Przepraszam.
Czy te ciastka zawierają tłuszcz mleczny?
Szukam takich bez tłuszczu mlecznego.
Halo, proszę pana?
Czyli obrzydliwych w smaku?
Nie, takich zawierających olej kukurydziany lub rzepakowy.
Zdrowych dla serca.
Urojonych.
Typowa Sheila. Chciałaby mieć wszystko.
- Ciastka bez tłuszczu? - Fantazja.
Dziecięca, samolubna fantazja.
Nigdy nie miała samokontroli.
Ani piersi.
To zbrodnia wystrzegać się chorób serca?
- …nago wygląda jak chłopiec. - Co z wami?
Płaska jak deska.
Zdejmij bluzkę.
No, zdejmij ją.
Nie zdejmę bluzki.
Zdejmij ją.
Nie zdejmę bluzki.
Zdejmij ją.
- Nie zdejmę bluzki. - Zdejmij.
Nie! Przestańcie!
- Zdejmij ją. - Nie!
Wszystko dobrze?
Tak. Przepraszam, że cię obudziłam.
Coś mi się przyśniło.
Co?
Nic takiego.
Nic ważnego.
Jestem z ciebie dumny, że odważyłaś się na takie publiczne wyznanie.
Dziękuję.
Dobrze mi z tym.
Dobrze mi z tym, że to zrobiłam.
Zainspirowałaś mnie, żebym o coś cię zapytał.
Wciąż opowiadasz o swojej współlokatorce:
nieco ponad metr wzrostu, ma na imię Maya.
Chciałbym ją poznać.
No tak.
- To dobry czas? - Tak!
Tak, no pewnie. Tylko że Danny.
Jego już tak chętnie nie poznam.
Muszę przemyśleć, jak mu o tym powiedzieć.
Najpierw.
W końcu przestał mi się narzucać
i nie chciałabym tego zepsuć.
Rozumiem.
Ale…
Stresujesz się poinformowaniem go, że chcę poznać Mayę,
czy poinformowaniem go o mnie?
Co chciałabyś zjeść na kolację?
Jadłaś kiedyś świeżo złowioną rybę?
Przy molo łowią wędkarze, którzy…
Oniemiejesz.
W ogóle o tym nie myśl. Niczym się nie przejmuj.
Przekonasz się wieczorem, dobrze?
Nie musimy robić tego tutaj.
Zacznij od drobnych i przejdź do poważniejszych rzeczy.
Maria rano udaje się do parku,
gdzie z czystej formalności podsuwa Grace plasterki owoców,
a potem zjada je sama.
A to Maria w klubie.
Przez 45 minut kłóciła się z recepcjonistką o temperaturę w basenie.
Po czym zafundowała obsłudze lunch, by przeprosić za swoje zachowanie.
To miało miejsce w zeszłym tygodniu, dwukrotnie.
A tutaj próbowała pogłaskać fokę, ale została upomniana przez policjanta…
Wystarczy. Przejdź już do rzeczy.
Nic innego się nie działo.
Mogę dalej ją obserwować i wystawiać za to rachunki.
Ale pomyślałam, że mógłby pan… zapytać ją o to, co robiła.
Listę wydatków zostaw mojej sekretarce.
Dziękuję.
Mam 40 lat.
Mniej więcej.
I przez te lata spędziłam z grubsza miliard godzin,
patrząc w lustro.
Nienawidząc tego, co w nim widzę.
Skłon. Kolana. Krążenia ramionami.
Ale prawda jest taka, że nie dostrzegałam siebie.
Tyle godzin patrzenia w lustro i niedostrzegania tego, co odbija.
Dlatego postanowiłam spróbować czegoś nowego.
Trochę zamieszać.
Od teraz nową zasadą w Body By Sheila jest:
koniec z lustrami!
- Jesteście za? - Tak!
Skaczemy. Cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Jesteście tym, kim się czujecie!
A jesteśmy tu, by czuć się silne.
Chcemy dodać coś naszym ciałom, a nie ująć.
Kto jest gotowy na rewolucję?
A może pszczoły?
Nasłać na nią rój?
W zasadzie tak.
Pomysł mi się bardzo podoba.
Ale transport upierdliwy.
To jeden z wielu powodów, dla których lepiej nie nasyłać na nią roju pszczół.
- Nazwała mnie kłamczuchą. - Tamten się na mnie gapi.
- Co to ma być za program? - Jak to się gapi? To kukiełka.
Cała ta fucha to kiepski pomysł. Zawijamy. Chodź, słonko.
Nie możemy się zawinąć. Podpisaliśmy umowę.
Ja niczego nie podpisywałam.
No dobra, posłuchajcie mnie.
Boże przenajświętszy.
Rozmawiałam z Hartmanem, tak?
Nie wycofają reklamy ciastek.
Na razie ją wstrzymają, póki zamieszanie z Sheilą nie ucichnie.
I wykorzystała do tego telewizję. Zaatakowała mnie we własnym domu.
Wróćmy do tych pszczół. Albo szerszeni – one żądlą wiele razy.
Nie, w żadnym wypadku. Skończcie z tymi pieprzonymi pszczołami.
Przepraszam.
Może w końcu pozwolicie sobie wytłumaczyć,
że Alejka Alfabetowa to nie jest zwykły program dla dzieci.
To ulubiony program córki Sheili.
Więc czekając, aż zamieszanie ucichnie, jednocześnie…
Atakujemy ją w jej prawdziwym domu.
Właśnie. Jak powiedziałby mój wuj Patty: „wysyłamy jej wiadomość”.
Zdrowa z ciebie skurwielka.
Polubił cię.
O rany. Dziękuję za przybycie.
- I pamiętajcie, koniec z lustrami. - Koniec z lustrami!
Dziękuję! Wpiszcie się na listę!
- Wpuściłam dziennikarza do biura. - Dziękuję.
Pamiętaj, trzymaj gardę.
Nie daj się złapać na żadne sztuczki.
To tylko dziennikarz. Nie jest diabłem. Ani nawet prawnikiem.
No cóż, jest przystojny.
Jak diabli.
Twoja sekretarka mnie wpuściła. Nawet o nic nie zapytała.
- Powinna być ostrożniejsza. - Pomyliła cię z kimś innym.
Kim dla ciebie jestem?
Gdyby zapytała i miałbym szczerze odpowiedzieć,
nie wiedziałbym jak.
Nie zadzwoniłam znów do ciebie?
Nie. Tym razem przyszedłem z własnej inicjatywy.
Spróbowałem za twoją radą zabrać Marię do specjalisty.
Nie poszło dobrze.
Zabrać? Wbrew jej woli?
Nie, zapytałem. A ona odmówiła,
co było nowym i nieprzyjemnym doświadczeniem w moim życiu.
Nie przywykłeś do odmowy.
To nie do końca prawda. Choćby ty, na przykład.
To nie tak było.
Sama również do kogoś chodzisz? Specjalisty od zdrowia psychicznego?
Obecnie nie, ale chodziłam.
I pomogło?
Jak to działa?
Mam usiąść?
Czy się położyć?
Na leżąco się rozluźnisz.
Jak się dziś czujesz?
- Takie buty. To chyba nie jest… - Nie.
Jak się dziś czujesz?
No dobrze.
Czuję się…
zagubiony.
Rozstrojony.
Niepewny. Sfrustrowany.
- To uczucie? - Jeśli tak uważasz.
Są tu jakieś zasady czy nie?
Są pewne zasady, ale głównie to przestrzeń do rozmowy,
która nie opuści tych ścian.
Jak modlitwa.
Ale ze specjalistą, któremu ufasz.
Skąd wiesz, że możesz mu zaufać?
Nie wiesz. Postanawiasz to zrobić.
Czyli to wiara.
Nie mogę już ufać Marii.
Kazałem ją śledzić, zamiast porozmawiać. Zapytać.
Nie wiem czemu.
Czego się boisz?
Nie boję się nikogo.
Ale…
Czego ty się boisz?
Że mnie dostrzegą… taką jaką naprawdę jestem.
Więc postanowiłaś pójść do telewizji.
To tylko część mnie.
Musiałbyś zobaczyć, jak ludzie zachowywali się po zajęciach.
Zawsze są podekscytowani przed i w trakcie,
ale po tym jej całym wyznaniu na antenie
ustawiali się w kolejce, żeby ją dotknąć, jakby była Jezusem.
Przytulali ją, płakali i mówili, jak wiele dla nich znaczy.
Więc to oczywiste, że napisze teraz książkę.
Książkę? Ona pisze książkę?
Tak.
Każdy może wydać coś własnym sumptem.
Super, cieszę się.
Nie, jakiś wydawca zaoferował jej zaliczkę.
Lokalny?
Z Nowego Jorku.
Ona…
Idzie do telewizji, opowiada o swoich problemach
i jeszcze teraz napisze książkę?
Na to wychodzi.
Skończyłeś już tam?
Bo ja jeszcze nie.
Ja chcę napisać książkę.
Voilà.
Wygląda wspaniale.
Okoń morski, pieczone młode ziemniaki i nie przeraź się…
brukselka.
No wiem, nikt jej nie lubi, bo zawsze ją rozgotowują.
Nie traktują jej z należytym szacunkiem.
Nie wiem jak ty, ale ja jestem napalona jak królik.
Jeśli dalej będzie mówił o brukselce,
z tej podniety osunę się z krzesła.
Wybacz, za dużo gadam!
Jedzenie to mój konik.
Nie, to naprawdę urocze.
Jesteś takim pasjonatem warzyw.
Proszę, mów dalej.
Sekret tkwi w tym, żeby je blanszować
odpowiednio krótko,
aby wydobyć ich smak. To jak okno…
Okno? Na co? Nudę?
Nie to cię pociąga, nie tego pragniesz.
Chcesz być w tamtym pokoju i grzeszyć z panem Mormonem.
A nie rozmawiać o wolnowarach z panem Pomidorem.
Dobrze, wystarczy.
Przepraszam. Wystarczy wyjaśnień.
- Bierzmy się do jedzenia. - Jasne.
- Pyszne, dziękuję. - Cieszę się. Jakby co, tu masz sól.
Oszczędnie solę.
Kogo obchodzi sól?
Idealnie doprawione.
Przy okazji muszę ci wyznać,
że głupio się czuję z tym, że tak naciskałem w sprawie Mai.
Masz już dość na głowie.
Nie potrafi mówić wprost, tylko zawsze na okrętkę?
Przecież to nic takiego.
Zasługujesz na kogoś lepszego. Dużo lepszego.
Przy najbliższej okazji pogadam z Dannym.
- Na pewno? - Ile razy ma powtarzać?
- Zmężniej trochę, tchórzliwa cipo! - Przestań! Błagam.
Przepraszam.
- To jeden z tych dni… - Nie musisz się tłumaczyć.
…chcę się nacieszyć tym.
Jedzmy.
Ryba jest…
- Może jednak dosolę. - Chodzi o to…
Długi dzień w biurze?
Tak, praca się przeciągnęła.
Gdzieś na pewno wyrabiałeś nadgodziny.
Jezus Maria, Deb.
Spokojnie. Masz kogoś. Cieszę się twoim szczęściem.
Tylko chciałabym poznać tę kobietę i jej dwoje dzieci.
No wiesz, tak ją wychwalałeś…
To Fidelia, dobra? Asystentka Sheili.
- Nie! - Zadowolona? Jezu!
I zanim coś powiesz… Zanim piśniesz cholerne słówko,
to tak, ma niewiele ponad 20 lat, ale jest dojrzała i intuicyjna.
Sheila wpadnie w szał.
Od kiedy to dbasz o zdanie Sheili?
Nazywałaś ją krętaczką.
Dziesięć lat temu. Teraz się jej boję. Ty też powinieneś.
Występuje w telewizji, jest naprawdę kimś.
- Dobrze o tym wiem. - O Boże.
Wciąż ją kochasz, kretynie.
Chcesz ją odzyskać i dlatego krążysz wokół jak sęp.
Przywitam się z córką.
- Cudownie. - To był ciężki dzień.
Danny, najpierw się umyj.
Myślałam, że będziesz w pracy.
Mógłbym, ale nie jestem.
Widziałam dziś w sklepie twoją współpracowniczkę.
Myślała, że jest dyskretna.
Ale dorastałam w Juárez. Wiem, kiedy jestem śledzona.
Powiesz mi, o co mnie podejrzewasz?
Czuję, jakbym…
już cię nie znał.
I zlecenie tej bałwance czajenia się wśród warzyw
w jaki sposób ci pomaga?
Nie pomaga.
Nie żebym ci nie ufał.
Tylko zaczyna mi brakować pomysłów, jak to wszystko utrzymać w kupie.
Nie powinieneś…
mi ufać.
Kiedy planowaliśmy kolejne dziecko…
Staraliśmy się o kolejne dziecko,
poszłam do specjalisty spoza naszej społeczności,
do lekarza akademickiego.
Powiedział, że mam wystarczająco dużo jajeczek.
Więcej niż trzeba.
Co oznaczało, że problem leżał po twojej stronie.
Zaproponowali rozwiązanie, na które nigdy byś się nie zgodził.
Myślałam, że ja również.
Ale wkrótce leżałam już na fotelu,
a oni wstrzyknęli mi spermę kogoś innego.
I właśnie w ten sposób zostaliśmy obdarowani Grace.
Naszą córką.
W ten sposób zrobiłam wszystko, co musiałam, żeby,
jak to ująłeś, „utrzymać to w kupie”.
Pozwolę ci się przebrać w strój domowy
i odgrzeję ci pieczeń.
- Hej. - Cześć.
- Wejdziesz? - Jasne.
- Super. Jak w pracy? - Chciałam zapytać…
Przepraszam, mów.
Spotykam się z kimś.
Ma na imię Carlos i on… my…
uważamy, że może już czas, żeby poznał Mayę.
Jasne, tak.
No wiesz, super.
To naturalna kolej rzeczy w takich sprawach.
Byłoby dziwnie, gdybyś kogoś miała, a on nie poznałby Mai.
Prowadziłabyś podwójne życie.
- A to nie w twoim stylu. - Wyhamuj, Danny.
Tak się umawialiśmy…
Ja też kogoś mam.
Tak, jest świetna.
Nie spieszymy się,
ale kusi mnie, żeby podkręcić tempo.
Jak ją poznałeś?
W pracy.
- Maya już ją poznała czy… - Ciężko stwierdzić.
- Co? Jak to? - Mamuś! Podoba ci się mój strój?
O matko.
- Co tu się stało? - To nie ja.
- Widziała to w telewizji. - Tak.
Puszczamy jej tylko programy dla dzieci, prawda?
- Tak. - I tylko je ogląda.
- Cześć. - Hej, Deb.
Nie ma za co, że opiekuję się obojgiem twoich dzieci.
Powiedziałeś jej?
Tak.
Ta cała sytuacja to w zasadzie wina twojej koleżanki.
No wiesz, Kelly Kilmartin.
To żadna moja koleżanka.
Występuje gościnnie w Alejce Alfabetowej.
Wyglądam tu jak gwiazdka country z wadą wzroku.
Za to twoja córka świetnie się bawi. Cycki to dobra zabawa.
Mayu, będziemy się już zbierać.
Oddasz tatusiowi piłki do tenisa?
Niech sobie je weźmie.
- Koniec zabawy, dziękuję. - Nie!
Dziękuję. Mogę to wziąć?
Nie czuję się zbyt dobrze.
Dzięki za wyrozumiałość.
Tak, dobrze. Spokojnej nocy.
Kolejny dzień i kolejne kłamstwo, którym karmisz swojego faceta.
Nie okłamuję go.
Nie czujesz się źle.
Czujesz się winna, bo tak dobrze było dziś zobaczyć pana Mormona.
Naprawdę żałuję, że cię wtedy nie zabiłam.
- Starałam się. - Nie mówisz poważnie.
To jaki jest plan? Spędzisz resztę życia sama?
Nie mam planu.
To jasne jak słońce.
Odpychasz od siebie wszystkich,
którzy okażą ci choć odrobinę miłości czy sympatii.
Masz rację.
Czemu w kółko tak robię?
Bo wolisz być sama, niż żeby ktoś cię zranił, rozczarował
lub, w zasadzie, zanudził na śmierć.
Rzeczywiście Carlos… mnie nudzi.
Tą swoją życzliwością.
Co jest ze mną nie tak?
Jesteś nadzwyczajna. A to wiąże się z samotnością.
Ale czułam się już lepiej.
Lepiej to synonim nudy, a ty nie chcesz być nudna.
Nie chcę też być chora i samotna.
Nie jesteś samotna. Masz mnie.
Brakuje mi Grety, prawdziwej przyjaciółki.
Nie doceniałaś jej ani nie słuchałaś.
Przyjaźń działa w dwie strony, spaślaku.
- Nie mów tak. - To nie bądź spaślakiem.
Ty stanowisz problem.
To ty utrudniasz mi bliskie relacje.
Ani przyjaciółka, ani kochanka.
Jesteś nieproszonym gościem, który nie chce sobie pójść!
Ile razy mam ci jeszcze powtarzać, żebyś mnie, kurwa, zostawiła w spokoju?
- Idź sobie! - Mamuś?
Myszko.
O matko.
Nie zauważyłam cię.
Z kim rozmawiałaś?
Z nikim. Z nikim nie rozmawiałam.
Wracaj do łóżka.
Te dwa? Dziękuję.
Spróbuje pan czegoś?
Z chęcią.
- Dobry. - Odmiana Cherokee Purple.
Jeden z naszych rodzimych gatunków. Mamy też Green Zebrę…
Wezmę pięć.
Pięć…
Kartonów.
Tych?
Wezmę cały…
Wezmę wszystko.
W porządku, zaraz przygotuję.
Kupuje pan dla restauracji? Bo nie kojarzę pana.
Nie, na użytek własny.
Wystarczy?
Tak.
Słyszałem o nich wiele dobrego,
więc postanowiłem sam sprawdzić, o co tyle krzyku.
Poproszę kogoś, żeby panu pomógł.
Nie trzeba.
Nie no, są dość ciężkie.
W związku się układa?
Słucham?
Bo my przechodzimy teraz trudny okres.
Przykro mi.
Myśli pan, że to prawda, co mówią? Że przeciwności tylko nas umocnią?
Jasne.
Czasem się zastanawiam, jak by to było być w związku, w którym jest ogień.
Ale potem sobie przypominam, że ogień gaśnie.
A ty musisz chcieć to ciągnąć dalej.
I nie tylko ty, ale druga strona też.
Poproszę, żeby ktoś panu… Pomożesz panu z kartonami?
- Jasne. - Proszę to przemyśleć.
Sheila nie potrafi tkwić w związkach, w których nie ma żaru.
Do widzenia.
Samochód stoi tam.
Czasami,
kiedy świat wydaje się zbyt duży, zbyt mroczny i zbyt straszny,
przypominam sobie jedną rzecz.
Że tuż za rogiem
może kryć się jakaś magia.
Gdzie ja jestem? I czemu schrupałabym marchewkę?
Kto z was jej powie?
Jak tu weszłaś?
Po prostu. Nikt mnie nie zatrzymał.
Nie masz tu wstępu.
Ona nie jest prawdziwa. Wiesz o tym?
- Co? - Ona nie jest prawdziwa.
Nie jesteś prawdziwa!
Nie jesteś prawdziwa! Jesteś fałszywa!
Wybaczcie. Nie wiem, co ona tu robi.
- Fałszywa! - Już wychodzi.
Fałszywa kłamczucha!
- Wychodzisz. - Fałszywa!
Wyjaśnisz mi, co tu się wyprawia?
Chciałabym, ale nie jestem pewna.
Nie jest prawdziwa.
Ma fałszywe imię, sztuczne włosy i wielkie, sztuczne, kupne cycki.
Nie dotykaj mnie! Jakim prawem mnie dotykasz?
Takim, że nie jesteś prawdziwa. Ja jestem.
I ty też, Greto.
I jesteś moją przyjaciółką!
Przepraszam. Chciałam ci powiedzieć, że przepraszam.
I że cię potrzebuję.
Chcę, żebyś do mnie wróciła.
Hej, idziemy.
Stać cię na więcej niż ona.
Stać cię na więcej niż ja.
- Nie powiedziałabym. - A ja tak.
Puść mnie.
Jesteś niemożliwa.
Hej! Greta!
Greta? Gretel? Gradel? Gradel.
Kto mi rozciągnie kręgosłup?
To nie ona wpadła na ten program dla dzieci.
Tylko ja. Ja to zrobiłam.
Czemu?
Chciałam pomóc jej, a zaszkodzić tobie.
Głównie to drugie.
Należało mi się.
Czeka mnie sporo pracy, by odzyskać twoje zaufanie.
I muszę ci tyle rzeczy wyjaśnić…
Musimy szczerze pogadać.
Ale możemy później? Bo teraz padam z głodu.
Jasne. Ja też.
Ja też jestem bardzo głodna.
Na co masz ochotę?
Hamburgery.
O tak! Chodźmy na pieprzone hamburgery.
KONIEC
Napisy: Daria Okoniewska