Czytałem kiedyś scenariusz, w którym
było zdanie „jeśli nie mam wspomnień, to czy kiedykolwiek istniałem?”.
Utkwiło mi to w głowie.
Nasze wspomnienia powinny być wieczne.
One nas kształtują i tworzą takimi, jakimi jesteśmy.
Celny strzał, synku.
Myśl o tym, że…
nie będę pamiętał swojego życia,
żony, czy dzieci,
jest moim największym lękiem.
Odebrałem niedawno wiadomości, które skłoniły mnie
do refleksji na ten temat.
Kiedy zacząłem badać, jak żyć lepiej i dłużej,
wysłano mnie na mnóstwo badań…
- Jak się masz? - …z polecenia Dr. Petera Attii.
- Jak się dziś czujemy? - Dobrze.
Przeprowadziliśmy na tobie badania za miliony dolarów.
Zrobiliśmy każde możliwe badanie krwi,
dokładnie przyjrzałem się każdemu genowi w twoim ciele.
Ogólnie wyniki wyglądają świetnie.
Patrząc na ciebie z zewnątrz,
od razu widać, jak dobrze dbasz o siebie,
ale znaleźliśmy kilka niepokojących rzeczy.
Okej.
Niektóre z przeprowadzonych badań genetycznych,
dotyczyły genu zwanego APOE.
Posiadasz bardzo rzadką kombinację dwóch kopii APOE 4,
po zestawie od mamy i taty.
Co to dokładnie oznacza?
Że masz podwyższone ryzyko zachorowania na Alzheimera.
Jak bardzo?
Od ośmiu do dziesięciu razy większe,
niż u przeciętnej osoby.
Rozumiem.
Wiecie…
ciągle się myśli, że będzie się żyło wiecznie,
zwłaszcza jako młoda osoba.
A tu nagle powiedziano mi
„to może być coś, co cię załatwi”.
Przez chwilę byłem w szoku.
Wiem, że ciężko to sobie wyobrazić, ale…
wierzę, że jeśli zrobimy wszystko, co możemy,
jesteśmy w stanie zmniejszyć ryzyko do minimum.
Okej.
Pewnie teraz mi nie uwierzysz, w to co powiem,
ale z czasem się przekonasz.
Ten gen, który posiadasz, to błogosławieństwo.
Przez to, że da mi motywację do…
Zmotywuje cię do podjęcia kroków,
o których ludzie w twoim wieku nie pomyśleliby
- do pięćdziesiątki albo sześćdziesiątki. - Okej.
Przez większość życia przykładałem wagę
do zdrowia i samopoczucia,
szukałem metod, jak być silniejszym i zdrowszym.
Ale nigdy nie skupiałem się na zdrowiu mózgu.
Ta wiadomość wszystko zmienia.
To test sprawdzający funkcjonowanie płatów czołowych i planowanie.
Patrz, co robię i powtarzaj.
Dobra? To zaczynamy.
Dlatego spotkałem się z renomowaną neurolog Dr Sharon Sha.
Poczekaj.
Czy to… Jeszcze raz.
Tak jak wszyscy, chcę zachować wspomnienia
tak długo, jak się da, nie martwiąc się,
że nie będę mógł, no wiesz.
Oczywiście, jesteś okazem zdrowia,
ale po trzydziestce mózg zaczyna się degenerować.
Jego rozkwit jest w młodości, kiedy jesteśmy dwudziestolatkami.
Musimy go wzmacniać i dbać o niego najlepiej, jak się da.
Nie da się nagle zadbać o mózg w wieku 60 lat.
Tak.
Ponieważ Alzheimer i inne przypadłości
rozwijają się od 15 do 20 lat, zanim zaczniemy mieć problemy z pamięcią.
Jem dobrze, dużo ćwiczę.
Co jeszcze mogę zrobić, żeby poprawić zdrowie mózgu?
Praca nad ciałem wymaga czasu…
Tak.
…i praca nad mózgiem tak samo.
Nowe wyzwania mogą stymulować połączenia neuronowe,
rozprzestrzeniając tak zwaną „neuroplastyczność”,
co może poprawić funkcje kognitywne.
Damy ci coś nowatorskiego.
Coś, co będzie wyzwaniem dla twojego mózgu.
Aby ochronić wspomnienia, Chris musi
oderwać się od normalności…
NEUROLOG, UNIW. STANFORDA
…i w dziczy odciąć się od technologii.
Niezłe widoki, co?
O tam, zapamiętaj to sobie.
Nie będzie go rozpraszać telefon ani GPS.
Chris będzie musiał zanurzyć się w dziczy…
i odnaleźć drogę powrotną tylko za pomocą mózgu.
Łatwo się tam zgubić.
Dobrze, że mi pomożesz.
Bo już się zgubiłem.
Ponieważ kontakt społeczny jest ważny dla funkcji kognitywnych,
idzie z nim jego przyjaciel, artysta Otis Hope Carey.
Można rozbić obóz
u stóp tego wodospadu.
Warto zapamiętać to miejsce.
Tam będzie koniec naszej trasy.
- Tam? - Tak.
Jak mamy tam wejść?
To wyzwanie to taki obóz treningowy dla mózgu.
Chris ma tu nabrać nawyków,
dzięki którym utrzyma swój mózg w zdrowiu.
BEZ GRANIC Z CHRISEM HEMSWORTHEM
ODCINEK 5 PAMIĘĆ
KRAJ DUNGHUTTI, ANAIWAN I GUMBAYNGGIRR
ABORYGENÓW I LUDZI ZAMIESZKUJĄCY CIEŚNINĘ TORRESA
INFORMUJEMY, ŻE NINIEJSZY PROGRAM MOŻE ZAWIERAĆ
OBRAZY, GŁOSY I NAGRANIA ZMARŁEJ OSOBY.
Witamy was w kraju Dunghutti, Anaiwan
i Gumbaynggirr.
Jest to wspólny kraj dzielony przez trzy plemiona.
To ojczyzna przodków mojego kumpla Otisa.
Od lat marzyliśmy o tym, żeby ją zwiedzić.
Kiedy Sharon zaproponowała przygodę w dziczy,
wiedziałem, że to miejsce będzie idealne.
To co sprawia, że to miejsce jest odpowiednie dla naszej podróży,
to właśnie to, że tutaj krajobraz i wspomnienia są ze sobą splecione.
Ciało, umysł i duch.
Nazywam się Otis Hope Carey.
Pochodzę z ludów Gumbaynggirr oraz Bundjalung.
Rdzenna ludność mieszka w Australii od ponad 60 tysięcy lat,
więc mamy długą więź z Matką Ziemią.
W kulturze Pierwszych Narodów wierzymy, że pamięć jest w skałach,
wodzie, wietrze i w niebie.
Gdy usiądziemy i się wsłuchamy, możemy usłyszeć mówiących do nas przodków.
Mamy nadzieję, że podczas waszej podróży
usłyszycie, jak kraj do was przemówi.
Słuchajcie dźwięków tego świata własnymi uszami,
a nie cudzymi.
Patrzcie na świat swoimi oczami, a nie cudzymi.
Gdy starszyzna dawała nam pozwolenie na przejście po ich ziemi,
jeden z nich mówił,
„słuchajcie swoimi uszami…
i patrzcie swoimi oczami.
Pozostańcie wierni sobie”.
Wywarło to na mnie spore wrażenie
i poruszyło mnie do głębi. Coś pięknego.
Przez następne dwa dni,
Chris i Otis będą musieli pokonać
tysiące hektarów dziczy.
Okej, tutaj zaczynamy, a potem ruszamy w tamtą stronę?
Ale wyzwanie psychiczne już się zaczęło,
bo muszą zaplanować i zapamiętać drogę.
A potem trafiamy na grzbiet, tak?
Tak.
Najpierw udadzą się na północ przez otwarty teren i las.
Od wodospadu przechodzimy tutaj i docieramy do potoku.
Którędy idziemy dalej?
Zmienimy kierunek, gdy dotrzemy do tej małej rzeki.
Potem idziemy w dół rzeki.
Muszą znaleźć rzekę pełną wodospadów,
a ona zaprowadzi ich do miejsca,
gdzie będą mogli rozbić się na noc.
Drugiego dnia wyruszymy z obozu i udamy się na północ.
Tutaj masz zdjęcie.
Jest tam ścieżka, czy musimy…
Sami musimy zrobić ścieżkę.
A na końcu czeka ich stroma wspinaczka do wyznaczonego miejsca,
czyli Wrights Lookout.
Dobra, nasza trasa. Las, grzbiet, wodospad,
Las, grzbiet, wodospad.
Po wodospadzie wspinamy się na otwarty teren…
Dam głowę, że przeze mnie się zgubimy.
Dobrze, że mam cię ze sobą.
Ale zanim Chris i Otis wyruszą, muszą zrobić jeszcze jedną rzecz.
Oddajcie telefony.
Trzymaj.
Dziękuję. To wszystko?
- Wszystko. - Okej.
Jest jeszcze jeden.
Dla kogo będzie to trudniejsze?
Dla Otisa. Sporo korzysta z telefonu…
Będzie mu naprawdę ciężko, prawda?
Powodzenia.
Zbiera się na deszcz.
Idziemy we właściwą stronę?
Po prostu idźmy. Najlepsze wyjście, jak się zgubisz.
Słońce całkiem się schowało i robi się trudniej.
Jak się rozejrzymy, to gdzie jest najjaśniejsza część nieba?
Tam.
Albo to słońce, albo statek kosmiczny. Może jednak słońce.
Północ, zachód. Powinniśmy iść w tę stronę.
Też tak myślę.
Do dzieła, stary.
Nie bez powodu wysłałam Chrisa i Otisa
do dziczy bez niczego, co mogłoby im pomóc w nawigacji.
Co sądzisz?
Wąwóz jest tam? Chyba tak.
Chyba tędy.
Proces zastanawiania się nad tym, gdzie iść
jest jednym z najbardziej złożonych zadań, które może wykonać mózg.
W górę linii grzbietu, potem za wodą, strumień, wodospad, skręt w prawo.
Tak, o to chodzi.
Proces opiera się na części mózgu, która jest kluczowa do tego,
jak postrzegamy świat.
Ta część to hipokamp, centrum pamięci mózgu.
PAMIĘĆ HIPOKAMP
Hipokamp to mała struktura w kształcie konika morskiego,
która znajduje się w obu półkulach mózgu.
To taka mapa, gdzie znajdują się wszystkie nasze wspomnienia
i dostęp do nich.
ROZDANIE DYPLOMÓW - PIERWSZE AUTO NARODZINY DZIECKA
Gdy się starzejemy, hipokamp się kurczy, i jest to pierwszy obszar
atakowany przez choroby takie jak Alzheimer.
Ale jeśli stymulujemy go działaniami takimi jak nawigowanie,
staje się on większy i zdrowszy, tworząc nowe połączenia
i dodając więcej komórek mózgowych.
Naukowcy sądzą, że im silniejszy hipokamp
tym większe są szanse na utratę sprawności mózgu na starość.
Porzucenie GPS'u i samodzielna nawigacja
to coś, co Chris może łatwo wprowadzić do swojego życia.
To prosty i efektowny sposób, by uaktywnić mózg
i sprawić, że będzie silny i odporny.
Chyba zbliża się południe.
Chyba tak.
Północ, wschód, południe, zachód.
Jeśli to jest północ, to powinniśmy iść tamtędy.
Mamy rzekę.
Tak.
Wydaję mi się, że zbliżamy się do celu.
Kurczę, ruchome piaski.
Prawie, jak ta scena z Niekończącej się opowieści.
Kojarzysz?
- Nie. - Nie znasz Niekończącej się opowieści?
- Raczej nie. - Otis.
Za młodu nie oglądałem TV.
A pamiętasz te stare telewizory, gdzie trzeba było poruszać anteną?
- Tak. - Mieliśmy taki.
Tam nie chodziło tylko o przesunięcie anteny,
tylko postawienie jej w odpowiedniej części pokoju.
Tak, i…
„Nie siadaj tam tato,
- bo znów stracimy sygnał”. - Tak.
Jest coś bardzo nostalgicznego w byciu na łonie natury…
z dala od miast i cywilizacji.
Jak myślę o swoich najwcześniejszych wspomnieniach,
tych, które mnie ukształtowały, to właśnie takie chwile
chcę zatrzymać na zawsze.
Dorastałem w Terytorium Północnym, w samym środku niczego,
miałem cztery i pół godziny do miasta,
a w dodatku nie miałem butów, bo było za gorąco.
Całe dnie spędzaliśmy na zewnątrz.
Moje pierwsze wspomnienie…
Byłem bardzo młody. Miałem ze cztery lata.
Pamiętam, że tata miał odebrać kogoś z lotniska,
które było wielkim pasem ziemi na środku odludzia.
Wyszedłem go szukać, a potem po prostu szedłem przed siebie.
Pamiętam ten suchy, straszliwy żar.
Czerwony pył właził we wszystko,
w skórę, włosy i ubrania.
Czułem, jakby moje stopy płonęły.
Płakałem. Nie wiedziałem, gdzie był tata.
Ale nagle pojawił się na wzgórzu.
Cały spanikowany zastanawiał się, co ja robię
na środku pustkowia, błąkając się samemu.
Na początku nie rozumiałem, co się działo,
ani o co chodziło.
Pamiętam ciepło i poczucie bezpieczeństwa w jego ramionach.
- Prosto? - Tak.
Prawie jak na siłce.
- Spragniony? - Tak.
Napiję się z tobą.
Przepiękne.
Normalnie zrobilibyśmy zdjęcie i…
Nie słuchalibyśmy… tylko patrzyli przez telefony.
Tak.
To niesamowite, być tutaj bez żadnych rozpraszaczy.
Wszystkie zmysły są wyostrzone.
Zapachy, dotyk i dźwięk.
Nie jest zaskoczeniem, że Chris jest bardziej czujny.
Mózg ewoluuje w naturze
i są badania, które pokazują,
dlaczego uważamy świat przyrody za tak orzeźwiający.
Badania sugerują, że gdy jesteśmy w przestrzeni miejskiej
wszystkie stworzone przez człowieka obrazy, hałasy
zużywają dużo energii, bo mózg musi je ciągle przetwarzać.
AKTYWNOŚĆ FAL ALFA W TYLNEJ CZĘŚCI MÓZGU
Oznacza to, że wspomnienia,
rozwiązywanie problemów i koncentracja ulegają osłabieniu.
OBCIĄŻENIE KOGNITYWNE
Ale naukowcy sądzą, że mózgi są przystosowane
do łatwiejszego przetworzenia dźwięków i widoków natury.
Nie będąc przeciążone
nasze zdolności poznawcze wracają do pełni możliwości.
Ale to nie wszystko.
Spędzanie czasu na łonie natury obniża stres,
co obniża ryzyko Alzheimera i wydłuża życie.
Udowodniono, że zaledwie 20-minutowy spacer po parku
bez telefonu
znacząco obniża poziom hormonu stresu,
czyli kortyzolu.
- Nie chcesz prowadzić? - Poprowadzę.
Może ja poprowadzę, bo jak się poślizgnę, to nic się nie stanie.
Stanie. Wtedy będę musiał cię nieść. A to duży problem.
O to mi chodziło, jesteś silniejszy ode mnie.
Otis to świetny facet.
Ma dobre poczucie humoru. Bardzo miły człowiek.
Otis!
- Pomocy. - Upadłeś z gracją.
Trzeba przyznać.
Jest też wspaniałym artystą.
Cała twoja sztuka jest oparta na widoku z lotu ptaka, prawda?
W większości tak.
Można powiedzieć, że to coś w rodzaju topografii.
Używam dużo tradycyjnych symboli,
ale trochę je łagodzę, czyniąc je bardziej wyrazistymi.
Nie zapominając przy tym, skąd pochodzą i co naprawdę znaczą.
Biorę starą, tradycyjną sztukę sprzed tysięcy lat
i dostosowuję ją do współczesności.
Staram się nadać nowe znaczenie starym sposobom.
Każda linia, kropka w mojej sztuce,
tak, jak każdy kamień, rzeka, drzewo,
jest wspomnieniem.
W miejscu, gdzie Chris się wychowywał
jest ogromna rdzenna społeczność, więc on rozumie moje obrazy.
I to pewnie dlatego tak dobrze się dogadujemy.
Powinniśmy kupić kajak.
Deska bodyboard byłaby lepsza.
Spędzanie czasu z innymi ludźmi jest dobre dla naszych mózgów.
Jesteśmy zwierzętami społecznymi i interakcja z innymi zachęca nas
do nauki nowych rzeczy, pobudza nas do nowych myśli i nowego spojrzenia na świat.
Ale gdy jesteśmy odizolowani, ryzyko demencji jest wyższe
o pięćdziesiąt procent.
Ze wszystkich znanych nam rzeczy, które mogą ochronić długowieczność,
najważniejszą mogą być otaczający nas ludzie.
Dobra, jak będziemy szli tędy, to powinniśmy dojść do miejsca obozu.
Tak, obozowiska na dole wodospadu.
Jesteśmy na szczycie wodospadu
i Otis wskazuje, gdzie powinniśmy rozbić obóz.
Nie widzimy żadnej drogi na dół.
Więc jest jedno rozwiązanie.
O stary!
Czuję, że żyję!
To z pewnością oczyściło mi umysł.
Pomyślałem sobie:
„mam nadzieję, że na starość też będę tak robił”.
Odkąd dostałem wyniki, dużo myślałem
nad tym, jak będzie wyglądało moje życie, gdy się zestarzeję.
Być może wiadomość, że mam wyższe ryzyko Alzheimera
nie powinna być takim zaskoczeniem.
Mój dziadek ma Alzheimera.
I…
Jego pamięć od paru lat się pogarsza.
To trudne. Kiedy jest świadomy, zaczyna się martwić,
bo zdaje sobie sprawę z tego, co się dzieje i ile zapomniał.
To naprawdę przytłaczające i przerażające.
Pamiętam, jak siedzieliśmy razem w garażu.
Pomagał nam robić rzeczy z drewna.
Robił nam miecze,
małe drewniane pistolety, karabiny itp.
Pamiętam, że był naprawdę cierpliwy, gdy waliliśmy młotkiem, przecinaliśmy
i niszczyliśmy rzeczy.
Mam piękne wspomnienia, za które jestem wdzięczny
tej miłej i opiekuńczej osobie.
Jest cudownym człowiekiem.
Twój dziadek ma Alzheimera?
Tak. Nie pamięta, kim jesteśmy,
nie pamięta wnuków, a nawet swoich dzieci.
Zapomina. I to łamie mi serce.
Martwisz się, że możesz skończyć jak on?
Kiedy coś nas przeraża, możemy całkiem się załamać,
albo znaleźć motywację, by to przezwyciężyć i zrobić wszystko,
żeby pokonać trudności. Chyba o to w tym chodzi, co nie?
O to, by robić ile się da,
żeby utrzymać mózg w zdrowiu.
Można skupić się na pozytywach, zamiast zastanawiać się
na ile maili muszę jeszcze odpowiedzieć,
jakie będą recenzje nowego filmu
i czy dostanę jeszcze pracę.
Dzisiejsza wyprawa dała nam niezły wycisk, więc poszliśmy spać.
Niezależnie od poziomu zmęczenia, zawsze jest mi ciężko zasnąć.
Sen był jedną z głównych rzeczy,
na których dr Peter Attia skupił się na naszej konsultacji.
Chris, opowiedz mi o śnie.
Uważasz, że dobrze sypiasz?
Nie, nie bardzo. Budzę się w nocy.
Pamiętam, że mam tak od małego. Mama często o tym mówi.
Coś w tym jest, że noc i sen wzmacniają
wszystkie obawy i poczucie winy.
Często czułem, jakbym zrobił coś złego lub niepokojącego.
Coś w tym musi być.
To, co nie pozwala ci spać,
wydaje się pochodzić z „małpiego umysłu”, który wszyscy posiadamy.
To taka nerwica, przeżuwanie myśli.
Sen nie jest czynnością bierną. Nie chodzi w nim o bycie nieświadomym.
Tak naprawdę to aktywny czas, kiedy mózg się leczy.
A w twoim przypadku, ze względu na zwiększone ryzyko,
potraktujemy sen na poważnie.
Wiemy, że nawet jedna nieprzespana noc
prowadzi do gromadzenia się w mózgu toksyn,
które zwiększają ryzyko zachorowania na Alzheimera.
Sen wspaniale nas regeneruje na krótką metę,
ale również chroni nas przed chorobami przewlekłymi.
Działa to tak: gdy śpimy, śmieci, które nagromadziły się za dnia
są zmywane przez rodzaj usług sprzątających
zwanych układem glimfatycznym.
Ale gdy się starzejemy i nie sypiamy prawidłowo,
operacje sprzątające zaczynają być niedokładne.
Szkodliwe odpady zaczynają się gromadzić szybciej, niż możemy je usunąć.
Zakłócając pracę,
powodując stany zapalne i potencjalnie prowadząc do Alzheimera.
CHOROBA ALZHEIMERA
Jest dużo rzeczy, które Chris może zrobić,
by poprawić długość i jakość snu.
EKSPERT OD DŁUGOWIECZNOŚCI
Wpoić sobie proste nawyki,
takie jak chodzenie spać i wstawanie o tych samych godzinach,
zmniejszenie stresu przed snem
oraz niesprawdzanie maili i mediów społecznościowych.
Gdy biwakuje w lesie, to proste.
Ale miejmy nadzieję, że wprowadzenie tych zmian po powrocie do domu
będzie korzystne dla jego przyszłego zdrowia.
Zdrowy sen nie jest jedyną rzeczą,
jaką musi Chris ćwiczyć.
Dobrze.
W zasadzie przyswoił już wiele nawyków,
które później pomogą mu w zapobieganiu choroby mózgu.
O to chodzi!
Poprzez okresowe poszczenie i dietę bogatą w warzywa i ryby,
walczy ze starzeniem się komórek, które przyczyniają się do Alzheimera.
Śmiać się, czy płakać.
Podjęcie kroków w celu zmniejszenia stresu powinno pomóc w ochronie wspomnień.
Wykazano, że wystawienie ciała na ekstremalne temperatury
pomaga znacznie zmniejszyć ryzyko zachorowania na Alzheimera.
Jak ci się spało? Było dość wilgotno.
Było przepięknie z wodospadem w tle.
Dźwięki wodospadu mnie uśpiły.
Mamy drugi dzień i po dobrze przespanej nocy
czuję się rześko.
Wiem, że to tylko jeden dzień bez telefonu i maili,
ale już czuję, że mój umysł jest czystszy i spokojniejszy.
Nie mogę się doczekać, co dalej.
Wiesz, w którym kierunku mamy dzisiaj iść?
Dalej na północny zachód?
No i gdzie to słońce?
Myślę, że jeszcze na nie poczekamy.
Miejmy nadzieje, że dotrzemy do Wrights Lookout na corroboree.
Zmierzamy do Wrights Lookout,
wyjątkowego miejsca spotkań rdzennych mieszkańców tego regionu,
gdzie w przeszłości gromadziły się różne plemiona.
Gdzie dokładnie jest corroboree? I co ma się tam wydarzyć?
Trzy plemiona mają się tam spotkać,
tańczyć, dzielić wiedzą
- i wspólnie cieszyć się przyrodą. - Tak.
Chodzi o poczucie połączenia ze światem zewnętrznym.
Na pewno. Corroboree nie odbywało się tu
już od ponad 100 lat, dlatego to będzie
coś specjalnego, potężnego i podnoszącego na duchu.
Robi się stromo.
Masz sprzęt do wspinaczki?
Spróbuję.
Drugi dzień wyprawy to dla Chrisa zupełnie inne wyzwanie.
Aby dostać się do Wrights Lookout,
muszą się wspiąć na zbocze góry.
Można uznać, że to trening dla ciała,
ale także dla mózgu.
Stary, wyglądasz jak kozica.
Tak.
Tyle pracy na siłce, powinieneś mnie nieść.
Gdy ćwiczymy,
nasze ciało wytwarza substancje chemiczne, które działają jak nawóz dla mózgu.
Sprzyjają one wzrostowi i zdrowiu neuronów.
- Jeszcze trochę. - Już prawie.
Z wielu badań wiemy, że regularne ćwiczenia w średnim wieku
mogą zmniejszyć szanse zachorowania na Alzheimera
nawet o pięćdziesiąt procent.
A ćwiczenia w połączeniu z wysiłkiem kognitywnym
okazują się być bardzo potężnym narzędziem
w walce z demencją.
Nawet, gdy się starzejemy.
MAGDEBURG NIEMCY
Moja mama zmarła pięć lat temu.
Niestety cierpiała na demencję.
Cały czas mam z tyłu głowy,
że też tak skończę,
lub mogę skończyć.
Jeden, dwa, trzy, cztery.
Siedemdziesięcioletnia Gudrun co tydzień uczęszcza na zajęcia z tańca.
Czasami nie czuję się tak dobrze, jak 30 lat temu.
Ale przeważnie
jestem w dobrej formie.
To nie są zwyczajne lekcje tańca. To badania naukowe.
A celem ich jest sprawdzenie, czy ćwiczenia takie jak taniec
są dla starzejącego się mózgu bardziej korzystne niż zwykły trening.
Taniec to nauka skomplikowanych ruchów.
NIEMIECKIE CENTRUM CHORÓB NEURODEGENERACYJNYCH
To nie jazda na rowerze, gdzie powtarzasz ruchy.
Uważamy, że taniec jest lepszym sposobem na poprawę funkcjonowania mózgu,
ponieważ łączy umiejętności kognitywne z fizycznymi.
Naukowcy odkryli, że nasze mózgi mogą powodować rozwój
nowych połączeń, nawet w późnym wieku.
Jestem królikiem doświadczalnym!
Notger i jego zespół chcą odkryć, w jakim stopniu taniec
stymuluje ten wzrost.
Szukają oznak pozytywnych zmian
w części mózgu, która odpowiada za pamięć.
Pokaż przednią część hipokampa.
Widać tutaj wzrost.
Dobrze to wygląda.
Bardzo nam ulżyło, ponieważ wyniki pokazały,
że taniec ma niesamowity potencjał
w poprawie funkcjonowania i struktury mózgu.
Mamy nadzieję, że taniec będzie mógł zapobiegać
nowym przypadkom demencji.
Imponujące są nie tylko wyniki Gundrun.
Grupa taneczna pokazała znaczny wzrost w hipokampie
w porównaniu z tymi, którzy poddali się konwencjonalnemu treningowi.
Wyniki naprawdę mną wstrząsnęły.
Teraz klepię się po plecach i mówię:
„dobra robota”.
Od paru godzin się wspinamy
i wreszcie czuć, że Wrights Lookout jest w naszym zasięgu.
- Prosto? - Tak.
To tutaj?
- Brawo, stary. - Udało się.
Dobra robota.
Udało nam się. Zrobiliśmy to bez telefonu, GPS'u, czy mapy.
Mieliśmy tylko jedną rzecz, której ludzie przez tysiąclecia używali do nawigacji.
Nasze mózgi.
Przyszliśmy stamtąd.
- Kawał drogi. - Zgadza się.
Daje do myślenia, prawda?
Gdy tak patrzę, ile z Otisem przeszliśmy
i podziwiam piękno tego krajobrazu,
myślę o tym, co powiedziała nam starszyzna przed wyprawą.
„Słuchajcie swoimi uszami i patrzcie swoimi oczami”.
Teraz wszystko ma sens.
Jeśli zablokujemy hałas i naprawdę wsłuchamy się w świat przyrody,
będziemy żyć lepiej.
To były długie dwa dni,
ale udało nam się zdążyć na spotkanie corroboree.
W imieniu trzech plemion zapraszam was do wspólnego tańca.
Oczywiście, dziękujemy.
- Nie tańczę najlepiej. - Nie martw się!
Myślałem, że będę tylko obserwował.
Zacząłem się stresować.
- Najpierw lewo, potem prawo. - Najpierw lewo, potem prawo.
Dół, dół, ramiona, ramiona.
Dobra.
Dzięki cudownemu powitaniu przez wszystkich
i ich zachętom, szybko się wkręciłem.
Spojrzałem na Otisa
i zrozumiałem, ile to dla niego znaczy.
Spotkanie trzech plemion.
Czuję, jakbym dostał pozwolenie, by do nich przynależeć.
Ponieważ to zgromadzenie ma obudzić przodków
w naszych wspomnieniach i opowieściach z ziemi.
Nie tylko tworzę nowe i piękne wspomnienia…
ale robię to z Chrisem i możemy o tym rozmawiać
przez kolejne lata.
Rozpocząłem tę przygodę z obawy,
że na starość stracę wspomnienia.
Ale uświadomiłem sobie, jak wiele zależy ode mnie.
Recepta jest prosta. Jedz i śpij dobrze.
Rzuć wyzwanie umysłowi i ciału z nowymi doświadczeniami,
zanurz się w naturze,
z dala od rozproszeń i stresu nowoczesnego życia.
I najważniejsze, podziel się tym z ludźmi, których kochasz.
Wszystko to jest proste do wykonania.
Bo uwielbiam robić te rzeczy.
Rzeczy, które chciałbym robić częściej.
Mam nadzieję, że nie tylko będę żył szczęśliwiej i lepiej,
ale też dam radość i szczęście rodzinie i przyjaciołom, tak jak mój dziadek.
Razem stworzymy nowe, cenne wspomnienia,
które będą ze mną do końca moich dni.
Napisy: Bartłomiej Kołodziejczyk