[ดนตรีแนวระทึกหวาดหวั่น]
[ดาลตันร้องอึก]
ราชาวาโปลได้กลับมา เพื่อช่วยอาณาจักรดรัมแล้ว
คนเดียวที่จะช่วยอาณาจักรนี้ได้
ระเบิดตัวเองต่อหน้าพวกเราไปแล้ว
[วาโปล] อาณาจักรนี้คือสิทธิ์แต่กําเนิดของฉัน
ของฉัน!
และจะไม่มีใครแย่งมันไปจากฉันได้อีก
ไม่มีบัลลังก์ให้ราชาที่ทอดทิ้งราษฎรหรอก
[ฮึ่ม]
[พวกหมอสะดุ้งเฮือก]
[ร้องสวาปาม]
[พวกหมอพึมพําอย่างตกใจ]
[หอบคําราม]
แกกินผลปีศาจเหรอ
ร่างกายฉันกลายเป็น เหมือนกับโรงงาน [หอบเฮือก]
สามารถกินมัน แปรรูปมัน และหลอมรวมทุกสิ่งที่กิน
ให้กลายเป็นสิ่งที่ต้องการ
แกมันสัตว์ประหลาด
ฉันไม่ใช่สัตว์ประหลาดตัวเดียวที่นี่
ดาลตัน
[ดาลตัน] งั้นจงดูสัตว์ประหลาดที่ว่าซะ
[แค่นคําราม]
[ดาลตันแค่นลมในคอ]
[พวกหมออุทานตกใจ]
[สัตว์ใหญ่คําราม]
[วาโปล] อ้า มาแล้วไง
สัตว์ร้ายผู้เคยภักดี
- [คํารามโกรธ] - [วาโปล] ย่าห์!
[หัวเราะ] ฮะฮ่าๆๆ
- ฮึ่ย! - [ดาลตันหอบ]
ในที่สุดก็แสดงความเคารพแบบที่ฉันควรได้
แกจะไม่ได้ความเคารพจากใครเลย
ทหารไปไหนกันหมดล่ะ
หมอ 20 คนกับพวกติงต๊องสองตัว มันไม่พอให้แกกลับไปนั่งบัลลังก์ได้หรอก
ไม่ต้องห่วง
ทหารของฉันไม่ได้หนีไปไหน
[วาโปลสูดหายใจแรง]
พวกมันกําลังย่อยอยู่ต่างหาก
[ตะโกน]
[มิสออลซันเดย์] ลิลลี่ทะเลทราย
โดดเด่นท่ามกลางหิมะ
[หัวเราะร่วน]
มิสออลซันเดย์
เธอรอดจากลิตเติ้ลการ์เด้น
หึ แต่ก็ยังห่างไกลจากปราสาทตัวเองอีกมาก
ตามรังควานซ้ําแล้วซ้ําเล่าเลย
เธอกับบาร็อคเวิร์คส์มีเรื่องที่ยังไม่สะสาง
อยู่ใต้บัญชาของพวกต่อต้านสังคมไม่เหนื่อยเหรอ
ก็เหมือนความสัมพันธ์ทางธุรกิจอื่น
เขามีเป้าหมายเขา ฉันก็มีของฉัน
บางครั้ง อย่างตอนนี้
มันก็ทับซ้อน
อยากรู้ใครจะคิดถูกเรื่องเธอ
เขา... หรือฉัน
เธอจะลองฆ่าฉันก็ได้
แต่ฉันจะไม่ยอมโดยไม่สู้กลับก่อน
ฉันสนใจเธอตรงนี้นั่นแหละ
เธอควรรู้ว่ามิสเตอร์ซีโร่ ให้ของขวัญวาโปลเป็นผลปีศาจ
ผลบากุบากุ ถ้าพูดให้ชัดๆ
และตอนนี้เขาก็กําลังมาทวงบัลลังก์คืน
ทําไมถึงมาบอกฉันล่ะ
เพราะสงสัยว่าเธอกับ กลุ่มหมวกฟางจะหยุดได้มั้ย
นี่ไม่ใช่เกมนะ
[มิสออลซันเดย์หัวเราะหึ]
และนี่ไม่ใช่ศึกของพวกเขา พวกเขาแค่อยากช่วย
ไม่เอาน่า เจ้าหญิง
ก็เหมือนผู้นําที่ดีหญิงแกร่งทั้งหลาย
เธอจะพยายามปกป้องคนอื่น และเอาแต่โทษตัวเอง
ซึ่งฉันมาเพื่อบอกว่า
เธอควรทํา
ขณะที่มองเพื่อนตัวเองตาย จงรับรู้ไว้ด้วยว่า
คนของอลาบาสต้าจะประสบชะตาเดียวกัน
และมันเป็นความผิดเธอ
[หัวเราะหึ]
อ้อ เกือบลืมไปเลย
เธอจะชอบสิ่งที่เขาทํากับกองทัพเขาแน่
โซโร
[ดนตรีบรรยากาศระทึกเครียด]
[ดนตรีโหมแรงขึ้น]
ชิบ
คุณอุซป! คุณโซโร!
[ทั้งคู่] เรามีปัญหาแล้ว
[วีวี่] ราชาวาโปลกลับมา
และจะมุ่งหน้าไปปราสาท แถมมันกินผลปีศาจด้วย
เพราะงี้กองทัพสัตว์ประหลาด ถึงมุ่งหน้ามาที่หมู่บ้านอยู่ตอนนี้สินะ
คุณดาลตันอยู่ไหน
เขาออกไปสํารวจน่ะ แต่ยังไม่กลับมา
- พวกนั้นคงจับตัวเขาแล้ว - เราต้องไปหาคุณลูฟี่
ดาลตันบอกให้ปกป้องเมืองไว้ ต้องเป็นนายแล้ว อุซป
- โอ่... - ไม่ ฉันไปเอง
ฉันได้เห็นฝีมือพวกคุณแล้ว
ชาวบ้านต้องการกัปตันอุซป และมิสเตอร์บูชิโด
- ฉันจะไปตามคุณลูฟี่ - แล้วเธอจะไปถึงทันได้ยังไง
เรื่องนั้นฉันช่วยได้
[อุซป] คิดไว้แล้วว่าจะต้องมีเรื่องแบบนี้
และเนื่องจากทางมันยาวซะเหลือเกิน
แถมไม่มีใครแกร่งเท่ากับลูฟี่ เราต้องใช้แผนบี
ลองทดสอบรึยัง
เพิ่งทําเสร็จแปลว่า... ยัง
โอเค
มันทํางานยังไง
โอเค กลไกปล่อยตัวอยู่ตรงนี้
ตะขอเกี่ยวเกี่ยวกับสายเคเบิ้ลในม้วนตรงนี้
และมันจะดึงตัวเธอ
แต่ก็ไม่พอจะไปให้ถึงในรอบเดียว
เพราะงั้นต้องหาที่ยืนใส่ลูกใหม่ และยิงไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงยอด
[วีวี่] โอเคค่ะ
- เกาะไว้ - มันจะไปเร็วแค่ไหน...
[กรี๊ด]
เก่งมากเจ้าหญิง
เธอไม่เป็นไรหรอก
[เพลงประกอบฮึกเหิมนําสู่การผจญภัย]
(วันพีซ)
[กัดฟันออกแรง]
[หอบ]
พยายามให้ประทับใจตลอด
ผมพยายามจะช่วยคุณ
นายกังวลมากเลยสินะ
ฉันดีขึ้นแล้วล่ะ พูดจริงๆ
คือผมจะรู้สึกดีขึ้นเมื่อคุณลุกจากเตียง
- รสชาติเป็นไงครับ - อืม
พอคุณเริ่มรับรสได้ผมเลยปรุงเพิ่มหน่อย
- อร่อยมาก - ครับ
เซฟสอนมาดี
อย่างที่รู้ ตาแก่นั่นถึงเขาจะไม่เคยบอก
แต่ก็ได้ทริคจากเขามาบ้าง
แต่ผม...
เรียนรู้เอง
พูดจริงนะ
เริ่มแรกกับแม่ผม
นายทําอาหารกับแม่เหรอ
เอ่อ ไม่ได้ทํากับแม่
ทําให้แม่
ตอนที่ผมเด็กๆ แม่ผมป่วยหนัก
ผมก็ตัวเล็กมากๆ และแค่อยากให้แม่รู้สึกดีขึ้น
อาหารคือวิธีแสดงความรักของผม
แรกๆ ก็ไม่ได้ดีเลย
ผมเคยทํามื้อเที่ยง
ด้วยอะไรก็ตามที่เจออยู่รอบๆ ครัว
อามูสบูชกล้วยบดน่ะ
หัวปลาเก่าๆ กับข้าวที่ไม่ค่อยสุก
- [นามิหลุดหัวเราะ] - [หัวเราะร่วน]
สารพัดของที่ไม่น่ากิน
แล้วผมก็เดินไปตามทางเดิน
เชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ
พยาบาลหน้าเหยเกทุกครั้งที่ผมเดินเข้าไป
แต่แม่ผมไม่
สายตาที่แม่มองผม ไม่เหมือนกับคนป่วยเลยสักนิด
ราวกับแสงอาทิตย์ส่องมาจากเตียงนั้น
[ดนตรีหม่นเศร้า]
แม่มักพูดว่า
"โอ้ เจ้าชายน้อยของแม่ ไหนวันนี้เอาอะไรมาให้แม่กิน"
แม่มักจะมองที่ข้าวกล่อง
แล้วก็ลองชิมทันที
จากนั้นก็ยิ้ม
ทําให้ผมรู้สึกเหมือนว่าได้ช่วยจริงๆ
จากนั้นผมก็เก่งขึ้น
ฝึกฝนทักษะตัวเอง พัฒนารสมือตัวเอง การผสมผสานรสชาติ
แต่ในขณะที่ผมค่อยๆ ดีขึ้น แม่ก็แย่ลง
และทุกครั้งที่แม่กินมื้อเที่ยงเสร็จ ผมจะกอดแม่แน่นๆ
จนแม่หายใจไม่ออก
[สั่นเครือ] แล้ว...
แต่แล้ววันที่ผมไม่ต้องทํา มื้อกลางวันอีกต่อไปก็มาถึง
เพราะงั้น...
อาหารทุกจานที่ทํา
ผมทําให้กับแม่
ซันจิ ฉัน...
[ลูฟี่] นี่ พวกนาย!
วีวี่มาแหละ!
- เอ้อ [หัวเราะทั้งน้ําตา] - [นามิถอนใจปนขํา]
[วีวี่หนาวสั่น] ฉันมาเพราะงี้แหละ
วาโปลคงอยู่ไม่ไกลแล้ว
ตกใจนะที่สาวผอมแห้งแบบเธอขึ้นมาข้างบนนี้ได้
มันคือสิ่งที่ต้องทําให้ได้
สมกับเป็นคุณวีวี่
ก็คือนายราชานี่มาตามล่าพวกเรา
และตอนนี้เขาก็มีพลังผลปีศาจเหรอ
พวกบาร็อคเวิร์คส์ไม่ได้ล้อเล่น
ตอนพูดว่าจะไม่ปล่อยเราไปง่ายๆ
[ดนตรีขึงขังส่อแววอันตราย]
โอเค
ฉันจะไปอัดมัน
[คุเรฮะ] ฮื้ม
เราต้องลงไปข้างล่างเพื่อช่วยคนอื่น
อ้อ ใช่ เราจะลงจากภูเขาลูกนี้
แต่ไม่ใช่ไปสู้
เราจะกลับลงไปซ่อนตัว
[ลูฟี่] นี่คุณจะหนีเหรอ
คุณใช้พลังเวทมนตร์ของแม่มดไปสู้สิ
เฮอะ! อยากสู้กับมันเหรอ
[หัวเราะประชด] แล้วแต่เลย
ฉันมองวาโปลคุกคามประเทศนี้มาหลายปี
ก่อนหน้าก็เป็นไอ้สารเลวอยู่แล้ว
ตอนนี้มีผลปีศาจอีก
ฉันจะไม่อยู่ดูหรอกว่า มันจะทําเรื่องน่ากลัวอะไรอีก
เก็บของเร็ว ช็อปเปอร์ เราะใช้ทางลับสักทางไปกัน
[ช็อปเปอร์] ไม่ได้นะครับ
ถ้าหากมีการต่อสู้ก็จะมีคนที่ได้รับบาดเจ็บ
เราต้องอยู่และช่วยพวกเขา
ช่วยเหรอ คนที่บอกว่านายเป็นสัตว์ประหลาด
คนที่ยิงใส่นาย พวกนั้นยังอยากช่วยอีกเหรอ
ครับ เพราะว่านั่นเป็นสิ่งที่หมอจะทํา
ตายให้สนุกล่ะไอ้หนู
[ดนตรีหม่นบรรยากาศตึงเครียด]
โอเค เราต้องไปหาคุณนามิ
เธอหายแล้วรึยัง
ต้องขอบคุณพ่อตัวน้อยคนนี้เลย
เอ่อ เกือบหาย
การรักษายังไม่เสร็จดีหรอก
ฉันเปลี่ยนให้เธอใช้สายน้ําเกลือ แบบเดินเพื่อเคลื่อนย้ายให้ได้
สวยเลย จากนั้นเราก็จะลงไปข้างล่าง
[ซันจิ] โอเคมั้ยครับ คุณวีวี่
[สั่น] ฉันไม่เป็นไร เอ่อ ฉันขอไปอุ่นร่างกาย ช่วงที่เตรียมตัวคุณนามินะ
- เอาล่ะ ช็อปเปอร์ไปกัน - ได้
[ระฆังลั่นเตือน]
[โซโร] เราจะยื้อมันเอง
หยิบของจําเป็นและหาที่ปลอดภัยซ่อนตัวซะ
[อุซป] ทางนี้ เร็วเข้า
- เร็วกว่านี้ - โอ๊ะ!
เร็วเข้า
[ชาวบ้านพูดคุยโหวกเหวก]
[ดนตรีบรรยากาศกดดันตึงเครียด]
ฉันน่าจะไปกับพวกเขา
เผื่อพวกเขาต้องการการปกป้อง เข้าใจเนอะ
กองทัพสัตว์ประหลาด หรือจะสู้วีรบุรุษแห่งลิตเติ้ลการ์เด้น
[ถอนใจ] ไม่ใช่เรื่องของฉัน
[ผ่อนลมทางปาก]
[เสียงฝีเท้า]
[ดนตรีระแวดระวังภัย]
[ถอนหายใจหน่วง]
[หอบเบาๆ]
- [คุเรฮะ] เฮ้ - [หายใจสะดุด]
คิดจะไปไหนของนาย
ไปสู้
เฮอะ เท่ซะเหลือเกิน
ฉันเชื่อว่าชาวเมืองคงตื่นเต้น
ที่ได้เห็นศพเดินโซเซ กลับไปตายพร้อมกับพวกเขาทันเวลา
คนเราจะตายเมื่อไหร่
[ดาลตัน] โอ๊ย! โอะ...
นายไม่มีสิทธิ์พูดคําคํานั้น
เลือดเขายังเปื้อนมือนาย และฉันจะไม่ให้นายทําลายภาพจําของเขา
ประเทศนี้มันป่วย
เราต่างก็รู้ดีนี่
ด็อกเตอร์ฮิลลุคเองก็รู้
เขาอยากรักษาดินแดนนี้
แต่ผมปล่อยเขาตาย
เรื่องนั้นผมขอโทษด้วยจริงๆ
แต่ผมจะทําผิดซ้ําสองไม่ได้อีก
ผมปล่อยให้ใครต้องตาย เพราะทรราชวาโปลไม่ได้อีกแล้ว
[ร้องเจ็บปวด]
นี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะเป็นอิสระจากมัน
ถ้าเราไม่ยืนหยัดตอนนี้
เราก็ต้องถูกมันกดขี่ไปตลอดกาล
ผมจะออกไปสู้
ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร
ไม่ว่าคุณจะช่วยหรือไม่
[ดนตรีเนิบช้าหม่นหมอง]
ช่างมันละ
ทําเท่ซะเหลือเกิน
เดี๋ยวเก็บตังค์ทีหลัง
[ร้องลั่น]
[วีวี่] เราต้องรีบแล้ว วาโปลคงถึงหมู่บ้านแล้วล่ะค่ะ
- นี่อะไร - ฉันหยิบอาหารทั้งหมดที่หาเจอมา
จะให้มันมาเสียเปล่าไม่ได้
นี่เสื้อคุณนามิเหรอ
ใช่ เธอทําให้ฉันนึกได้ว่าข้างนอกหนาวแค่ไหน
พอดีฉันหาของตัวเองไม่เจอ เลยยืมของเธอมา
ถ้าคุณทํามันขาด เธอเอาคุณตายแน่
ใจเย็น มันจะขาดได้ไง
[เหล็กกระทบดัง]
[ดนตรีส่อแววคุกคาม]
แหม แหม แหม
เจ้าหญิงวีวี่
แห่งอลาบาสต้า
หมอนี่ใครอ่ะ
วาโปล
[วาโปล] ราชาวาโปล!
และกัปตันของกลุ่มโจรสลัดบลีคิง
ฉันได้กลับมาทวงคืนสิ่งที่เป็นของฉัน
เธอทําให้ผู้มีอํานาจหลายคนหัวเสีย เจ้าหญิง
มันทําบ้าอะไรของมันวะน่ะ
[ดนตรีตัดจบกะทันหัน]
ยืดเส้นยืดสาย
ฟังจากที่นายพูดมา
ดูเหมือนเราจะต้องสู้กัน
แกไม่อยากสู้กับฉันหรอกไอ้หนู
ฉันกินขนมขาไก่แบบแกเป็นอาหารเช้า แกรู้มั้ย
[กระดูกลั่น] อือ แหม
อ่า...
ก็หวังว่านายจะหิวอยู่
คุณลูฟี่ เดี๋ยว
นี่ตาฉัน
ตาเธอทําอะไร ไหนบอกซิ
เธอยังเป็นสาวน้อยขี้กลัวคนเดิม จากเมื่อหลายปีก่อน
ไม่สู้กลับ
ไม่กล้าหาญ
เพราะขาดความเข้มแข็งนั่นแหละ
เธอเลยจะโดนฆ่า
รวมถึงใครก็ตามที่กล้าขวางฉันด้วย
เพราะว่านั่น เจ้าหญิงที่รัก
มันคือสัญญะของราชา
ตัวจริง!
มันก็คือสิ่งที่พ่อโง่ๆ ของเธอไม่มีวันเข้าใจ
[ดนตรีสงบมั่นคง]
ราชาก็คนคนนึง
ส่วนมงกุฎก็แค่เครื่องหัว
ความทุกข์ของราษฎร
แสดงให้เห็นว่าคุณ ไม่มีความรู้เรื่องการเป็นผู้นําสักนิด
แต่พ่อของฉันรู้
บาร็อคเวิร์คส์ทําลายท่านไม่ได้
และคุณก็ทําลายฉันไม่ได้
- [วาโปลฮึ่ม] - [วีวี่] มันมีเวลาให้เจรจา
แต่ตอนนี้
คือเวลาของการลงมือ
และฉัน เนเฟอตารี วีวี่
บุตรสาวของเนเฟอตารี คอบร้า
ไม่ได้ขี้ขลาด!
ฮึ่ย!
[วาโปลฮึ่ม แค่นลมในคอ]
งั้น
ถ้าอยากลงมือมากล่ะก็ เจ้าหญิง
[ดนตรีคุกคามดังอึกทึก]
ฉันจะช่วยสนองให้เอง!
- เย้ย! - [วีวี่ร้อง]
พูดดีนี่ วีวี่
ทีนี้ตาฉันแล้ว
[อุซป] ดูเหมือนจะเหลือแค่นายกับฉัน
ไม่หรอก
[ดนตรีหนักแน่นจริงจัง]
[เสียงปืน]
วาโปลอาจเอากองทัพเราไป
แต่ไม่ได้หมายความว่าเราสิ้นท่า
เขาไม่ได้แค่เอากองทัพคุณไป
เขากินกองทัพคุณ แล้วก็ถุยให้ออกมาเป็น...
[ชาวบ้านร้องเหวอ]
[สัตว์ประหลาดขู่คําราม]
สัตว์ประหลาด
[สัตว์ประหลาดขู่คําราม]
[คํารามข่มขู่]
ไม่มีอะไรที่ดาบแก้ไม่ได้
[อุซป] รีบหลบเร็ว
[ชาวบ้านกรีดร้องหนีตาย]
[อุซปหอบฮั่ก]
[ชาวบ้านตะโกนโหวกเหวก]
- [โซโร] ย่าห์! - [สัตว์ประหลาดร้องแหลม]
[สัตว์ประหลาดพ่นลมพรืด]
ย้าก!
[อุซป] เฮ้ย ไอ้โยกเยก!
[สัตว์ประหลาดคําราม]
กระสุนดาวเพลิงพิฆาต!
[ร้องแหลม]
สงสัยลืมพูดคําว่าท่าไม้ตาย
[หวีดแหลม]
[ชาวบ้านกรีดร้อง]
[สัตว์ประหลาดคําราม]
- พวกนี้ไม่ร่วงง่ายๆ - ก็ต้องสู้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะร่วง
[สัตว์ประหลาดคํารามโหด]
[อุซป] ว้ากกก เฮ่ย!
วาโปลมาพร้อมกองทัพ เราต้องพาคุณออกไป
เกิดอะไรขึ้น วีวี่โอเคมั้ย
- ครับ เธอสบายดี เราจะพาคุณไปหาเธอ - จับให้ดีๆ ฉันต้องเปลี่ยนสายน้ําเกลือ
- ระวัง เดี๋ยวผิวเธอช้ําหมด - พวกนาย
- ตรงนี้ใครเป็นหมอกันแน่ - พูดว่าหมอหรือหมูหันนะ
[ฮึ่ม แฮ่]
เป็นอะไร
[พ่นลมแยกเขี้ยว]
เลิกทําตัวหัวดื้อ และปล่อยให้ฉันทํางานของฉันซะ!
ซันจิ ฉันว่านายควรจะฟังเขา
[ทุกคน] เช็ดเข้
ไอ้นั่นมันตัวบ้าอะไร
จะตัวอะไรก็ช่าง ไปฆ่ามันและหาตัวหมอเถอะ
[ดนตรีแอ็คชั่นเร้าใจ]
เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย
บาร็อคเวิร์คส์ส่งราชาผู้ทรงพลังมาล่าเรา
ส่วนนั่นคือลิ่วล้อของมัน
ไม่เป็นไร เราจะไม่ยอมให้มัน เข้าถึงคุณหรือใครก็ตาม
เธออยู่นี่แหละ ก้มหัวให้ต่ําและดูสายน้ําเกลือ
เอาล่ะ ช็อปเปอร์ ได้เวลาสัตว์ประหลาดแล้ว
ได้!
[ช็อปเปอร์ ฮึบ] เอื้อะ!
ฮึ่ย!
[ตะโกน]
ย้ากกก!
แฮ่!
[ฮึด] ย้าก!
โว้ว!
อ๊า!
- ฮ่า! - โอ๊ย!
ย้าก!
อ๊ากกก!
[เหล็กกระทบกระแทก]
[วาโปลหอบแฮ่ก]
[วาโปลคํารามฮึ่ย]
ฮ่า!
[ดนตรีแอ็คชั่นดุเดือด]
- [เฮือก] - [วาโปลตะโกน]
- [เฮือก] - [วาโปลคําราม]
[วาโปลตะโกน]
[วาโปล] เฮ่ย!
[ลูฟี่หอบ]
- โว้ว! - ย้าก!
ซวยแล้ว
หวังว่านามิจะไม่ทันสังเกตนะ
แกช่วยจริงจังหน่อยได้ป่ะเนี่ย
ฉันกําลังจะฆ่าแกนะ... โว๊ะ! เอื้อก
แกจะต้องชดใช้
[ตะโกน]
[ตะโกนบ้าคลั่ง]
ขวานผ่าหิมะ!
[ร้องสะดุ้ง]
[กัดฟันกรอด]
[ต่อสู้ดุเดือด]
นั่นเขาดึงผมตัวเองเหรอ
- [ช็อปเปอร์] อือฮึ - โอเค
[ทุกคนฮึดฮัดต่อสู้]
[แค่นหัวเราะ]
[หัวเราะ]
[ฮึดฮัด]
นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย
ไฟฟ้าสถิตจากแอฟโรของฉัน ทําให้มันเหนียวแน่นหนึบ
เอามันออกไป!
[ซันจิตะโกนหงุดหงิด]
พอกันทีกับลีลาเท้าไฟของแก
ฮึบ ย้าก!
[คนร้อง]
[คําราม]
- [หอบสั่น] - [เสียงปืนดังเป็นระยะ]
พวกนี้มันหยุดไม่อยู่จริงๆ
- นึกว่านายคือเจ้าแห่งการทําลายล้าง - ใช่ และเราจะโดนทําลายล้าง!
- [ครางสั่นกลัว] - [คําราม]
[ดนตรียิ่งใหญ่กล้าหาญ]
[ร้อง]
ดาลตัน!
[คํารามต่ํา]
เขากินผลปีศาจด้วยเหรอ
ช่วงนี้เขาฮิตกินผลปีศาจกันรึไง
[ดนตรีระทึกคุกคาม]
มาดูกันว่าผู้กินผลปีศาจรสชาติจะเป็นยังไง
[ร้องอ้า]
ฮะ
[วาโปลร้องติดขัด]
[ฮึดฮัดต่อสู้]
ช็อปเปอร์ มาช่วยตรงนี้หน่อยได้ก็ดีนะ โอ๊ะ!
ฉันเองก็ยุ่งพอตัวเหมือนกัน
เดี๋ยวก็ไม่ยุ่งแล้ว ไอ้ตัวประหลาด
ฉันชื่อว่าโทนี่ โทนี่ ช็อปเปอร์
หมอที่ดีที่สุดในโลกตั้งชื่อนี้ให้ฉัน
[ตะโกนลั่น]
[หอบแฮ่กงงๆ]
[ดนตรีใสมหัศจรรย์]
น่ารักอ้ะ
เฮฟวี่...
ก็อง!
เหอ
[ดนตรีแอ็คชั่นเร้าใจ]
[วาโปลดิ้นกุกกัก]
ได้เวลาที่แกจะหุบปากแล้ว
[วาโปลกรีดร้อง]
[หัวเราะ] เฮ้อ!
โอ่ย!
ซันจิ!
[ช็อปเปอร์เหวอ]
[ซันจิร้องเสียงหลง] เฮ่ย ไปไกลๆ สิ!
ไปไกลๆ อะไร นายนั่นแหละติดกับฉัน
- ปล่อยขาฉันนะเว้ย - อยู่นิ่งๆ สักแป๊ปได้มั้ย
[ทั้งคู่ร้องลั่น]
ขาผิดข้างแล้ว ไอ้เจ้าบื้อ!
[หัวเราะสมน้ําหน้า]
- [ช็อปเปอร์] ไม่ช่วยเล้ย - [ซันจิ] นายก็เหมือนกัน
ใช่ ทีมเวิร์คดูไม่ได้เลย
ไม่เหมือนฉันกับคู่หู
[หัวเราะ]
[ทั้งคู่] เช็ดเข้
- [ช็อปเปอร์] ย้าก! - [ซันจิเหวอ]
[ช็อปเปอร์ฮึด]
[ร้องลั่น]
- เอาละนะ - ฮึ่ม!
[ตะโกน]
[ฮึดฮัด]
[ซันจิ] ปาร์ตี้เทเบิ้ลคิกคอร์ส!
[ดนตรีจังหวะคึกคักบันเทิง]
[คุโระมาริโมะร้อง]
[เชส] เอ้า ว้าย!
[หัวเราะ]
[หอบ]
- แบบนี้แหละที่เรียกว่าทีมเวิร์ค - [ช็อปเปอร์] ใช่
ใช่
[ทั้งคู่หัวเราะชอบใจ]
- [นามิ] เอิ่ม หนุ่มๆ - คุณนามิ
[ช็อปเปอร์] นามิ!
[พ่นลมคําราม]
[ผู้หญิงร้อง]
โอ๊ย!
[สัตว์ประหลาดหวีดแหลม]
[ดนตรีขึงขัง]
[ตะโกน]
[ฮึดฮัดต่อสู้]
ไป!
[ดาลตันคํารามขู่]
ย่าห์!
ไม่คิดว่านายจะกลับมา
คนของดรัมคือหัวใจของประเทศนี้
และฉันจะไม่หยุดสู้เพื่อปกป้องพวกเขา
ระวังหน่อย นายเริ่มพูดเหมือนผู้นําแล้ว
[หอบลุกลน]
[หอบสั่น]
- [สัตว์ประหลาดคําราม] - [ร้องลั่น]
[เสียงปืน]
[ดนตรีร็อคบรรเลง]
- นั่นแม่มด! - ใช่
[ฮึ่มแฮ่]
ทีนี้ก็เตรียมดูฉันร่ายมนตร์
[ร้องแหลม]
[แผดหัวเราะแบบแม่มด]
[วีวี่หัวเราะดีใจ]
- [ลูฟี่] เฮ้อ! - [ซันจิ] ลูฟี่
คุณวีวี่
- [ลูฟี่] ซันจิ นามิ พวกนายอดดูเลย - [วีวี่] คุณนามิ คุณโอเค
[นามิ] ฉันก็ดีใจที่เธอโอเค
เขาล้มวาโปลได้เหรอ
ลูฟี่ นั่นเสื้อฉันเหรอ
นั่นช็อปเปอร์เหรอ
[หัวเราะ] โว้ว
[วาโปลร้องโวยวาย]
[ตะโกนอาละวาด]
[ช็อปเปอร์กัดฟันฮึ่ม]
[ไอ]
[หอบแฮ่ก]
กล้าดียังไง!
อาณาจักรดรัมน่ะคือสมาชิกรัฐบาลโลกเลยนะ
การจู่โจมฉันเท่ากับเป็น อาชญากรรมระดับชาติเลยนะเว้ย
ของแบบนั้นไม่ใช่ปัญหาของโจรสลัดหรอก
แกคงรู้ถ้าแกเป็นโจรสลัดตัวจริง
- [กลั้นขํา] - พอที!
ฉันจะระเบิดพวกแกทุกตัวให้เป็นจุณเลย เฮอะ!
เริ่มจากไอ้ธงโจรสลัด ขวางหูขวางตาตรงนั้นก่อนเลย
ไม่!
คุณลูฟี่
ไม่นะ
[วาโปล] ฮะฮ่าๆ
โง่กว่าที่คิดอีกนะเนี่ย
ยอมเอาชีวิตไปทิ้ง
กับเศษผ้าขี้ริ้วที่แสนไร้ค่าไร้สาระ
[สั่นระริกด้วยความสะใจ]
[ลูฟี่] แกจะไปรู้อะไร
ไอ้ปากกระโถน
สัญลักษณ์กะโหลกไขว้ไม่ใช่ของดาดๆ
มันคือสัญลักษณ์ที่คงกระพัน
[ดนตรีฮึกเหิมเปี่ยมพลังเชื่อมั่น]
เป็นสัญลักษณ์... แห่งความเชื่อมั่น
ได้ไง
นี่โดนไปเต็มๆ เลยนะเฮ้ย
ธงนี่
ไม่ใช่ของที่แกจะมาดูถูก!
หรือยิงใส่!
ฉันพูดถูกมั้ย ช็อปเปอร์
ใช่แล้ว
[ลูฟี่] ทีนี้ถอยไป ฉันจะเผด็จศึกหมอนี่
[ฮึบ ปล่อยหมัด]
[วาโปลร้องงุนงง]
[ครางโอย]
[วาโปล] ถ้าปืนใหญ่ฆ่าแกไม่ได้
ฉันก็ยังมีอาวุธอย่างอื่นให้ใช้อีก
[เลื่อยไฟฟ้าทํางาน]
[ตะโกนลั่น]
[ฮึดฮัดต่อสู้]
เนี่ยเหรอโจรสลัด
[วาโปลหอบ โอดโอย]
ไม่มีใครเหมือนลูฟี่
[วาโปลหอบ] เฮ่ย!
[วาโปลคํารามปนหอบ]
[ลูฟี่] โอ๊ะ!
[วาโปล] ว้าก!
- [สัตว์ประหลาดร้องแหลม] - [วิ่งหอบลุกลน]
[อุซป] โซโร เรายื้อไปมากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว!
[ดนตรีต่อสู้ตึงเครียด]
[สัตว์ประหลาดร้องแหลม]
[วาโปลคํารามคลั่ง]
เราต้องไปช่วยเขา
[กัดฟันยื้อ]
ฉันช่วยเอง!
[กัดฟันฮึด]
[วาโปล] ย้าก!
- ย่าห์! - [วาโปลสะดุ้ง]
[วีวี่ฮึด]
[หัวเราะร่า]
- [วาโปลตะโกนคลั่ง] - [ลูฟี่ร้องเหวอ]
[คําราม]
[สัตว์ประหลาดคําราม]
[อุซป] โซโร!
กระสุนหมด!
เราทําพลาดตอนโล้กทาวน์ และจะไม่ทําอีก ลูฟี่!
ลูกเตะยางยืด
- ทะยานฟ้า - ทะยานฟ้า
- [วาโปล] ว้ากกก! - [ลูฟี่] ย้ากกก!
[วาโปลกรีดร้องโหยหวน]
[เศษเหล็กทยอยหลุดร่วง]
[ดนตรีเนิบช้าบรรยากาศคลี่คลาย]
[ถอนหายใจหมดแรง]
- แจ๋ว! - ฮึ่ม!
ต้องอย่างงี้สิวะ วู้ว!
- [ซันจิเห่า] อะวู้ว! - [กระดูกลั่นกร๊อบ]
คุณลูฟี่ คุณทําได้
[หัวเราะ]
[ช็อปเปอร์] ด็อกเตอร์
เราช่วยอาณาจักรได้แล้ว
[ดนตรีแนวปลอบประโลม]
[หอบ]
[ชาย 1 ไอ]
[ชาย 2 ร้องไห้]
เราจะไม่เป็นไร
เราจะไม่เป็นไร ทุกๆ คน
เราทําได้
นี่เหตุการณ์ปกติของกลุ่มหมวกฟาง
[หัวเราะ]
[คุเรฮะหัวเราะร่า]
มีคนอารมณ์ดีใหญ่เลย
- [ดาลตันครางรับรู้] - [คุเรฮะ] รักษามันไว้
พอเราเริ่มรักษาแผลพวกนั้น คือ อีกสักพักนายอาจจะยิ้มไม่ออกน่ะนะ
[หมอ] จบแล้วเหรอ
[กลั้วหัวเราะ] โอ้ ไม่
นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น
- [ยิงปืน] - [หมอสะดุ้งเฮือก]
[คุเรฮะ] ปลดโซ่ตัวเองออกเลย
ช่วยเหลือคนบาดเจ็บ เอาวิชาตัวเองมาใช้
ไปได้แล้ว
[หมอ] เอาละ ลุยกันเถอะพวกเรา
[โลหะขยับ]
- สะดวกดี ว่ามั้ยล่ะ - [อุซป] อื้ม
แต่ผมก็ปีนไหว จริงๆ คือตั้งตารอจะปีน
ถ้าเรื่องเดินขึ้นเขาผมก็ไม่ต่างจาก... แพะภูเขา
โว้ว
[วีวี่] คุณอุซป คุณโซโร
- เฮ้ พวกนายมาได้ - ขอบคุณจริงๆ ที่พวกคุณไม่เป็นไร
[อุซป] ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ก็แค่สู้สัตว์ประหลาด
นามิอยู่ไหน
นามิ เธอโอเค
[นามิ] ใช่ ฉันหายดีแล้ว
ไม่ต้องรู้สึกเหมือนตายสักที
ด้วยความยินดี
นั่นเสื้อฉันเหรอ
- คิดเงินเพิ่มไปแล้วกัน - [หัวเราะหึ]
รออะไร ทําไมถึงอยู่ข้างบนนี้ซะตั้งนาน
เฮ่อ
ต้องเตะตูดราชา
พ่อหนุ่มนั่นจัดการวาโปล
เหลือเชื่อเลย
แล้วสมุนสองคนของเขาล่ะ
ซันจิกับช็อปเปอร์จัดการไปแล้ว
สบายบรื๋อสะดือโบ๋
[กลั้นขํา]
ช็อปเปอร์คือใครอ่ะ
เขา
[ช็อปเปอร์อึกอัก] เอ่อ...
โว้ว!
ลูกชายฮิลลุค
[ช็อปเปอร์สั่นกลัว] เอ่อ... อือ
ขอบคุณนะ
ทุกคนเลย
เพราะทุกคนสู้เพื่อเรา
อาณาจักรนี้เลยเกิดใหม่ได้อีกครั้ง
คิดว่าชดเชยค่ารักษาไปแล้วกัน
[ดาลตัน] ประชาชนจะได้มีผู้นําสักที
ออกมาเถอะ เจ้ากวาง
มากับเรา
ไงนะ หมายความว่าไง
ไปเป็นโจรสลัดด้วยกันเถอะ
ฉันอยากไปเป็นโจรสลัดกับพวกนายนะ
แต่ไม่ได้หรอก
[นามิ] หมายความว่าไง ไม่ได้
นายช่วยชีวิตฉัน
เราต้องการคุณหมอด้วยสิ ดูจากปัญหาที่เราเพิ่งจะเจอกันมา
ร่างแปลงของนายก็เจ๋งมาก ถ้ามาคงมีประโยชน์ในการต่อสู้
หยุดเลย!
ฉันขอบคุณพวกนายมาก
ที่ใจดีกับฉัน รวมถึงทุกอย่างที่ช่วยด้วย แต่...
ฉันเป็นเรนเดียร์
ฉันมีกีบเท้า มีเขา แล้วก็จมูกฟ้าอีก
ฉันไม่ได้เป็นมนุษย์เหมือนพวกนายทุกคน
ฉันไม่มีทางเป็นส่วนนึงของกลุ่มได้ มันเป็นไปไม่ได้ มัน...
หยุดพูดแล้วมากับเราเหอะน่า!
[หัวเราะหึ]
เจอแบบนี้ไปยอมแน่
[ขํา]
[หัวเราะร่วน]
[ทุกคนหัวเราะ]
[หัวเราะ]
โอเค ฉันจะไปด้วย
เย้!
เดี๋ยวเจอกันข้างนอก มีบางอย่างที่ฉันต้องไปทําก่อน
[คุเรฮะถอนใจ]
ด็อกเตอร์รีน
[วิ่งเตาะแตะ หอบเบาๆ]
ผมต้องคุยกับคุณครับ
ในที่สุดผู้ช่วยฉันก็โผล่มาสักที
นายนี่ทําของพังไปเยอะเลยนะ
นายจะต้องไปหาของป่า มาทดแทนยาที่ทําเสียไป
ด็อกเตอร์รีน ผมจะไปแล้ว
ก็เออไง ฉันก็เพิ่งบอกไปเอง ว่าให้นายออกไปหาของป่ามา...
ผมจะไปกับพวกเขา
ผมจะไปเป็นหมอประจําเรือ และล่องเรือรอบโลกกับพวกเขา
[แค่นถอนใจ]
แกนี่มันเป็นเด็กเนรคุณจริงๆ
ทั้งๆ ที่ฉันทําให้แกตั้งมากมาย
[ครางงือ]
ทั้งให้บ้านอยู่ สอนวิชาการแพทย์
ผมซาบซึ้งกับทุกอย่างที่คุณทําให้ผม
แต่ผมต้องทําตามความฝัน
[หัวเราะ] แกเหรอ
เรนเดียร์ขี้แยตัวจ้อย อย่างแกจะเป็นโจรสลัดงั้นเหรอ
สภาพแกไม่มีทางอยู่รอดบนทะเลได้
เรื่องนั้นมันก็อาจจะจริง
แต่ผมก็เป็นคนและผมก็มีความฝันด้วย
แถมผมจะไม่ล่องเรือไปคนเดียว ผมมีเพื่อนพ้อง
คุณ... คุณหยุดผมไม่ได้หรอก!
- ก็คือแกจะไปเพื่อทําตามฝันงี่เง่าของแกเหรอ - [ช็อปเปอร์หอบฮึก]
- แบบไอ้หมอเถื่อนนั่น - [ชะงักเฮือก]
เดี๋ยวสักพักแกก็ลงเอยเหมือนมันหรอก
[ช็อปเปอร์หอบ]
กลับมานี่นะ!
- [ลูฟี่] โอ้! - [ซันจิ] วู้!
- [ลูฟี่] ตาฉันแล้วๆ - [ซันจิหัวเราะ]
ทําอะไรนานชะมัด
[ซันจิ] โอเค ตาฉันแล้ว
มันไม่ง่ายหรอก รู้มั้ย
ต้องจากบ้านครั้งแรกน่ะ
- [ซันจิหัวเราะ] - [ลูฟี่] วู้ว!
- [ซันจิ] อู้ว สวยเลย! - [ลูฟี่กับอุซป] โอ้!
ฮึ่ยย่ะ!
- [ลูฟี่กับอุซป] โอ้! - [ซันจิหัวเราะ]
- [ลูฟี่] วู้ว! - [หัวเราะร่วน]
- [ซันจิ] พวก! - [ของแข็งกระทบกัน]
นั่นอะไรน่ะ
[ดนตรีสดใสน่ารัก]
[ช็อปเปอร์พ่นลมจมูก]
[ลูฟี่] โว้ว
ทุกคนขึ้นมา เราจะลงจากภูเขาและออกทะเลกัน
ช็อปเปอร์อีกคนเหรอ
- [หัวเราะ] - [อุซป] ฉันจองนั่งหลัง
- [นามิ หัวเราะ] - [อุซป] วู้ฮู้!
[ทุกคนหัวเราะ]
[ดนตรีแนวเวทมนตร์มหัศจรรย์]
[อุซป] ลูฟี่
[ลูฟี่ฮึบ] อ๊า!
[ทุกคนร้องตื่นเต้น] โว้ว!
[ดนตรีปลุกใจนําสู่การผจญภัย]
ว้าว
ยินดีต้อนรับขึ้นเรือ คุณหมอ
เรือโจรสลัดลําแรกของฉัน
เร็วเข้าๆ ได้เวลาไปกันแล้ว
ไปเลย!
[หัวเราะ]
[ช็อปเปอร์ฮึบเบาๆ]
[หายใจออก] อา
[ดนตรีสงบปลอบประโลมใจ]
[ครางเบา] อืม
[ช็อปเปอร์ครางเบาๆ อย่างหวั่นใจ]
- [อุซป] ฉันรู้มันรู้สึกยังไง - [เฮือก]
ต้องจากบ้าน
แต่ไม่ต้องเครียดไปหรอก
นายเป็นกลุ่มหมวกฟางแล้ว
[สูดน้ํามูก] อื้ม
[อุซป] โกอิ้งแมรี่คือบ้านนาย
และเราจะเคียงข้างนาย
ไปตลอดทาง
ตายแล้ว! ฉันลืมหยิบ กระเป๋าที่มีอุปกรณ์มาเฉยเลย
[นามิ] นี่น่ะเหรอ
อ๊ะ... [ถอนใจโล่ง]
มันอยู่บนเลื่อนน่ะ
แต่ฉันไม่ได้...
- [หัวเราะเบา] - [นามิ] ด็อกเตอร์รีน
เขาคงรู้อยู่แล้ว
[ช็อปเปอร์] อืม
[หัวเราะดีใจ]
[หัวเราะ]
คืออะไรน่ะ
[หัวเราะ]
ความลับน่ะ
[ลมพัดโบก]
[คุเรฮะ] ของที่ฉันหาอยู่
[ดาลตัน] เจอในคลังเก็บอาวุธ
จะเอามาทําอะไรเหรอครับ
ฉันไม่ชอบการบอกลาเคล้าน้ําตา
ฮิลลุคมีไอเดียการรักษาประเทศนี้ที่เฉพาะตัวมาก
ซึ่งสุดท้ายเขาก็คิดออกจนได้
แต่ไม่มีโอกาสได้ทําเองเลย
เอามันขึ้น
ด็อกเตอร์ นี่คืออะไร
ดูไปเถอะน่ะ
มาดูกันว่าเขาพูดถูกมั้ย
[ระเบิด]
[ดนตรีงดงามแฝงความมหัศจรรย์]
[ช็อปเปอร์] ฮ้า...
[นามิ] มันช่าง... งดงามมาก
มันคือหิมะแต่... มันดูเหมือน
ต้นซากุระ
[คุเรฮะ] เปิดสปอตไลท์เลย
[ฮิลลุค] เมื่อคนสิ้นหวังก็จะจมกับความกลัว
เราต้องคืนความหวังให้พวกเขา
อารมณ์อันทรงพลังที่เขารู้สึกจากการได้มอง
ไปที่ต้นซากุระ
มันช่วยรักษาเขา
[สะอื้นเบาๆ]
[ฮิลลุค] ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้
เราไม่มีวันที่จะยอมแพ้
[ร้องไห้โฮ]
[ช็อปเปอร์สะอึกสะอื้น]
[ดนตรีทํานองเรียกกําลังใจเพื่อออกเดินทาง]
[ดนตรีมหัศจรรย์งดงาม]
[คุเรฮะ] ไปเลย เจ้าลูกชายบ้า
[ดนตรีเบาลงจนจบ]
ถ้ามีคนเอาซากุระมาสู่แดนเยือกแข็งนี้ได้
เรนเดียร์ก็น่าจะเป็นโจรสลัดได้เหมือนกัน
พวกคนบ้านี่ทําเรื่องน่าทึ่งได้ตลอด
และคนที่ช่วยที่นี่ก็คือคนบ้า
ไม่ใช่แค่ด็อกเตอร์ฮิลลุค
มังกี้ ดี. ลูฟี่
[ดาลตัน] เขาเป็นเด็กหนุ่มที่พิเศษมาก
ไม่แน่เขาอาจจะเป็นคนที่หาวันพีซเจอก็ได้
เขาก็มีลักษณะบางอย่างเหมือน
โกล ดี. โรเจอร์
โกล ดี.
โกลด์ โรเจอร์น่ะเหรอ
สมัยนี้เขาเรียกกันแบบนั้นเหรอเนี่ย
เรนเดียร์ของเราไปผูกเข้ากับ เลื่อนที่น่าสนใจเข้าซะแล้วสิ
เจตจํานงแห่งดี ยังคงอยู่
ชนแก้ว
[แผดหัวเราะสะใจ]
[ทั้งกลุ่มหัวเราะร่าเริง]
[ลูฟี่] เอาละ ทุกๆ คน
มาต้อนรับหมอประจําเรือคนใหม่ อย่างอบอุ่นกันดีกว่า
โทนี่ โทนี่ ช็อปเปอร์!
[ซันจิเห่า] อู้ว!
[ทุกคนร้องเชียร์] วู้ เย้!
[ดนตรีจังหวะร่าเริงสนุกสนาน]
ช็อปเปอร์!
[อุซป] อะฮ่า!
- [ซันจิ] ช็อปเปอร์! ช็อปเปอร์ ดูนี่สิๆ ดูนี่ - [สั่นกลัว]
- [อุซป] เจ๋ง ฮ่าๆ - [ซันจิเชียร์]
[ลูฟี่กับซันจิ] วู้ว!
- อู้ววว - [ช็อปเปอร์หัวเราะ]
[ซันจิเห่า] อู้ๆๆ อู้ว!
[หัวเราะ]
- [ซันจิ] เอ้า - ไดโนเสาร์ที่ฉันฆ่ายังเหลือมั้ย
ไม่ได้มีแต่แรกแล้ว เพราะนายไม่เคยฆ่าได้
[ทุกคนเชียร์ หัวเราะ]
นี่มันสนุกที่สุดในชีวิตเลย
[ลูฟี่หัวเราะชอบใจ]
[ช็อปเปอร์] ขอลองเกมมีดบ้างได้ป่าวอ่ะ
หนักเกินไปเหรอ นึกว่าชินกับความครื้นเครงแบบเราแล้ว
ไม่ค่ะๆ ก็แค่...
- [โซโร] เบียร์มั้ย - [ช็อปเปอร์] ฉันอยากได้ช็อคโกแลตร้อน
ฉันคงจะคิดถึงแน่
[ลูฟี่] คิดถึงเหรอ
เธอจะไปไหน
ก็พอเราไปถึงอลาบาสต้า เราก็ต้องแยกทางกันไงคะ
คุณพาฉันไปส่งและมุ่งไปหาวันพีซต่อไป
[ลูฟี่] ใช่
เราจะเดินทางไปหาวันพีซ
แต่ไม่จนกว่าเราจะช่วยเธอ จัดการพวกบาร็อคเวิร์คส์นั่น
และช่วยอาณาจักรเธอไว้
คุณจะทําแบบนั้นเหรอ
คิดอะไรอยู่ คิดว่าเราจะทิ้งคุณเหรอ
ถึงถามไง ยังไม่ชินกับ ความครื้นเครงแบบเราอีกเหรอ
เธอ... ก็เป็นพวกพ้องเรา
- และเพื่อนจะคอยช่วยเหลือกัน - [ซันจิ] อืม
ยัยบ๊อง
[หัวเราะ]
[ลูฟี่หัวเราะ]
[วีวี่] ฉันไม่ควรคิดสงสัยเลย
ฉันขอบคุณทุกคนจริงๆ
[ดนตรีสื่อถึงปริศนาและอันตรายที่รออยู่]
ถ้าพวกคุณจะช่วยฉัน มันก็มีสิ่งที่พวกคุณต้องรู้
สิ่งที่ฉันปลอมตัวเข้าไปหา และสิ่งที่ทําให้อีการัมยอมสละชีวิตเพื่อรู้
[มิสเตอร์ซีโร่] นี่แกพูดกับระดับสูงแบบนี้เหรอ
[ซันจิ] ขออภัยครับ มิสเตอร์ซีโร่
[มิสเตอร์ซีโร่] พวกทหารเรือรับรู้ การเคลื่อนไหวของเราแล้ว
ส่งพวกอันลัคกี้ไปเก็บกวาดที่เหลือซะ
พวกหมวกฟาง
ที่พาเจ้าหญิงวีวี่...
วีวี่ เจ้าหญิงที่หายตัวไปของอลาบาสต้า
ฉันจําเสียงหนึ่งในนั้นได้ค่ะ
กลุ่มหมวกฟาง
- แต่อีกคนนึง... - มิสเตอร์ซีโร่ หัวหน้าของพวกบาร็อคเวิร์คส์
เราได้ค้นพบความลับที่เขาปิดบังไว้อย่างมิดชิด
ตัวจริงของมิสเตอร์ซีโร่
ถึงขั้นที่รู้ว่ามีบันทึกนี้ แสดงว่ามิสเตอร์ซีโร่จะต้องเป็นคนที่มีข้อมูล
และเส้นสาย
ส่วนการ์ปก็ไม่อยากให้ตัวตน มิสเตอร์ซีโร่เปิดเผยจนกว่าจะมีหลักฐาน
แค่คํากล่าวหาก็อาจทําให้ รากฐานของกองทัพเรือสั่นคลอน
ถ้าเราจะเปิดศึกครั้งนี้กับพวกบาร็อคเวิร์คส์
คุณต้องรู้ว่าตัวเองกําลังเผชิญหน้ากับใคร
[สโมกเกอร์] บาร็อคเวิร์คส์
หมวกฟาง
ทุกอย่างกําลังชี้ไปที่อลาบาสต้า
นั่นคือที่ที่เราต้องไป
[ดนตรีแนวระทึกขวัญคุกคาม]
[มิสออลซันเดย์] มิสเตอร์อีเลฟเว่นกับ มิสเธิร์สเดย์ได้ยืนยันว่าทําลายระบบดักฟัง
เรียบร้อยแล้ว
ดี มีความคืบหน้า เรื่องของมิสเตอร์เจ้าชายคนนี้มั้ย
[มิสออลซันเดย์] ยังค่ะ
- เราจะหาให้เจอ - อืม
แล้วราชาวาโปลเป็นยังไงบ้าง
หมดบทแล้วค่ะ
ขนาดได้รับของขวัญจากคุณก็ยังเหลว
เราได้สิ่งที่ต้องการจากมันแล้ว
คลังหลวงของมันจะช่วยส่งเสริม ให้เป้าหมายของเราไปได้ไกลเลย
หมายถึงเป้าของคุณรึเปล่า
[หัวเราะข่มขวัญ]
[ดนตรีระทึกคุกคามรุนแรงขึ้น]
(ประกาศจับเป็นหรือตาย เซอร์ คร็อกโคไดล์)
(ค่าหัวถูกยกเลิก)
[มิสเตอร์ซีโร่] ไม่เอาน่า
อะไรที่ดีกับฉันมันก็ดีกับเธอ
ดีกับเราทุกคน
ฉันเรียกรวมออฟฟิศเซอร์เอเจนท์มาที่อลาบาสต้า
พวกเขาน่าจะทํางานได้ดีกว่าคนอื่น
ฉันเหนื่อยจะไปเก็บกวาด ปัญหาของพวกเอเจนท์ระดับล่างแล้ว
ฟังดูตลกดีนี่ นิโค โรบิน
(จับเป็นหรือตาย นิโค โรบิน)
ก็บอกแล้วว่าไม่ให้เรียกด้วยชื่อนั้น
[หัวเราะ]
ใจเย็น
ทุกอย่างที่เราลงแรงไป มันใกล้จะออกผลแล้ว
เราจะเริ่ม ปฏิบัติการยูโทเปีย
อลาบาสต้าจะล่มสลาย
และฉันจะได้เข้าใกล้ไปอีกก้าวหนึ่ง
ในการครอบครองวันพีซ
[ดนตรีโหมดังขึ้น]
[หัวเราะชั่วร้าย]
[เสียงหัวเราะชั่วร้ายสะท้อนก้อง]
[จระเข้คําราม]
♪ I braved through the frost Of the vast unknown ♪
♪ I kept my heart safe On a glacier's throne ♪
♪ The forest's my friend And the cold's my cloak ♪
♪ I wandered a monster, I walked alone ♪
♪ You carved me a name From the silent wind ♪
♪ Unbottled the hope from A doctor's kit ♪
♪ With a word I could cradle ♪
♪ A word now mine to own ♪
♪ I'm no monster, I'm meant to fit ♪
♪ Tony Tony Tony Chopper ♪
♪ Heal what fell apart Cure my broken heart ♪
♪ Am I enough? ♪
♪ Tony Tony Tony Chopper ♪
♪ If I'm not whole, How can I be loved? ♪
♪ I bottled up secrets I can't admit ♪
♪ I locked up my pain In a tiny kit ♪
♪ Then melting a frost 'Round a frozen soul ♪
♪ My crew showed My heart's finally meant to fit ♪
♪ Dreams of adventure I've longed to find ♪
♪ I tore down the fortress Where those dreams were confined ♪
♪ And in one precious instant ♪
♪ The world's alive in colors ♪
♪ The wind shall be my true guide ♪
♪ Tony Tony Tony Chopper ♪
♪ Heal what fell apart Cure my broken heart ♪
♪ Am I enough? ♪
♪ Tony Tony Tony Chopper ♪
♪ If I'm not whole, How can I be loved? ♪
- ♪ Tony Tony Tony Tony Tony ♪ - ♪ Tony Chopper ♪
♪ I can feel the world unfold Story's yet untold ♪
♪ Onward, ever bold, I sail ♪
- ♪ Tony Tony Tony Tony Tony ♪ - ♪ Tony Chopper ♪
♪ I am stronger than before ♪
♪ Rise above and soar ♪
♪ Tony Tony Tony Chopper ♪
♪ Heal what fell apart Cure my broken heart ♪
♪ Am I enough? ♪
- ♪ Yes, I am ♪ - ♪ Tony Tony Tony ช็อปเปอร์ ♪
- ♪ I'm enough ♪ ♪ Tony Tony Tony Chopper ♪
♪ If I'm not whole, How can I be loved? ♪
♪ Tony Tony Tony Chopper ♪
♪ Heal what fell apart Cure my broken heart ♪
- ♪ Am I enough? ♪ - ♪ Yes, I am ♪
♪ If I'm not whole, how can I be ♪
♪ Loved? ♪