Miałam problem z częścią komediową.
To nie ma sensu.
Myślałam, że mam tę rolę w garści.
Ja też.
Uważam, że poszło ci świetnie.
Numery 2, 11 i 24, możecie iść do domu.
Dzięki.
- Pozostali od początku. - Nie!
- Co tu się dzieje? - Robimy przesłuchania.
Co roku prowadzę casting na elfy,
które dostarczają zaproszenia na moją imprezę świąteczną. Czy to nie urocze?
Musisz z tym skończyć! To obraźliwe.
To aktorzy w pracy.
Daję im zarobić. Oferuję stawkę dwa razy wyższą od związkowej.
- To wciąż okropne. - Dlaczego?
Bo...
Nie wiem. Dopiero wstałam.
- Dasz mi chwilę, żeby to przemyśleć? - Jasne.
Zrób to przy śniadaniu.
A jak nic nie wymyślisz, nie chcę cię więcej widzieć.
Od początku!
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Ramiona niżej. Dobrze.
Mocniej! Jak Fosse!
Dajesz, Deborah. Uda ci się. Ale wystrzeliła!
Walt McCarthy, właściciel 15. stacji w Missouri.
Jego ulubione tematy rozmów to smażone ravioli, koniec świata
i drużyna bejsbolowa Cardinals.
McCarthy, Missouri, McCarthy, Missouri. Zapamiętam.
Następny jest Cort Moreau.
Ma spółki w Wisconsin i Illinois,
sześcioro dzieci i trzy koty.
I smród w domu.
Czy na pewno powinnaś grać z tą kostką?
Może tylko poprowadź imprezę?
Zgodziłam się na tę fuchę tylko po to, żeby móc porozmawiać osobiście
ze wszystkimi uczestnikami turnieju.
Mają ogromny wpływ na decyzję stacji w sprawie prowadzącego.
Muszę ich oczarować osobistymi rozmówkami i tekstami o golfie.
Swoją drogą, potrzebuję dziesięciu eleganckich żartów o "dziurach". Dalej.
- Marty Ghilain. - Z Palmetto?
Ma oddział w Carson City.
Jego trzecia żona chciała być pogodynką.
Była całkiem niezła, mimo wielkich, sztucznych cycków.
Imprezy z ogłaszaniem płci dziecka mnie brzydzą.
- Dziwne, że DJ cię zaprosiła. - Wprosiłam się.
Panie i panowie!
Przed wami reprezentantka Las Vegas.
Powitajcie gorąco DJ "Miłość Mojego Życia" Vance!
Tak!
Hura!
Chłopiec!
Gratuluję, Aiden.
Mamo, przywitasz się z moją rodziną? Oglądają nas wirtualnie.
Oczywiście. Bardzo chętnie.
Cześć, Lindo McClellan.
To moja ciotka.
Cześć, ciociu! Jak się masz?
A Kathy V? Kim jest?
Ciocią Kathy.
- Mamo! - Co?
Wiem, że to niezręczna sytuacja, a ona jest szatanem,
ale utrzymuję z nią kontakt.
I chcę, żeby poznała mojego synka.
To chłopczyk.
O Boże. Jego koledzy będą się we mnie podkochiwać,
a jemu będzie głupio.
- Nieważne. Jakoś sobie z tym poradzimy. - Co mam powiedzieć?
Nie chciałam teraz poruszać tego tematu,
ale powinnaś zaprosić ją na Święta.
Zwariowałaś.
Święta są moje.
Ona może sobie wziąć 11 września.
Nie ma innej rodziny.
Ani dzieci. Jest sama.
Jeśli brakuje jej kontaktu z innymi ludźmi,
może sobie pogadać z kimś w sklepie.
- Odmawiam. - Jak chcesz.
Ten proszek na pewno jest trujący, a zalega mi w gardle.
Grzeczna dziewczynka.
WITAMY
- Dziękuję. - Mogę pomóc?
Dzięki, nie trzeba.
Znam cię!
A ja ciebie! Carter Walsh, król mediów z Kansas.
Przywiozłeś mi trochę swojego słynnego deseru budyniowego?
- To będzie fajny weekend! - Wiem!
Nie mogę się doczekać!
Jayhawks, do boju!
Nie zrobię sobie depilacji laserowej, bo nie wiemy,
czy nie zmieni się podejście do owłosionych pach.
- Jak w 2011, gdy... - O Boże.
- Co się stało? - Jest tu Bob Lipka.
- Pewnie też zagra w turnieju. - Kto to?
Prezes konsorcjum, do którego należy stacja.
To od niego zależy ostateczna decyzja. Idealnie.
Czyli to bogacz, któremu chcesz się podlizać bardziej, niż innym?
Miliarderzy nie powinni istnieć.
Nosiłam kiedyś przypinkę z takim napisem.
Jasne. Powstrzymajmy ludzi odnoszących sukcesy.
Nie obchodzi ich, co się stanie z klasą robotniczą.
Bob i jego żona są filantropami.
Dają tony pieniędzy demokratom.
Filantropia to uchylanie się od podatków.
Ale pieniądze przyjmiemy.
- Na żywo nawet przystojniejszy. - Coś jeszcze dla pań?
- Poproszę drugą kawę. - Wcale nie. Tylko rachunek.
Oczywiście.
Wybijasz dopiero za dwie godziny.
Nie byłaś nigdy kelnerką, prawda?
Kierowniczką sali w Joe's American Bar and Grill.
Ale zwolnili mnie po jednej zmianie, bo wszystkich dołowałam.
Uważasz się za osobę bliską ludziom,
ale to ułuda.
Jeśli przetrzymamy stolik,
kelnerka nie posadzi tu nikogo przed końcem śniadania.
Chciałaś odebrać pracę ludziom,
którzy doręczają moje zaproszenia.
Nie dałaś ponieść swojej torby,
a ten chłopak żyje z napiwków. A teraz to.
O Boże.
Masz rację. Idziemy.
Posprzątam swój pokój.
Peter! Jaka kremowa jajecznica. Padres, do boju!
- Gotowa do gry? - Tak.
Ale mam prośbę co do naszej drużyny.
Wyprzedziłem cię. Gramy razem.
- Nie chodzi o ciebie, ale cześć. - Cześć.
Jasne.
Czy mógłbyś dopisać do nas Boba Lipkę?
Byłabym wdzięczna.
Oczywiście, pani Vance.
Idę się porozciągać.
- Widzimy się? - Jasne.
Henry Morgan!
Właściwie to Morgan Henry.
Wiem, ale mam dysleksję.
Tarpons, do boju!
Szkoda, że nie macie nikogo w pierwszej lidze.
Mamy. Drużynę Rays.
Zawsze możecie mieć drugą.
Pewnie. Baw się dobrze.
O Boże.
Wrócę do pokoju i dokończę pisać twoje wystąpienie.
Tu rozprasza mnie nadmiar testosteronu.
- Będziesz moją pomocnicą. - Słucham?
I jeszcze mnie przepytasz. Nie mogę się więcej pomylić.
Dobra.
- Serio? - Tak.
Nie chcesz się wykłócać,
- żeby i tak w końcu ulec? - Nie.
Masz rację, nigdy nie pracowałam w branży usługowej.
To dla mnie dobra szansa, żeby się poduczyć.
Przekonasz się, jak blisko mi do zwykłych ludzi.
Jeszcze zobaczymy, mięczaku.
- Wypraszam sobie! - Smarujesz przedziałek kremem z filtrem.
Lekarz mi kazał!
Kup mi ciuchy golfowe!
POMOCNIK
Przepraszam.
Nie, ten! Tamten!
Zdejmę tę skarpetę.
Świetnie ci pójdzie. Do boju, laska!
Piękny ruch, Theo!
- Masz świetny pasek! - Widzę, co kombinujesz.
- Sprytnie. - Chcę tylko wygrać z tobą w golfa.
Jak tam twoja francuska dziwka?
- To znaczy, urocza narzeczona? - Dobrze.
Spędza lato w naszym domu we Francji.
Teraz?
Od wczesnej wiosny, przez wrzesień i październik, aż do późnego listopada.
Tam lato trwa dłużej.
- Dlatego wesele będzie w... - Czekaj!
To Bob Lipka. Nie mam nic w zębach?
Nie patrz tam! Mam coś czy nie?
- Nie. - Świetnie.
Deborah Vance? Nie wierzę.
Bob Lipka.
Jestem fanem!
- Dzięki. Mojego humoru? - Całokształtu.
- Cześć, Bob. - Marty! Jak się masz?
- Dobrze cię widzieć. - Zabawimy się.
Wieje z prędkością jakichś 8 kilometrów na godzinę.
I tak zaczynamy z wiatrem.
Północ jest chyba tam?
Może się mylę. Nazywam się Ava.
Jestem tylko na zastępstwo,
więc będę prosić o dobre rady.
Ale chętnie ponoszę kije.
Nie musisz. Przewozimy je meleksem.
Czyli to on odwala całą robotę, a my się popisujemy.
Fajnie.
Włożyłaś kamizelkę tył na przód.
Specjalnie.
W stylu Balenciagi.
Tak jest modniej.
Graliście tam w golfa?
Przez całe dwa dni.
Świetne pole.
Tu gramy dla dzieciaków, ale lubię się popisać.
- Co? - Wybacz, przegapiliśmy twój ruch.
Twoja kolej.
Dobra.
Niezłe uderzenie, Bob.
- Dzięki. - Ja wybiłem dalej.
- Twoja kolej. - Ojej, no dobra.
Dobre zagranie.
Ładnie się kołyszesz.
Tylko weź większy rozmach.
Dziękuję za dobrą radę.
Spróbuję nie spanikować.
Jest bardzo wstydliwa.
Brawo!
Poszło mi fatalnie!
Bob, musisz mi dawać wskazówki.
- Dobrze, choć nie jestem ekspertem. - Bardzo mi pomogłeś.
Jasne.
Dobrze ci poszło, ale następnym razem nie celuj w zbocze.
A może właśnie celuj, to piłka się stoczy?
Zbocze na pewno jest kluczowe.
Może zmienić nasze życie.
- Przepytuj. - Już, już.
Dawaj.
Wiem! Płaskoziemca, kocha jachty.
Jego syn ma zarzuty prokuratorskie.
- Barry Plutz! - Zgadza się.
To męskie kołeczki. Damskie są dalej.
Mam to w dupie.
- O kurde! - Nieźle.
Przepraszam.
Zakochałam się.
Mogę wybijać z damskich?
Cześć!
No dalej, integrujmy się.
Pan "trzy poniżej maksimum"!
Uwielbiam politykę. Zdrówko!
Bardzo to ciekawe.
Nie mów nikomu, ale jesteś moją faworytką.
Cieszę się!
Cygara dla pań?
- My właściwie nie... - Poprosimy.
Odpalaj!
Jesteś zabawniejszy niż Seinfeld!
Nagrać filmik z życzeniami dla twojej wnuczki?
Daj telefon.
Naprawdę ci kibicuję.
Miło mi to słyszeć.
Świetne.
A te twoje wypady na narty?
Co z nimi?
"Co z nimi"? Wynająłeś całe piętro w Gstaad.
Nie mogłem zdecydować, który widok jest najlepszy.
Naprawdę!
Podobno trafiłeś na tablicę wybitnych absolwentów Dartmouth.
Zgadza się.
Akurat odwiedzaliśmy dzieciaki.
Jesienią jest tam pięknie.
Szepniesz im słówko o moim wnuku?
Chcesz mnie wykorzystać?
- Ile ma lat? - Urodzi się za pięć miesięcy.
Nigdy nie jest za wcześnie.
- To dla dzieciaków. - Wstawię się za nim.
Dla dzieciaków!
Co ty wyprawiasz?
Wypatruję królowej golfa z wczoraj.
Dziś gra za nami, matole.
Szefowa zawsze czujna.
Proszę bardzo.
Nieźle.
Dzięki tobie.
Pamiętam, że kiedyś grałaś lepiej.
Nie wiem, o czym mówisz.
Ej, ty!
Wygładzisz dziurę po swojej zawodniczce?
Oczywiście.
Dziury trzeba wygładzać.
Masz.
Na kolana.
Właśnie tak.
Dobra, dobra. Uspokójcie się.
Wracamy do licytacji!
Nasza następna oferta to ekskluzywny weekend
w Canyon Ranch Spa.
Genialne miejsce.
Co więcej,
zeszłego sierpnia zgubiłam w ich basenie kolczyk ze szmaragdem.
Jeśli go znajdziecie, ugracie dodatkowe 11 tysięcy.
Dajcie jej ten program!
Cena wywoławcza to dwa tysiące.
Ktoś chętny? Dwa tysiące.
Dwa tysiące od pana po prawej.
Własny samolot!
Możemy polecieć na Turks i Caicos.
I robić co tylko zechcemy.
Ale oferta!
Deborah! Cześć.
Dobrze cię widzieć, Glen!
Widziałaś Boba? Nie licytował.
Chyba go obraziłam, naśmiewając się z gwiazdek Michelin.
Dla nich to za dużo.
Wymknął się, jak sprzedałaś safari.
- Czy to polowanie na nosorożca? - Nie.
- Tak. Może. - Zostań!
Masz piękne biodra.
Dom Perignon rocznik '96 dla panów.
- Wyśmienicie. - Co świętujemy?
Deborah!
Często tu bywasz?
Dwoje komików spotkało się akurat w klubie golfowym w Nevadzie.
Co za niespodzianka.
Przyleciałem tylko...
Na spotkanie?
Chyba dobrze poszło.
Tak.
Widziałaś nas?
Nawet dobrze się składa, że na siebie wpadliśmy.
Mam nadzieję, że się nie gniewasz
i zgodzisz się być jednym z moich pierwszych gości.
Serdecznie zapraszam.
Nie przeszkadzam.
Czerń z czernią.
Billie Jean King.
Dobre połączenie.
- Nie dostanę programu. - Co?
- Co się stało? - Bob spotkał się z Jackiem Danbym.
- Dał mu robotę. - Co za syf.
- To jaki mamy plan? - Nijaki.
Zapłacę ci za całą przerwę. Możesz wrócić do L.A.
- Nie możemy odpuścić. - Stało się.
To było oczywiste.
Naiwnie wierzyłam, że mam szansę.
- Deborah... - Nie chcę o tym rozmawiać.
Nie trzymaj tak mocno.
Nareszcie!
Dla mnie Corona.
Mogę postawić ci drinka?
Poproszę Gatorade Zero. Żółte.
Dziękuję.
Dzięki. Reszta dla pani.
Wyglądasz bardzo pewnie
z tym kijem w dłoni.
Dajesz czadu. Jestem...
Deborah, zaczekaj! Jeszcze nie wsiadłam!
Świetne uderzenie.
Zabierz piłeczkę.
Może pójdziemy coś zjeść do restauracji?
Chcę zostać sama.
Cześć.
Mogę się przysiąść?
- Śmiało. - Dzięki.
Lubisz białe wino?
Zwykle nie, ale chciałam spróbować.
To marka Cameron Diaz.
Jak miło!
Czy aby na pewno?
Bo się zastanawiam.
To znaczy?
Aktorzy chcą być teraz popularni,
żeby sprzedawać błyszczyki z konopiami.
Z drugiej strony, przez lata ludzie zarabiali na wizerunku aktorek,
które nie miały nad tym żadnej kontroli.
A teraz ją odzyskują.
- Więc to dobrze. - Wspaniale.
A może kapitalizm karmi i tak tylko złych białych mężczyzn,
bez względu na to, kto rządzi firmą?
- Czyli to jednak źle. - Cóż...
Ale czy mnie to oceniać? Pracuję dla medialnego giganta.
Chyba zamieszkam w lesie.
Na kradzionej ziemi?
Boże!
- Często o tym mówisz? - Zdarza się.
Ale cię nie zwolniła. Czyli cię lubi.
Tak.
Dowiedziała się, że nie dostanie programu.
Jest podłamana.
Więc o to chodziło.
To smutna wiadomość, ale otrząśnie się z tego.
Mam nadzieję.
Znam ją od dawna, ale w ostatnich latach
bardzo się zmieniła.
Wtedy, kiedy ty się zjawiłaś, mała.
Dziękuję.
Nazywanie mnie "małą" nie jest na miejscu,
ale całkiem mnie rozczuliło.
Muszę odebrać. To francuski florysta ślubny.
Pracownikom nie wolno tu pić.
To chyba sobie pójdę.
To idź.
Najlepiej do mnie.
Dobry wieczór.
Postanowiłem poćwiczyć po tym, jak mnie dziś rozniosłaś.
Nie wiedziałem, że jesteś taka dobra.
Nikt nie wie.
Gdzie twoja ochrona?
Włożyłem mopa i poduszki pod kołdrę.
Żartuję.
Dałem im wolne na wieczór.
Tak, śmierdzisz!
Słucham?
Powiedziałam, że śmierdzisz.
Nie wzięłaś prysznica po całym dniu noszenia kijów?
Wzięłam.
Umyłam nawet włosy.
Nie.
Musisz się domyć, wyrobnico!
Zaraz.
Może powinnam wyjaśnić,
że nie pracuję na polu golfowym.
Przecież nosiłaś kije.
Tak.
Ale tylko w ten weekend, na zastępstwo.
Pracuję jako koproducentka publicystyczno-satyrycznego programu.
To wspaniałe doświadczenie.
Wykorzystuję swój talent komediowy, by poruszać ważne tematy.
Co?
Rozumiem.
Chwila, to cię odpycha?
Tak. Wszystko spierdoliłaś.
Kręciło cię we mnie tylko to, że noszę za kimś kije?
Tak.
Masz jakiś fetysz, że sypiasz wyłącznie
z przedstawicielami klasy robotniczej?
- To całkiem problematyczne. - Rany!
Jak wszystko w tych czasach.
Walniesz mi wykład o inkluzywności?
I o tym, że wydobycie łupków to zło?
Łupków?
- Jesteś republikanką? - Oczywiście!
O Boże! Tego nie było w notatkach.
Wiedziałam tylko, że masz dwa wilczury.
Że co?
Republikanka lesbijka? To nie ma sensu!
Koproducentka nosząca kije?
- To też nie! - Wiem!
Próbowałam postąpić przyzwoicie,
ale etyczna konsumpcja jest niemożliwa!
Gdzie moja koszulka?
A chciałam nasikać na dziewczynę od kijów.
- Nie wierzę! - A jednak.
- Żartujesz. - Serio!
Chciałam cię całą obsikać.
Chyba cię pogięło.
A podobno liberałowie są tacy seks-pozytywni!
Socjalistce bym na to pozwoliła!
Żegnaj, paniusiu.
Twoja strata!
Nikt ci tego nie powie, ale masz fatalny zamach.
Serio?
Na pewno cię przez to przezywają.
Jesteś podła.
- Nie krępuj się. - Od czego zacząć?
Kiedy wybijasz,
lewa stopa powinna być równolegle do kija.
- Przecież jest. - Odkręć go.
I wyprostuj lewą rękę.
Dobrze.
W ten sposób?
Tak.
Dobrze.
To było żałosne.
Żałosne?
To może mi pokażesz?
Jezu Chryste, wszystko muszę robić sama.
Pamiętaj, to nie zasrany bejsbol!
- Czujesz? - Tak.
Stąd bierze się cała siła uderzenia. Obróć się. Nie podnoś głowy.
Kiedy się obracasz, cała siła ma iść z bioder.
- Czujesz? - Tak.
Najważniejsze są biodra. A klatkę piersiową...
ustawiasz tak.
Przesuwasz ją w tym samym kierunku.
W ten sposób?
- Może być. - Tak?
Też tak sądzę.
Pewnie już wiesz, że wybraliśmy gospodarza programu.
Wiem.
Ty świntucho!
Do boju, Debro!
Przepraszam, panienko!
Widziałam, o której się wróciło! Piąteczka!
- Nie chcę o tym rozmawiać. - A co zaszło?
Albo kto? Marty?
Chyba nie Bill Blort z Cincinnati?
Nie!
Bob Lipka!
O kurde. Nieźle.
A właśnie, że źle. To był błąd.
Pakuj się. Nie zostanę tu do końca.
Dlaczego się denerwujesz?
Nie wiem, co mnie opętało.
Wściekłam się!
A im byłam podlejsza, tym bardziej go to kręciło.
Poniosło mnie.
To ma sens. Pewnie połowa z tych kolesi lubi dominujące babki.
Nie sypiam z żonatymi facetami.
- A Marty? - Nie kiedy był żonaty.
Nie rozumiem.
Zwykle nie przejmujesz się zasadami,
ale przestrzegasz monogamii?
Innych zasad też!
Oszukujesz na wyborach. Głosujesz w Nevadzie i na Florydzie.
Raz się pomyliłam i żałuję, że ci powiedziałam.
Niedobrze mi.
Bądź dla siebie milsza.
Miałaś trudny weekend. Nic się nie stało.
Kiedy padłam ofiarą zdrady, obiecałam sobie...
że nigdy nie będę tą drugą.
Pójście do łóżka z żonatym facetem
to nie to samo, co ślub z mężem swojej siostry.
Ja taka nie jestem.
Wiem. Trzeba mieć jakieś zasady.
Ale każdemu zdarza się popełnić błąd.
Można wylądować w łóżku z królową ropy, która chce cię obsikać.
Chodzi mi o to, że trudno być porządnym człowiekiem,
ale ty przynajmniej próbujesz.
Może ta sytuacja pomoże ci pogodzić się z Kathy.
Mam usiąść na walizce, żeby się dopięła?
Poproszę.
Dobrze.
Co z twoimi włosami? Poszliście pływać?
Nie wiem.
Chyba kazałam mu usiąść pod prysznicem.
Ty zboczuchu!
- Dziękuję. - Proszę.
Kathy Vance?
- Tak? - Jest pani serdecznie zaproszona
na imprezę świąteczną Debory Vance w Vegas.
Mojej siostry? To jakiś żart?
Nie wiem. Jestem tylko posłańcem.
Dziękuję.
Wesołych Świąt.
Nikt już nie daje napiwków.
Tekst polski: Milena Modestowicz