.
Je zult je dierbaren verliezen.
Maar ik was een betere leider...
...een betere man door die honderd dagen.
Ik leerde dat verdriet prachtig is.
Waar u vandaan komt, is er meer acceptatie voor die transitie.
In het Westen is er niet genoeg tijd om te rouwen.
Rouwen is goed.
Dat geloof ik.
Heren, uw maaltijden.
Dit is het neusje van de zalm en Mr Hemsworth...
...we zien u vanavond graag bij ons wekelijks dansfeest.
Eet smakelijk. -Bedankt.
Dansen?
Klinkt goed. -Ja.
Het was erg fijn om het verhaal van Aisea te horen.
Maar de gedachte dat je je dierbaren verliest...
Dat is doodeng en ik ben nog niet klaar...
...om dat te accepteren.
Zou je je ogen kunnen sluiten terwijl we dit doen? Bedankt.
Aan het einde van dag twee is er een dansfeest...
...waar we Chris confronteren met zijn geliefde vrouw Elsa.
Maar nu is Elsa 50 jaar ouder geworden.
Dat kan goed zijn of tragisch.
Geen idee wat er gaat gebeuren.
Het is confronterend om mezelf zo te zien...
...en heel realistisch.
Ik voel me kwetsbaar.
Ik weet niet of ik wil dat Chris me zo ziet.
Chris, daar ben je. -Alles goed?
Ik heb een geweldige date voor je geregeld.
Echt? -Ik weet dat je getrouwd bent.
Maar we zeggen niets tegen je vrouw.
Kom mee. Niet zo verlegen.
Ik ben niet verlegen. -Nee?
Nerveus, maar niet verlegen. -Zie je die dame in het roze?
Ja. -Ga erheen.
Pardon, volgens mij ben ik je date.
Wat vreemd. -Moet je jou zien.
Ik wilde je aantikken en toen herkende ik je.
Wist je het?
Hallo.
Nog steeds prachtig.
Dit moment vergeten we nooit meer.
Het was zo diep en onverwacht.
Ik voelde me veilig.
Het was prachtig.
Had je het helemaal niet verwacht? -Ik wist niet wat er gebeurde.
Dit is een heftige ervaring.
Ik keek naar mijn vrouw die 50 jaar ouder was en ik voelde van alles...
...een mix van...
...liefde, vreugde, empathie...
...en het voelde ook...
...op een geweldige manier absurd.
Dit was zo'n rare...
...dag. Ik denk over het leven en de dood.
Vandaag ben ik 50 jaar ouder geworden.
Het is behoorlijk choquerend...
...dat het niet gaandeweg gebeurde. De natuur geeft je...
...stappen om eraan te wennen.
Zo plotseling is nogal intens.
Ja, het is erg confronterend.
Ik schrok toen ik je zag.
Alsof de beste 50 jaar me zijn ontnomen.
Het is alsof je je aan het einde van alles bevindt.
Ik werd emotioneel.
Ik wil die jaren met je meemaken.
We hebben die herinneringen nodig.
Zullen we dansen?
Natuurlijk. Voorzichtig met mijn rug.
Probeer me maar bij te houden.
Gaat het? Voorzichtig.
Misschien is Chris door deze ervaring minder bang voor de ouderdom en de dood.
Zodat hij inziet dat ouder worden zo erg niet is.
Dat liefde je overal doorheen sleept.
Wat dit confronterend maakt is dat ik zelf bijna zo oud ben.
Het samen meemaken met een ander maakt het minder eng.
Met dierbaren om me heen...
...kan ik dit beter accepteren.
Sorry, ik moet gaan.
Ik hou van je.
Ik hou van jou.
Een van de belangrijke lessen die Chris moet leren...
...is dat liefde en verlies hand in hand gaan.
Hij zal mensen verliezen in zijn leven.
Dat is een feit.
Dat baant een weg voor de volgende stap van deze vreemde odyssee...
We gaan van oud zijn naar de sterfelijkheid, de dood.
DAG DRIE: NOG ÉÉN DAG TE LEVEN
Goedemorgen, bewoners.
Het is weer een prachtige dag hier in Sunset Pines...
...waar we alles uit de dag halen.
De toneelclub begint zo.
En vergeet niet dat het vanavond bingoavond is.
En we willen Mr Hemsworth officieel verwelkomen...
...die zich al prima thuis voelt.
Ik ben ondergedompeld in de ervaring en het voelt goed.
Ik probeer er voortdurend voor open te staan.
Daardoor realiseer ik me dat het niet zo erg is als ik dacht.
De derde dag is aangebroken, de laatste dag...
...en we gaan richting de dood, de sterfelijkheid.
Ik wil Chris voorstellen aan mijn vriendin en collega...
...Alua Arthur. Ze werkt als stervensbegeleider.
Wat doet een stervensbegeleider?
Een stervensbegeleider verzorgt en begeleidt...
...een stervende en zijn familie tijdens het proces.
We begeleiden mensen naar het einde van het leven.
We hadden het over het einde.
Vandaag bespreken we jouw einde.
Oké? -Ja.
We hebben een oefening voor je bedacht...
...om je voor te bereiden.
Ben je zover?
Ja. -Laten we gaan kijken.
Hier staan een aantal kisten.
Kijk maar eens welke je aanstaat en welke niet.
Moet ik er eentje kiezen? -Graag.
Kijk rond om te zien welke je bevalt.
Wat een vreemd concept. Deze doet me denken aan een poppenhuis.
Ja. -Dus die liever niet.
Hier staat een mooie grenen kist.
Al die mooie houtensoorten voelen als een verspilling.
Ze gaan de grond in.
Het zouden meubels moeten worden.
Misschien karton. Afbreekbaar.
En goedkoop.
Ze zijn composteerbaar, afbreekbaar. Dat allemaal.
Ik heb niet veel nodig waar ik heen ga.
Luchtdoorlatend.
Luchtdoorlatend, prachtig, natuurlijk, Mozes-vibes.
Een extra grote picknickmand. Goed. -Zeker. Deze is van mahoniehout.
O ja? -Heel mooi.
Deze is speciaal gemaakt voor jouw lichaam.
Wil je hem uitproberen?
Cool. -Klaar?
Moet ik erin? -Ja, voorzichtig.
Door met Chris naar de kisten te kijken...
...beseft hij hopelijk dat hij op een dag erin ligt.
Dat hij gaat nadenken over zijn eigen dood.
Je ligt al meteen goed. -Kijk eens aan.
Meteen goed. -Ik ben net een vampier.
Bijna. -Ik ga heel lang slapen.
Ook wel de dood genaamd.
Klaar. -Nou...
We vinden het ongemakkelijk om over de dood te praten.
Alsof het iets fouts is.
Bomen, bloemen, dieren, accu's, mensen gaan dood.
Dat was een vreemde ervaring, hè?
Wat vind je van doodskisten?
Ik denk dat ik liever gecremeerd word.
In plaats van in 'n krappe kist te liggen. Dat heeft iets claustrofobisch.
Je kunt me in de oceaan gooien voor de haaien...
Je lichaam in de oceaan? -Ja.
Ik wil weten wat je denkt dat er na de dood gebeurt.
Ik weet het niet. Als kind lag ik 's nachts wakker...
...en dacht ik aan het concept niets.
Dat is het. Voor altijd.
Niet slechts voor altijd, maar voor eeuwig en altijd.
Daar lag ik dan van wakker.
Die...
...leegte, het niets.
Dat idee beangstigde me.
We weten dat het zo voorbij kan zijn.
Mensen zien de dood als een ver-van-hun-bedshow.
Iets dat daar gebeurt, maar het gebeurt sneller dan dat je er klaar voor bent...
...daarom is het zo fijn dat je nu geconfronteerd wordt met de dood.
Wat heb je geleerd door met mensen over de dood te praten?
Bij iemand zijn die zijn laatste adem heeft uitgeblazen...
...en de ongelooflijke stilte te voelen...
...nadat het leven een lichaam heeft verlaten, is simpel maar zo diep.
Het verschil tussen leven en dood is echt maar één ademteug.
Hij is er en dan ineens niet meer.
Als hij weg is, herinnert me dat eraan...
...dat ik nog wel kan ademhalen, leven, betrokken kan zijn, kan liefhebben...
...kan lachen, vrolijk kan zijn, kleuren kan dragen...
...knuffelen, dansen en leven.
Dat is prachtig.
We gaan straks een sterfbedmeditatie doen. Om je te verbinden met je dood.
Geweldig.
Ik wil je eerst aan iemand voorstellen.
Ben je zover?
Ja. -Kom mee.
Een voordeel als iemand zo jong en vitaal als Chris...
...over de dood praat echt het besef krijgt...
...dat dit iedereen kan overkomen.
Natalie. -Hallo, Chris.
Dat jonge mensen ook ziek kunnen worden.
Ik zag je gisteren in de tekenles.
Ja. Hallo.
Alua vindt dat we elkaar moeten spreken.
Ik wil je vertellen over mijn ervaring...
...met kanker stadium 4. Eerlijk gezegd weet ik niet...
...hoelang ik nog heb.
Ik ben nu 27.
Toen ik 20 was, hoorde ik dat ik een stadium 3 melanoom had.
Hij was uitgezaaid naar mijn lymfeklieren, dus een operatie was mijn enige optie.
Ze amputeerden mijn teen en verwijderden mijn lymfeklieren.
Je kunt je voorstellen dat je leven dan op zijn kop staat.
Vanaf dat moment leef ik elke dag met de dood.
Niemand verwacht op zijn 20ste kanker te krijgen.
Niemand kan je voorbereiden op zo'n diagnose.
Vooral niet op het effect dat het heeft op je familie...
...en je vrienden. Mijn hele wereld stond op zijn kop.
Onmiddellijk.
Kanker werd mijn identiteit.
Ik was 'die zieke'.
Een tijdje was ik compleet de weg kwijt.
Ik moest de persoon die ik was terugvinden.
Daarom ging ik naar Venetië.
Niet om te vluchten, maar ik wilde heen waar niemand mijn verhaal kende...
...zodat ik echt kon uitzoeken hoe ik met kanker kon leven.
Ik ontmoette een jongen en werd verliefd.
Hij zag wie ik was en dat was prachtig.
Alexander is oprecht en lief.
Ik noem hem vaak mijn eik.
Hij blijft overeind en houdt mij overeind.
Als je kanker hebt weet je niet of iemand van je kan houden.
Je relatie met liefde en jezelf...
...gaat overboord.
Er bestaat niets mooiers dan liefde...
...in deze wereld.
Het feit dat ik zijn liefde mag ervaren...
Hij maakt me zo gelukkig. Dit zijn vreugdetranen.
Drie maanden in ons liefdesverhaal ging ik naar huis...
...en uit een routinescan bleek dat de kanker nu in mijn longen zat.
Ik was stadium 4.
Ik vertelde het hem en zei dat ik het ging uitmaken.
Hij draaide zich om en zei: 'Nee.
Ik ga ervoor.
Ik kies ervoor om alle tijd met je door te brengen.
Hoe lang of hoe kort. Ik kies voor jou.'
Het komt vast door mijn diagnose dat ik de tijd zo beschouw.
De tijd die je hebt, is kostbaar.
Als je er halsoverkop induikt en de tijd die je hebt gebruikt...
...want niemand weet wanneer het over is. We houden gewoon van elkaar.
Wat er ook gebeurt.
Ongeacht hoeveel tijd we nog hebben.
We hebben het over acceptatie gehad.
Wat vind jij van het woord of het concept acceptatie?
Ik denk al zeven jaar lang dagelijks aan de dood.
Heb ik mijn sterfelijkheid geaccepteerd?
Ja en nee.
Mensen hebben een rare relatie met ouder worden.
Ze zijn er bang voor, maar ik zou heel graag ouder worden.
Ik wil niets liever dan ouder worden.
Het is een geschenk.
Iedereen gaat dood.
Zorg dus dat je alles uit het leven haalt en ervan geniet.
Van elk moment genieten.
Je leven kan zo voorbij zijn.
Geniet van het leven, de tijd, maak er iets van.
En heb zoveel mogelijk lief.
Mijn gesprek met Natalie was hartverscheurend.
Luisteren naar haar verhaal en horen hoe iemand...
...met zoveel gratie en volwassenheid praat over iets dat zo onzeker is...
...is erg inspirerend.
Hallo. -Goed je te zien.
Hoe gaat het? -Geweldig.
Hoe was je gesprek met Natalie? -Ze is een geweldig mens.
Kreeg je het gevoel dat morgen niet gegarandeerd is?
Ja.
Niets is zeker. Voelde je dat?
Absoluut.
Er was een essentiële behoefte om de wereld wakker te schudden...
...om de boodschap te verkondigen dat je het niet moet verkloten...
...dat je niets voor lief moet nemen. Dat je moet genieten.
Dat is ook wat ik hier ervaar met mensen.
Het helpt om alles beter te begrijpen.
We zijn aan het einde gekomen van je verblijf hier.
Je hoeft enkel nog door die deur te gaan.
Accepteer wat je daar vindt.
Dit is het meest gewaagde onderdeel van dit experiment.
Bedankt, broeder.
We zoeken de grenzen op van ons immersief theater.
Je moet naar het ziekenhuis.
Hartaanval, 180 over 120.
Schiet op.
Zuurstof loopt. Adem diep in.
Hoor je me? -Ik voel geen hartslag. Opzij.
Opzij.
Dat was intens, hè? -Heel vreemd.
Een hele ervaring. -Ja.
Als je me ziet, is het niet gegaan volgens plan.
We gaan een doodsmeditatie doen.
De bedoeling is om bewuster te worden...
...van het einde van je leven en je opnieuw te verbinden met het leven.
Doe je ogen dicht.
Adem diep in.
Herhaal voor jezelf: 'Mijn dood is onvermijdelijk.'
-Adem uit en zeg: 'Ook ik zal sterven.'
'Ook ik zal sterven.'
We nemen je mee op een reis.
Iedereen die je kent en alles wat je hebt gedaan...
...leidt hierheen.
Adem in, 'Je wordt oud.' -'Je wordt oud.'
Adem uit, herhaal: 'Je lichaam laat het afweten.'
Als je leert om dat te accepteren...
...kun je iets diepers en waardevollers vinden.
Adem in, 'Je zult je dierbaren verliezen.'
'Je zult je dierbaren verliezen.'
Adem uit, herhaal: 'Verdriet is prachtig.'
'Verdriet is prachtig.'
Adem uit, 'Je leven kan zo voorbij zijn.'
'Ook jij zult sterven.' -'Ook jij zult sterven.'
'Ook jij zult sterven.'
Hij is mijn eik.
Geniet van de tijd...
...en heb zoveel mogelijk lief.
Kijk naar jezelf terwijl je op je sterfbed ligt...
...en kijk rond wie er aan je bed staan.
Wie houdt je hand vast?
Je lichaam wordt zwakker...
...en je begint te verdwijnen.
Maak je los van Elsa.
Maak je los van je kinderen.
Je dierbaren kunnen je niet redden.
Je maakt geen nieuwe herinneringen meer.
Je geeft je over aan de dood.
Je accepteert dat je leven ooit zal eindigen.
Open je ogen en blaas deze kaars uit.
Kom hier.
Kom maar.
Kom, ga zitten.
Waar je wilt.
Weer een unieke ervaring.
Wat vond je ervan?
Het voelde vredig.
Het was niet intimiderend.
Het voelde alsof ik werd meegevoerd door een rivier.
Naar de volgende plek, waar dan ook.
Toen je zei: 'Denk aan de plek waar je zou willen zijn.
Wie wil je bij je als je sterft?'
Ik stelde mezelf voor in de huiskamer met mijn familie...
...en vrienden om me heen en ineens wist ik het.
'Ik heb alles al.'
Ik ben zo'n geluksvogel. -Precies.
Absoluut.
Het voelt heel vertrouwd.
Het voelt helemaal niet eenzaam.
Het voelt als een zondag.
Omringd door mijn dierbaren.
Het gesprek dat we hebben gehad over dat ik dingen mis...
...of te veel doe. Ik kreeg...
...een kalm gevoel en ik dacht:
ik kan het anders doen...
...maar ik moet het niet zien alsof het een vergissing is...
...of dat ik iets fout doe.
Daaraan parallel kwam de acceptatie van de dood...
...en het loslaten...
Dat betekent niet dat je het roer volledig overgeeft...
...maar ook dat je kunt genieten van de rit, snap je?
Die acceptatie voelt erg vreedzaam.
Misschien kunnen we nu terug naar Sunset Pines.
Het voelt misschien als een suffe slogan.
'Sunset Pines, wij halen alles uit de dag.'
Maar de titel verraadt het al.
Welkom bij Sunset Pines, Mr Hemsworth, waar we alles uit de dag halen.
Welkom bij Sunset Pines waar we alles uit de dag halen.
Bedankt.
Hallo.
Dat was de echte instructie. 'Alles uit de dag halen.'
Alles goed?
Hoe was het?
Het was fantastisch. Erg bijzonder.
Jij kunt het. Het is maar drie dagen.
We beschouwen het leven als een recht dat we hebben.
Omdat we geboren zijn, hebben we recht om te leven en recht op de toekomst.
Nee. Het leven is een geschenk.
Iedere dag is een geschenk.
Kun je mijn schilderij signeren? -Natuurlijk.
Een volledig leven bevat ook de dood en pijn.
Maar laten we dankbaar zijn voor een nieuwe dag op deze prachtige planeet.
Dit is mijn eik.
Indy, snel. -Het leven gebeurt niet in de toekomst...
...als je eindelijk de ware vindt of afvalt...
...of minder werkt of die baan krijgt.
Het gebeurt nu.
Je leeft het.
Bedankt, vriend. -Tot kijk.
De waarheid is dat we niet oneindig zijn.
Bedankt, mensen.
Deze ervaring komt op het juiste moment.
Op een moment in mijn leven dat ik wil focussen op wat telt.
En alles telt.
Elk moment.
Elke glimlach. Elke traan.
Papa. -Elke kus.
Alles.
Maakte het je blij?
Absoluut. -Uitstekend.
Mijn langste, gezondste, gelukkigste leven leiden. Dat wordt een levenswerk.
Het zit erop.
Goed werk, mensen.
Jake, cut.
Ondertiteld door: Judith IJpelaar