Włączaj. Włączaj…
Narzuć morzu swoją wolę.
Dobił do 145.
Serce bije mu dwa razy szybciej.
Przez ostatni rok
zgłębiałem tajniki długowieczności.
Robiłem wszystko, by zatrzymać czas.
Mimo wysiłków w końcu przegram ze starością i śmiercią.
Co z tym zrobić?
Zwiążesz mnie.
Tego nie było w umowie.
Bardzo pociągający.
Przywiążemy do tego ciężarki.
To jest to, co zamierzam zrobić.
Ta modowa porażka to symulator starości.
Projekt MIT,
dopasowany do mojej sylwetki.
Linki ograniczają moje ruchy.
Dodatkowo obciąża mnie jakieś 14 kg.
Buty sprawiają, że tracę równowagę.
Robię to, by doświadczyć,
jak będzie działało moje ciało za 50 lat.
Ciekawe, jak byś wyglądał jako 87-latek.
Moja żona, Elsa, jest trochę zbyt zaciekawiona.
Podoba ci się ten strój.
- Niech tak zostanie. - Mogę go założyć dziś wieczorem.
„Nie, nie kostium strażaka.
- Załóż symulator starości”. - O tak!
Naukowcy badający długowieczność uważają,
że aby żyć dłużej i zdrowiej nie trzeba pokonać starości,
ale ją zaakceptować.
Stracisz słuch.
Wyglądasz przezabawnie.
Moja próba zachowania młodości kończy się nauką starzenia.
Twój wzrok nieco się pogorszy.
Kicha, swoją drogą.
Hej, Chris.
Grubo.
- Jak tam? - Staro.
Ok, kręcimy.
Próba.
Powiedziano mi, że przeniosę się w przyszłość o 50 lat
i kolejne trzy dni przeżyję jako 80-latek.
URODZONY 11/08/1983
Zapraszam do recepcji, dziękuję.
Autorem tego dziwnego wyzwania jest dr BJ Miller.
Uznany lekarz medycyny paliatywnej.
Jego praca polega na propagowaniu
akceptowania procesów starzenia i śmierci.
Śmierć ma nam coś do zaoferowania. Możemy podejść do niej inaczej.
Chris weźmie udział w niezwykłym eksperymencie.
Gotów, staruszku?
Nie wiem. Zapytaj za trzy dni.
Robimy coś odważnego i nowatorskiego.
Chcemy połączyć sztukę oraz naukę
i zanurzyć Chrisa w stworzonym dla niego świecie.
Konstruujemy społeczność seniorów.
Po trzech dniach w Sunset Pines…
DOM SPOKOJNEJ STAROŚCI
…uśmiercimy Chrisa Hemswortha.
BEZ GRANIC Z CHRISEM HEMSWORTHEM
Wolniej! Czemu jedziesz tak szybko?
W porządku. Dojedziemy na miejsce.
Może ja powinienem prowadzić.
Nie ma mowy!
Nic nie widzę ani nie słyszę.
Witamy w Sunset Pines.
To mój nowy dom?
AKCEPTACJA
Najlepszy kumpel.
Wreszcie jesteśmy. Na to właśnie czekałem.
Mam szansę pokonać starość.
Cześć.
Czy to takie trudne?
Chris chyba się nie przejmuje, ale myślę, że nie docenia starości.
Sądzę, że będzie chciał stąd uciec tak szybko, jak się da.
DZIEŃ PIERWSZY POZOSTAŁY TRZY DNI ŻYCIA
To tutaj.
- Elsa. - Widzisz mnie?
Dokąd idziemy?
- Spójrz na to. Dzień dobry. - Jak się masz?
Chris. Miło mi.
Miło cię poznać.
Jestem BJ. Jak się czujesz w symulatorze?
Bardziej ociężały i spowolniony.
- Właśnie o to chodzi. - Dokładnie.
To pierwsza część transformacji.
Drugą jest to miejsce.
Sunset Pines.
To dom spokojnej starości, stworzony dla ciebie.
W porządku.
Przed nami spektakl w trzech aktach.
Zapowiada się nieco surrealistycznie.
Jest w tym jednak coś bardzo realnego.
Wszyscy seniorzy, których spotka, są prawdziwi.
Będą spotykać się z Chrisem,
zaprzyjaźniać się z nim i wchodzić w relacje.
Personel Sunset Pines to aktorzy.
Będą traktować Chrisa jak 87-latka.
Będą trzymać się roli.
Przepraszam, że przeszkadzam. Panie Hemsworth,
witamy w Sunset Pines, gdzie żyje się pełnią życia.
Jestem Sofia, opiekunka.
Pokażę panu ośrodek.
Chciałabym, żeby się pan teraz pożegnał.
Do zobaczenia.
No dobra.
Chce pan iść pieszo, czy woli pan wózek?
- Wolę spacer. - Nie ma problemu.
Musi się pan zaaklimatyzować
w Sunset Pines.
To zupełnie normalne,
że z początku czuje się pan nieswojo,
ale nasza społeczność jest przyjazna i otwarta.
Tu jest barierka. Proszę z niej skorzystać.
Bardzo dobrze. Wszystko w porządku?
Dobrze, dzięki.
- Joy pana zamelduje. - Dobrze.
Potem pokażemy panu pokój.
To dziwne doświadczenie.
Próbuję to na bieżąco poskładać, ale to po prostu
strasznie dziwaczne.
- Cześć, Joy. - Cześć.
Pan Hemsworth. Nowy podopieczny.
Witam, panie Hemsworth.
Witamy w Sunset Pines, gdzie żyje się pełnią życia.
Wprowadzę pana do systemu.
Proszę dać mi chwilę.
Będę tylko potrzebować…
Symulator jest okropny, straszliwie niewygodny.
Wszystko jest ciężkie.
Czuję się bardzo ograniczony.
Do tego problemy ze wzrokiem i słuchem.
Nie dociera do mnie 20-30 procent słów.
Proszę patrzeć prosto w soczewkę. Dziękuję.
Czuję się bardzo odizolowany,
wszystko zdaje się niedostępne.
Jak się czujesz?
Słucham?
- Jak się czujesz? - Przepraszam.
Czuję się nieco zdezorientowany.
Słabo widzę i słyszę.
- Na tym to polega. - Okej.
Przeprowadzamy to doświadczenie głównie dlatego,
że obecnie powszechne jest odrzucenie procesu starzenia,
starości i zaprzeczanie śmierci. To rodzaj stresu.
Wpływa źle na ciśnienie i gospodarkę hormonalną.
Szkodzi neurochemii.
Czynniki fizjologiczne bezpośrednio wpływają
na nasze ciała. Taki stres skraca życie.
Liczne, wzajemnie zweryfikowane badania
wskazują, że jeśli zaakceptujemy rzeczywistość,
pogodzimy się ze starością,
będziemy szczęśliwsi i może naprawdę będziemy dłużej żyć.
Nie tylko przez dzień lub dwa, ale potencjalnie przez całe lata.
- Tak. - Wow.
To ma sens?
Zdaje się, że jest pan gotów.
Wydrukowaliśmy pański identyfikator.
Proszę upewnić się, że dane się zgadzają,
data urodzenia, nazwisko.
Wszystko w porządku. Tylko zdjęcie mi nie pasuje.
Co mi się stało?
To ty. Wspaniały, stary człowiek.
Cóż…
Minęło całe 50 lat.
Pomóc panu założyć smycz?
Powinna przejść przez tę wielką głowę. Proszę bardzo.
Tak!
Gotowe.
Jest pan oficjalnie nowym rezydentem, Michael!
Jak się pan miewa? Michael, opiekun.
Witamy w Sunset Pines…
Gdzie żyje się…
…pełnią życia. Świetne zdjęcie.
Dokąd idziemy?
- Pokój nr 9. - Elegancko.
- Elegancko? - To ładne pokoje.
Przez następne kilka dni Chris przeniesie się
o 50 lat w przyszłość i doświadczy przyspieszonego starzenia.
Lubi pan krokieta?
- Nie bardzo. - W porządku.
Dzięki temu pozna nie tylko samą teorię,
ale przeżyje na własnej skórze,
jak to jest być seniorem,
na krawędzi i u kresu życia.
Jak tam, Fred.
Teraz wszystko będzie jeszcze dziwniejsze.
Niemożliwe.
Uwaga, moje panie. Mamy świeży towar.
Chodźmy.
Mamy tu świetną atmosferę.
Przyjazną.
- Witamy. - Dzięki.
Co tam, Fran?
Później się przywitamy. Proszę trzymać się od niej z daleka.
To karciana szulerka.
Kiepsko gram w karty.
Z daleka od niej. Jak tam, Ian?
Witamy.
Może się pan wszędzie kręcić.
Byle nie tu. Proszę tu nie zaglądać.
- Niedostępne. - Jasne.
To by było na tyle. Teraz to pański dom.
- Owszem. - To pan.
Jak się panu podoba?
Wow.
Podróż do krainy wspomnień.
Szybko się starzałem.
Luke wygląda najmłodziej.
To… Niesamowite.
Joy wspomniała, że był pan aktorem.
Nie sądzę, że będę to robił, kiedy będę tak wyglądał.
Myślałem o miejscowym teatrze…
- Głównie tam. - Dobra robota.
Mamy też pańskie książki.
Thorever!
Pańska żona też podrzuciła parę drobiazgów.
Chcemy, żeby czuł się pan jak w domu.
Czy wszystko w porządku?
Czujesz się tu jak w domu?
Czuję się nieco osamotniony.
Tak?
Przypomina szpital.
Tak.
Jest…
Do tej pory wszystko przypominało teatr.
Było dość zabawnie.
A potem znalazłem się w pokoju
i wtedy mocniej to do mnie dotarło,
nabrało znaczenia.
Tak, ciekawe.
Rzucę tu tę torbę
i pójdziemy dalej, spotkać się z Garym.
Będziecie kolegami.
Jasne.
Pokaże panu ciekawe zajęcia. Super gość, mistrz Tai Chi.
Spoko.
Gary jest tu legendą.
Proszę uważać, może rzucić wyzwanie.
Bardzo lubię wyzwania.
Co u ciebie?
- Dobrze. - Poznaj nowego sąsiada.
Witaj w Sunset Pines.
- Dzięki. - To raj dla seniorów.
Tak?
Co mamy tu najlepszego?
Mamy tradycyjne bingo.
Bingo?
No dobra.
Trening umysłu.
Bingo nie jest wyzwaniem fizycznym.
Mamy też ping-ponga i zajęcia gimnastyczne.
Do tego aerobik.
Znakomicie.
- Dołączysz? - Jasne.
Tędy. Patrz pod nogi, dobrze?
Jak samopoczucie? Gotowi, by zaczynać?
Zapraszam na aerobik. Jest i Gary. Wchodź.
Tędy, Chris.
Mamy nowego rezydenta. Witaj, Chris, miło cię poznać.
Miło mi.
Naukowcy z MIT, którzy opracowali symulator,
zauważyli, że osoby, które go noszą przechodzą przez trzy odrębne fazy.
Najpierw zaprzeczenie, czyli walka z symulatorem.
Najpierw głęboki oddech, nogi szeroko.
Wdech.
Dajemy Chrisowi szansę walki z symulatorem.
Dostaje pewnego rodzaju okazję do pokonania starości.
Prawa. Lewa. Prawa. Super. Całe ciało w ruch.
Tak!
Teraz ręce. Robi się gorąco.
Prawie jak w dyskotece.
Jak za dawnych lat.
Jakby to było wczoraj.
A teraz pora na biodra.
W przód i w tył.
Przód, tył.
Gary daje radę.
W porządku Chris? Chciałbyś usiąść?
- Jest dobrze. - Na pewno?
- Chris, gotów? - Tak, tak.
Zaczynamy.
Dawaj, staruszku.
Coś nie tak z rakietką.
- Każdy tak mówi. - Daj spokój.
Symulator jest bezlitosny.
Ogranicza ruchy na wiele sposobów i jest okrutnie męczący.
Sunset Pines!
Dalej Chris, powtarzaj z nami.
Próbuję z nim walczyć, ale
jestem coraz bardziej wykończony.
Przegrywam tę bitwę.
Nie gadaj. Już się poddajesz?
- Daj spokój. - Patrzcie no.
To o wiele trudniejsze, niż sądziłem.
- Sunset Pines! - Starczy mi już Sunset Pines.
Wydech.
To dopiero rozgrzewka.
- Świetnie! - Co?
Masz tę moc, Chris. Jak tam?
Przysiądę na sekundę.
Chris może usiąść. Teraz kroki. Raz, dwa.
Raz i krok. Raz...
Symulator sprawia, że przyszłość zaczyna mnie martwić.
Chyba przeraża mnie
utrata możliwości fizycznych.
Brak mobilności, niemożność zabawy z wnukami.
Bez surfowania, aktywności.
Tego, co kocham.
To będzie wyzwanie i będzie na pewno przerażające.
Dobra robota, wielkie dzięki. Do zobaczenia.
Świetna sesja.
Wszystko w porządku?
- Tak, dzięki. - Nie ma sprawy. Spokojnie, OK?
- Hej. - Cześć.
Chciałem zobaczyć, co słychać na koniec długiego dnia.
To był bardzo długi dzień. Czuję się jak po intensywnym treningu.
- Nikt z nas nie robi się młodszy. - Tak.
Myślę, Gary, że pomogłoby nam gdybyś podzielił się z Chrisem
swoją historią, opowieściami z młodości.
W młodości byłem dość wysportowany.
Bardzo aktywny fizycznie.
Pasjonowałem się kung fu.
Stało się ważną częścią mojego życia, mojej tożsamości.
Byłem w tym bardzo dobry, zdobywałem nagrody i tytuły.
W pewnym momencie zdobyłem czarny pas świątyni Shaolin.
To było naprawdę coś.
Pewnego dnia, podczas treningu, miałem wypadek.
Włożyłem za dużo siły i praktycznie zmiażdżyłem kolano.
Z wiekiem moje ciało przestało funkcjonować jak dawniej.
Nie mogłem już być tym, kim byłem do tej pory.
Kiedy jesteś młody, wydaje ci się, że jesteś Supermanem,
nieśmiertelnym.
Nie myślisz nawet, że pora zrozumieć,
że twoje ciało może zacząć się psuć.
Prawda jest taka,
że zestarzejesz się i twoje ciało cię zawiedzie.
Musisz więc stopniowo zaakceptować
tę sytuację.
Wtedy pojawiło się Tai Chi.
Pewnego ranka podczas spaceru
zobaczyłem grupę seniorów wykonujących powolne ćwiczenia.
Ich równowaga,
gibkość i wdzięczne ruchy naprawdę mnie zaintrygowały.
To do mnie przemówiło.
To była szansa.
Tak zacząłem uczyć się Tai Chi.
Ćwiczyłem coraz częściej.
Podczas tej nauki odkryłem nowy sposób
wykorzystania mojej fizyczności.
Nauczyło mnie to wielu rzeczy, dało nową perspektywę, również na życie.
Być może jest to coś, co ci się przyda.
To okrutne, że uważamy, że starość to porażka,
że nasze ciało nas zawodzi.
Tak to właśnie postrzegamy.
Mimo iż nasze ciało słabnie, nadal możemy otworzyć się na coś nowego.
Część tego, kim jesteśmy, więdnie,
ale dzięki temu możemy rozkwitnąć w inny sposób.
Człowiek osiąga sukces wtedy, gdy trafia na przeszkody.
To pewnego rodzaju dar, prawda?
To swoiste odkrycie, że kiedy uczysz się akceptować
rzeczywistość,
tak naprawdę znajdujesz coś głębszego i cenniejszego.
Wiele z tego, o czym mówicie, naprawdę do mnie trafia.
Zaczynam myśleć, że to naprawdę nie takie złe.
Trzeba się na to przestawić, jakoś się do tego dostosować.
Może teraz poćwiczymy kilka ruchów Tai Chi?
- Dobry pomysł. - Świetnie.
Mam nadzieję, że rozmowa o moich przeżyciach
pomoże Chrisowi zrozumieć,
że wciąż można żyć tak, jak się chce.
Możesz naprawdę rozwinąć skrzydła.
Masz możliwość lepiej zrozumieć swoje ciało.
Rozmowa z Garym była świetna.
Zrozumiałem, że nie powinienem próbować walczyć z symulatorem.
Muszę się dostosować i zmieniać razem z nim.
To koniec pierwszego dnia w domu opieki Sunset Pines.
Oficjalnie zostałem seniorem. Po dniu w symulatorze czuję się stary,
mocno ograniczony.
Zacząłem się irytować, szczególnie tym, jak się do mnie zwracano.
Zdaje się, że wielu z nas rozmawia tak ze staruszkami.
Mówimy głośno i wyraźnie,
bez mała protekcjonalnym tonem.
Mam nadzieję, że sam tak nie robię.
Pora rozgościć się w tym pokoju.
Mam tu ogromne łóżko. Jedno z tych,
w których chętnie śpią dzieci. Co jeszcze?
Niezbyt wiele. Przypomina to trochę więzienie.
Dobranoc.
DZIEŃ DRUGI POZOSTAŁY DWA DNI ŻYCIA
Witam państwa.
Oto kolejny piękny dzień w Sunset Pines,
gdzie żyje się pełnią życia. Przed nami pełen wrażeń dzień
i noc.
Dziś odbędzie się nasz bal. Załóżcie wygodne buty do tańca.
Dzień dobry, Chris!
Drugiego dnia Chris ma zadomowić się w Sunset Pines.
Naukowcy z MIT zaobserwowali, że osoby noszące symulator
przechodzą w drugą fazę: przystosowania.
Dotknij palców u stóp. Spróbuj.
Jeżeli mam skorzystać z tego doświadczenia,
moim celem dziś musi być przystosowanie się do symulatora.
- Wow. - Najpierw
rewanż z Garym.
Gotów na powtórkę?
Tym razem dostosowałem się i znalazłem partnera do debla, Douglasa.
Niezły strzał.
Gary!
Dobra piłka.
Spójrz na to.
Nie przyglądamy się. Uderz.
Nadlatuje.
- Koniec gry, - Nie gram więcej.
Spokojnie.
Chris próbuje się przystosować do symulatora,
ominąć go. Oszukać.
Jestem za stary na to …
Nadal jest nastawiony na to, że to coś, co musi pokonać.
Przystosowanie nie polega na zwycięstwie nad symulatorem.
Staram się przystosować do symulatora.
Głównie jednak tylko mnie on drażni.
Biorę.
- Dzięki. - Świetna gra.
Może pora spróbować czegoś mniej fizycznego.
Wszystko w porządku?
Biedny dziadek.
Czegoś bardziej kreatywnego.
Pragnę powitać wszystkich na dzisiejszych zajęciach.
Dziś będziemy tworzyć autoportrety.
Dajcie spokój, będzie fajnie. Dziś poznamy własną tożsamość.
Bierzcie się do pracy. Dobrej zabawy.
- Dobrze. Dziękuję. - Miłej zabawy.
Cześć. Jestem Natalie.
- Miło mi. - Chciałam cię przywitać.
- Powodzenia. - Dzięki.
Drugi dzień polega na przejściu poza fazę adaptacji
do trzeciej, ostatniej lekcji.
Akceptacji i nauczenia się, jak polegać na innych.
Masz swój ulubiony kolor?
Podoba mi się ta gra niebieskiego i różu.
W porządku.
Trochę na hełm.
Bardzo ładnie. Teraz pewnie wygląda ciekawiej.
Wiem, co zrobię. Domaluję mu rajdowy pas.
Rajdowy pas?
O tak. Do roboty.
Czekaj. Nie ruszaj się.
Co o tym sądzicie?
- Fantastycznie. - Ładnie.
Jak radzisz sobie z tym paskiem na ręce?
Ciężka sprawa, no nie?
Jak się czujesz? Jak 80-latek?
Ramiona są nieco ciężkie.
- Wydajesz się sztywny. - Tak się czuję.
Przyznajcie się, co robicie, że jesteście tak aktywni?
Pływam i spaceruję.
Wychodzę na zewnątrz. Pływam przez całą zimę.
Jestem aktywny w wieku 80 lat. Nie jest źle.
Sądzę, że poza aktywnością fizyczną trzeba zachować aktywność umysłu.
Budować dobre relacje z rodziną, z dziećmi,
wnukami… Poznawać wielu przyjaciół.
Dzięki temu pomagasz sobie sam
zachować młodość.
Jeśli Chris zaakceptuje starzenie, i porzuci przekonanie,
że musi być niezależny,
może zacząć uczyć się polegania na innych.
Musi lepiej zrozumieć samego siebie,
dostosować się do słabości, bezbronności i starości.
Ta lekcja jest mu potrzebna, by przyjąć ten fakt.
Właśnie wtedy doświadczamy, jak bardzo jesteśmy związani
z sobą nawzajem i światem wokół nas. To bardzo ważne dla zdrowia.
- Masz dzieci? - Tak, troje.
Ile mają lat?
Dziewięć i siedmioletni bliźniacy.
Musieli być zabawni jako maluchy.
Nadal są.
Tęsknisz za nimi, kiedy wyjeżdżasz
- na plan filmowy? - Zdecydowanie.
O tak.
Całkiem nieźle. Dobra robota.
- Opowiedz mi o tym. - Nie jestem pewien, co to.
Jak skrzyżowanie mnie i koali.
Brakuje liścia eukaliptusa do żucia.
Nie, jest świetnie.
Cześć.
Jak się miewasz?
Właśnie…
Zdjąłem na chwilę symulator. Po prostu… dobrze jest…
Złapać oddech.
- Dobrze jest go zdjąć? - O tak.
Mam dobrą wiadomość.
Koniec z symulatorem.
Kończymy ten eksperyment.
Cudownie.
Zostawię go tu, na kanapie.
Bardzo dobrze.
Najważniejsza jest lekcja akceptacji.
Są pewne sprawy i bitwy, których nie wygrasz.
Nie dasz rady pokonać symulatora.
Nie wygrasz ze starością.
Jak się z tym pogodzić? Jak ludzie to przyjmują?
Opowiem ci o paru rzeczach.
Miałem 19 lat, byłem na drugim roku studiów.
Żyło się dobrze.
Później, jesienią
wałęsałem się z przyjaciółmi
po pociągu. Moi kumple i ja
wspięliśmy się na niego jak na drzewo.
Pociąg po prostu tam stał.
Miałem na ręce metalowy zegarek.
Kiedy się podniosłem, byłem blisko źródła zasilania.
Prąd przeskoczył do zegarka. Nagle nastąpiła eksplozja.
W jednej chwili wszystko się zmieniło.
Straciłem jedną rękę pod łokciem, obie nogi poniżej kolan.
Byłem bardzo bliski śmierci.
To mnie załamało.
Moje życie się skończyło. Wszystko przegrałem.
Myślałem: „Kim teraz jestem?”.
To zmusiło mnie do przedefiniowania siebie.
Tylko tyle mogło mi dać przystosowanie. Musiałem to zaakceptować.
Zajęło mi to kilka lat,
ale dotarłem do momentu, gdy porzuciłem stare ciało,
dawną tożsamość. Pozwoliłem im odejść.
On umarł.
Co było przede mną…
Wiedziałem, że moja tożsamość nie znajdowała się w moich stopach.
Patrzyłem w lustro i mówiłem:
„To moje życie. To jest moje życie”.
Myślę, że część akceptacji to pozwolić,
by nadeszła zmiana.
Do nogi.
Dobra psinka.
To miało ogromne znaczenie.
Tamte lata po wypadku i próba zrozumienia
jak widzę siebie w tym świecie.
Moja tożsamość rozwinęła się do momentu, w którym nie tylko
pogodziłem się z utratą kończyn.
Zacząłem też nadawać znaczenie i sens moim doświadczeniom.
Poszedłem na medycynę i zakochałem się
w opiece paliatywnej.
Ludzie zwykle źle rozumieją, czym jest
koniec życia i śmierć.
Moja praca to leczenie cierpienia i pomaganie ludziom
w odnajdywaniu sensu życia.
Można powiedzieć, że to rodzaj filozofii.
Chodź. Do nogi.
Moja dramatyczna historia to tylko wariacja na temat.
Wszyscy cierpią i zderzają się z czymś, czego nie kontrolują.
To sprowadza nas do akceptacji,
do której chcę doprowadzić Chrisa.
Rozmawiałem z BJ. Podziwiam jego nastawienie.
Przeszedł przez jedno z najgorszych doświadczeń,
jakie mogą spotkać człowieka, i to młodego.
Mimo to pogodził się z tym
i wypracował piękne podejście do życia.
Zaczynasz już łapać,
o co chodzi w tej całej akceptacji?
Zaakceptowałem jedną rzecz. Pogodziłem się z tym,
że nie jestem niezwyciężony.
To, co utkwiło mi w myślach
to fakt, że pewnego dnia nie będę mógł już zdjąć symulatora.
Przeraża mnie ta myśl.
- Poważna sprawa. - Tak.
Rodzą się z tego różne przemyślenia.
Wydaje mi się, że życie ukierunkowane na jakiś cel,
z listą spraw do załatwienia,
może być w pewien sposób niebezpieczne.
Staramy się coś przejść,
ale nie skupiamy się na samej drodze.
Racja.
Jutra może nie być.
Zdecydowanie.
Zrozumiałem, jak trudno właściwie przeżywać momenty.
Potrafisz to robić?
Zdaję sobie z tego sprawę. Chcę to osiągnąć.
Stać się lepszym.
Muszę być jednak ze sobą szczery.
To mi się nie udaje.
Zastanawiam się, co jest naprawdę ważne.
Jestem coraz bardziej zajęty.
Nawet nie spędzam z dziećmi tyle czasu, ile bym chciał.
Myślę jednak o tym dużo…
Jakie to wszystko kruche.
Chcę zrobić to jak należy.
To…
Bardzo dużo pracowałem przez ostatnie 10-12 lat.
Mam tak wiele wspomnień,
które pędzą w mojej głowie. Chciałbym się zatrzymać
i dać sobie więcej czasu.
Przypomina mi to historię
mojej mamy. To przytrafiło jej się niedawno.
Przez krótką chwilę myślała, że jej życie dobiegło końca.
Poczuła wtedy
zupełny spokój.
Wokół niej było tylu ludzi, którzy ją kochali,
których ona kochała. Miała bardzo bogate życie.
Poruszyło mnie to.
Nie chcę już więcej żyć w pośpiechu.
To doświadczenie sprawia,
że chcę na chwilę się zatrzymać,
być bardziej obecny niż do tej pory.
W tym momencie Chris trochę się otworzył.
To istotny etap na drodze do akceptacji.
Pora, by jego lekcje stały się bardziej osobiste.
Czas zająć się strefą emocjonalnej straty.
Na koniec drugiego dnia w Sunset Pines odbędą się tańce.
Chcesz to przymierzyć?
Chris nie wie, że na balu
będzie na niego czekać jego własna żona, Elsa.
Mój Boże.
Magia charakteryzacji doda Elsie 50 lat.
Zaczynam doceniać swoje dłonie.
Spójrz na moje ręce!
Siedziałam na krześle,
a oni zakładali elementy charakteryzacji.
Poczułam się dziwnie. Nie chciałam tego robić.
Przez chwilę myślałam, że nie dam rady.
Starość jest przerażająca, szczególnie dla kobiet
w naszym społeczeństwie. Zastanawia mnie
jak wielką wartość przykładamy do młodości.
To chyba najbardziej konfrontacyjny i szokujący moment eksperymentu.
Chris nie wie, co się szykuje. Czeka go niespodzianka.
Widzę swoją mamę.
To sprawia, że myślisz: tam właśnie zmierzamy.
Tacy będziemy. To trudne.
Co ciekawe jednak
dane wskazują, że mniej boimy się
własnej słabości, swojej śmierci,
niż śmierci tych, którzy są nam drodzy.
Aby lepiej to zbadać,
chcemy, by Chris spotkał innego rezydenta Sunset Pines.
Nazywam się Aisea Vakalalabure. Pochodzę z Fidżi.
Mam 88 lat.
Pański stolik, panie Hemsworth. Proszę poznać Aiseę.
Aisea?
- Miło cię poznać. - Mnie również.
Wie pan, kto to Chris Hemsworth?
Nie.
Jak podoba ci się życie seniora?
Jest zupełnie inne.
Poznaję jednak wielu wspaniałych ludzi.
To wyjątkowe przeżycie.
Powiem ci,
że życie staruszka jest świetne.
Starość to bardzo ważny etap życia.
BJ mówił, że warto się z tobą spotkać,
ponieważ znasz ważną historię.
Cóż.
Pochodzę z Fidżi, z rodziny wodzów.
Byłem bardzo związany ze starszym bratem. Bardziej niż z rodzicami.
Ja byłem dla niego małym braciszkiem,
ale on był dla mnie wszystkim.
Chodziłem za nim wszędzie.
Byłem jego cieniem.
Od czasów dzieciństwa
aż do wojska, był zawsze przy mnie.
Zawsze się mną opiekował.
Traktowałem go jak ojca,
starszego brata, opiekuna.
Kiedy zmarł ojciec,
jako najstarszy z rodziny,
brat przejął rolę wodza.
Był dobrym wodzem.
Ludzie go kochali.
Niestety nie trwało to długo.
Zachorował.
Kiedy umarł,
mój świat się zawalił.
Straciłem
ukochanego człowieka, mojego brata.
Byłem zdruzgotany.
Strata, której doznałem,
była niewyobrażalna.
W społeczności Fidżi
żałoba trwa 100 dni i 100 nocy.
Cała wioska pozostaje zamknięta.
Nie ma śpiewów, zabaw. Niczego.
Na początku tych 100 dni
nie chciałem się z nikim spotykać,
nie mówiąc o przewodzeniu wiosce.
Zastanawiałem się,
czy będę dość dobry.
Czy będą mnie szanować tak jak mojego brata?
Czy dam radę?
Sto dni to jednak długo.
Masz czas na przemyślenia.
Na naukę, na otwarcie się na innych.
By dorosnąć.
Dzień pod dniu,
z każdym świtem
i zachodem słońca,
żałoba zmieniała mnie.
W końcu się z tym pogodziłem.
Musiałem się podnieść.
Pójść w jego ślady,
choć było to trudne,
i przyjąć rolę wodza.
Chcę, żeby przykład Aisei pokazał Chrisowi,
jak ważne jest dać sobie czas i przestrzeń,
by przeżyć trudne emocje.
Życie przynosi niesamowity smutek,
który podobnie jak starość nie jest naszym wrogiem.
Jest częścią istnienia.
Czeka cię utrata ukochanych osób.
Stałem się jednak lepszym wodzem,
lepszym człowiekiem dzięki tym 100 dniom.
Zrozumiałem, jak piękny jest żal.
Wydaje się, że tam skąd pochodzisz jest więcej akceptacji
i godzenia się z tym przejściem.
Wydaje mi się, że zachodnie społeczeństwo
nie daje dość czasu na żałobę.
Żałoba jest dobra.
Wierzę w to.
Panowie, oto wasze dania.
Specjalność Sunset Pines. Panie Hemsworth,
mamy nadzieję spotkać pana na cotygodniowych tańcach.
- Smacznego. - Dziękuję.
Tańce?
- Będzie fajnie. - Tak.
Dobrze było porozmawiać z Aiseą i poznać jego historię.
Myśl o utracie ukochanych osób
jest jednak straszna. To nie jest coś,
co jestem już gotów zaakceptować.
Czy możesz zamknąć oczy,
kiedy to robimy? Tylko na chwilkę.
Na koniec drugiego dnia idziemy na tańce,
gdzie skonfrontujemy Chrisa z ukochaną żoną, Elsą.
Teraz to ona postarzała się o 50 lat.
Może pójść dobrze, lub tragicznie.
Nie wiem, co się stanie.
Porównuję w lustrze swoją twarz
i jest to bardzo realistyczne.
Czuję się bezbronna.
Nie jestem pewna, czy chcę, żeby Chris mnie taką widział.
Tak.
- Tu jesteś, Chris. - W porządku?
Znalazłam ci fantastyczną dziewczynę.
- Naprawdę? - Wiem, jesteś żonaty,
ale nie powiemy twojej żonie.
Chodź ze mną. Nie wstydź się.
- Nie wstydzę się. - Naprawdę?
- Jestem tylko podenerwowany. - Widzisz tę damę w różu?
- Tak. - Do dzieła, chłopcze.
Przepraszam, chyba jesteśmy umówieni.
O mój Boże.
- Ale dziwnie! - Ale wyglądasz.
Dobry Boże.
Chciałem dotknąć twojego ramienia i pomyślałem:
„Ja ją znam”.
Wiedziałeś?
Wow.
Ciągle piękna.
Na zawsze zapamiętamy tę chwilę.
To było głębokie i niespodziewane.
Czułam się bezpieczna.
To było takie piękne.
- Spodziewałeś się? Wcale? - Nie wiedziałem, co się dzieje.
To było szalone przeżycie.
Patrzyłem na żonę, starszą o 50 lat i czułem dziwną mieszankę emocji.
Coś jak…
Miłość, radość, współczucie…
A później też
cudowny rodzaj niedorzeczności.
To był taki
dziwny dzień. Myślałem
o życiu i śmierci.
Dziś czułam się, jakby mi przybyło z 50 lat.
To prawdziwy szok.
Brakuje mi lat na przyzwyczajenie się. Natura dała nam czas,
żeby się do tego powoli przyzwyczaić.
Taki skok to duże przeżycie.
Tak, to naprawdę poruszające.
Byłem zszokowany, widząc cię.
Poczułem się okradziony z 50 lat.
Tak jakbyś… była już u kresu.
Łza zakręciła mi się w oku.
Chcę przeżyć z tobą te lata.
Potrzebujemy tych wspomnień.
Zatańczymy?
Zatańczyć? Jasne. Uważaj na moje plecy.
Ostrożnie. Spróbuj trzymać tempo.
W porządku? Powoli.
Może to doświadczenie zmniejszy lęk Chrisa
związany ze starością i śmiercią.
Może zrozumie, że starość nie jest taka zła.
Tak naprawdę miłość pozwala przejść przez wszystko.
To, co naprawdę przeraża, to osiąganie tego wieku samotnie.
Gdy masz kogoś obok siebie, staje się to mniej straszne.
Gdy otaczają cię ludzie, których kochasz,
łatwiej jest ci to zaakceptować.
Wybacz, muszę już iść.
Dobrze.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Jedną z istotnych rzeczy, których musi nauczyć się Chris,
jest to, że miłość oznacza też stratę.
Jego własne życie przyniesie straty.
To tylko kwestia czasu.
Co prowadzi nas do kolejnej części tej dziwnej podróży.
Przenosimy się ze starości do śmierci.
DZIEŃ TRZECI POZOSTAŁ JEDEN DZIEŃ ŻYCIA
Dzień dobry państwu.
Oto kolejny piękny dzień w Sunset Pines,
gdzie żyje się pełnią życia.
Dziś zajęcia teatralne.
Prosimy pamiętać, że dziś spotykamy się przy bingu.
Chcemy też oficjalnie przywitać pana Hemswortha,
który już się u nas zadomawia.
To doświadczenie całkiem mnie pochłonęło.
Próbuję ciągle być na nie otwarty.
Zdałem sobie sprawę,
że może wcale nie być aż tak źle.
Rozpoczynamy trzeci i ostatni dzień.
Przenosimy się w stronę śmierci.
Cześć.
Chcę przedstawić Chrisowi moją przyjaciółkę.
To Alua Arthur. Pracuje jako doula śmierci.
Opowiedz mi, kim jest doula śmierci?
Doula śmierci to ktoś, kto świadczy pomoc niemedyczną,
wspiera umierających i ich rodziny.
Prowadzimy ludzi do końca ścieżki ich życia.
Wow.
Rozmawiałeś o ostatnich latach życia.
Teraz porozmawiamy o śmierci.
Dobrze.
W porządku?
Przygotowałam ćwiczenie,
terapię zwaną ekspozycją,
żeby cię przygotować.
Gotów?
Dobrze, zaczynamy.
Jak widzisz, mamy tu kilka trumien.
Możesz się im przyjrzeć.
Zobacz, co ci się podoba, a co nie.
- Mam którąś wybrać? - Byłoby świetnie.
Tak jakbyś był na zakupach.
Zobacz, co cię ciekawi, co przyciąga.
Dziwny pomysł. Ta wygląda jak z domku dla lalek.
Tej nie przymierzę.
Ta jest piękna,
z drewna sosnowego.
Takie ładne kawałki drewna, trochę zmarnowane.
Zakopią je później.
Powinno się z nich zrobić jakieś meble.
Karton byłby lepszy. Nadaje się na kompost.
Byłoby też taniej.
Te są biodegradowalne.
I tym podobne.
Chyba tam, dokąd pójdę nie potrzeba zbyt wiele.
W tej dobrze się oddycha?
Tak, piękna, naturalna. W stylu Mojżesza.
- Ogromny kosz piknikowy. - Owszem. Tu mamy mahoniową.
- Naprawdę? - Bardzo piękna.
Ta została zbudowana dokładnie na twój wymiar.
Może chcesz ją wypróbować?
- Jasne. - Gotów?
- Wskoczyć prosto do środka? - Tak, spokojnie.
Oglądam z Chrisem trumny, bo mam nadzieję,
że jego ciało nawiąże więź z jedną z trumien
i że zacznie myśleć o swojej własnej śmierci.
- Już przyjąłeś właściwą pozycję. - Tak.
- Właśnie tak. - Czuję się jak wampir.
- Blisko. - Czeka mnie długa noc.
- Zwana śmiercią? - Tak.
Owszem.
- Koniec. - Cóż…
Boimy się mówić o śmierci, czujemy się niekomfortowo,
jakby to było coś złego.
Umierają drzewa, kwiaty i zwierzęta. Umierają akumulatory i ludzie.
To było dziwne doświadczenie, prawda?
Co sądzisz o trumnach?
Nie wiem. Chyba wolałbym kremację.
Wydaje się lepsza, niż zamknięcie w jakimś miejscu.
Jest w tym coś klaustrofobicznego.
Mogliby po prostu wrzucić mnie do oceanu,
zjadłyby mnie rekiny…
Wrzucić ciało do oceanu?
Ciekawi mnie, jak myślisz, co się dzieje po śmierci.
Nie wiem. Pamiętam, że jako dziecko nie mogłem zasnąć,
rozmyślając o nicości.
Wiesz, to jest to. Na zawsze.
Nie tylko na zawsze,
tak na wieki wieków, wiesz?
Dawniej to nie pozwalało mi spać.
Właśnie to,
kompletna pustka, nic.
Okropnie mnie to przerażało.
Naprawdę może się to zdarzyć w każdej chwili.
Wiesz, często ludzie
myślą o końcu życia jak o czymś odległym,
co zdarzy się kiedyś tam i gdzieś tam,
a to przychodzi wcześniej, niż są gotowi.
Dlatego potrzeba okazji, takich jak ta, by przyjąć swoją śmiertelność.
Co jest najważniejszym, czego się nauczyłaś,
rozmawiając z ludźmi u kresu ich dni?
Kiedy jest się przy kimś, kto właśnie przestał oddychać,
pomieszczenie wypełnia niesamowity spokój.
Chwila, kiedy życie opuszcza ciało, jest bardzo prosta i głęboka zarazem.
Życie naprawdę zależy od jednego oddechu.
W jednej chwili jest, w następnej znika.
Kiedy już go nie ma, przypominam sobie,
że wciąż mogę oddychać, żyć, działać, kochać.
Mogę śmiać się, cieszyć, nosić kolorowe ubrania.
Nadal mogę przytulać się, tańczyć,
i żyć. Żyć.
Tak. To jest piękne.
Później zajmiemy się medytacją na łożu śmierci.
Zbliżeniem do śmierci.
Świetnie.
Teraz czeka ktoś, z kim powinieneś się spotkać.
Jesteś gotów?
- Tak. - Chodźmy.
W przypadku kogoś tak młodego i pełnego życia jak Chris
rozmowy i myślenie o śmierci naprawdę przynoszą efekt.
Śmierć może spotkać każdego, w każdej chwili.
- Natalie. - Cześć, Chris.
Młodzi ludzie także chorują.
Spotkaliśmy się na zajęciach.
Tak, cześć.
Alua mówiła, że powinniśmy porozmawiać.
Jestem tu, żeby opowiedzieć ci o moich doświadczeniach
w czwartym stadium raka. Szczerze, nie wiem,
ile czasu mi pozostało.
Mam 27 lat.
Gdy miałam 20 lat, zdiagnozowano u mnie czerniaka trzeciego stopnia.
Dostał się do węzłów chłonnych. Operacja była jedynym rozwiązaniem.
Odcięli palec u nogi i pozbyli się wszystkich węzłów chłonnych.
Możesz sobie wyobrazić, że życie 20-latki stanęło na głowie.
Od tamtej pory
myślę o śmierci każdego dnia mojego życia.
Żaden 20-latek nie spodziewa się, że wykryty zostanie u niego rak.
Nikt nie przygotowuje cię na taką diagnozę.
Szczególnie na to, jak dotknie ona twoją rodzinę
i przyjaciół. Mój cały świat zmienił się ogromnie,
z dnia na dzień.
Rak przejął moją tożsamość.
Mówiono o mnie tylko jako o chorej.
Przez moment czułam się naprawdę zagubiona.
Musiałam odszukać tę osobę, którą dawniej byłam.
Tak.
Wyjechałam więc do Wenecji.
Nie, aby uciec, ale by być gdzieś, gdzie nikt nie znał mojej historii,
żebym mogła sama odkryć, jak żyć razem z rakiem.
Spotkałam pewnego chłopaka, zakochałam się.
Widział mnie taką, jaka byłam i to naprawdę
było bardzo piękne.
Alexander jest szczery i dobry.
Często nazywam go moim dębem.
Jest nieugięty i podtrzymuje mnie.
Kiedy masz raka, nie wiesz, czy możesz być kochany.
Twój związek z miłością i samym sobą…
Przestaje istnieć.
Miłość jest najwspanialszą rzeczą, jaką mamy
i której możemy doświadczyć na świecie.
To, że mogę przeżyć tę miłość…
Sprawia, że jestem szczęśliwa. To są łzy szczęścia.
Po trzech wspólnych miesiącach wróciłam do domu.
Przeszłam rutynowe badanie. Rak powrócił do płuc.
Teraz był w czwartej fazie.
Powiedziałam mu o tym i zerwałam z nim.
A on się po prostu odwrócił
i powiedział: „Nie.
Będę przy tobie.
Wybieram cały czas, który mogę spędzić z tobą.
Nieważne, czy będzie go dużo, czy mało. Wybieram ciebie”.
To pewnie z powodu diagnozy postrzegam czas w taki sposób.
Czas, jaki mamy, jest niezwykle cenny.
Trzeba chwytać go i korzystać z niego,
bo nikt nie wie, ile chwil mu pozostało. Będziemy kochać się nawzajem.
Kochać bez względu na nic.
Nieważne ile czasu nam zostało.
Rozmawialiśmy o akceptacji.
Co o tym myślisz? O tym słowie, tej idei?
Od ostatnich siedmiu lat codziennie myślę o śmierci.
Czy zaakceptowałam śmiertelność?
Tak i nie.
Ludzie mają dziwny stosunek do starości,
naprawdę się jej boją. Chciałabym się zestarzeć.
Nie życzyłabym sobie niczego innego.
Myślę, że to dar.
Wszyscy pewnego dnia umrzemy.
Trzeba przeżyć życie, ciesząc się nim, ile tylko się da.
Chwytać każdą chwilę.
Tak.
Każda chwila może być ostatnią.
Ciesz się życiem, czasem, korzystaj z niego.
Kochaj tak mocno jak potrafisz.
Rozmowa z Natalie była bardzo wzruszająca.
Słuchałem jej historii. Opowiadała
tak spokojnie i dojrzale o czymś tak niepewnym.
To było inspirujące.
Miło cię widzieć.
- Jak się masz? - Świetnie.
Jak rozmowa z Natalie?
To niesamowita osoba.
Udało ci się poczuć, że wcale nie mamy gwarancji jutra?
Tak.
Zupełnie nie mamy tej pewności. Poczułeś to?
Zdecydowanie. Tak.
To było konieczne, by potrząsnąć światem
i przekazać wiadomość: „Nie zepsuj tego,
nic nie jest pewne. Ciesz się każdą chwilą”.
To taki motyw przewodni każdej z rozmów.
One wszystkie wiążą się ze sobą,
pozwalają lepiej to zrozumieć.
Twój czas w Sunset Pines dobiegł końca.
Teraz musisz już tylko przejść przez te drzwi.
Musisz sobie poradzić z tym, co tam znajdziesz.
Dobrze.
To jest najbardziej decydująca część całego eksperymentu.
Dzięki, bracie.
Nasz teatr osiągnie teraz
granice możliwości.
W porządku.
Jedziemy do szpitala.
Zatrzymanie krążenia, 180 na 120.
Szybko.
Tlen. Oddychaj głęboko.
Chris! Chris!
- Chris, słyszysz mnie? - Nie ma pulsu.
Zdjąć ubrania.
- Działo się, co? - Tak, bardzo dziwne.
Niezłe przeżycie.
Jeśli widzisz mnie teraz,
coś nie poszło zgodnie z planem.
Tak.
Pora na medytację na łożu śmierci.
Jej założeniem jest wprowadzić cię w większą świadomość
końca twojego życia i odnowić łączność
z samym życiem.
Na początek zamknij oczy.
Weź głęboki oddech.
Powtarzaj: „Moja śmierć jest nieunikniona”.
Na wydechu: „Ja także umrę”.
Ja także umrę.
Zabierzemy cię w podróż.
Wszyscy, których poznałeś, wszystko, co robiłeś
doprowadziło cię tutaj.
- Na wdechu: „Zestarzejesz się”. - Zestarzejesz się.
Na wydechu powtórz: „Ciało cię zawiedzie”.
Ciało cię zawiedzie.
Kiedy nauczysz się akceptować,
możesz znaleźć coś głębszego i cenniejszego.
Na wdechu: „Stracisz tych, których kochasz”.
Stracisz tych, których kochasz.
Na wydechu: „Żałoba jest piękna”.
Żałoba jest piękna.
Na wdechu: „Możesz umrzeć w każdej chwili”.
Możesz umrzeć w każdej chwili.
„Ty także umrzesz”.
Ty także umrzesz.
Jest moim dębem.
Korzystaj z czasu…
Kochaj, ile tylko możesz.
Leżąc na łożu śmierci, oczyma umysłu
przypatrz się tym, którzy czuwają przy tobie.
Kto trzyma cię za rękę?
Twoje ciało słabnie.
Zaczynasz się rozpadać.
Uwolnij przywiązanie do Elsy.
Uwolnij przywiązanie do swoich dzieci.
Ci, których kochasz, nie mogą cię ocalić.
Nie będzie nowych wspomnień.
Poddasz się i wyruszysz w kierunku śmierci.
Zaakceptujesz fakt, że pewnego dnia życie dobiegnie końca.
Możesz otworzyć oczy i zdmuchnąć tę świecę.
Cześć.
Chodź tutaj.
Usiądź, proszę.
Gdzie wolisz.
Kolejne wyjątkowe przeżycie.
Jak je oceniasz?
Bardzo spokojne.
Nie czułem się przytłoczony,
raczej jakbym płynął z nurtem rzeki,
do nowego miejsca, gdziekolwiek ono jest.
Kiedy powiedziałaś o miejscu, w którym chciałbym być,
o ludziach, którzy mieliby być obecni,
wyobraziłem sobie mój pokój i całą rodzinę,
przyjaciół… Wtedy do mnie dotarło,
że mam to przez cały czas.
Zrozumiałem, jakim jestem szczęśliwcem.
Tak.
To dobrze znane mi miejsce i przeżycie.
Nie czuję się samotny. To raczej…
Jak zwykła niedziela,
w otoczeniu tych, których kocham.
Rozmowy, które przeprowadziliśmy ostatnio
na temat tego, że przegapiam różne rzeczy,
lub robię za dużo. Miałem właśnie
chwilę spokoju, przerwy, żeby o tym pomyśleć.
Na pewno mogę robić rzeczy inaczej,
a nie patrzeć za siebie i myśleć, że to był błąd,
albo coś złego.
Istnieje dziwna paralela, jeśli chodzi o akceptację śmierci,
i odpuszczenie, także odpuszczenie w życiu.
Nie chodzi o to, żeby całkowicie porzucić ster.
Trzeba się cieszyć jazdą i widokami jednocześnie.
W tej akceptacji mieści się ogromny spokój.
Dobrze wrócić do Sunset Pines
i tego wyświechtanego hasła:
„Gdzie żyje się pełnią życia”.
Wskazówka jest cały czas w tytule.
Witamy w Sunset Pines, gdzie żyje się pełnią życia.
Dziękuję.
Cześć.
To była instrukcja: „Żyj pełnią życia”.
W porządku?
Jak było?
Było niesamowicie. Zupełnie wyjątkowo.
Dasz radę, to tylko trzy dni.
Jasne.
Traktujemy życie, jak coś, co nam się należy.
Dla samego faktu, że narodziliśmy się,
mamy prawo do życia i prawo do jutra.
Nie. Życie jest darem.
Każdy dzień jest darem.
- Podpiszesz mój rysunek? - Pewnie.
Pełnia życia zawiera w sobie śmierć i ból.
Powinniśmy być wdzięczni za każdą kolejną minutę
na tej pięknej, szalonej planecie. Pamiętaj o tym.
On jest moim dębem.
- Indy, szybko. - Życie
nie nadejdzie
kiedy wreszcie znajdziesz tego jedynego, stracisz na wadze,
przestaniesz tyle pracować, znajdziesz pracę.
Życie dzieje się teraz. Jesteś w nim.
Przeżywasz je.
Dziękuję.
Tak naprawdę nie jesteśmy bez granic,
Dzięki.
To doświadczenie przyszło we właściwym momencie.
Teraz gdy chcę się skupić na tym co naprawdę ważne.
To wszystko jest ważne.
Każda chwila.
Każdy uśmiech i łza.
Każdy pocałunek.
To wszystko.
Przyniosło ci to radość?
- Zdecydowanie. - Wspaniale.
Hej, Chris!
Żyć długo, zdrowo i jak najszczęśliwiej.
Przede mną życiowe wyzwanie.
Ostatni klaps.
Dobra robota.
Jake, cięcie!
Napisy: Anna Sosińska