Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪เปล่งเสียงซารู้ด
‪เราคือผู้กล้าแกร่ง
‪เราไม่หวาดกลัว
‪ซา ซา ซารู้ด
‪เราคือชีพจรแห่งผืนป่า
‪เปล่งเสียงเจ้าออกมา
‪เราคือชีพจรแห่งผืนป่า
‪เปล่งเสียงเจ้าออกมา
‪ผืนดินกักเก็บน้ำเอาไว้
‪แหล่งน้ำหล่อเลี้ยงเหล่าต้นไม้ ‪อาทิตย์สาดแสงส่องลงมา
‪ต้นไม้จะกลายเป็นผืนป่า
‪เจ้าได้ยินไหม
‪เสียงเหยียบย่ำของเท้านั่น
‪เจ้าได้ยินไหม
‪เสียงเราที่เปล่งดังลั่น
‪เราคือชีพจรแห่งผืนป่า
‪เปล่งเสียงเจ้าออกมา
‪เราคือชีพจรแห่งผืนป่า
‪เปล่งเสียงเจ้าออกมาใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์
‪- นี่ ไปกันเถอะ ‪- อือ
‪เฮ้ย นั่นอะไรน่ะ
‪ข้าจะมาคุยกับท่านผู้เฒ่าเกี่ยวกับเรื่องนี้
‪นี่เจ้าลืมไปแล้วเหรอว่า ‪ห้ามใครเข้ามาในอาณาเขตของเราน่ะ
‪ลืมไปแล้วเหรอ ฮะ
‪เอาล่ะๆ
‪ดูเหมือนว่าเจ้าได้นำ ‪สิ่งที่แปลกประหลาดมาด้วยนะ
‪ท่านผู้เฒ่า
‪นั่นคือมนุษย์สินะ แถมยังเป็นเด็กด้วย
‪มนุษย์เหรอ
‪นั่นน่ะเหรอ
‪เหม็นชะมัด เหม็นอย่างกับก้นสกังพูแน่ะ
‪บอกข้าซิ ว่าเจ้าคิดจะทำยังไงกับเขา
‪ข้าก็ไม่รู้
‪แต่ทุกคนก็ได้ยินใช่ไหม
‪เสียงนี้น่ะ
‪หากข้าทิ้งเขาไว้
‪เขาไม่มีทางรอดแน่
‪นั่นมันไม่เกี่ยวกับเรา
‪ไม่ว่าใครก็ห้ามทำผิดกฎ
‪ข้าจะกำจัดมัน
‪อัดมันเลย จัดการมัน
‪จงทำตามกฎ
‪- เรายอมไม่ได้ ‪- ทิ้งมันไปซะ
‪น้ำหล่อเลี้ยงต้นไม้
‪แสงสาดส่องลงมาและทำให้หมู่ไม้กลายเป็นผืนป่า
‪สายน้ำอันน่าเคารพนี้หล่อเลี้ยงเหล่าซารู้ด
‪และมอบความอุดมสมบูรณ์ให้เรา
‪การให้ผู้อื่นเข้ามาสู่ดินแดนเรา ‪จะทำให้เราโรยราและสูญสิ้นไป
‪นั่นคือกฎของฝูงซารู้ด
‪- ใช่ ‪- เราคือซารู้ด
‪ทิ้งมันไปซะ
‪เลิกโวยวายกันสักที
‪ข้ารู้แล้วน่า
‪ถ้างั้นก็รีบเอาไป…
‪ข้าจะออกไปตามหาพ่อแม่ของเขา
‪- ฮะ ‪- หา
‪ข้าจะออกจากฝูงเอง
‪เจ้ารู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา
‪เช่นนั้นกฎจะใช้กับข้าไม่ได้อีก
‪เจ้าจะไม่ได้กลับมาอีก
‪และเจ้าจะเสียสหายของเจ้าไป
‪ช่วยไม่ได้สินะ
‪ฮึ่ย
‪ช่างเป็นผลงานชิ้นเอก
‪ข้าไม่อยากเชื่อเลย
‪ข้านึกว่าข้าไว้ใจเจ้าได้
‪เจ้าคนทรยศ
‪ข้าขอโทษ
‪เป็นอะไรไปนกตัวน้อย
‪มันเป็นเรื่องยากที่จะบินในโลกใบใหญ่นี้
‪มีฟ้าสีครามรอเธออยู่นะ
‪ยังมีอะไรให้เธอเรียนรู้อีกมากมาย
‪รีบคว้าโอกาส
‪เมื่อมันมาหาถึงที่
‪ฉันจะคอยอยู่ใกล้ๆ
‪คอยดูเธอบินไกล
‪ผ่านลมโหมกระหน่ำ
‪ผ่านความวุ่นวายและเมื่อกลับมา
‪จะรู้ได้ว่าฉันอยู่ตรงนี้เสมอและเธอปลอดภัย
‪ผ่านเรื่องไม่ว่าจะยากหรือง่าย
‪ผ่านสิ่งที่น่ากลัวและเมื่อกลับมา
‪จะได้รู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้เสมอและเธอปลอดภัย
‪เธอปลอดภัยอยู่เสมอ
‪ไม่เห็นจะต้องร้องไห้เลย
‪มันต้องพยายามมากกว่าหนึ่งครั้ง
‪เมื่อไหร่ที่เธอล้ม จงลุกขึ้นมา
‪ฉันรู้ว่าเธอมีอะไรมากกว่านั้น
‪เหมือนแสงจากฟากฟ้า
‪เธอส่องสว่างตลอดทั้งคืน
‪ฉันจะคอยอยู่ใกล้ๆ
‪คอยดูเธอบินไกล
‪เธอปลอดภัยอยู่เสมอ
‪ที่นี่คือมิลีฟาทาวน์
‪เมืองเล็กๆ ที่รายล้อมไปด้วยป่า
‪ระหว่างการเดินทางไปสู่ ‪การเป็นโปเกมอนมาสเตอร์กับพิคาชูคู่หู
‪ซาโตชิตั้งใจจะเข้าป่าโอโคยา
‪เพื่อมองหาการผจญภัยใหม่ๆ
‪ว่าไงพวก
‪โอเค ผมต้องไปแล้ว
‪รอเดี๋ยวสิลูก
‪ว่าไงครับแม่
‪ลูกแน่ใจเหรอว่าพร้อมแล้วน่ะ
‪แน่ใจสิครับ
‪แค่นี้สบายมาก
‪- ไปนะครับ ‪- หยุดเลย
‪เพราะแบบนี้แม่ถึงได้เป็นห่วง
‪เตรียมยารักษาแผล ชุดสำรอง ‪แล้วก็อาหารพิคาชูหรือยัง ต้องมีให้ครบนะลูก
‪เฮ้อ แม่กังวลไปแล้วนะครับ
‪นี่แหละการเป็นแม่ล่ะ ซาโตชิ
‪ครับ ผมเข้าใจแล้ว วางแล้วนะครับ
‪เป็นแบบนี้อีกแล้ว
‪ถ้ามีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับลูกล่ะก็
‪อ๊ะ มีคนโทรมาพอดีเลย
‪บายครับ
‪ถ้าปล่อยไว้ แม่ต้องบ่นถึงพรุ่งนี้แน่
‪โอ้ ดูนั่นสิพวก
‪ป่านี่นา
‪เบ้อเริ่มเลย
‪ฮึบ เร็วเข้า พ่อจ๋า
‪ช้าๆ หน่อย โคโค
‪คราวก่อนผลไม้เกือบจะสุกแล้วนะ
‪ไม่ต้องรีบร้อน ผลไม้รอได้น่า
‪ใครจะไปรู้
‪หา เป็นอะไรไปทุกคน
‪ใจเย็นๆ พวกเจ้าเล่นพูดพร้อมกันแบบนี้ ‪ข้าฟังไม่รู้เรื่อง
‪มีอะไรเหรอ โคโค
‪พวกเขาตื่นตระหนก
‪เพราะแบบนี้สินะ
‪หา
‪นี่ พ่อจ๋า
‪นี่มัน…
‪พวกนั้นกำลังมาที่นี่
‪ใจเย็นๆ เงียบกันก่อน
‪ข้าไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้นะ
‪ข้าเองก็กะจะมาหาผลไม้กิน ‪กับลูกข้าเหมือนกันแหละ
‪โอ๊ย เหม็นไปหมด
‪บ้าจริง
‪นี่ พ่อจ๋า
‪หิวชะมัดเลย
‪หา
‪นี่
‪ข้าว่าข้ามีความคิดดีๆ แล้วล่ะ
‪ไม่ใช่แค่ดีนะ แต่เยี่ยมไปเลยล่ะ
‪เราจะสร้างมันขึ้นมาเอง
‪ที่ปลูกผลไม้น่ะ
‪เอ๊ะ ก็ฟังดูดี
‪ข้าไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลย
‪งั้นมาทำกันเถอะ
‪- เยี่ยมจริงๆ ด้วย ‪- จริงนะ
‪มีเมล็ดอยู่ในผลไม้นี่ใช่ไหมล่ะ
‪มาปลูกไว้ใกล้บ้านเราเถอะ
‪พวกนั้นจะกวนเราไม่ได้ ‪และพอเรามีผลไม้เยอะๆ
‪จะได้แบ่งให้ทุกคนด้วย
‪มีแต่ลูกข้าเท่านั้นที่คิดได้
‪โอเค ตกลงตามนี้
‪งั้นเก็บไปให้มากที่สุด แล้วกลับบ้านกัน
‪ดูสิ พิคาชู นายเห็นหรือเปล่าน่ะ
‪ฉันไม่เคยเห็นท่านั้นเลย
‪เยี่ยม มาแบตเทิลแล้วจับเขากัน
‪พิคาชู เคลื่อนที่ความไวแสง
‪เอาล่ะ
‪พิคาชู ใช้หนึ่งแสนโวลต์เลย
‪ไปเลยมอนสเตอร์…
‪เอาเถอะ ยังไงก็เป็นโปเกมอนที่ตลกดี
‪แหม ไม่ออมมือเลยนะเนียส
‪ก็จริง แต่ถ้าพิคาชูไม่เก่งแบบนี้
‪ก็ไม่เหมาะกับแก๊งร็อกเกตหรอกน่า
‪แต่ถึงอย่างนั้น การโดนช็อตจากในปาก ‪ก็ทำเอากลัวจนตัวสั่นได้เลยนะ
‪แค่คิดก็เจ็บขึ้นมาแล้วนะเนียส
‪ฮะ ดูนั่นสิ
‪คราวนี้ต้องใจเย็นไว้
‪หวา หมอนี่เร็วแฮะ
‪แต่เราจับได้แน่
‪ล้มแรงเชียวนะนั่น
‪เจ็บหรือเปล่า
‪ผมไม่เป็นไร เห็นไหมครับ
‪โธ่เอ๊ย พลาดอีกแล้ว
‪เธอคงจะเป็นโปเกมอนเทรนเนอร์สินะ
‪ครับ
‪ผมชื่อซาโตชิมาจากมาซาระทาวน์ครับ
‪และนี่คู่หูผม พิคาชู
‪ฉันคาเรน เป็นนักวิจัยของไบโอโทปคอมพานี
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪นักวิจัยเหรอ แล้วคุณวิจัยอะไรที่นี่เหรอครับ
‪นั่นไงล่ะ เรากำลังเก็บตัวอย่าง ‪เพื่อดูองค์ประกอบของน้ำที่นี่น่ะจ้ะ
‪ฟังดูเท่ชะมัดเลย
‪ไม่รู้เรื่องเลย เจ้าเด็กแสบ
‪โง่ชะมัดเลยเนียส
‪ว่าแต่พวกนั้นทำอะไรกันแน่นะ
‪- เจอแล้วล่ะ ‪- หือ
‪"ไบโอโทปคอมพานีของเรา ‪ใช้เทคโนโลยีใหม่ล่าสุด
‪เพื่อค้นหาและติดตั้งนวัตกรรม ‪ที่นำไปสู่ความสงบสุขของมนุษย์และโปเกมอน"
‪ฟังดูเอาจริงเอาจังแฮะ
‪- จริงเหรอ ‪- โอ้ นี่ใครน่ะ
‪"หัวหน้าทีมของเรา ศาสตราจารย์เซ็ด
‪เขาเป็นผู้นำการสำรวจหาบ่อน้ำพุ ‪ที่มีพลังในการบำบัด" เขียนไว้งั้น
‪บ่อน้ำพุแห่งการบำบัดเหรอ
‪ไอ้ของแบบนั้นมันจะมีเหรอ
‪แต่ไม่ว่าจะมีหรือไม่มี
‪สุดยอดแผนการป่วนของแก๊งร็อกเกต ‪ก็พร้อมที่จะลุยแล้ว
‪บอสเราก็ไม่เคยเบื่อกับแผนการป่วนๆ ซะด้วย
‪เอาล่ะ น่าจะได้แล้ว
‪ว้าว
‪ดูดีทีเดียวเลยนะ
‪ใช่ แต่เราจะไม่มีอะไรกินไปสักพักเลยล่ะ
‪ข้าสงสัยจริงๆ ว่าเมื่อไหร่เถาวัลย์ข้าจะโต
‪ไม่มีมัน เจ้าก็ไม่เป็นไรหรอก
‪หา
‪พ่อจ๋า เดี๋ยวข้ามานะ
‪นี่ เจ้าจะไปไหนน่ะ
‪พาข้าไปซิ
‪แต่…
‪ข้าว่า ก็ไม่น่าแปลกใจหรอกนะ
‪นี่ หยุดนะ
‪ใจเย็นๆ กันก่อนสิ
‪พอได้แล้ว
‪นี่ๆ เจ้าอยู่ที่นี่ก็ควรจะหยุดพวกเขาสิ
‪เฮ้อ ให้ตายสินะ
‪ยังไงก็ต้องหยุดพวกเขา
‪แล้วพยายามรักษาแผลของฟลายกอน
‪ไม่งั้นบินไม่ได้อีกแน่
‪ต้องแบบนั้นแหละ
‪จับฉันให้ได้สิ
‪แผนเสี่ยงหน่อย แต่ทำให้สำเร็จกัน
‪เงียบไว้สิ
‪หายแล้วนะ เอาล่ะ กลับบ้านได้แล้วล่ะ
‪ถ้าเขาเจอเราต้องเกิดเรื่องแน่
‪ไง โคโค
‪เขาที่ว่าเนี่ย หมายถึงใครเหรอ
‪หนีไป ฟลายกอน
‪เราแค่ขอใช้บ่อน้ำพุเอง
‪บ่อน้ำพุอยู่ในเขตของเรา ไม่ใช่ของเจ้า
‪กล้าพูดเรื่องนั้นได้ยังไง ‪ในเมื่อเจ้าก็เข้ามากินอาหารของเราไปหมด
‪มันเรื่องธรรมดา ‪ที่คนแข็งแกร่งจะช่วงชิงจากคนอ่อนแอ
‪ธรรมชาติคือส่วนหนึ่งของกฎเรา
‪ยังจะร้องเพลงนั้นอยู่อีกเหรอ
‪ไอ้ตัวน่าเกลียดนั่น
‪กล้านักที่คิดว่าจะเอาชนะข้าได้
‪โคโค
‪- ปล่อยข้านะ ‪- หุบปาก
‪มาด้วยเหรอ
‪พ่อจ๋าเองเหรอ
‪- ข้าบอกว่าอย่ามาที่นี่ไง ‪- แต่ว่า…
‪ไม่มีข้อแม้
‪คิดว่าบุกเข้ามาแล้วจะไม่โดนลงโทษเหรอ
‪ข้ารู้ว่ามันผิด
‪ข้าจะพาลูกของข้ากลับไปเอง
‪ท่านผู้เฒ่า ข้าขออภัย
‪ข้าสัญญาว่า ‪จะไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ได้โปรด
‪ยังไงกฎก็คือกฎ
‪หากเจ้าทำผิด มันก็สายไปแล้ว
‪จงออกไปเดี๋ยวนี้
‪ไปเถอะ โคโค
‪ท่านผู้เฒ่าใจอ่อนกับเจ้าเสมอเลย
‪เจ้านี่จริงๆ เลย
‪พวกนั้นต่างหากที่ช่วงชิงทุกอย่างไป
‪เหล่าซารู้ดยึดมั่นในกฎของตนเสมอ
‪กฎให้สิทธิ์พวกเขาได้ใช้ชีวิต
‪แล้วใครจะสนใจโปเกมอนในป่าตัวอื่นล่ะ
‪โปเกมอนในป่าน่ะเยี่ยมมาก ไม่มีใครรู้เลย
‪ฟลายกอนชอบมีเรื่อง แต่เขาแข็งแกร่งมาก
‪เท็คคานินก็ว่องไวสุดยอด
‪โมนเมนอยู่ร่วมกัน ไม่เคยทิ้งกันเลย
‪ข้ารู้ ลงมาก่อนเถอะ
‪ก็ได้…
‪มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
‪สำหรับซารู้ดก็ใช่
‪ถ้างั้น ข้าก็คงไม่ใช่ซารู้ด
‪เพราะงั้นข้าถึงไม่เข้าใจกฎนี้
‪มือข้าก็ไม่เหมือนพวกเขา
‪ผิวหนังข้าก็ด้วย
‪เจ้าคิดผิด เจ้าคือซารู้ด
‪งั้นทำไมข้าถึงใช้ท่าต่อสู้ไม่ได้เลยล่ะ
‪ข้าคือตัวอะไรกันแน่
‪เจ้าคือ…
‪โคโค
‪พอเป็นเรื่องโปเกมอนทีไร
‪เขาก็ไม่สนใจอย่างอื่นเลย
‪ไหวหรือเปล่า ทนไว้นะ
‪ได้โปรด วาชิบอน ขอร้องล่ะ
‪มีอะไร โคโค
‪พ่อจ๋า
‪เขาไม่ยอมขยับเลย
‪นี่ สำหรับเจ้า ข้าดูเป็นอะไรเหรอ
‪ไม่ใช่อย่างนั้นสิ
‪ถ้าข้าไม่ใช่ซารู้ด
‪แล้วข้าคืออะไรกันแน่
‪ข้าควรจะเป็นใครกันแน่
‪นี่ เป็นอะไรหรือเปล่า
‪เขายังไม่ตาย
‪ทนก่อนนะ เราจะช่วยนายเอง
‪องค์ประกอบของน้ำจากจุดบี ‪ไม่สามารถเก็บไว้ได้ค่ะ
‪งั้นกลับไปที่จุดดีกันเถอะ
‪- ได้ครับ ‪- ได้ค่ะ
‪ตัวอย่างน้ำนี้คือสิ่งที่พิสูจน์ว่า ‪บ่อน้ำพุแห่งการบำบัดมีอยู่จริง
‪ตอนนี้ฉันมั่นใจว่าเราต้องหามันเจอแน่
‪อีกแค่ก้าวเดียว
‪- ขอโทษด้วยครับ ‪- พอดีศูนย์ใหญ่เพิ่งจะส่งตัวเรามาค่ะ
‪- ขอโทษด้วยนะครับ ‪- บาดเจ็บหรือเปล่า
‪ยังอยู่รอดปลอดภัยดีครับ
‪งั้นก็ดีแล้วล่ะ
‪ทุกอย่างและทุกคนที่นี่ ‪ล้วนสำคัญต่องานวิจัยของเรา
‪ขอให้ระวังด้วยล่ะ
‪- ครับ ‪- ค่ะ
‪โอเค งั้นก็เก็บกวาดซะด้วยนะ
‪ทันทีเลยครับ
‪ไม่เอาน่า อย่าทำเกินหน้าที่จะได้ไหม
‪มีอย่างหนึ่งที่ฉันลืมบอกไป
‪ห้ามเข้าห้องของศาสตราจารย์นะ
‪เขาจะหัวเสียมากถ้ามีคนเข้าไป
‪- อ๋อ ‪- อ๋อ
‪นายตื่นแล้วเหรอ
‪เป็นยังไงบ้าง
‪ใจเย็นก่อน
‪บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า
‪นี่
‪รู้สึกดีขึ้นแล้วเหรอจ๊ะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪นายนี่ยอดไปเลย
‪อ๊ะ คาจิริกาเมะ
‪แย่แล้ว เราต้องหยุดเขา
‪อย่าเข้าไปใกล้นะครับ
‪หลบไปครับ
‪สุดยอดไปเลย นายทำได้ยังไงน่ะ
‪อยู่นี่เอง ทำได้ไงน่ะ
‪ปกติแล้วเขาไม่เชื่อใจคนแปลกหน้าแบบนี้นะ
‪ขอบคุณมากเลยนะคะ
‪นี่ นายจะไปไหนน่ะ
‪นี่ เมื่อกี้นายทำได้ไงน่ะ กับคาจิริกาเมะน่ะ
‪ทำไมต้องหนีด้วยเล่า
‪เป็นอะไรไป
‪เข้าใจแล้ว นี่
‪อยากเห็นมอนสเตอร์บอลไหม นี่ไง ฉันเองก็มีนะ
‪เฮ้ย ทำอะไรของนาย
‪นี่ ไม่เอาน่า ปล่อยนะ
‪พิคาชู นายต้องช่วยฉันแล้วล่ะ
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪นี่เป็นครั้งแรกที่นายเห็นมอนสเตอร์บอลเหรอ
‪เขาว่าไงเหรอ พิคาชู
‪ไม่จริงน่า นี่นายคุยกับพิคาชูได้ด้วยเหรอ
‪ยอดเลย
‪นี่ ฉันชื่อซาโตชิ
‪พิคาชู
‪พิคาพิ
‪พวกนายคุยกันรู้เรื่องด้วย
‪แต่ฉันชื่อซาโตชิ โอเคนะ
‪ชื่อซาโตชิ
‪ใช่
‪ว่าแต่นายชื่ออะไรเหรอ
‪โคโค
‪นายชื่อโคโคสินะ
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪มีอะไรให้ดูมากมาย ที่ใหม่ๆ ที่ฉันจะพาไป
‪เราเจ๋งแค่ไหน เหมือนฉันรู้จักนายมาตลอด
‪ไม่ว่าอะไรที่ฉันทำได้ ฉันรู้นายก็ทำได้
‪ทำตัวตามสบายเถอะ เราไม่ต้องใช้แผน
‪ไม่เลย
‪มีเรื่องต้องเรียนรู้อีกเยอะ ฉันก็แค่ต้องดูนาย
‪มาผลัดกันเถอะ และถ้านายล้มฉันจะคอยรับไว้
‪ผจญภัยร่วมกันคือสิ่งที่มีไว้สำหรับเพื่อน
‪รออนาคตไม่ไหวแล้วว่าจะมีอะไรบ้าง
‪โอ้ โว้ะ โอ้ะ โอ ทุกคนร่วมมือกัน
‪ไม่อยากให้วันนี้จบลงเลย
‪โอ้ โว้ะ โอ้ะ โอ ไม่มีอะไรดีกว่านี้แล้ว
‪วิ่งเล่นไปรอบๆ
‪กับเพื่อนใหม่ เพื่อนใหม่ของฉัน
‪โอ้ โว้ะ โอ้ะ โอ ไม่มีอะไรดีกว่านี้แล้ว
‪ได้ใช้เวลาชีวิต
‪ร่วมกับเพื่อนใหม่ เพื่อนใหม่ของฉัน
‪สวยใช่ไหมล่ะ ฮะ
‪เป็นอะไรไป
‪นี่ โคโค
‪จะไม่จุดดอกไม้ไฟแล้วเหรอ
‪มีโปเกมอนเข้ามาขวางน่ะ
‪ทำตัวดีๆ กันหน่อยสิ
‪ไม่เอาน่า เป็นอะไรกันไปหมดน่ะ
‪มีอะไรกันเหรอครับ
‪เราแค่จะเตรียมจุดดอกไม้ไฟคืนนี้น่ะ
‪แต่เจ้าพวกนี้เอาแต่ขวางเราเนี่ยสิ
‪ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ
‪ถ้ารู้ก็แก้ไขได้แล้วล่ะ
‪แบบนี้ไม่ทันเวลาแน่
‪เฮ้ย อันตรายนะ ลงมาเดี๋ยวนี้
‪ขอเวลาเดี๋ยวเดียวครับ
‪เขาเข้าใจภาษาโปเกมอนน่ะครับ
‪โธ่ อย่าเพ้อเจ้อน่า
‪ไม่ ผมพูดจริงนะ
‪เขาคงคิดอะไรออกแล้วล่ะ
‪เหมือนเขาจะเจออะไรแล้ว
‪รีบดับเครื่อง เดี๋ยวนี้
‪นี่อะไรน่ะ
‪เดี๋ยวสิ
‪ทุกคน ช่วยกันดึง
‪ช้าๆ ช้าๆ
‪มีเด็กอยู่ในนั้น
‪อย่าให้เชือกขาดล่ะ ค่อยๆ ช้าๆ
‪ออกมาแล้ว
‪มีเพื่อนติดอยู่ข้างในนี่เอง
‪เพราะแบบนี้เลยไม่อยาก ‪ให้จุดดอกไม้ไฟสินะ ใช่ไหมล่ะ
‪ฉันไม่รู้เลยจริงๆ เมื่อกี้ฉันเองก็พูดแรงไปนิด
‪แบบนี้ดีเลยเนอะ
‪เป็นคนที่แปลกจริงๆ เลยนะ
‪ไม่เป็นไร แค่ดอกไม้ไฟเอง
‪แค่ ดอกไม้ไฟ…
‪นายกเทศมนตรี
‪ปีนี้ก็ทำออกมาได้ดีเหมือนเคยเลยนะ
‪ขอบคุณมากครับ เพราะสองคนนี้แท้ๆ
‪พวกเขาเป็นคนช่วยไทเรสึ
‪งั้นคงต้องบอกพวกเธอ ‪ว่าฉันรู้สึกขอบคุณจริงๆ ขอบคุณนะ
‪เพราะแบบนี้ พวกเราเลยจุดดอกไม้ไฟ ‪เพื่อขอพรกับเซเลบีได้สำเร็จ
‪เซเลบี โปเกมอนมายาเหรอครับ
‪ใช่ เซเลบีคือผู้พิทักษ์แห่งป่าของเราน่ะ
‪แล้วผมจะได้เจอเขาไหมครับ
‪น่าเสียดายนะ แต่เราไม่ได้เห็นเซเลบี ‪มานานมากแล้วล่ะ
‪ทำไมล่ะครับ
‪เซเลบีจะปรากฏตัวเมื่อมีความสงบสุขเท่านั้น
‪ถ้าเซเลบีไม่ปรากฏตัวออกมา นั่นหมายความว่า ‪อาจมีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นในป่าน่ะสิ
‪โธ่…
‪แต่ก็ยังมีเรื่องเล่าอีกอย่างหนึ่งนะ
‪เมื่อเซเลบีหายตัวไป ที่สักแห่งลึกเข้าไปในป่า
‪ว่ากันว่ามีไข่ถูกทิ้งไว้
‪ว่ากันว่าเซเลบีเป็นคนเอาไข่นั้นมาจากอนาคต
‪โอ้ จากอนาคตเลยเหรอครับ
‪ก็เป็นเรื่องเล่าล่ะนะ
‪ฉันก็แค่อยากให้เซเลบีกลับมายังป่าของพวกเรา
‪และอยากให้ผู้คนและโปเกมอนเหล่านี้ ‪มีอนาคตที่สดใส
‪เพราะคำขอนั้น ‪จึงมีการจุดดอกไม้ไฟแสนสวยนี้ขึ้นไงล่ะ
‪โคโค
‪เจ้านี่เอง
‪- ครอบครัวนั้นเหรอ ทำไมเหรอ ‪- ผมอยากดูอีกจัง
‪ไว้คราวหน้าเรามาดูใหม่นะลูก
‪พรุ่งนี้เลยนะฮะ
‪พ่อว่าพรุ่งนี้น่าจะไม่ได้นะ ต้องรอลูกหกขวบ
‪ครอบครัว…
‪มีอะไรเหรอ
‪เป็นอะไรเหรอ โคโค
‪หาอะไรอยู่เหรอ
‪ซาโตชิ
‪อะไรนะ นายขอให้ฉันตามไปเหรอ
‪นี่ โคโค
‪ต้องไปไกลอีกแค่ไหน
‪หมอนี่น่ารักแฮะ
‪นี่มันอะไรกัน
‪ซาโตชิ
‪โปเกมอนเหรอ
‪ครอบครัว โคโค
‪ครอบครัวนายคือโปเกมอนเหรอ
‪นี่เจ้าพูดภาษามนุษย์เหรอ
‪ตอนแรกเจ้าหายตัวไปไร้ร่องรอย
‪แล้วยังพามนุษย์มาอีกเหรอ
‪พ่อรู้มาตลอดสินะ
‪ข้าเป็นมนุษย์ใช่ไหม
‪บอกมาสิพ่อ พูดความจริง
‪ข้าคือมนุษย์ เหมือนกับเขา
‪- ข้าไม่ใช่ซารู้ดใช่ไหมล่ะ ‪- ไม่นะ
‪เจ้าคือซารู้ด
‪อย่าโกหกข้า
‪โอ๊ย
‪เกิดอะไรขึ้นกันนะเนี่ย
‪พวกเขาดูเหมือนครอบครัวกันจริงๆ
‪ข้าพาซาโตชิมาก็เพื่อให้พ่อได้เห็น
‪และที่นั่นก็ยังมีคนที่เป็นแบบข้าอีกมากมาย
‪พวกเขายิงบางอย่างขึ้นฟ้าเกิดเป็นประกาย
‪มนุษย์และโปเกมอน ‪ต่างดูสิ่งนั้นด้วยกัน ยิ้มไปด้วยกัน
‪ซารู้ดทำแบบนั้นไม่ได้ พ่อสอนข้าทุกอย่าง
‪พ่อสอนข้าหาอาหาร สอนข้าวิ่ง ‪สอนข้าโหนเถาวัลย์ ทุกเรื่องเลย
‪แล้วทำไม ทำไมถึงไม่บอกข้าเรื่องมนุษย์
‪ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเสียใจ
‪ไม่ต้องเลย
‪ข้านึกว่าข้าประหลาด ‪เพราะข้าเป็นเพื่อนกับโปเกมอนทุกตัว
‪แต่ไม่ใช่เลย
‪เพราะข้าเป็นมนุษย์ต่างหาก
‪ถ้ามันทำให้ข้าเป็นเพื่อนกับโปเกมอนได้ ‪ข้าขอเป็นมนุษย์ดีกว่า
‪ข้ารู้ว่าไม่ช้าก็เร็ววันนี้ต้องมาถึง
‪เจ้าพูดถูกแล้วล่ะ
‪เจ้าคือมนุษย์และข้าไม่ใช่พ่อที่แท้จริงของเจ้า
‪ทีนี้ก็รู้แล้วนะ
‪งั้นบอกสิว่าข้าเป็นใคร
‪ตามข้ามาสิ
‪อือ ดูเหมือนพวกเขา ‪จะหยุดงานวิจัยนี้ไปเมื่อสิบปีก่อน
‪ทำไมล่ะ
‪มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นน่ะสิ
‪อุบัติเหตุเหรอ
‪คอมเครื่องนี้มีระบบรักษาความปลอดภัยอยู่
‪เพราะงั้นพวกเราต้องใช้ ‪เครื่องของศาสตราจารย์แทน
‪เขาเตือนเราแล้วนี่
‪ว่าห้ามเข้าไป ‪ในห้องของศาสตราจารย์เด็ดขาดเลยน่ะ
‪เขาต้องปิดบังอะไรไว้แน่นอนเลย
‪ตอนข้าเจอเจ้า ฝนกำลังตก
‪เจ้าอยู่คนเดียว นอนอยู่ในกล่องที่ดูประหลาด
‪ไม่มีมนุษย์คนไหนอยู่ด้วยเลย
‪ตอนข้าเจอเจ้า เจ้าใส่สิ่งนี้อยู่
‪ทำไมพ่อพาข้าไปด้วยล่ะ
‪ข้าเองก็ไม่รู้
‪ข้าก็ไม่เคยพบหน้าพ่อแม่
‪ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมาจากไหน
‪เจ้าทำให้ข้านึกถึงตัวเอง
‪ข้าไม่อาจทิ้งเจ้าไว้ได้
‪เด็กในรูปนั้นคือเจ้า
‪มนุษย์สองคนนั้นน่าจะเป็นพ่อแม่ที่แท้จริงของเจ้า
‪หน้าเหมือนนายเป๊ะเลย
‪ข้าออกตามหาทุกที่เพื่อจะคืนเจ้าให้กับครอบครัว
‪จนข้ามาเจอที่นี่
‪ข้าคิดว่าที่นี่อาจจะเป็นบ้านของครอบครัวเจ้า
‪แต่ตอนที่ข้ามาเจอมัน มันก็เป็นแบบนี้ไปซะแล้ว
‪และตอนนั้นข้าก็คิดได้ว่า ‪ข้าจะต้องเลี้ยงเจ้าด้วยตัวเอง
‪มองย้อนกลับไป การตัดสินใจนั้นอาจจะผิดพลาด
‪ท้ายที่สุด ข้าก็ทำเจ้าเสียใจอยู่ดี
‪นั่นแหละ ข้าบอกเจ้าหมดทุกอย่างแล้ว
‪ตอนนี้เจ้าต้องตัดสินใจ
‪ว่าอยากทำอะไรกับที่นี่
‪พ่อจ๋า
‪โคโค
‪เอาล่ะนะ
‪อะไรกันอีกล่ะ
‪แจ๋ว สำเร็จแล้ว
‪เยี่ยม ฉันจัดการเอง ‪ไหนดูซิว่าในห้องศาสตราจารย์จะมีอะไรนะ
‪ระวังด้วยนะ เรามีแค่เครื่องเดียวรู้ไหม
‪รู้แล้วล่ะน่า ว้าย
‪เกือบไป
‪รอดแล้ว
‪แค่ตอนนี้นะ
‪นี่มันอุ๊อุที่จะกลืนพิคาชูนี่
‪เจ้าอุ๊อุ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ
‪อย่ามายุ่งกับฉัน ปล่อยนะ เจ้านกบ้า
‪ไปหาเครื่องอื่นสิ หยุดนะ
‪ฉันไม่ไหวแล้ว
‪เจ้าบ้านั่น ป่วนจริงๆ
‪- ไม่นะ ‪- ไม่นะ
‪พอเห็นพวกนายสองคนแล้ว
‪ทำให้ฉันคิดถึงพ่อขึ้นมาเลยแฮะ
‪ตอนฉันเด็กๆ ฉันบอกคนอื่นถึงเป้าหมายของฉัน
‪แล้วก็โดนหัวเราะเยาะ
‪แต่พ่อบอกสิ่งหนึ่งที่ฉันไม่มีวันลืม
‪เส้นทางสู่เป้าหมาย อยู่ในตัวของเราเอง
‪หากเรายอมแพ้ ‪ความฝันของเราก็ไม่มีวันเป็นจริง
‪ตอนนี้เมื่อได้ออกเดินทางกับพิคาชู
‪ฉันเริ่มเข้าใจความหมายนั้นแล้ว
‪อย่าให้อะไรมาขวาง พวกนายคือครอบครัว
‪จะแย้งก็ได้ แต่อีกไม่นาน ‪ยังไงทุกอย่างก็จะเป็นเหมือนเดิม
‪ฉันจะบอกให้ บางทีครอบครัวก็เหมือนปริศนานะ
‪อะไรเหรอ
‪นายหาอะไรน่ะ
‪อ๋อใช่ อยากตามหาครอบครัวสินะ
‪อ๊ะ เหมือนฉันจะเคยเห็นมันมาก่อน
‪นี่ ฉันเจอคนที่มีตรานี้วันนี้เอง
‪ฉันว่าเธอต้องรู้อะไรบ้างแน่ๆ
‪โคโค
‪ไปไหม
‪โคโค
‪ไป
‪ไม่ค่อยเจอท่านที่นี่นะ ท่านผู้เฒ่า
‪เจ้าบอกความจริงกับเขาแล้วสินะ
‪ข้าควรจะทำแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ
‪อือ เจ้าแน่ใจเหรอ
‪ข้าจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับการเป็นพ่อล่ะ
‪ข้าก็ไม่เคยมีพ่อ
‪จะเป็นพ่อได้ยังไง
‪พวกเราไม่ได้เจอเซเลบีมานานแล้วใช่ไหม
‪เซเลบีเหรอ
‪ครั้งสุดท้ายที่ข้าได้เจอก็ โอ้ ใช่
‪ข้าเจอเขาก่อนจะพบกับเจ้า
‪แค่ไม่นานเอง
‪ท่านจะบอกว่าเป็นความผิดข้างั้นเหรอ
‪ช่วยรอให้ข้าพูดจบก่อนสิ
‪เซเลบีได้หายตัวไป
‪จากนั้นเจ้าก็โผล่มา
‪แล้วเจ้าก็ตัดสินใจจะเลี้ยงโคโค
‪เจ้าคิดว่าเหตุการณ์นี้มีเหตุผลอะไรบ้างไหม
‪เจ้าเป็นคนลิขิตชะตาชีวิตตัวเอง
‪มีเพียงสายน้ำแห่งชีวิตเท่านั้นที่รู้คำตอบ
‪บ่อน้ำพุ ต้องพาไปที่บ่อน้ำพุ
‪ไม่ได้ มันอันตราย
‪ข้าจะปล่อยเจ้าไปได้ยังไง
‪แต่โปเกมอนตัวนี้ต้องการ ‪ความช่วยเหลือจากพวกเรานะ
‪ข้าต้องทำอะไรสักอย่างสิ
‪ก็ได้
‪ให้ข้าอุ้มเอง ยังมีอีกวิธีที่จะรักษาเขาได้
‪จริงเหรอ
‪จริงสิ ถอยไปก่อน
‪พ่อจ๋า
‪เป็นอะไรไหม
‪ไม่เป็นไร ท่านั้นแค่ทำเอาหมดแรงจริงๆ
‪ว้าว เจ้าดีขึ้นแล้วใช่ไหมล่ะ ฮะ
‪สุดยอดไปเลยฮะ
‪พ่อทำได้ไง บอกข้าที
‪มันเป็นท่าสุดวิเศษ ‪ที่มีเพียงซารู้ดบางตนเท่านั้นที่จะทำได้
‪จงร้องขอให้ป่าช่วย
‪ป่าจะให้เจ้ายืมพลัง
‪แต่ลูกพ่อ หากใช้มันมากไป ‪มันจะสูบพลังชีวิตเจ้าจนหมด
‪ดังนั้นจงใช้มันในเวลาที่จำเป็นเท่านั้น
‪ขอบคุณมากฮะ พ่อจ๋า
‪อาหารโปเกมอนแสนอร่อยมาแล้ว
‪ที่นี่ไม่มีใครกินมันนอกจากเรานะ
‪มันทำท้องไส้ฉันปั่นป่วน
‪ตามหาเจ้านกบ้านั่นเถอะน่า
‪เจ้าเด็กแสบนี่
‪เขามาทำอะไรที่นี่กันนะ
‪ใครจะไปรู้
‪มาทางนี้เลยจ้ะ
‪ดูของพวกนี้สิ
‪น่าประทับใจล่ะสิ
‪ครับ
‪ดีเลย
‪อันนั้นเอาไว้นั่งน่ะ
‪ขอโทษที่ให้รอนะ
‪ฉันคือหัวหน้าห้องแล็บแห่งนี้
‪ฉันชื่อว่าเซ็ด
‪เธอมีเรื่องจะถามฉันงั้นเหรอ
‪ใช่ครับ ผมชื่อซาโตชิ
‪และนี่คู่หูผม พิคาชู
‪และนี่โคโคครับ
‪นี่ครับ เราตามหาพวกเขาอยู่ รู้จักไหมครับ
‪ไหนดูซิ
‪เราคิดว่าพวกเขาอาจจะทำงานที่แล็บนี้
‪เราคิดว่าพวกเขาคือพ่อแม่แท้ๆ ของโคโคครับ
‪ผมอยากให้เขาได้เจอครอบครัว
‪เธอไปได้มาจากไหน
‪งั้นเธอคืออัลสินะ
‪อัลเหรอ
‪สองคนนั้นคือคู่สามีภรรยาโมลิบเดน
‪พวกเขาเคยดูแลแล็บนี้
‪และเด็กที่เขาอุ้มอยู่
‪คืออัล ลูกชายพวกเขา
‪ทั้งสองคนเป็นหัวหน้าทีมวิจัยบ่อน้ำพุแห่งการบำบัด
‪ตอนนั้น บ่อน้ำพุนั่นเป็นเหมือนแค่ตำนาน
‪แต่ก็มีทีมวิจัยหลายทีมที่ออกตามหามัน
‪แต่ก็ไม่เคยเจอสักที
‪แต่ว่าทั้งสองพบบ่อน้ำพุที่ว่าในป่า
‪และยังได้ตัวอย่างน้ำมาด้วย ‪เป็นการค้นพบแห่งประวัติศาสตร์
‪เอ่อ…
‪เอ้อ ขอโทษด้วยนะ
‪เป็นเรื่องจริงเหรอคะเนี่ย
‪ใช่แล้วล่ะ จี้นั้นเป็นของโมลิบเดนอย่างแน่นอน
‪คาเรน ขอเครื่องสแกนหน่อย
‪ได้ค่ะ
‪อัล มานี่ทีสิ
‪หา เป็นอะไรไป
‪โคโคถูกเลี้ยงมาโดยโปเกมอนน่ะครับ
‪เขาพูดภาษามนุษย์ไม่ค่อยได้
‪อะไรนะ
‪เลี้ยงโดยโปเกมอนงั้นเหรอ
‪เพราะแบบนี้เขาเลยคุยกับโปเกมอนได้ด้วยครับ
‪เหลือเชื่อจริงๆ
‪นี่ค่ะ ศาสตราจารย์
‪ขอบคุณ
‪ฉันอยากรู้ว่าเธอคืออัลจริงไหม
‪แค่สแกนจี้อันนั้นก็รู้แล้วล่ะ
‪ไม่ต้องห่วงนะ ไม่เจ็บอะไรหรอก ผ่อนคลายไว้
‪ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เอาไปหรอก
‪ฝากที คาเรน
‪ยืนยันไบโอเมทริกซ์ค่ะ
‪ถ้าอย่างนั้นก็
‪หมายความว่ามีบางอย่างที่ฉันต้องบอกเด็กคนนี้
‪คู่สามีภรรยาโมลิบเดนไม่ได้อยู่ที่แล็บนี้
‪พวกเขาเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีที่แล้ว
‪ไม่จริงน่า
‪แย่หน่อย แต่มันจริง
‪อุบัติเหตุทางรถยนต์น่ะ
‪เราเสียทั้งสองไปพร้อมงานวิจัย
‪อัลเองก็หายไป
‪เราเลยคิดว่าอัลก็ตายไปแล้ว
‪แต่เธอกลับอยู่ที่นี่ ยังมีชีวิต
‪นี่คือปาฏิหาริย์โดยแท้
‪โคโค
‪เขาเพิ่งบอกว่าพ่อแม่นายไม่ได้อยู่ในโลกนี้แล้ว
‪คาเรน
‪- ข้อมูลมาแล้ว ‪- ขอบคุณ
‪ศาสตราจารย์
‪เจออะไรเหรอ
‪เอาข้อมูลขึ้นจอที
‪- ค่ะ ‪- ทุกอย่างโอเคไหมครับ
‪ดูเหมือนว่าข้อมูลที่เราคิดว่าหายไปแล้ว ‪จะถูกเก็บอยู่ในจี้ของอัล
‪ข้อมูลเกือบทั้งหมดเสียหาย ยกเว้นก็แต่…
‪ขึ้นแล้วค่ะ
‪หรือว่าจะเป็น…
‪บ่อน้ำพุแห่งการบำบัด
‪มีอะไรเหรอ โคโค
‪เขารู้หรือเปล่าว่าบ่อน้ำพุนั่นอยู่ที่ไหนน่ะ
‪รู้สิ ป่านั้นคือบ้านของโคโคนี่นา
‪อัล ถ้าเธอรู้อะไรล่ะก็
‪เธอต้องบอกฉันเลยนะ
‪ทำเพื่อความฝันของพ่อแม่เธอ
‪ทำเพื่อพวกเขา
‪อัล
‪โคโค
‪ขอโทษนะครับ ผมต้องไปแล้ว
‪ศาสตราจารย์
‪โคโค
‪รอก่อน โคโค
‪ฉันจะไปกับนายด้วย
‪โคโค
‪ให้ตายเถอะ ทางไหนเนี่ย
‪จะมองไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้หมดเลย
‪เจออะไรบ้างไหม พิคาชู
‪นายรู้ไหมว่าโคโคอยู่ไหน
‪คนพวกนั้นรู้ว่าข้าเป็นใคร
‪ทำไมข้าถูกทิ้งไว้ในป่านะ
‪เพราะข้าอยู่กับพวกเขาต่อไปไม่ได้งั้นเหรอ
‪หรือเพราะพวกเขาต้องทิ้งข้าเอาไว้ที่นั่น
‪นี่อะไรน่ะ
‪นั่นเขานี่
‪อยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย
‪ยอดเลย ศาสตราจารย์
‪เยี่ยมไปเลย เราเจอมันแล้ว
‪ใช่ ไม่ต้องสงสัยเลย
‪บ่อน้ำพุแห่งการบำบัด
‪และนี่คือแหล่งกำเนิด
‪ดูสิ ต้นไม้นั่นนี่นา
‪ต้นเดียวกับในรูปเลยนะเนียส
‪อัล นายทำให้มันสำเร็จจนได้นะ
‪นี่ เอ่อ อย่าโกรธกันเลยนะ
‪เธอคงไม่เข้าใจหรอกน่า
‪ยกโทษให้เราด้วยนะ เราก็ไม่อยากทำแบบนี้
‪เราขอโทษนะ เราไม่ได้เจตนาร้าย
‪ทำยังไงดีครับ ศาสตราจารย์
‪ไม่มีทางเลือกนี่
‪พาเขาไปด้วยแล้วกัน
‪เราไม่อยากให้เขามาโจมตีเราอีกนี่
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เกิดอะไรขึ้น นี่มันหมายความว่าไงน่ะ
‪ยกโทษให้ด้วยนะ ‪แต่เราตัดสินใจว่าจะใช้พวกเธอ
‪จะไม่ให้ทำได้ไงในเมื่อเราเจอสิ่งที่ตามหาแล้ว
‪อยากรู้ไหมทำไมเราตามมา
‪ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่
‪เราเป็นเพื่อนกัน…
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪ให้อภัยฉันเถอะนะ
‪ช่วยอยู่กันเงียบๆ หน่อยนะ
‪เดี๋ยวสิ
‪ปล่อยเราออกไปนะ
‪ฝากเด็กพวกนี้ด้วยแล้วกันนะ
‪- ได้ครับ ‪- ได้ค่ะ
‪แบร่ ทำเป็นคุยโตไปได้
‪นี่แหละโอกาสของเรา
‪ยังไงล่ะ
‪พิคาชูไง มันอยู่ในนี้
‪หมายถึงในรถเหรอ
‪งั้นเราขับรถนี้ไปสนุกกันสักหน่อยไหมล่ะ
‪ไอเดียดี๊ดี เรานี่มันร้ายจริงๆ
‪แน่ล่ะ
‪ท่านคิดว่านั่นมันอะไรกัน
‪อือ ข้าไม่แน่ใจ เจ้าลองไปดูสิ
‪เข้าใจแล้ว
‪เราไปเอากุญแจและพิคาชูพร้อมกันได้เลยนะ
‪แล้วจะทำให้มันคายกุญแจออกมาได้ไง
‪ก็ล้วงคอมันซะเลยสิ
‪อย่าทำอะไรมุทะลุสิ
‪ฉันไม่ยอมเข้าใกล้มันหรอกนะเนียส
‪งั้นใครจะทำกันเล่า
‪พวกนายสองคนคิดเหมือนฉันหรือเปล่าน่ะ
‪ไม่ได้นะ
‪ถ้าแบบนั้นพิคาชูก็หนีไปได้น่ะสิ
‪ต้องตัดสินใจแล้วล่ะ
‪ไม่เห็นต้องคิดเลย เอากุญแจสิ
‪พิคาชูไม่หายไปหรอก ค่อยจับทีหลังก็ได้
‪แต่ช่วงเดียวที่เราจะเข้าห้องตาขี้แอ็คนั่นได้ ‪คือตอนที่เขาไม่อยู่
‪ก็จริงแฮะ ดูมีเหตุผล
‪งั้นเตรียมพร้อมแล้วลุยเต็มที่เลย
‪ช่วยทีสิ พ่อจ๋า บอกข้าที
‪จะทำยังไงกันดี
‪ไม่ดีแน่
‪พิคาชู หางนาย
‪ฉันกัดไหมให้ได้นะ
‪ซาโตชิ
‪อดทนไว้นะ เราจะช่วยนายออกไปเอง ‪และช่วยพวกโปเกมอนด้วย
‪รวมถึงพ่อนาย
‪และป่าแห่งนี้ด้วย
‪ฉันจะไม่ยอมแพ้จนกว่าเราจะชนะ
‪เฮ้ย นี่มันอะไรกันเนี่ย
‪ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน
‪มันมาเพื่อสิ่งเดียวนั่นแหละ ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ไงล่ะ
‪พวกเจ้าจงรีบกลับไปรายงานท่านผู้เฒ่าซะ
‪- แล้วเจ้าล่ะ ‪- ข้าจะไปหยุดพวกมันไว้ก่อน
‪ดี
‪เอาล่ะ เจ้าอยากจะร่วมวงบุกตะลุย ‪กับข้าหน่อยไหม ถือซะว่ารำลึกความหลัง
‪ก็ดีเหมือนกัน
‪เพราะถ้าไม่ทำ บ้านเราต้องแหลกแน่
‪อย่างนั้นแหละ นายทำได้
‪ใช้ไอออนเทลเลย
‪เยี่ยมมาก
‪โคโค
‪ทุกอย่างจะต้องผ่านไปด้วยดีน่า
‪โฮชิกะริสึ
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ศาสตราจารย์เพิ่งจะติดต่อเรามา
‪จากวิทยุในรถเลย บอกให้ฉันเฝ้ายามเอง
‪เยี่ยม ขอบคุณนะ
‪เฮ้ย นี่ เร็วเข้าสิ
‪จัดการเลย
‪โอกาสเดียวแล้ว
‪พิคาชู อีกครั้งนะ
‪พร้อมนะ
‪สำเร็จ
‪พิคาชู
‪ซาโตชิ
‪พิคาชู
‪เอ่อ ขอไปได้ไหม
‪เอาเถอะ จะไปก็ไป
‪ขอบคุณนะ
‪จริงๆ เราต้องขอบคุณนายมากกว่านะ
‪เฮ้ย หยุดๆ
‪มันมาแล้ว
‪- อะไรน่ะ ‪- โปเกมอนนี่นา
‪มันจะโจมตีเรา
‪พวกเธออยู่ในรถซะ
‪ทำไมถึงโจมตีเราล่ะ
‪จะไปรู้ได้ไง
‪รอข้าก่อนนะพ่อ ทุกคนด้วย
‪เป็นอะไรไหม
‪ไม่เป็นไร
‪ท่าไม่ดีแล้ว
‪ศาสตราจารย์
‪มุ่งหน้าต่อได้เลย
‪พวกนี้ก็แค่โปเกมอน
‪พอเจออันตรายเดี๋ยวก็หนีกันหมดแหละ
‪อย่าบังอาจแตะต้องพ่อข้านะ
‪โคโค
‪พ่อจ๋า เป็นอะไรไหม
‪เจ้ากลับมาทำไม
‪พวกแกทำได้แค่ขวางฉันเท่านั้น
‪คิดไหมว่าโปเกมอนตัวนั้น…
‪อาจจะเลี้ยงอัลมา
‪ออกไปจากที่นี่ซะ
‪เดี๋ยวก่อน
‪ศาสตราจารย์ ทบทวนสิ่งที่ทำอยู่เถอะ
‪ฉันไม่สนใจความคิดเห็นของนายหรอกนะ
‪รู้จักกันเหรอ
‪ไม่เชิงหรอก
‪นั่นเพื่อนข้าเอง
‪จ๊ะเอ๋ จะหาแล้วนะ
‪- สมบัติลับจ๋า ‪- งานวิจัยยิ่งใหญ่ ข้อมูลลับ จะอะไรก็ดีทั้งนั้น
‪ท่านผู้เฒ่า
‪เฮ่ ทำใจดีๆ ไว้
‪พวกที่กำลังทำลายป่าเราคือพวกมนุษย์
‪แผลข้าน่ะไม่เท่าไร
‪แต่กับเขาเหมือนจะไม่ใช่
‪ข้าเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม ‪แต่เด็กมนุษย์คนนี้ต่อสู้เคียงข้างพวกเราจริงๆ
‪คนที่โคโคเรียกว่าเพื่อน
‪ก่อนอื่น ที่สำคัญที่สุดคือต้องหยุดยั้งการทำลายป่า
‪ครับ
‪พอดูใกล้ๆ ก็สัมผัสได้ถึงพลังเลย
‪ใช่ ช่างงดงามจริงๆ นะ
‪ศาสตราจารย์ ตรงนั้น
‪โปเกมอนที่โจมตีเรา
‪ที่นี่คงเป็นรังสินะ
‪ข้อมูลตรงกัน
‪ศาสตราจารย์ มันเหมือนกับตัวอย่างเลยครับ
‪สำเร็จแล้ว ได้ข้อมูลสถานที่มาด้วย
‪ช่วยสแกนต้นไม้ยักษ์นี่ด้วย เดี๋ยวนี้เลย
‪ค่ะ
‪นี่มันอะไรกัน
‪ตรวจพบพลังงานมหาศาลที่กลางลำต้นค่ะ
‪นั่นแหละที่มาของพลังบำบัดไงล่ะ
‪เดี๋ยวยิงสมอตรงเข้าไปที่ต้นไม้เลย
‪แต่ เอาจริงเหรอครับ
‪เร็วเข้า
‪- ได้ครับ ‪- เดี๋ยวก่อน อย่า
‪พวกมันทำถึงที่สุดเลยสินะ
‪ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์
‪ศาสตราจารย์ เรามาเพราะบ่อน้ำพุนี่คะ
‪ทำแบบนี้พวกโปเกมอนจะ…
‪ผิดแล้วล่ะ เป้าหมายของฉันไม่ใช่บ่อน้ำพุ
‪พลังบำบัดไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่า ‪เศษพลังงานที่มากับน้ำที่ไหลผ่านต้นไม้
‪เป้าหมายของฉันคือต้นไม้ต้นนี้ต่างหาก
‪ถ้าอย่างนั้นก็…
‪ใช่
‪ฉันไม่สนหรอกว่าจะเสียอะไรบ้าง
‪เราจะอยู่เฉยและยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้
‪ใครที่ยังสู้ไหว ตามข้ามา
‪ไม่ไหวหรอก เจ้าคิดว่าจะชนะสิ่งนั้นได้เหรอ
‪หากเจ้าสู้มันตรงๆ จะทำให้ทุกคนต้องบาดเจ็บ
‪แต่พ่อจ๋า…
‪แล้วจะให้อยู่เฉยๆ หรือไง
‪ถ้าไม่สู้ จะปกป้องต้นไม้ได้ยังไง
‪- แต่… ‪- เราคือซารู้ด
‪เราคือผู้กล้าแกร่ง เราไม่เคยกลัวใคร
‪สายเลือดแห่งผืนป่า เปล่งเสียงเจ้าออกมา
‪วิเศษเลย
‪จงสู้ เพื่อต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์
‪พิคาชู ไปกันเถอะ
‪พ่อจ๋า พักอยู่นี่ก่อนนะ
‪พาเด็กมนุษย์นั่นหนีไป เจ้าไม่มีทางชนะ
‪แล้วโปเกมอนในป่าล่ะ
‪จะเกิดอะไรกับพวกเขา
‪ข้าไม่อาจรับไหวหากเสียเจ้าไป
‪ข้ารู้ดี ข้าถึงต้องสู้ไง
‪โคโค
‪ข้าน่าจะรู้ ว่าจะปกป้องพวกโปเกมอนยังไง
‪จะปกป้องบ้านเรา
‪ปกป้องทุกๆ คน
‪และโคโคได้ยังไง
‪ข้าทำอะไรเจ้าเหรอ
‪พอเถอะวอร์เกิล เขาช่วยลูกนายไว้นะ
‪ใช่แล้ว ไปเลยไป
‪บ้าเอ๊ย ไม่ขอบคุณข้าด้วยซ้ำ
‪พวกเขาได้กลับไปอยู่ด้วยกัน
‪นั่นแหละสิ่งสำคัญล่ะ
‪ครอบครัวคือสิ่งที่ดีนะ
‪ก็เห็นแล้วนี่
‪เขารู้ว่าข้าคือซารู้ด แต่เขาก็ยังสู้
‪วอร์เกิลนั่นไม่กลัวอันตรายเลย
‪วาชิบอนควรจะดีใจที่มีครอบครัวแบบนั้น
‪แล้วพ่อล่ะฮะ
‪ใครจะรู้ล่ะ โคโค
‪แถวนี้ไม่ค่อยมีใครแข็งแกร่งกว่าข้าเท่าไร
‪ก็จริงนะ
‪แต่ ถ้าหากวันนั้นมาถึงล่ะก็…
‪ถ้าหากวันนั้นมาถึงล่ะก็
‪สิ่งที่ข้าทำได้ก็แค่สู้
‪นี่คุณทำเกินไปหรือเปล่า ศาสตราจารย์
‪ฉันคอยคิดเรื่องนี้ในหัว ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‪ทำไมถึงทำกันแบบนี้
‪มนุษย์และโปเกมอนมีพลังชีวิตแบบเดียวกัน
‪ทำไมไม่เข้าใจว่าวิธีของฉันมันถูกต้อง
‪มันอยู่ตรงหน้าเราแล้วแท้ๆ
‪พวกนายก็ไม่ต่างกัน
‪ซารู้ด มากันเยอะเลย
‪ซารู้ดเหรอ
‪พวกมันมาแก้แค้น
‪เราทำให้พวกมันโกรธ
‪ศาสตราจารย์เซ็ด ดูสิ่งที่ตัวเองก่อไว้สิ
‪เราขอโทษ
‪เราจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ
‪เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪ฉันจะแสดงให้เห็นถึงเส้นทางที่แท้จริง
‪พ่อแม่นายตัดสินใจเลือกผิดแท้ๆ อัล
‪และสุดท้ายพวกเขาก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต
‪หัวหน้า ผมสมควรได้รับคำอธิบายนะ
‪นี่ เซ็ด เราพบว่าแหล่งพลังบำบัด ‪มาจากแกนกลางพลังงานภายในต้นไม้
‪แต่มีพวกโปเกมอนชื่อซารู้ด ‪อาศัยอยู่ในต้นไม้ยักษ์ต้นนั้น
‪ต้นไม้นั่นต้องมีความสำคัญต่อซารู้ดมากแน่
‪ช่วยพิจารณาใหม่ทีเถอะ
‪เราตามหามันมาตั้งนาน ตอนนี้ก็เจอแล้วแท้ๆ
‪เราจะหยุดปฏิบัติการไว้ก่อนจนกว่าจะเจอ ‪วิธีแก้ไขที่ดีต่อทั้งมนุษย์และโปเกมอน
‪จะหยุดเพียงเพราะพวกโปเกมอนเหรอ
‪คุณจะบ้าไปแล้วหรือไง
‪มนุษย์และโปเกมอนมีพลังชีวิตแบบเดียวกัน
‪เราอยู่บนโลกใบเดียวกัน
‪ฉันตัดสินใจถูกแล้วเซ็ด ฉันมั่นใจ
‪มีวิดีโอล็อกจากสิบปีที่แล้วด้วย
‪ดูกันเถอะ
‪ได้สิ
‪โปรเจกต์บ่อน้ำพุแห่งการบำบัดถูกหยุดไว้ชั่วคราว
‪ทั้งที่เราช่วยผู้คนได้มากมาย ‪จากพลังของบ่อน้ำพุนั่นแท้ๆ
‪ทั้งหมดก็เพื่อโปเกมอนไร้ค่า
‪ฉันบอกแล้วไงว่าแกตัดสินใจผิดแล้ว
‪ถ้าฉันมีอำนาจ ฉันจะนำการวิจัยนี้ ‪ไปสู่เส้นทางแห่งความจริง
‪วิธีของฉันถูกต้อง
‪เพียงแค่ฉันมีอำนาจ ฉันจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็น
‪ว่าวิธีของฉันถูกต้อง
‪ใช่ ฉันทำได้
‪ขอแค่ไม่มีพวกโมลิบเดน
‪ไม่เอาน่า พวกแก ข้อมูลนั่นอยู่ไหน
‪เราลบมันไปแล้ว
‪ทำไมกัน
‪เพื่อปกป้องพวกเขาไงเล่า
‪ฉันยอมรับไม่ได้
‪อภัยให้เราด้วยนะลูก
‪แบบนี้แหละ
‪เพื่อสิ่งที่ดีที่สุด
‪ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้
‪ไม่ว่าต้องทำอะไร ฉันจะกู้งานวิจัยนี้คืนมา
‪แต่คราวนี้ฉันจะเป็นคนเลือกเส้นทางเอง
‪และในตอนนี้ ความฝัน ‪อันยาวนานของฉันจะเป็นจริงแล้ว
‪เขาทำลงไปได้ยังไง
‪โหดร้ายเกินไปแล้ว
‪ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย
‪แกคือความผิดพลาด ‪แต่ก็มอบโชคให้แผนการฉัน อัล
‪แต่ถ้ายืนยันจะขัดขวางฉัน ‪ฉันจะไม่ปรานีทั้งแกและพวกซารู้ด
‪ว่าไง สวัสดี
‪ช่วยข้าหน่อยได้ไหม
‪หากเป็นแบบนี้ต่อไป ทุกคนจะสูญเสียทุกสิ่ง
‪ข้าขอให้พวกเจ้าช่วยข้าได้ไหม
‪ข้ารู้ดีนะ
‪ว่าข้าไม่มีสิทธิ์จะร้องขออะไรพวกเจ้า
‪แต่ข้าต้องทำทุกอย่างเพื่อช่วยโคโค
‪ข้าเป็นพ่อของเขาและข้าต้องทำอะไรสักอย่าง
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪ข้าต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องโคโค
‪พวกเจ้าคือเพื่อนที่โคโคภูมิใจมาก
‪ฟลายกอน เขาบอกว่าเจ้าชอบมีเรื่อง ‪แต่เจ้าก็แข็งแกร่ง
‪เขาว่าเท็คคานินคือโปเกมอนที่ว่องไวที่สุดในป่า
‪และยังบอกว่าโมนเมน ‪อยู่ด้วยกันเสมอ ไม่เคยทิ้งกัน
‪ข้ารู้ว่าซารู้ดไม่อาจชนะการต่อสู้นี้ด้วยตัวเอง
‪แต่หากพวกเจ้ารวมพลังกับพวกซารู้ด
‪ข้าเชื่อว่าเราสามารถช่วยโคโคและป่าแห่งนี้ได้
‪ได้โปรด
‪ข้าขอร้องให้พวกเจ้าสู้ไปกับเรา
‪ได้โปรด
‪ข้าขออ้อนวอน
‪พวกแกคิดเหรอว่าแค่โปเกมอนไม่กี่ตัว ‪กับเด็กตัวกะเปี๊ยกสองคนจะมาหยุดฉันได้น่ะ
‪เราทำได้แน่ เพราะพวกเราจะร่วมมือกันไงล่ะ
‪ช่างน่าชื่นชมจริงๆ
‪แต่โลกจะเห็นว่าฉันเป็นฝ่ายถูก
‪และตอนนี้ ฉันจะจบ ‪สิ่งที่พวกโมลิบเดนทำไม่สำเร็จให้เอง
‪พิคาชูใช้เคลื่อนที่ความไวแสง
‪พิคาชูเป็นอะไรไหม
‪ไม่เห็นห้าวแบบเมื่อกี้เลยนี่
‪มนุษย์กับโปเกมอนจะหยุดฉันไม่ใช่เหรอ
‪พ่อจ๋านี่นา
‪มีโปเกมอนในป่ามากับเขาด้วย
‪น้ำหล่อเลี้ยงต้นไม้
‪แสงสาดส่องลงมา แปรเปลี่ยนต้นไม้ให้เป็นผืนป่า
‪ใช่แล้วล่ะ ต้นไม้ก็คือโปเกมอน
‪นั่นหมายความว่าเจ้าคือแสงนั้น
‪เจ้าได้ยินไหม
‪เสียงเหยียบย่ำเท้านั่น
‪เจ้าได้ยินไหม เสียงของผองเรา
‪อีกแล้วเหรอ พวกมันต่อต้านฉันได้ไง
‪สายเลือดแห่งผืนป่า เปล่งเสียงเจ้าออกมา
‪เพื่อต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์
‪ฉันจะหยุดพวกแกเอง
‪พวกแกทั้งหมดเลย
‪พ่อบาดเจ็บอยู่นี่ แบบนี้ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪แน่นอน ลืมแล้วเหรอ นี่ข้านะ
‪แข็งแกร่งสุดๆ
‪โปเกมอนในป่ามารวมตัวกันเพื่อปกป้องบ้านเกิด
‪โปเกมอนในป่าทั้งหมด
‪พวกเขาคือรากที่ทำให้พลังชีวิตไหลเวียน
‪นี่เป็นครั้งแรกที่ป่าได้หายใจ
‪ที่ผ่านมาเราเข้าใจผิดไปหรือ
‪เจ้าพวกโง่เง่า
‪โปเกมอนไร้ค่าไม่มีวันขัดขวางฉันได้
‪พ่อจ๋า
‪นั่นมัน…
‪ไม่ต้องกังวลไป
‪ตราบใดที่เจ้าปลอดภัย
‪พ่อจ๋า ไม่นะ
‪รีบพาเขาไปที่บ่อน้ำพุ โคโค
‪ช่วยเขาหน่อย
‪ยอมแพ้ไม่เป็นใช่ไหม
‪งั้นฉันจะจัดการให้
‪ไปซะ โคโค
‪เขาจะต้องรอดนะ
‪ตอนนี้คุณต้องสู้กับเราแล้ว
‪ไม่ยอมให้พรากครอบครัวโคโคถึงสองครั้งหรอก
‪ดีขึ้นไหม พ่อจ๋า
‪อะไรกัน
‪ก่อนหน้านี้น้ำที่อยู่ในต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ ‪ถูกทำให้ไหลออกไป
‪พลังของมันอาจจะอ่อนลง
‪ไม่นะ แล้วข้าจะ…
‪ข้าไม่เป็นไร ทุกอย่างจะผ่านไป
‪เจ้าน่ะ อย่าทำหน้าแบบนั้นเลย
‪พิคาชู ใช้หนึ่งแสนโวลต์
‪เป็นไงล่ะ
‪ข้าขอโทษ
‪ข้าเป็นพ่อที่ล้มเหลวของเจ้า
‪ข้าทำให้เจ้าต้องทำหน้าเสียใจอีกครั้ง
‪ทำไมต้องพูดแบบนี้ด้วย
‪ข้าสงสัยมาโดยตลอด
‪ว่าข้ามีความสามารถพอจะเป็นพ่อได้หรือเปล่า
‪แต่ตอนนี้…
‪ทำไมฮะ
‪ข้าดีใจที่เจ้าเป็นลูกข้า
‪ดีใจที่สุด
‪ไม่นะ พ่อจ๋า
‪พ่อจ๋า
‪ข้าจะบอกเจ้าไว้อย่างหนึ่ง
‪หากมีใครที่ข้าไม่อาจเอาชนะได้โผล่มาจริงๆ
‪แล้ว…
‪ข้าก็จะปกป้องเจ้าด้วยทุกอย่างเท่าที่จะทำได้
‪ข้าก็จะปกป้องพ่อเช่นกัน
‪ไอ้ตัวเปี๊ยกอย่างเจ้าจะทำอะไรได้
‪งั้นเหรอ พ่อลืมไปแล้วเหรอ
‪ว่าข้าคือลูกพ่อนะ
‪เจ้าคือลูกชายที่ดีที่สุด
‪รู้ไหม ข้าว่าในที่สุดข้าก็นึกออกแล้ว
‪ข้าเคยเป็นพ่อแล้วจริงๆ
‪การเป็นพ่อแม่คือการได้มีบางสิ่งที่สำคัญ
‪ยิ่งไปกว่าชีวิตตัวเอง
‪โคโค
‪ข้าจะใช้ท่าของพ่อเพื่อรักษาเขา
‪โคโค เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้
‪เจ้าได้ยินจากปากเขาเอง
‪เจ้าคือมนุษย์นะ
‪ไม่ ข้าคือซารู้ด
‪ข้าคือลูกพ่อ
‪และข้าจะช่วยพ่อข้า
‪ข้ารู้ว่าข้าทำได้ มีเพียงข้าที่ทำได้
‪ข้าคือลูกเขา
‪ข้าคือลูกของพ่อ
‪พ่อจ๋า
‪นี่มันอะไรกัน
‪- ใช่พลังนั่นหรือเปล่า ‪- แต่กลิ่นมันต่างไป
‪- โคโคเหรอ ‪- โคโคเหรอ
‪พวกโปเกมอนต่อสู้อย่างสุดกำลังเลย
‪เราทำได้แค่ดูอยู่เฉยๆ เหรอ
‪เดี๋ยวนะ ผมจำได้ว่าแผงควบคุม ‪อยู่ที่ด้านหลังของหุ่นยนต์
‪ถ้าทำลายได้ เครื่องจะหยุด
‪- แน่ใจเหรอ ‪- ครับ
‪- นี่ ซาโตชิ ‪- เข้าใจแล้วครับ
‪ตรงนั้นสินะ
‪เร็วเข้า พิคาชู เล็งไปที่หลังของหุ่นนั่นเลย
‪เคลื่อนที่ความไวแสง
‪ระวัง
‪ฉันรู้ว่าแกจะทำอะไร
‪เจ้าจะทำอะไรน่ะ
‪ทำแบบนั้นแล้วเครื่องจะหยุดเหรอ
‪เข้าใจแล้ว งั้นตามข้ามา
‪เขาจะช่วยเรางั้นเหรอ
‪พ่อจ๋า
‪ช่างน่าเหลือเชื่อ
‪เจ้าเพิ่งจะช่วยข้าไว้ใช่ไหม
‪เอาล่ะ โคโค จะเอายังไงกับเจ้าดีนะ
‪ไปเลย
‪- ไปเลย ‪- สู้เขา
‪เอาเลย
‪พิคาชู ไอออนเทล
‪ไปเลย เจ้าตัวเหลือง
‪ลุยเลย
‪สำเร็จแล้ว
‪มันจบแล้ว ศาสตราจารย์
‪เขาไม่อยู่นี่
‪ฉันไม่ยอมให้มันจบหรอกน่า
‪จนกว่าฉันจะได้พิสูจน์ว่าฉันคิดถูก
‪มันยังไม่ตาย
‪- ไม่นะ ‪- เดี๋ยว โคโค
‪อย่าตามเขาไป
‪ท่านผู้เฒ่า
‪ปล่อยฉันนะ
‪โคโค พอได้แล้ว หยุดเดี๋ยวนี้นะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪โคโคโกรธจนไม่ได้สติ
‪โคโค ศาสตราจารย์เซ็ด
‪อย่ามายุ่งกับฉัน
‪โคโค
‪ปล่อยฉันนะ ทำอะไรของเธอ
‪ได้ฟังฉันไหม อัล
‪คิดเหรอว่าฉันจะให้มันจบที่นี่
‪ช่วยด้วย
‪ช่วยฉันที
‪เสร็จแล้วล่ะ
‪ลากหินไปตรงนั้นเลย
‪สู้เขานะ เก่งมากจ้ะ
‪เราได้อะไรจากสิ่งนี้
‪เราทำเหมือนกับป่านี้เป็นของเราคนเดียว ‪เอาแต่ปฏิเสธผู้อื่น
‪และช่วงชิงทุกอย่างที่เราต้องการเสมอมา
‪ข้าลองเปรียบกับมนุษย์ชั่วร้ายนั่นแล้วคิดดู
‪เราเองก็ไม่ต่างกัน
‪ป่านี้เป็นของโปเกมอนทุกตัวที่อาศัยอยู่
‪หากไม่มีพลังชีวิต มันก็ไม่อาจฟื้นฟูได้
‪และเราคือส่วนหนึ่งของพลังชีวิตนั้น
‪พวกเราทุกคนเลย
‪ตอนนี้เรารู้แล้ว กฎสอนเราเรื่องนั้น
‪พ่อจ๋า รู้สึกดีขึ้นหรือยัง
‪ดีแล้ว เจ้าก็เห็นนี่
‪พวกซารู้ด
‪พ่อจ๋า แบบนี้ไม่ดีแน่
‪รอก่อน
‪ถึงโปเกมอนแห่งผืนป่า ‪เราขอให้สัญญากับพวกเธอจากใจจริง
‪เราจะฟื้นฟูป่านี้ ถึงจะต้องใช้เวลาหลายปี
‪ได้โปรดไว้ใจพวกเรา ได้ไหม ซารู้ด
‪ผมว่าเขาคงไม่เข้าใจนะ
‪โอ้ เข้าใจสิ
‪ดูนั่นสิ
‪พอลองทำก็ทำได้แฮะ
‪ช่างเป็นพลังที่น่าทึ่ง
‪พวกซารู้ดนี่เจ๋งชะมัด
‪เอาล่ะ มาปลูกต้นไม้เพิ่มเถอะ
‪ต้องปลูกอีกเยอะเลย พิคาชู
‪- พวกเราก็ด้วย ‪- ครับ
‪เปล่งเสียงซารู้ด
‪ต้นไม้รวมเราไว้ด้วยกัน
‪เป็นเช่นนี้นิรันดร์
‪ซา ซา ซารู้ด
‪ท่านผู้เฒ่า
‪ตอนที่เขายืนยันว่าตั้งใจจะเลี้ยงดูเจ้า
‪คงไม่มีใครคิดว่านี่จะเป็นอนาคตของเรา
‪มองรอบๆ สิ
‪เจ้าได้ช่วยสร้างสายสัมพันธ์ ‪ระหว่างมนุษย์และโปเกมอน
‪บางทีอาจไม่มีใครทำได้สำเร็จนอกจากเจ้า
‪โคโค เจ้าเป็นทั้งมนุษย์และซารู้ด
‪ดังนั้น ข้าจึงคิดว่าเจ้าคือผู้ที่มีหัวใจของทั้งสองสิ่ง
‪เสียงเราที่เปล่งดังลั่น
‪เราคือชีพจรแห่งผืนป่า
‪เปล่งเสียงเจ้าออกมา
‪เราคือชีพจรแห่งผืนป่า
‪เปล่งเสียงเจ้าออกมา
‪เราคือชีพจรแห่งผืนป่า
‪เปล่งเสียงเจ้าออกมาใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์
‪ซาโตชิ จะไปเหรอ
‪ก็ ต้องขอบคุณพวกซารู้ด
‪ต้นไม้พวกนี้โตไวกว่าที่ฉันคิดเยอะเลยล่ะ
‪เขาจะไปแล้วเหรอ
‪ใช่
‪ซาโตชิ โคโค คือเพื่อนกัน
‪ใช่ ตลอดไปเลย
‪ไว้เจอกันใหม่นะ
‪ซารู้ด โคโค ไว้เจอกัน
‪นี่ พ่อจ๋า
‪พ่อจ๋า
‪ทำไมออกมาล่ะ
‪นี่ โคโค ข้าเพิ่งได้คุยกับทุกคน
‪ท่านผู้เฒ่าขอให้ข้ากลับฝูง
‪และท่านก็ชวนเจ้าด้วย
‪ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องกีดกันเจ้าอีกต่อไป
‪เอ่อ พ่อจ๋า คือข้าคิดว่า…
‪เอ่อ อะไรเหรอ
‪ข้าอยากจะออกเดินทางจริงๆ
‪ข้าเคยคิดมาตลอด
‪ช่วยให้มนุษย์สานสัมพันธ์กับโปเกมอน
‪นั่นคือสิ่งที่ข้าอยากทำจริงๆ
‪หา ล้อเล่นหรือเปล่า
‪จะทิ้งป่านี้ไปงั้นเหรอ
‪ไม่ใช่สักหน่อย ข้ารู้ดี
‪ข้ารักโปเกมอน และรักมนุษย์ด้วย
‪ข้าจึงอยากช่วยพวกเขาทุกคน
‪ทุกคนเหรอ แล้วเจ้าจะทำแบบนั้นได้ยังไง
‪เจ้าคือโปเกมอนนะ เป็นซารู้ดตัวกะเปี๊ยก
‪ไม่ ข้าคือมนุษย์และโปเกมอน
‪และยังเป็นลูกพ่อด้วย
‪ข้ามีสิ่งที่ข้าทำได้เพราะพ่อเลี้ยงข้ามา
‪สิ่งเดียวกับที่พ่อทำได้
‪พูดอะไรไร้สาระ
‪เดี๋ยวก็ได้วิ่งร้องไห้กลับมา
‪ข้าจะพิสูจน์ให้เห็นเอง
‪อยากทำก็ทำเถอะ
‪ข้าขอโทษนะ พ่อจ๋า
‪ทุกคน ฝากดูแลพ่อข้าด้วยนะ
‪อยากให้เป็นงี้เหรอ
‪ใช่ ดีแล้วล่ะ
‪เขาเอาจริงเรื่องนี้
‪เขาพูดอย่างชัดเจน ข้าก็ตอบได้เพียงเท่านี้
‪นี่ ลูกข้าจะไปแล้ว
‪- ดังนั้นจงทำตามที่ข้าบอก ‪- ได้
‪นี่ เจ้าได้เห็นสิ่งที่เขาเห็นไหม
‪เห็นสิ
‪มันเป็นยังไง
‪มันก็ เหมือนกับที่โคโคบอกแหละ
‪ซาโตชิ
‪โคโคนี่
‪โคโค
‪เป็นอะไรไหม
‪โคโค ไปด้วย
‪จะออกเดินทางด้วยเหรอ
‪ล้มซะแรงเชียวนะนั่น
‪มีอะไรเหรอ
‪ข้า ไม่ได้เป็นคนเอามา
‪ยอดไปเลย
‪พ่อจ๋า
‪จงทำให้เต็มที่
‪และกลับมา สะพานระหว่างมนุษย์และโปเกมอน
‪เจ้าช่วยสร้างมันขึ้นมาได้
‪ข้ารู้เจ้าทำได้
‪ไม่ว่ายังไง เจ้าก็คือลูกข้า
‪และข้าภูมิใจในตัวเจ้า
‪โคโค
‪ลาก่อนซาโตชิ พิคาชู
‪นี่ ฉันรู้ว่าจะได้เจอนายอีก
‪ไว้เจอกันใหม่นะ
‪ข้าชื่อโคโค
‪ข้าคือมนุษย์และโปเกมอน
‪และข้าคือลูกพ่อ
‪จากภาพวิดีโออุบัติเหตุรถยนต์เมื่อสิบปีก่อน ‪จากผู้ไม่ประสงค์ออกนาม
‪ความเกี่ยวโยงระหว่างศาสตราจารย์เซ็ด ‪กับเหตุการณ์นั้นเกือบจะแน่ชัด
‪ซึ่งไบโอโทปจะทำการแถลงข่าวในไม่ช้า
‪สวัสดีครับแม่
‪แหม แปลกใจจัง ‪ลูกแทบจะไม่เคยโทรหาแม่ก่อนเลยนะ
‪ครับ ผมแค่อยากจะเห็นหน้าแม่น่ะ
‪ป่วยหรือเปล่าน่ะ กินอะไรผิดมาเหรอ
‪นี่มีไข้หรือเปล่า
‪เอ่อ เปล่า ผมสบายดีครับ
‪ผลไม้สุก
‪ใจเย็นๆ มีพอให้ทุกคนนั่นแหละ
‪โอ้ ใช่ล่ะ อะไรๆ ก็ดีขึ้น
‪โลกที่น่าเหลือเชื่อ ‪และไม่อาจคาดเดาของโปเกมอน
‪พวกเขาช่วยเหลือกัน พวกเขาช่วยเหลือมนุษย์
‪ใช้ชีวิตเคียงข้างกัน
‪อาจไม่ลงรอยกันบ้าง
‪แต่ก็คือครอบครัว
‪เชื่อมโยงกันด้วยสายสัมพันธ์มากมาย
‪และที่มากเท่ากับผู้คนและโปเกมอนบนโลกนี้
‪ก็คือความฝันและการผจญภัยที่มีอยู่นับไม่ถ้วน
‪ใช่ เต็มไปด้วยความหวัง
‪และความอัศจรรย์
‪นี่คือโลกอันแสนวิเศษของโปเกมอน
‪เธอแตกต่างไปนิดหน่อยสินะ
‪รู้สึกเหมือนไม่เข้าพวก
‪เธอเกิดมาเพื่อเป็นคนที่โดดเด่น
‪ไม่ต้องสงสัย ไม่เป็นไร
‪ฉันว่ามันมีเหตุผลนะ
‪สิ่งเหล่านี้มันไม่ได้เกิดขึ้นเองหรอก
‪มาหาฉันสิ จะได้มาหาสาเหตุกัน
‪ไม่ต้องสงสัย จะไม่เป็นไรหรอก
‪ถ้าปัญหากำลังมาถึง
‪รู้สึกหนักอึ้งอยู่บนบ่า
‪เมื่อหน้าร้อนกลับเย็นเยือกขึ้นมา
‪ฉันจะเป็นสีตกแต่ง ‪ให้ฟ้าหม่นของเธอมีสีสันขึ้นสว่างขึ้น
‪ไม่ว่ายังไง
‪เธอก็มีเพื่อนคู่ชีวิต
‪ไม่ว่ายังไง
‪ฉันจะอยู่ข้างเธอตลอดไป
‪ไม่ว่ายังไง
‪ฉันจะไปอยู่ที่นั่นทันที
‪ไม่มีข้อแม้ใดๆ
‪เชื่อใจฉันได้
‪ไม่ว่ายังไง
‪ในช่วงเวลาที่มืดหม่น
‪ได้เจอพลังสุดวิเศษ
‪ร่วมมือกันฉันรู้ทางแก้ไข
‪ไม่ต้องสงสัย จะไม่เป็นไรหรอก
‪ถ้าปัญหากำลังมาถึง
‪หากต้องการคนผลักดัน ‪ใครก็ตามที่พาเธอไปไกลขึ้น
‪เหมือนกับชุดเกราะ ที่ทำให้เธอมีแต่แข็งแกร่ง
‪ฉันจะเป็นโชคดีในโชคร้ายของเธอ
‪เป็นคนสนับสนุนหมายเลขหนึ่งของเธอ
‪ไม่ว่ายังไง
‪เธอก็มีเพื่อนคู่ชีวิต
‪ไม่ว่ายังไง
‪ฉันจะอยู่ข้างเธอตลอดไป
‪ไม่ว่ายังไง
‪ฉันจะไปอยู่ที่นั่นทันที
‪ไม่มีข้อแม้ใดๆ
‪เชื่อใจฉันได้
‪ไม่ว่ายังไง
‪ไม่มีข้อแม้ใดๆ
‪เชื่อใจฉันได้
‪ไม่ว่ายังไง