‪(NETFLIX และ ‪LEGENDARY PICTURES ขอเสนอ)
‪(ดีวีดี)
‪(เล่น)
‪ในฤดูร้อนปี 1973 ‪ไม่กี่กิโลเมตรนอกเมืองออสติน รัฐเทกซัส
‪วัยรุ่นห้าคนถูกทำร้าย ‪ในรูปแบบที่น่ากลัวน่าสยดสยอง
‪โดยคนบ้าที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร
‪การฆาตกรรมที่น่าตกใจนี้ ‪กระทำด้วยเครื่องมือหลายแบบ
‪รวมถึงค้อน ตะขอเกี่ยวเนื้อ ‪และที่น่ากลัวที่สุดคือเลื่อยยนต์
‪มีภาพนึงในหัวผมที่จะไม่มีวันหายไป
‪ในบรรดาเหยื่อหนุ่มสาวทั้งห้าคน ‪มีเพียงคนเดียวที่รอดชีวิต ซัลลี่ ฮาร์เดสตี้
‪ซึ่งหลังจากเล่าเรื่องของเธอให้ตำรวจฟัง
‪ก็ไม่เคยพูดถึงความน่ากลัว ‪ที่เธอเห็นในวันนั้นอีกเลย
‪หลังจากได้ฟังเรื่องราวของฮาร์เดสตี้
‪เจ้าหน้าที่ก็ปล่อยภาพสเกตช์ของฆาตกรออกมา
‪ทุกคนหวาดกลัว
‪ว่ากันว่าเขาสวมหน้ากากที่ทำจากผิวหนังมนุษย์
‪แต่ตัวตนที่แท้จริงของเขายังคงเป็นปริศนา
‪ในชั่วโมงต่อไป เราจะพาคุณเดินทาง
‪สู่คดีฆาตกรรมที่ยังไขไม่ได้ที่โด่งดังที่สุดในเทกซัส
‪ทั้งหมด 18,99 เหรียญ
‪นอกจากฉันจะทำให้เธอ ‪อยากซื้อเสื้อสักตัวสองตัวได้
‪โอเค เอาไปเลย
‪เกิดอะไรขึ้นกับเธอ
‪เธอยังมีชีวิตอยู่รึเปล่า
‪เธอมาเป็นตำรวจอยู่ที่เทกซัส
‪เธอคงตามหาคนบ้านั่น ‪มานานกว่า 30 ถึง 40 ปีแล้ว
‪แล้วเจอไหม
‪เขาสวมหน้ากาก
‪ถ้าไม่รู้ว่าหน้าตาเป็นยังไง ‪ก็หาตัวเจอไม่ง่ายหรอก
‪อ้าว น้องสาว อยู่นี่เอง
‪ใช่ ตรงที่พี่ทิ้งฉันไว้ไง ยัยเพี้ยน
‪นี่ๆ ดูสิ
‪เอาไว้ใช้เปิดแชมเปญทีหลัง
‪ไม่ต้องใช้ที่เปิดขวดแชมเปญก็ได้
‪เร็วเข้า เราต้องไปถึงก่อนรถบัส
‪จะไปไหนกัน ขอถามได้ไหม
‪ฮาร์โลว์ค่ะ
‪- เคยได้ยินเรื่องเธอแล้ว ‪- จริงเหรอ
‪ใครๆ ก็เคยได้ยิน
‪- โชคดีนะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ไอ้พวกไฮโซเวรตะไล
‪นี่
‪ดันเต้อยู่ไหน
‪สำเร็จแล้ว! เจอช่องสัญญาณมือถือตรงโน้น
‪ดูเหมือนว่ารถบัสจะเลี้ยวผิดไป 30 กว่ากิโล
‪แต่เรากลับมาถูกทางแล้ว
‪เราไม่เป็นไร ไม่มีปัญหา
‪ออกเดินทางกันเถอะ ไปกันเลย
‪ดูหมอนี่สิ
‪คนที่จู๋เล็ก
‪ก็ต้องพกปืนเดินไปทั่วแบบนี้แหละ
‪เขากำลังชดเชยอะไรบางอย่างรึเปล่า คือแบบ…
‪ไม่เอาน่า เมล
‪เมโลดี้ อย่า
‪อะไรเล่า ก็แค่พูดเฉยๆ
‪ขอโทษนะครับ
‪อะไรคะ
‪คืองี้ แถวนี้มีคนป่าเถื่อนคอยรบกวนเราตลอด
‪และวิธีเดียวที่จะจัดการไอ้พวกรุกรานได้
‪ก็คือฆ่ามัน
‪ทันทีที่เห็น
‪โอเค รีบไปก่อนที่นาง ‪จะทำให้เราโดนฆ่ากันหมดเถอะ
‪เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪ขอโทษนะถ้าปืนกระบอกใหญ่ทำให้คุณอึดอัด
‪ฉันเคยเห็นที่ใหญ่กว่านี้
‪(ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติทำงาน)
‪(อย่ายิง)
‪(ไม่เคยลืมเธอ)
‪นี่ เมื่อกี้พี่ขอโทษจริงๆ
‪เธอไม่ต้องการให้พี่โกรธแทนเธอ
‪ช่างเหอะ
‪แต่พี่ดีใจมากนะที่เธอมา
‪เมล ดูโพสต์ของเราสิ คนดูเพียบเลย
‪ไง ทุกคน วันนี้เป็นวันสำคัญ!
‪ในที่สุดความฝันสุดเจ๋งที่เมลกับฉันมีก็จะคลอดแล้ว
‪การเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงมาถึงแล้ว ‪ขอบคุณทุกคนนะ
‪อยากเจอทุกคนที่ฮาร์โลว์สุดๆ แล้ว
‪มันต้องเจ๋งแน่ๆ ลองคิดดูสิ
‪เราเป็นเจ้าของทั้งหมดนี้ได้ ‪เรียกมันว่า "แดนโทเปีย"
‪อะไรนะ
‪อะไร แดนโทเปียไง
‪คิดชื่อนี้นานแค่ไหนเนี่ย
‪ก็ 48 ชั่วโมงที่แล้ว
‪ฉันเข้าใจ ดันเต้กับยูโท… นายเอาคำมารวมกัน
‪- ฉันแค่ล้อเล่น ‪- ฉันเข้าใจว่า… อะไรวะเนี่ย
‪เขาเป็นบ้าอะไรวะ
‪ดูสิ เมโลดี้ แฟนเธอน่ะ
‪โคตรโรคจิตเลย
‪- พิธีหาคู่แบบเทกซัส ‪- เอาจริงนะ หมอนั่นเป็นบ้าอะไร
‪ก็แค่พวกแต่งรถพ่นควันดำน่ะ
‪สุดยอด พวกเขาไม่เรียกให้ไอ้โรคจิตจอด ‪แต่เรียกเราเนี่ยนะ
‪- วางมือในที่ที่พวกเขาเห็นนะ ‪- ไม่ตลกเลย
‪มีผู้มาเยือนที่ตำแหน่งที่ตั้ง
‪รับทราบ
‪ว่าไง
‪หวัดดีครับ สบายดีไหม ผมดันเต้ สไปวีย์
‪นายเป็นพ่อครัวนี่
‪เป็นเชฟครับ เราทั้งคู่เลย
‪- หวัดดีค่ะ ‪- แล้วมีใครอยู่ในรถอีก
‪นี่ว่าที่ภรรยาผม
‪และน้องสาวฉันนั่งอยู่ข้างหลังค่ะ
‪มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ
‪ผมรู้ว่าคุณจะพาคนเข้ามาในเมืองเยอะ
‪ผมกับผู้ช่วยก็เลยจะอยู่แถวนี้
‪เพื่อให้แน่ใจว่าพวกคุณไม่สร้างปัญหา
‪ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรมานะ
‪ได้ครับ เรามีเบอร์คุณแล้ว ‪และขอบคุณสำหรับการบริการครับ
‪ไปกันเถอะ
‪ฟังนะ พวกเราบางคนเกิดที่นี่
‪เคยเห็นเมืองนี้รุ่งโรจน์
‪เพราะฉะนั้นช่วยเคารพเมืองนี้ด้วย
‪ได้เลยค่ะ
‪เมโลดี้ ทำอะไรน่ะ แค่…
‪ที่จริงยายเราก็เป็นคนที่นี่นะคะ
‪นี่เลยค่ะ "เมื่อดอกทานตะวัน ‪ในฮาร์โลว์เบ่งบาน…"
‪"ฤดูหนาวก็อวสาน"
‪ใช่ค่ะ
‪โอเค
‪ขอต้อนรับสู่ฮาร์โลว์
‪ขอบคุณนะคะ
‪ในที่สุดเราก็มาถึง ขอต้อนรับสู่ฮาร์โลว์
‪ดูความสุขของทุนนิยมยุคปลายสิ
‪ให้ตายสิที่รัก นี่มันเจ๋งสุดๆ เลย
‪สรุปว่าฮาร์โลว์เป็นเมืองร้าง
‪ใช่ แต่เรามีวิสัยทัศน์สำหรับที่นี่
‪สิ่งเดียวที่มันต้องการคือคนรุ่นใหม่
‪คนอย่างเรา เบื่อเมืองใหญ่ อยากเริ่มต้นใหม่
‪เงินที่เราจ่ายเพื่อจอดรถขายอาหารในออสติน
‪เหมาตึกหัวมุมนั่นได้เลยนะ บ้าสุดๆ
‪ร้านอาหารเราจะเปิดร้านแรก
‪และเราต้องสร้างแรงบันดาลใจ ‪ให้คนตามมามากขึ้น
‪- แน่นอน ‪- แน่นอนสุดๆ
‪พื้นที่ตรงนี้เหมาะสำหรับหอศิลป์ของฉันเลย
‪ไลล่า เราเปิดร้านขายหนังสือการ์ตูน ‪หรืออะไรที่เจ๋งๆ ก็ได้นะ
‪เจ๋งโคตร
‪นี่เป็นโอกาสที่คนจะได้เริ่มต้นใหม่ที่ไหนสักแห่ง
‪โดยไม่มีความรุนแรงและความบ้าคลั่ง
‪ที่ที่ปลอดภัย
‪โอเค แล้วต้องนั่งรถตั้งเจ็ดชั่วโมงเนี่ยนะ
‪ฉันคงบอกลาเพื่อนฝูงตลอดกาลได้เลย
‪ให้ตายสิ
‪เขามาทำอะไรที่นี่
‪ขอโทษนะครับ
‪บ้าจริง โทษที ริกเตอร์ เราคุยกันทางโทรศัพท์
‪- ใช่ ‪- ดันเต้ครับ
‪หวัดดี
‪ริกเตอร์เป็นผู้รับเหมาของเราน่ะเมล
‪ฉันปรับโฉมตึกของพวกนาย
‪หนึ่งอาทิตย์ก็ได้ประมาณนี้
‪ดูดีสำหรับการประมูล ขอบคุณครับ
‪กะจะขายตึกพวกนี้เหรอ
‪ใช่ เราจะขาย
‪โอเค
‪แล้วพวกนายเป็นอะไร ลัทธิเหรอ
‪เราเป็นคนมีอุดมการณ์ที่อยากสร้างโลกที่ดีขึ้น
‪ก็นั่นแหละ ลัทธิ
‪- อะไรนะ ‪- ไม่เป็นไร ไม่ว่ากันหรอก
‪แค่จ่ายเงินมาก็จบ
‪ทุกคน มาดูนี่สิ
‪- อะไร ‪- ให้ตายสิ
‪อะไร
‪เอาจริงดิ
‪- เผื่อไม่รู้ เราอยู่ในรัฐเทกซัสที่ไกลมาก ‪- ฉันไม่สน
‪นักลงทุนกำลังมากันเต็มรถบัสนะ
‪ถ้าเห็นธงนี้ พวกเขาไม่ซื้อแน่ เชื่อฉันสิ
‪ฉันจะไปตามคาวบอยนะ
‪เมล ช่วยฉันหน่อย
‪ฉันจะรอตรงนี้ละกัน
‪(สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ‪เมืองฮาร์โลว์ ตั้งแต่ปี 1925)
‪ฉันจะขึ้นไปข้างบนนะ
‪ดูที่นี่สิ แปลกจัง
‪ให้ตายสิ
‪(สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าฮาร์โลว์ ปี 1975)
‪บ้าเอ๊ย ฉันเอื้อมไม่ถึง
‪- บ้าจริง แล้วจะทำไงกันดี ‪- รอผู้รับเหมาละกัน
‪เข้ามาทำอะไรในบ้านเรา
‪ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่า…
‪เรานึกว่าที่นี่ไม่มีใครอยู่
‪อ๋อ เธอเป็นเพื่อนบ้านใหม่ใช่ไหม
‪ถ้ารู้ก่อนว่าพวกเธอจะมาก็คงดี
‪ฉันจะได้แต่งหน้า
‪ดื่มชาดำเย็นไหม
‪ฉันดูแลบ้านเด็กกำพร้านี้มาเกือบ 50 ปีแล้ว
‪ฉันให้ที่อยู่กับเด็กชายและเด็กหญิง ‪ที่ต้องการบ้านที่มีความรัก
‪และวัยรุ่นมีปัญหาที่ต้องการให้ฉัน ‪เมตตานิสัยของพวกเขา
‪ดื่มสิ
‪คุณคะ ธนาคารยึดบ้านหลังนี้ไป ‪หลายเดือนแล้วนี่คะ
‪คุณไม่ควรจะอยู่ที่นี่
‪เธอกำลังพูดถึงปัญหายุ่งเหยิงนั่นกับธนาคารเหรอ
‪เรื่องนั้นจบไปแล้วละ
‪ฉันจ่ายหนี้ครบหมดแล้ว นี่ยังเป็นบ้านของเรา
‪คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมขอโทษ แต่…
‪ฉันมีโฉนดที่บอกว่าฉันเข้าใจไม่ผิดนะ
‪ขอดูหน่อยได้ไหมคะ
‪ฉันไม่ต้องให้พวกเธอดูอะไรทั้งนั้น
‪- ก็เพราะคุณไม่มีมันน่ะสิ ‪- อย่าสิ
‪นี่เป็นเพราะธงของฉันเหรอ
‪เธอเข้าใจฉันผิดแล้วนะ
‪หลายปีมานี้ ฉันดูแลเด็กอย่างเธอมาเยอะมาก
‪ฉันไม่ได้มีปัญหากับนิโกร
‪โอเค ช่างแม่ง
‪ระวังปากหน่อย ไอ้หนู
‪คุณนั่นแหละระวัง
‪จะไปไหนน่ะ
‪ให้ตำรวจจัดการเธอ ฉันไม่มีเวลาให้เรื่องแบบนี้
‪ไปตามนายอำเภอ
‪มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ
‪ธงนั่นเป็นของปู่ทวดของฉัน
‪มันทำให้ฉันนึกถึงเขา
‪ฉันไม่ได้คิดถึงมันสักเท่าไหร่
‪ฉันเข้าใจเพื่อนเธอนะ
‪ฉันอยากช่วยคุณนะ แต่คุณอยู่ที่นี่ไม่ได้
‪มีสถานสงเคราะห์สำหรับผู้สูงอายุ และ…
‪สถานสงเคราะห์เหรอ ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪บอกแล้วไง นี่คือบ้านของเรา
‪อยู่บ้านพักคนชราคุณจะปลอดภัยกว่า ‪และได้รับการดูแลดีกว่านะ
‪ผู้หญิงอายุเท่าคุณไม่ควรอยู่คนเดียว
‪ลูกรัก แม่ไม่เป็นไร แม่ปลอดภัยดี
‪กลับเข้าห้องไปเถอะ
‪เขาเป็นเด็กชายคนสุดท้ายของฉัน
‪เขาต้องการการดูแลเป็นพิเศษ
‪เขาอยู่ในโลกภายนอกได้ไม่ดี เข้าใจใช่ไหม
‪ฉันถึงไปจากที่นี่ไม่ได้
‪ให้ตายสิ จินนี่ ทำไมคุณยังอยู่ที่นี่อีก
‪เธอทำอะไรลงไป
‪เวอร์จิเนีย เราบอกคุณหลายสัปดาห์แล้ว
‪เธอไม่ฟัง พาเธอออกไปจากที่นี่กัน
‪- เอาไว้ค่อยคุยกันข้างนอก ‪- เร็วเข้า ไปกัน
‪ใจเย็นๆ สิ
‪ผมแทบไม่ได้แตะต้องเธอเลย
‪พระเจ้าช่วย เกิดอะไรขึ้น ‪เราต้องเรียกรถพยาบาล
‪เราคือรถพยาบาล
‪ไม่เป็นไร ลูกชายเธอเอง
‪หยิบออกซิเจนมา อุ้มเธอขึ้นรถตู้
‪เธอหัวใจวาย
‪เช็ค… มัน… ได้โปรด…
‪นี่ พี่ทำอะไรลงไป
‪เราจะพาคุณไปโรงพยาบาลทันที อดทนไว้นะ
‪บ้าเอ๊ย รถบัสมาแล้ว
‪บ้าเอ๊ย
‪ฉันจะไปกับหล่อน
‪ไม่ เมโลดี้ ไม่ ฉันจะไปเอง ฉันไปเอง
‪อะไรเนี่ย
‪ทุกคนคาดหวังว่าจะได้เจอเธอสองคน
‪หล่อนจะไม่เป็นไร
‪เร็วเข้า
‪- ให้ตายสิ ‪- ต้องมีคนไป
‪แต่เป็นเมโลดี้กับนายไม่ได้
‪นายต้องตั้งใจกับเรื่องนี้ ‪ฉันจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด
‪โอเค ช่วยดูแลหล่อนให้ปลอดภัยด้วยนะ
‪ขอบคุณ เธอคือนางฟ้าเลย
‪ไปกันได้แล้ว
‪นี่ธงของนาย
‪ไปกันเถอะ เมล ‪เดี๋ยวค่อยให้คนมาทำความสะอาด
‪พี่ไม่รู้สึกว่าเป็นลางร้ายเหรอ
‪ที่นี่ถูกสาปแล้ว
‪ขอร้องล่ะ นี่ไม่ใช่…
‪พี่ไม่อยากฟังเรื่องนี้ตอนนี้ ทุกอย่างโอเคอยู่
‪ถ้าพี่ย้ายมาอยู่นี่ ฉันจะย้ายกลับไปอยู่กับพ่อ
‪ไม่ได้นะ
‪ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ไอเดียของพี่มันบ้ามาก
‪- เธอไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร ‪- โอเค แล้วพี่รู้เหรอ
‪พี่รู้ว่าเธอต้องการพี่ และเธอดูแลตัวเองไม่ได้
‪เดี๋ยว
‪ทำไมฉันถึง…
‪บอกตรงๆ นะ ธนาคารไม่เคยฝันว่าจะขายมันได้
‪ถ้าคุณไม่ช่วย ดันเต้
‪- ขอบคุณที่ไว้ใจเราครับ ‪- มันเจ๋งมาก
‪แน่นอน
‪เมล แคทเธอรีน มานี่สิ
‪นี่แคทเธอรีน จากธนาคาร
‪เธอทำให้ทุกอย่างเป็นไปได้
‪ได้เจอซะที ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
‪ทุกคนตื่นเต้นกันมาก ‪พวกคุณโปรโมตมันเยี่ยมมาก
‪ค่ะ ก็แค่ต้องทาสีใหม่
‪ไม่ต้องเลย แบบนี้ก็สมบูรณ์แบบแล้ว
‪คนพวกนี้ต้องการตึกที่ดูเก่า ‪อยากได้ประวัติศาสตร์น่ะ
‪ครับ นึกออก
‪- งานนี้ต้องเจ๋งแน่ ‪- ใช่
‪ฉันไปเตรียมงานก่อนนะ โอเค
‪เธอเป็นอะไรรึเปล่า
‪ความร้อนคงทำให้เธอหงุดหงิดนิดหน่อย
‪ที่นี่ร้อนมาก
‪- คงต้องดื่มน้ำนิดหน่อย ‪- ใช่ มันร้อน
‪หล่อนเป็นไงบ้าง
‪ลูกรัก ใครคือเด็กดีที่แม่สอนให้ลูกเป็น
‪อย่ายุ่งกับห้องแม่นะ
‪บ้าเอ๊ย
‪นายอำเภอ ผมว่าเธอตายแล้ว
‪ห่าเอ๊ย
‪แย่แล้ว
‪นี่
‪ไม่!
‪เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย
‪พระเจ้าช่วย!
‪และขายให้แคนเดซ เบรดี้จากร้านเบรดี้ส์บรันช์
‪ฉันชอบอาหารมื้อสายค่ะ เยี่ยมเลย
‪ที่นี่สร้างขึ้นในปี 1910
‪และเคยมีประธานาธิบดี ‪ฮาวเวิร์ด ทาฟต์เป็นแขกพิเศษ
‪มีโอกาสสูงที่จะเกิดพายุฟ้าคะนอง ‪ฟ้าผ่า และฝนตกหนัก
‪อย่าตากฝนกันนะครับ
‪ถามหน่อยสิ ริกเตอร์…
‪ทำไมคุณไม่สนสี่สนแปดขนาดนั้น
‪ไม่อะไรนะ
‪ก็คนที่ปล่อยดีเซลใส่ชั้นบรรยากาศแบบนั้น
‪ไม่ได้สนห่าอะไรเลยจริงๆ
‪ฉันเป็นคนเทกซัส
‪ไม่ชอบให้ใครมาสั่งให้ทำอะไร
‪โดยเฉพาะพวกที่หลงตัวเอง ‪คิดว่าตัวเองถูก รวย พวกคนเมือง
‪มีกระสุนไหม
‪เคยยิงมาก่อนไหม
‪ไม่เคย
‪เคยถูกยิง
‪พ่อเมาเหรอ
‪โรงเรียนสโตนบรูก
‪คงลำบากน่าดูที่ต้องอยู่กับความทรงจำนั้น
‪คือ…
‪ตอนนี้ทุกคนคาดหวังให้ฉัน ‪ทำสิ่งที่พิเศษกับชีวิตตัวเอง
‪และ…
‪ฉันได้แต่ทำให้พวกเขาผิดหวัง
‪เพื่อนๆ ฉันเป็นคนพิเศษ
‪ไม่ใช่ฉัน
‪โปรดอยู่ต่อเพื่อฟังเพลงและดื่มกัน
‪เรามีเรื่องต้องฉลองเยอะเลย ‪ขอบคุณทุกท่านมากครับ
‪(ยายแก่เพิ่งตาย…!)
‪เร็วเข้าเมล ไปดื่มกับฉัน ‪เราทำสำเร็จแล้ว ฝันที่เป็นจริง
‪อะไร
‪บ้าจริง
‪บ้าจริงเหรอ นายพูดได้แค่นั้นเหรอ
‪เราเพิ่งฆ่าเธอนะ
‪โรคหัวใจต่างหากที่ฆ่าเธอ เมล
‪จะไปไหน เมล
‪ฉันจะพาไลล่าออกไปจากที่นี่
‪แบบนี้มันไม่ใช่แล้ว
‪เดี๋ยวสิ เมล นี่ไม่ใช่ความผิดเรานะ เมล!
‪ไลล่า
‪น้องฉันอยู่ไหน
‪เราจะไปกันแล้ว
‪โอเค
‪ถามจริง หมอนั่นเนี่ยนะ ล้อเล่นรึเปล่า
‪คิดว่าฉันเอากับเขาเหรอ
‪- ไม่รู้ เอาปะล่ะ ‪- ฉันแค่มาเข้าห้องน้ำ
‪ฉันรู้ว่าพี่คิดว่าฉันมันเหลวแหลก แต่ขอทีเถอะ
‪พี่ขอโทษ
‪ยายแก่ตายแล้ว
‪พี่อยากให้เธอไปกับพี่เดี๋ยวนี้เลย โอเคไหม
‪ช่วยไปกับพี่ได้ไหม
‪ได้สิ ได้ ฉันไปกับพี่ได้
‪ดับบุหรี่ซะ
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดีค่ะ ตอบด้วย
‪มีใครอยู่ไหมคะ
‪ขอร้องล่ะ
‪ฉันบาดเจ็บ ฉันประสบอุบัติเหตุ
‪ได้โปรด ฉันอยู่บนถนนสาย 74 นอกฮาร์โลว์
‪พระเจ้า
‪พระเจ้าช่วย เขากำลังหั่น…
‪เขาเอาหน้าเธอมาใส่
‪ไม่นะ ได้โปรด
‪แน่ใจนะว่าจะไม่อยู่ปาร์ตี้
‪- ค่ะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ‪- โอเค
‪อากาศมันร้อนน่ะ
‪เอารถไปสิ เดี๋ยวฉันนั่งรถบัสกลับ
‪เดี๋ยว อะไรวะเนี่ย นี่มันอะไร…
‪- เฮ้ย! ‪- เฮ้ย อะไรน่ะ
‪ทำบ้าอะไรน่ะ
‪ได้ยินว่านายฆ่าผู้หญิงคนนั้น
‪เราไม่ได้ฆ่าใคร เธอบุกรุกที่ดินของเรา
‪แน่ใจนะว่านั่นเป็นที่ของนาย ‪ดูเหมือนเธอจะไม่เห็นด้วยนะ
‪เอากุญแจคืนมาเถอะ
‪เอากุญแจมา
‪เอาโฉนดบ้านหลังนั้นมาดูก่อนสิ ‪แล้วฉันจะคืนให้
‪ฉันจะอยู่ในโรงซ่อมสร้างนะ
‪ไอ้หมอนั่น
‪เขาอยากได้อะไรก็ให้เขาไปเหอะ
‪- อย่าให้ธนาคารมายุ่งกับเรื่องนี้ ‪- ช่วยบอกทีว่านายมี
‪มีสิ ฉันมี
‪งั้นอยู่ไหนล่ะ
‪สงสัยจะอยู่ที่ออฟฟิศ…
‪- ที่ออสติน ‪- ดันเต้
‪โฉนดบางฉบับก็ใช้เวลานานกว่าฉบับอื่นนะ
‪บอกฉันทีว่าเราไม่ได้ไล่เธอออกจากบ้านตัวเอง
‪เราเปล่า จริงๆ นะ มันคงอยู่ที่ออฟฟิศ
‪นี่ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ‪ในบ้านก็ต้องไม่มีโฉนด ใช่ไหม
‪เธออยู่นี่นะ ไปกันเถอะ
‪- เดี๋ยวสิ ใจเย็นก่อนได้ไหม ‪- ฉันจะไม่มีวันใจเย็น
‪จนกว่าจะแน่ใจว่าเราอยู่ข้างที่ถูกต้อง
‪- ฉันไปด้วย ‪- ไม่ ขอล่ะ
‪ทำตามที่พี่บอกได้ไหม
‪- ทำไมฉันต้องอยู่กับคนพวกนี้ด้วย ‪- อยู่ไปเถอะน่า
‪เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪ไร้สาระชะมัด
‪สวัสดีครับ ขอสายฮาร์เดสตี้
‪ครับ ผมจะรอ
‪ฮาร์เดสตี้พูด
‪นายดูข้างล่างนี่ ฉันจะไปดูข้างบน
‪มีแค่นี้เหรอ
‪(โฉนดที่ดินรับรองโดยเทกซัส)
‪ดันเต้
‪เมล
‪หวังว่าทุกคนจะสนุกกันนะคะ
‪เราทำอะไรเสร็จไปเยอะแล้ว!
‪เมืองนี้เป็นของเรา! ดีเจ…
‪เอาละ ทุกคนขึ้นรถบัสเถอะ
‪ไปปาร์ตี้กันต่อบนรถบัส
‪ขึ้นรถนะคะ ทุกคนขึ้นรถบัสเลย
‪ดื่มให้ฮาร์โลว์!
‪มีใครเห็นดันเต้บ้างไหม ฉันจะไปตามเขามา
‪ผมเติมให้นะ
‪ดันเต้
‪นี่
‪นายไปทำอะไรในบ้านหลังนั้น
‪เฮ้ย ฉันพูดกับนายอยู่นะ
‪อย่าเดินหนีฉันสิ
‪นี่ พวก เป็นอะไรรึเปล่า
‪ฉันช่วยนะ ฉันช่วยนายเอง
‪เขาไปโดนอะไรมา
‪พระเจ้าช่วย
‪ใครทำแบบนี้กับนาย
‪อดทนไว้นะ นี่ อย่ายอมแพ้ อย่ายอมแพ้
‪พระเจ้าช่วย
‪โทรเรียกตำรวจ ได้ยินไหม
‪อย่าให้ใครลงจากรถบัส
‪- ไปสิ ‪- โอเค
‪ไปเลย
‪ปิดประตู ห้ามเปิดเด็ดขาด
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันไม่รู้ ปิดประตูไว้ละกัน
‪อะไรวะเนี่ย
‪(นายอำเภอ)
‪เราได้รับรายงานว่าพบศพในฮาร์โลว์
‪ตอบด้วย ไนแมน ได้ยินไหม
‪มีแค่พวกคุณที่อยู่ในรัศมี 80 กิโลเมตรของผม
‪เราต้องการเจ้าหน้าที่ในฮาร์โลว์
‪ตอบด้วย
‪ฉันไม่กลัวความชั่วร้าย
‪ช่วยกลับไปนั่งที่ด้วย
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- เชื่อฉันเถอะ
‪กลับไปนั่งที่
‪- เปิดประตูหน่อยค่ะ ‪- อย่า
‪ช่างแม่งโว้ย
‪จะไปไหน
‪เมโลดี้ เมล
‪เชี่ย…
‪เมล
‪- ไม่ ไม่นะ ไลล่า ‪- เมโลดี้
‪เมล เมโลดี้ เมล
‪- เมโลดี้! เมโลดี้! ‪- ไลล่า!
‪ไลล่า ไป!
‪ตายแล้ว เมโลดี้
‪ช่วยด้วย! ไลล่า! ช่วยด้วย!
‪ฉันช่วยเอง เร็วเข้า
‪เมโลดี้
‪เดี๋ยว
‪วิ่งเร็ว!
‪ตื่นสิ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ออกรถสิวะ! ขับไป!
‪โอ้ คุณโอเคไหม
‪เดี๋ยวก่อน เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย
‪เมโลดี้
‪บ้าเอ๊ย
‪พาเราไปจากที่นี่เร็ว
‪ไปเร็ว!
‪ไปทางนี้
‪เร็วเข้า ขับต่อไป
‪ไม่นะ อย่าจอด ไม่
‪อย่าเปิดประ… พวก คุณจะไปไหนน่ะ
‪- เกิดอะไรขึ้น เมโลดี้ ‪- ไม่…
‪ปาร์ตี้นี้สนุกมากเลยเนอะ
‪เป็นอะไรรึเปล่า
‪วิ่ง
‪ไม่นะ
‪ดูไอ้ตัวประหลาดนี่สิ
‪พวก ทำอะไรน่ะ
‪ทำอะไรสักอย่าง ไม่งั้นก็ไปซะ
‪เช็ดเข้
‪(ฉันเคยไปบ้านผีสิงที่สยองกว่านี้ 4/10)
‪(อะไรวะ เรื่องจริงเหรอ)
‪(ใครจ้างตัวตลกนี่มา)
‪(ที่ไหนเนี่ย ฉันอยากไป!)
‪(ดูปลอมมาก)
‪ลุกขึ้น
‪ไลล่า ไลล่า ลุกขึ้น พี่ช่วย
‪เมโลดี้
‪- เมโลดี้ ‪- ไลล่า พี่ทำไม่ได้
‪บ้าเอ๊ย!
‪เร็วเข้า เมโลดี้ พี่ต้องทำได้!
‪เร็วเข้า เมโลดี้ ฉิบหายแล้ว!
‪เร็วเข้า เมโลดี้ เร็วๆ เข้า
‪พระเจ้าช่วย!
‪เร็วเข้า! เร็วเข้า ฉันจับพี่ไว้แล้ว
‪เร็วๆ เร็วเข้า
‪เราต้องลงไป ไลล่า ไปกันเลย!
‪เมโลดี้ ฉันช่วยนะ ไปกัน
‪- ช่วยด้วย! ‪- โอ้พระเจ้า ช่วยด้วย
‪เร็วเข้า ไปนั่งข้างหลัง
‪ขอบคุณค่ะ
‪มัน… มันฆ่า… ดันเต้
‪ไอ้หมอนั่นใช่ไหม
‪มันฆ่าทุกคน
‪เลเธอร์เฟซ
‪อะไรกัน ออกรถสิคะ
‪มัวทำอะไรอยู่
‪- ออกรถสิ! ‪- ไปเถอะค่ะ!
‪ฉันเฝ้ารอคืนนี้มา 50 ปี
‪เพื่อจะได้เจอมันอีกครั้ง
‪เธอขังเราไว้
‪ออกรถเถอะ คุณต้องปล่อยเราออกไป
‪ขอโทษด้วย ฉันทำไม่ได้
‪ดูเหมือนว่ามันจะต้องการเธอ
‪เธอต้องอยู่ในรถจนกว่าฉันจะฆ่ามัน
‪- ไม่ ‪- ไม่นะ ได้โปรด ได้โปรด อย่า!
‪ได้โปรด ช่วยด้วย
‪ไม่นะ อย่า อะไรเนี่ย ไม่
‪ไม่นะ ได้โปรด ปล่อยเราออกไปเถอะ
‪ขอร้องล่ะ ไม่
‪ไม่! อย่าไป! ไม่!
‪ไม่ ได้โปรด ไม่ ไม่ได้นะ
‪จะทิ้งเราไปไม่ได้ ไม่
‪ไม่ อะไรวะเนี่ย
‪หันมา
‪เคิร์ก พาเมล่า เจอร์รี่ และแฟรงคลิน
‪พูดชื่อฉันสิ
‪พูดว่าแกรู้จักฉัน
‪พูดว่าแกรู้ว่าแกทำอะไรกับเพื่อนฉัน
‪แกจำฉันไม่ได้
‪บ้าเอ๊ย
‪รู้ไหม วันนั้นฉันควรตายที่โรงเรียนไปแล้ว
‪ความตายเลยตามฉันมาที่นี่
‪ความตาย… มองพี่นะ
‪พี่จะไม่ปล่อยให้มันฆ่าเธอ พี่สัญ…
‪จำฉันได้รึยัง
‪ฉันคือคนที่หนีไปได้ไง
‪และฉันมาที่นี่เพื่อทำให้แกหนีไปไม่ได้
‪ไอ้สารเลว
‪หนีไปจากที่นี่ซะ
‪เร็วเข้า
‪ทำอะไรของแกวะ
‪- คาดเข็มขัดด้วย ‪- บ้าเอ๊ย
‪ไปตายซะ!
‪(ร้านยาง)
‪โอ้พระเจ้า
‪- บ้าเอ๊ย พระเจ้า พี่… ‪- เมโลดี้
‪อย่าจับนะ โอ๊ย พี่ไม่ไหว
‪พี่ไม่ไหว
‪เมโลดี้ มันมาแล้ว
‪- ไลล่า ไลล่า ฟังนะ ‪- ไม่ เร็วเข้า ฉันจะช่วยพี่ออกมา
‪- ฉันช่วยพี่ได้ ‪- ฟัง!
‪มันจะฆ่าพี่แล้ว เสียใจด้วย ไม่มีทางอื่นแล้วละ
‪แต่เธอ เธอต้องวิ่ง
‪ไม่ ฉันทำไม่ได้
‪ฉันไม่มีใครอีกแล้ว ฉันทิ้งพี่ไปไม่ได้
‪ได้สิ
‪เธอเป็นคนที่เข้มแข็งที่สุดที่พี่รู้จักนะ
‪เธอไม่เคยต้องการพี่หรอก
‪เธอทำได้ เธอแค่ต้องวิ่ง
‪วิ่งไปซะ
‪วิ่ง!
‪ฉันขอโทษ
‪สำหรับสิ่งที่ฉันทำกับแม่คุณ
‪เธอไม่สมควรโดนแบบนั้น
‪เฮ้ย ไอ้เลเธอร์เฟะ
‪บ้าเอ๊ย
‪ไลล่า!
‪ไม่!
‪ไลล่า!
‪ไลล่า! ไลล่า!
‪ขอบคุณค่ะ
‪อย่าวิ่ง
‪ถ้าเธอวิ่ง…
‪หมอนั่นจะไม่มีวันหยุดตามหลอกหลอนเธอ
‪ไลล่า!
‪ไลล่า
‪ไลล่า ไลล่า ช่วยด้วย!
‪เข้
‪ไลล่า ไลล่า เธออยู่ไหน
‪ไม่!
‪ไม่! เมโลดี้!
‪เธอโอเคไหม
‪ไม่
‪(ฮาร์โลว์)
‪ให้ตายสิ
‪โอเค
‪กลับบ้านกันเถอะ
‪ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติทำงาน
‪ช่างหัวฮาร์โลว์
‪นี่ รู้อะไรไหม
‪ที่จริงฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันจะย้ายมาอยู่กับพี่ที่นี่
‪ไปให้พ้นเลย
‪- เชี่ย! ‪- ไม่!
‪ไม่นะ เมโลดี้! ไม่!
‪ไม่!
‪ไม่! เมโลดี้!
‪ไม่!
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล