Deborah jest sexy kropka com!
Bosko, bosko!
Niech ktoś pobiegnie po sztućce, bo chcę jeść cię łyżkami!
Spójrz. Smaczny kąsek, prawda?
Daj nam pięć minut przerwy. Musimy zmienić tło.
Dzięki.
Ekstra! Naucz mnie tak pozować.
Broda w dół, uszy w przód, oczy w górę.
I nuć hymn. To napina skórę.
Chyba zostanę po drugiej stronie obiektywu.
Dobre wieści. Znamy oficjalną datę twoich zdjęć próbnych.
Za dwa tygodnie, od piątku.
- Wspaniale. - Uważam, że są niepotrzebne.
Nie powinniśmy dawać stacji wyboru.
Może zatweetuję: "Deborah dostała tę robotę!"
Będzie im głupio to odszczekać.
Jestem genialna!
Kayla, niczego nie tweetuj!
Jesteśmy blisko mety. Została Deborah i gość od X Games.
Weź wyluzuj!
To idealny moment na zdjęcia próbne.
Wtedy wyjdzie artykuł Meeny Elahi.
Zgadza się.
To z nią rozmawiałaś? Jest świetna.
Pogrążyła mnóstwo ludzi.
Ale ciebie wypromuje.
- Będzie w Berkeley? - Tak. Jesteście umówione na piątek.
Spędzi z tobą cały weekend.
Zaraz! W ten weekend jest Palm Springs.
Nie, w ten weekend Deborah odbiera honorowy doktorat Berkeley.
- Nie! - Tak!
- Nie. - Mam dubel?
Nie wpisaliście tego do wspólnego kalendarza!
- Widzicie? - Wysłałam ci esemesa, głuptasie.
- Nie. - A właśnie, że tak.
Kurde, napisałam do hydraulika. Też ma na imię Damien.
Wcześniej wysłałam mu zdjęcie mojego kibla,
bo się zapchał.
Proszę bardzo!
Byłam chora.
Co roku jesteś gwiazdą parady równości w Palm Springs.
A w tym mamy jeszcze promocję twojej marki.
Nie może olać Berkeley. To ważna sprawa.
Będzie tam New Yorker.
Zajmiesz się promocją.
Pojadę do Berkeley, a potem dolecę na imprezę.
Uda się.
Jest szansa.
- Nam też to pasuje. - Będzie ekstra.
- Przyprowadź jakiegoś kolegę. - Deb, kochanie, jesteśmy gotowi!
Dobra.
Do roboty! Cudo!
Świetnie!
Studiowałam w bardzo ciekawych czasach.
Odbywały się wtedy protesty antywojenne i...
inne takie.
W tamtym budynku miałam swój debiut sceniczny.
W barze z sokami?
Wtedy był to teatr, ale też bardzo tęczowy.
Meena, chciałam zapytać,
czy zilustrujesz artykuł jedną ze swoich słynnych karykatur?
Uwielbiam je. Zawsze chciałam mieć wielką głowę i małe ciałko.
To robią graficy, nie ja.
Zachwycił mnie twój tekst
o białej gentryfikacji żartów o białych.
To jak spojrzenie w przeszłość.
Mnie też zachwycił.
Dzięki. Ciekawe, że podobał się tylu białym.
Pani jest Deborą Vance?
Zgadza się.
Bez ściemy?
- Bez. - Mówiłem!
Jaka urocza! Zapraszamy na imprezę naszego bractwa.
Mamy beczkę piwa i sześć kanap.
Wyrosłam z galaretkowych szotów.
Proszę jeszcze pomyśleć.
Jestem Chris. Możemy się zabawić.
Jasne.
Jestem w podobnym wieku.
Na pewno nosicie podobne szorty.
Wygłupiam się. Uwielbiam ją!
Takie nasze żarciki.
To mój.
Wystąpię w studenckim radiu.
Zabrałabym cię ze sobą, ale nie chcę, żebyś była zazdrosna
o rozmowę z innym dziennikarzem.
Zazdrość to ważna część twojego życia?
Nie.
To do zobaczenia.
Skoczę na stołówkę.
Mogę dołączyć? Pogadamy.
- Zapraszam. - Super.
Kiedy nagrała ten program, wyjechałam do L.A.
A potem wróciłaś?
Tylko tymczasowo. Deborah pozwoliła mi pracować nad moimi tekstami.
"Pozwoliła"? Jesteś jej zakładniczką?
Źle mnie zrozumiałaś. To było naprawdę miłe z jej strony.
Dzięki jej naciskom znalazłam pracę w telewizji.
Jestem koproducentką.
Jeśli przed opublikowaniem artykułu dostanę awans,
jak mogę się z tobą skontaktować? Napisać e-mail, czy...
Możemy pomówić nieoficjalnie?
Jasne.
Nie próbuję niczego udowodnić.
Do każdego wywiadu podchodzę z otwartym umysłem.
Chcę pokazać złożoną osobowość Debory.
Ale słyszę z wielu stron,
że niełatwo z nią pracować.
Rozmawiałaś z elfami?
- Co? - Nic, nieważne.
Jej fryzjer prosił o wolne na swój ślub.
Nie wiedział, czy będzie mógł wrócić, bo Deborah postraszyła go, cytuję,
"zmiennym rynkiem".
To prawda, że bywa trudna,
ale to dlatego, że wysoko stawia poprzeczkę – sobie i innym.
Jeśli się jej dosięgnie...
ona o ciebie zadba.
Rozumiem.
Myślisz, że Naomi Fry by mnie polubiła?
Wymawia się to "Nomi".
"Nomi, Nomi, powiedz mi!"
Nakładka na bidet mnie podnieciła, więc muszę taką mieć.
Jasne! Nie musisz na mnie czekać. Możemy spotkać się po pracy.
Dobrze się bawię.
- Cześć! - Hej.
Czy Deborah podpisze mi buteleczkę po lekach na odchudzanie?
To zabytek, bo nie sprzedaje ich od lat dziewięćdziesiątych.
Z tego, co wiem, nigdy nimi nie handlowała
i nie odpowiada za efekty uboczne, których mogłeś doświadczyć.
A poza tym, dziś jej nie będzie.
- Co? - O nie.
Myślałem, że kupujemy ten chłam tylko po to,
żeby wszystko nam podpisała.
Taki był zamysł. Przepraszam.
Ale jeśli wpadniesz jutro na występ,
na pewno będzie rozdawać autografy.
Wtedy będę już naćpany. A tak się jej nie pokażę.
To może odpuść narkotyki?
Nie.
Miłej parady!
Przepraszam za niego. Wybieramy się do Ace. Chcesz iść z nami?
Przyjechałem służbowo, ale dzięki.
Jasne. Może następnym razem.
- Miłej zabawy. - Nawzajem.
Ostrożnie!
Przejmę iPada, jeśli chcesz zaruchać.
Nie mogę tam iść. Nie bzykam fanów Debory.
To dziwne.
Nie srasz tam, gdzie dymasz?
Dokładnie!
Zapomniałam jakie to fajne.
Uwielbiam suszone owoce.
Mam chłopaka.
Spoko.
Jeśli zostawiamy imigrantom wodę na granicy,
możemy też zostawiać słowniki.
Co oglądacie, koledzy?
- Stand-up Debory Vance. - Uwielbiam ją.
Ktoś zebrał jej najbardziej rasistowskie żarty.
- Co? - Berkeley, jesteś dumne z absolwentki?
Większość sprzedawanych w Ameryce wozów produkuje się w Azji.
Azjaci składający samochody?
To jakby Polacy produkowali żarówki.
- O kurde. - Ale gówno.
To okropne, że dają jej honorowy doktorat.
- Prawda? - Okropieństwo.
Ale podobno jej nowe rzeczy są niezłe.
Gdzie to ja...
Nie ma tam nic o feminizmie?
Nie.
Bo wiem, że o nim mówi.
Wybaczcie na chwilkę.
Może nie byłam konserwatywna,
ale nie przepadałam za mieszkaniem z hipisami.
- Choć kiełkami nie gardziłam. - Deborah!
Pozwól na chwilkę.
Musimy porozmawiać o twoim wystąpieniu. Wybacz, taka praca!
Bardzo przepraszam. Co cię opętało?
Jest tu kto? Świetnie. Właź.
- Co ty robisz? Puszczaj! - Musisz mnie wysłuchać. Mamy problem.
Ktoś zrobił kompilację twoich starych, kontrowersyjnych tekstów.
Krąży po kampusie
i część studentów chce oprotestować twoją ceremonię.
Boże.
- Która mniejszość się obraziła? - Niedobrze, że musisz pytać.
I nie mówi się już "mniejszość".
- A jak się ich nazywa? - Nie mów "ich"!
- Cholerne, nowe zaimki! - Nie o to chodzi.
Fatalnie się składa!
Że rozliczą cię z twoich czynów?
Tak! Akurat, kiedy mam szansę na moją pracę marzeń!
I tak wiele rzeczy uszło ci płazem.
Masz szczęście, że ten syf o Zsa Zsie Gabor jest tylko na VHS-ie.
Wyzywałaś ją od zdzir.
- Była zdzirą. - A, to spoko.
Trzeba to jakoś zdusić.
Tak. Albo... możesz przeprosić.
- Nie. - To marne żarty.
Dziś byś ich nie mówiła.
Ja nie przepraszam za żarty. Jestem komiczką! Taką mam pracę!
Burzy się tylko część studentów?
Tak.
Świetnie. Wystarczy, że podliżę się pozostałym.
Zagłuszę niezadowolonych, odbiorę głos mniejszości.
Tekst jak z tej składanki.
Zrobimy tak.
Pójdziemy na tę studencką imprezę.
Kupię przekąski.
I wezmę udział w zajęciach z improwizacji, na które mnie zapraszali.
Podreperuję swój wizerunek.
Zajęcia z improwizacji nikomu nie naprawiły wizerunku.
Zapisz to sobie.
WITAMY W DOMU VANCE
- Jimmy? - Mówię ciszej,
bo jestem w szpitalu.
Mam czytać scenariusz z klientem, który bierze chemię.
Ale fajnie, że dostał rolę.
Oby było tego więcej. Ról, nie raka.
Dzwonię do ciebie,
bo chciałem jeszcze raz przeprosić za Kaylę.
Skarciłem ją.
Co prawda miała wtedy zatyczki w uszach, ale przynajmniej próbowałem.
Choć tyle mogłem zrobić.
Chciałem cię też uprzedzić, że stacja ma pewne uwagi
do kontraktów reklamowych Debory.
- To znaczy? - Zależy im na ochronie
swoich reklamodawców.
Martwią się, że jeśli Deborah dostanie program,
zostanie twarzą jakiegoś produktu konkurencji,
czy to w kampanii reklamowej,
czy w telezakupach.
Jasne.
Może nic takiego się nie stanie, ale wolę cię uprzedzić.
Doceniam to. Jestem dość zajęty.
Muszę kończyć.
Jasne. Życzę ci miłego, bezpiecznego i bardzo queerowego weekendu.
Dzięki.
Proszę o uwagę!
Promocję zakończymy trochę wcześniej.
Zaczynamy oficjalne afterparty. Powiedzcie znajomym i podkręćcie muzę.
Muszę się napić.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Poproszę jeszcze osiem.
Nie śmieć!
Dobry wieczór.
- Pani Vance! To zaszczyt. Jestem Zed. - Cześć.
A to Magiczna Maddie, Grzeczny Greg...
- Miło mi. - ...Jazzowy John, Czaderska Caroline,
- Rechotliwy Rain i Świętokradcza Sarah. - Super.
Próbowała pani improwizacji?
- Nie. - To nie problem.
Już wyjaśniam. Widownia proponuje temat,
a pani opowiada na tej podstawie jakąś historię.
My robimy do niej improwizowane scenki.
Można się włączyć w dowolnej chwili.
Niezły ubaw.
Zapraszamy na rozgrzewkę.
Świetnie. Zaraz do was dołączę.
Gdy poproszą widzów o temat,
krzyknij: "AIDS u dzieci".
- Co? - Masz krzyknąć: "AIDS u dzieci".
Dzięki temu, bez przechwalania się,
będę mogła opowiedzieć przy Meenie o swojej pracy charytatywnej.
Potrzymaj mi torebkę. I nie używaj mojej szminki.
Chcesz mnie sprowokować, żebym w ogóle zaczęła jej używać.
Warto było spróbować.
Grałaś kiedyś w Big Booty?
- Chyba nie. - Nie ma problemu.
Zrobimy "Zip, Zap, Zop".
- Zip. - Zap.
- Zop. - Zip.
Zap.
Jednak nie.
W improwizacji staramy się unikać słowa "nie".
Zamiast tego mówimy "tak, ale".
W improwizacji najważniejszy jest szacunek dla kolegów z grupy.
Może spróbujemy innej rozgrzewki?
Sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Trzy, dwa, jeden.
Farma!
Zostaw moją królewnę!
- Niech mnie kule biją! - Dziki Zachód!
Dobra, dobra!
Wysoki.
Dziwny.
Wysoki dziwny banan!
Warto było?
Warto było? Warto było?
Warto było?
Nazywamy się Miś-improwizacja. Jak się macie?
Powitajcie gorąco naszą gościnną monologistkę
i legendę komedii, Deborę Vance!
O tak!
Poprosimy o sugestie.
- Kontrowersyjne żarty. - Ananas.
AIDS!
Usłyszałem "ananas".
Ananas!
Ananas kojarzy mi się z innym, ważnym tematem,
czyli AIDS u dzieci.
Cześć.
Już jest lepiej, niż tam.
Pięć dolców od łebka.
To za mnie, za nią i resztę kolejki.
Deborah Vance lubi imprezować!
Dzięki! Oni też są z nami.
- Chodźcie! - Nie ma sprawy.
Cześć!
Uważajcie, przyszła mamusia!
O kurwa! Patrzcie, kto przyszedł! To Deborah Vance.
Świetnie wyglądasz!
- Moja znajoma, Ava. - Siema.
- Cześć. - Co pijesz?
Dajesz, dajesz!
Szybko, szybko!
Kto chcę pizzę? Ja stawiam!
A może od razu weźmiemy coś z górnej półki?
No dobra, pizza. Widzimy się jutro, na ceremonii.
- Ile lat byś mi dała? - Mam chłopaka.
Jest cudownie. Cudnie.
Przytrzymaj mi perukę.
Pij, pij, pij!
Kończycie studia, więc musicie znać się na winach.
Jest Brunello, Barbaresco,
i najlepsze wśród włoskich czerwonych, Barolo.
Ładnie rozpływa się w ustach.
Chris lubi brać do ust!
Dobre! Widzicie? Wszyscy lubimy żartować!
Dzwoni Jimmy Junior.
Pracował w Latitude. Jest świetny. To nasz menadżer!
Jimmy!
Tu nikogo nie ma.
Tak, Jimmy?
Przepraszam, że dzwonię tak późno, ale mamy problem ze stacją.
- Odwołała zdjęcia próbne. - Co?
Kurwa.
O nie. Powiedzieli dlaczego?
Może chodzi o ten filmik krążący w sieci?
Dam znać, jak tylko się czegoś dowiem.
Daj znać, jak się czegoś dowiesz.
Przecież mówię!
I daj numer specjalistki, która ratowała mnie, gdy zmacałam Elmo.
Z tego, co mi wiadomo, nie zmacałaś nikogo z Ulicy Sezamkowej,
ale wyślę ci namiary.
- I dzwoń! - Obiecuję. Pa.
- Dlaczego to się dzieje? - Fatalnie się składa.
W końcu mam szansę. Jest tak blisko.
Ale znów chcą mi to odebrać!
Wybacz, że to powiem...
ale nie jesteś tu jedyną ofiarą.
Bo jest nią jeszcze ktoś, kogo obraził jeden żart?
Wiele żartów.
Ludzie są zbyt wrażliwi w dzisiejszych czasach!
Jak żart się nie podoba, można się nie śmiać!
- Oni się nie śmieją. - To jakaś kpina!
Pogrąży mnie liberalny motłoch.
A byłam pierwszą osobą, która dostała karę
za powiedzenie słowa "aborcja" w telewizji!
Dlaczego się na mnie uwzięli?
Nikt nie ocenia całej twojej egzystencji.
- Doprawdy? - Ale ludzie są wkurzeni,
bo popełniłaś kilka błędów.
Żartów. Wszyscy opowiadali wtedy podobne.
Tak, ale...
te żarty były złośliwe i gówniane.
Jedno nie wyklucza drugiego.
Można zrobić karierę i pieniądze jako komik,
ale ludzie mają prawo różnie reagować na żarty.
A może podejdziesz do tego z humorem, opuścisz gardę
i dostrzeżesz rację innych?
Chyba tak robią dobrzy komicy?
- Nie możesz przeprosić? - Nie.
Nie przepraszam za żarty.
Ciągle to powtarzasz, ale dlaczego?
Bo...
po prostu nie, dobra?
Świetnie.
Jeśli przeproszę, tylko ich rozsierdzę.
Nie mam siły bawić się w nowoczesność!
Pewnie myślisz, że to koniec świata,
ale wcale tak nie jest.
Nic jeszcze nie przepadło.
Nie pouczaj mnie.
Padłam ofiarą kultury unieważniania, zanim nadano jej nazwę!
Zrobili to dopiero, gdy zaczęli obrywać faceci na wysokich stanowiskach!
Ja nie mam czasu jechać do Europy i czekać, aż to minie!
W ogóle nie mam czasu!
Zwłaszcza na debatowanie z tobą!
Na dole czeka na mnie Barolo.
Uważam, że powinnaś postąpić słusznie i przeprosić.
Halo!
Łatwo ci oceniać, co jest słuszne, a co nie,
ale to nie takie proste.
Kiedyś zrozumiesz.
Możecie otworzyć drzwi?
Szacun.
Pobudka! To będzie boski dzień.
No już.
Telefon, kontakty, litera "D".
Deborah.
Nie, nie, nie...
- Jest, Deborah. - Co ty wyprawiasz?
- Grzebiesz mi w telefonie? - Nie.
Siedem, dwa, pięć, osiem, cztery, zero...
Próbujesz zapamiętać numer Debory?
- Siedem, dwa, pięć... - Dwadzieścia dwa, dziewiętnaście...
- Przestań! - Dwadzieścia pięć tysięcy...
- Nie, 725... - Sześćset.
- Osiem, pięć, siedem, fioletowy... - Przestań już, błagam!
Musiałeś wszystko zepsuć?
Dlatego nie bzykam jej fanów.
Jesteś potworem.
A ta pościel nie jest z satyny. Żegnam.
Ty suko!
O Boże!
Więcej nie piję.
Pani Vance?
Gloria z dziekanatu.
Dzień dobry.
Przykro mi, ale musimy odwołać ceremonię.
Co? Dlaczego?
Grupy studentów zaplanowały protest
z powodu nagrań pani występów, które krążą w sieci.
Pierwsze słyszę!
Po incydencie z Condoleezzą Rice, uważamy, że lepiej odwołać wystąpienie,
żeby uniknąć eskalacji.
Słusznie. Ona może kogoś zabić.
Nadal chcemy pani wręczyć dyplom, ale na prywatnej ceremonii.
Kiedyś.
Cudownie.
Jest też pani zaproszona na jutrzejsze spotkanie,
organizowane przez sejmik studencki.
To dobra okazja,
żeby wysłuchać ich argumentów.
Jeszcze raz przepraszam.
To może być niezły pomysł.
W żadnym wypadku!
Rozmawiałam ze specjalistką od PR-u.
- Kazała mi się przyczaić! - Dobra, ale nie wrzeszcz.
Mam za dużego kaca na awantury.
- Deborah? - Nie dotrę na paradę.
- Co? - Za dużo się dzieje.
Muszę się przyczaić.
Obiecałem dwustu gejom twoją wizytę.
Trudno. Jakoś przeżyją.
Wcale nie. Mówiłem, że to ważne.
Marcus, nie zawracaj mi głowy. Ten weekend jest...
Nic więcej nie mów.
Powinnaś mnie słuchać, ale jak zawsze masz to w dupie.
Nieważne. Odwołam wszystko. Pa.
- Mogę cytrynkę? - Śmiało.
Cześć.
Deborah niczego nie podpisze. Nie przyjedzie.
Naprawdę? Zawsze przyjeżdżała.
Ale nie winię jej.
Miała dobry rok. Wypijmy za to.
Możesz ją winić.
Wszystko gra? Nie znam cię. Może zawsze taki jesteś.
Wkurzyłem się. Tyle nam zawdzięcza, a wszystkich zawodzi. Znowu.
Zdarza się.
Nie przestaniemy być fanami, nawet jeśli jest ich teraz więcej.
Pokochaliśmy ją przed wszystkimi.
Ona nas też. A to się liczy.
Tylko teraz musimy się nią dzielić.
- Nie wkurza cię to? - Nie.
Oznacza, że mieliśmy rację.
I nikt nie pozna Debory tak dobrze, jak my. Wiele razem przeszliśmy.
Ale ona martwiła się głównie o siebie.
Wiesz...
po raz pierwszy widziałem jej występ w kręgielni.
Tuż po jej rozwodzie. Była tak zabawna,
że wyłem ze śmiechu.
Sięgnęła dna, ale zachowywała się jak królowa.
Poczułem, że też mogę coś osiągnąć.
I wyśmiać...
wszystkie swoje nieszczęścia.
Ja widziałem ją po raz pierwszy
tuż po śmierci mojego ojca.
Współczuję.
Miło, że nie czujesz się porzucony.
To nie musi być tragedia.
Cher wydała album Believe, mając 55 lat. Czy przyjechała tamtego roku na paradę?
Nie.
Ale za to dostaliśmy jej płytę.
Dlatego czasem warto odpuścić.
O tym jest piosenka Strong Enough z albumu Believe.
Nie przejmuj się.
Nagraj wiadomość po sygnale.
Roy, tu Marcus.
Zadzwoń, jak tylko będziesz mógł. W przyszłym tygodniu będę w studiu.
Musimy porozmawiać.
Jeśli zostawiamy imigrantom wodę na granicy,
możemy też zostawiać słowniki.
Clarence Thomas podrzucił włosy łonowe na colę Anity Hill.
To odrażające.
Ona powinna pić colę dietetyczną.
Zawodnik NBA uprawiał seks z 6000...
Zacznijmy.
Dziękuję, że zgodziliście się wziąć udział w zebraniu.
Chodzisz ze mną na stosunki międzynarodowe?
Nie, ale bardzo ci dziękuję!
Mam dziewczynę.
Kurde! Wszyscy jesteście w związkach.
Możemy już zaczynać?
- Przepraszam. - Nie chcemy przeprowadzać nad nikim sądu.
Zorganizowaliśmy tę debatę, żeby zwrócić uwagę na cudze krzywdy.
Deborah, może zaczniesz?
Chętnie.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Przygotowałam przemowę,
ale jestem wam winna coś więcej.
Przepraszam.
Obejrzałam ponownie te występy i jest mi wstyd.
Chciałabym ufundować wam bibliotekę albo kupić wszystkim lody,
żebyście o tym zapomnieli.
Ale to niemożliwe.
Prawda?
Właśnie.
A teraz was wysłucham.
Powiedziałam już wszystko.
A tak zupełnie szczerze...
to trochę się boję, że znów coś palnę.
I dobrze!
W takim razie...
możemy otworzyć panel. Ktoś chciałby coś powiedzieć?
Pasiasta koszulka?
Cześć, Deborah.
Nie znasz mnie, ale łączy nas jedna rzecz.
Obsesja na temat 11 września.
Ty kojarzysz go z żartami o turbanach i terrorystach.
Ja – z prześladowaniem mojej rodziny.
Przez to ciągle mam suchą skórę, bo zabierają mi balsam na lotnisku.
A nawet nie jestem Arabką.
Pochodzę z Pendżabu.
Dlatego z jednej strony
bawi nas to, jak głupi są rasiści.
Ale z drugiej,
mam ochotę doradzić im, żeby kupili sobie zasłonę prysznicową z mapą świata.
Tylko tym chciałam się podzielić.
Dziękujemy. Ktoś jeszcze?
Szara bluzka.
Czy mogłabyś wyjaśnić, dlaczego jesteś taką ableistką?
A co to znaczy?
Po co piszę te wszystkie e-maile, jeśli ich nie czyta?
Żartujesz z osób niepełnosprawnych.
To prawda.
Jako osoba z dysleksją, chciałam zapytać,
dlaczego nazywasz ją "leksdysją"?
Nie wiedziałam, że dysleksja to niepełnosprawność.
"Deborah Vance na pewno nie jest oczywistym wyborem do Late Night.
Popełniła liczne, nie zawsze wybaczalne, błędy.
Na pewno popełni kolejne.
Jednak mimo tego, że jest boomerką,
Vance zachowała w sobie ciekawość drugiego człowieka.
Pragnie wzajemnego zrozumienia.
Lub...
jak to ujęła jej pisarka, Ava Daniels:
'Większość komików międli ciągle te same teksty.
Deborah jest inna.
Zmienia się, i to na lepsze.
Nietakty Vance są zabawne...
ale podziwiam też jej interakcje.
Trudno powiedzieć, czy byłaby dobrą gospodynią,
ale na pewno da nam coś ciekawego.
Odnajdzie nasz czynnik ludzki, poszukując swojego.
A to warto zobaczyć".
W ustach Meeny Elahi to pean.
Naprawdę?
Tak.
A co piszą w sieci?
Zobaczmy.
Ten chłopak prosi, żebyś pogadała z jego rodzicami.
Ta kobieta nazywa cię rasistowską suką.
Nie ona jedna.
Ale dużo komentarzy jest pozytywnych. To dobrze.
Zaraz.
O kurde!
Co? No co?
Wygląda na to, że Kayla...
jednak zatweetowała, że dostałaś program.
Tylko nie to.
Robi się zadyma.
Jimmy, jak to się stało? Przecież zabroniłam jej to robić!
Ten numer się na mnie zemści!
Właśnie podjeżdżam pod twój dom.
- Naprawdę? - Tak.
- Czy ona zwariowała? - Przepraszam.
- Teraz już na bank mam przesrane! - Nie powinna tego tweetować.
- Co ona sobie myślała? Zamorduję ją! - Posłuchaj.
Stacja odwołała zdjęcia próbne,
bo był nimi twój gościnny występ.
Wybrali ciebie.
Dostałaś program!
- Co się dzieje? - Wystraszyłaś psy.
Dostałam program.
Poprowadzę Late Night.
Co?
O Boże!
Tekst polski: Milena Modestowicz