Na zajęciach jest komplet. Mamy listę oczekujących.
Nie przechwalam się.
- To nie przeze mnie. - Chyba jednak.
Albo trafiłam na coś, czego kobietom brakowało.
Przestrzeń bez luster i bagażu, który ze sobą niosą.
Kosztowały fortunę. Byłam przy ich montażu.
Ale masz rację. Warto. Nawet bardziej niż warto.
To co teraz?
Kobiety przychodzą do nas, aby uwolnić się od osądów.
Skupić się na umyśle, duszy, wnętrzu.
Trening ciała i duszy.
Trzeba to wykorzystać. Dobre.
O Boże, ten burger też.
Wspólne trenowanie w świętej, bezpiecznej przystani.
Dzielenie się pozytywną energią to czysta magia.
Czyli precz z reklamami, nagraniami i ciastkami.
Budujemy społeczność.
Więzi. Tego mi brakowało.
Odskocznia od życiowego bagna.
Od presji, dzieci, szefa, pracy.
Męża, dzieci.
Zapewnijmy opiekę nad dziećmi! Nie każda ma je z kim zostawić.
Kącik zabaw dla dzieci, kiedy mama wypaca wnerwienie.
Dorzućmy zajęcia z samoobrony.
Warsztaty z odżywiania, kursy medytacji.
Szkoła rodzenia!
- Nowe pokolenie klientek. - Ciężary. Kobiety wstydzą się na siłowni.
Tak dla mięśni!
- Joga dla mam z dziećmi. - Lesbijki.
Tak! Co?
Nie ma złych pomysłów.
Jasne.
Nazwa Body By Sheila już mi nie pasuje.
To nie moje studio, tylko nasze.
Ale cały...
A „body” – ciało – w ogóle nie jest na miejscu.
Ogranicza.
Czyli bez „body” i bez „Sheila”.
- Co zostało? - Wszystko.
To wykracza poza mnie i ciebie. Robimy to dla nas wszystkich.
Hej, a może „W grupie siła”?
O Boże, świetne!
Świetne. Pasuje.
Działamy razem, ponieważ...
W grupie siła.
- Potrzebujemy instruktorek. - Tak, zdecydowanie.
ZATRUDNIMY INSTRUKTORKI!
JESTEŚ WYSPORTOWANA? SKONTAKTUJ SIĘ Z SHEILĄ D. RUBIN
To trudne.
Zapewne trudniejsze dla mnie, niż dla ciebie.
Masz przed sobą całe życie.
Nie chcę cię hamować.
Nie mogę samolubnie prosić, żebyś poświęciła swoje marzenia...
tylko po to, żeby...
utknąć z samotnym ojcem, który wciąż próbuje posklejać swoje życie.
Zasługujesz na więcej.
No dobrze.
„Musiałeś” się ze mną zobaczyć.
Może musiałeś zobaczyć to.
- To dla ciebie. Nie cierpisz fatałaszków. - Tak, ja...
Posłuchaj...
- Kiedy wrócą Maya i Reggie? - Debbie. Ma na imię Debbie.
- Co za różnica? - Posłuchaj...
Nie możemy tego ciągnąć.
Nie mogę się z tobą spotykać.
To nie w porządku wobec ciebie.
Nie mogę cię hamować.
Twoich marzeń. I zasługujesz...
To przez Reggie?
Debbie, przed chwilą cię poprawiłem. Nie.
Czyli przez Sheilę.
No tak, częściowo.
Jej w ogóle na tobie nie zależy.
Nawet nie pamiętam, kiedy ostatnio
wspomniała twoje imię albo że w ogóle istniejesz.
Posłuchaj, naprawdę mi przykro.
Chciałbym, żeby sprawy wyglądały inaczej.
W porządku.
Masz rację, nie powinniśmy się spotykać.
- Nie jesteś zła? - Nie.
W ogóle?
Nie, w ogóle.
Mogłam za to wylecieć, a nie chcę stracić pracy.
Nie teraz, gdy w końcu do czegoś dochodzą.
Trenuję wieczorami, bo chcę zostać instruktorką.
Więc to dobrze. To właściwy krok.
Co znaczy, że „do czegoś dochodzą”?
- Co masz na myśli? - Nie mogę powiedzieć.
Mam nadzieję, że zostaniemy przyjaciółmi.
A masz jakichś?
Dobrze się bawiłam.
Do zobaczenia.
Była wściekła?
Czy była.
Krzyczała? Płakała? Wymiotowała?
To była raczej taka cicha rozpacz.
Postąpiłeś właściwie.
Wiem, ale...
- Dobra, widzimy się rano, łamaczu serc. - Dokąd się wybierasz?
Umówiłam się ze znajomym.
Kim? Larrym? Larrym z 14B?
Facet jest obłąkany. Wyprowadza królika na smyczy.
Jest dobrym słuchaczem, niezwykle szczodrym kochankiem...
- Nie. - ...i dobrze się razem bawimy.
Czyżby? Bawicie się? Wiecznie tylko zabawa i zabawa.
Żebyś wiedział.
Bo jesteśmy na ziemi dla zabawy, tak?
Do tego doprowadziły nasz gatunek miliony lat ewolucji?
Do pościgu za rozrywką?
A wiesz co? Możliwe.
Zabawa to bardzo niedoceniany życiowy cel.
Spróbuj, to nie gryzie.
Tylko nie z sekretarką byłej, bałwanie.
Pierdol się! Idź już!
Idź.
Hej, obudź się.
- Tatuś? - To ja.
Chcesz pojechać na naleśniki z czekoladą?
- Ja śpię. - Wiem.
Zjemy naleśniki w środku nocy.
Będzie fajnie.
Możesz pojechać w swojej piżamce.
Co ty na to? Chodź.
Pewnie zapytasz
Co sprawia, że się tak czuję?
Moja dziewczyna
Mówię o...
Szlag!
Tato!
- Nic ci nie jest? - Nic.
Chodź tu.
O Boże. Na pewno?
Na pewno nic ci nie jest?
Przepraszam.
Przepraszam cię, to moja wina.
Schrzaniłem.
Już dobrze.
Nic złego się nie stało.
Tylko się wystraszyliśmy. No i mieliśmy zapięte pasy.
Tak.
Masz rację.
Jesteś wspaniała, wiesz o tym?
- Wiem. - Pewnie, że wiesz.
Nic nie przebije tego uścisku.
Tak bardzo cię kocham.
Jesteś moją wyjątkową córeczką.
Zrobisz dla mnie coś bardzo ważnego?
Dobrze? Nie mów o tym mamusi.
Nie musi wiedzieć. To by ją zasmuciło. A nie chcemy, żeby była smutna.
Tak? No.
Właśnie. Dobrze.
Pierwszą filię chcemy otworzyć w Anaheim.
Żeby zweryfikować pomysł.
A potem z czasem otwierać kolejne punkty w południowej Kalifornii.
Jesteśmy przekonane, że to samo nabierze rozpędu.
Co sądzisz?
Myślę, że to świetny pomysł.
Ale zastanawiam się...
czy ona wyjdzie spod tego stołu?
Pomożesz mi zrobić ciasto na makaron?
To dobra zabawa.
Przepraszam. Zazwyczaj jest miła i rozmowna.
Mogłabyś już wyjść spod stołu? Nie bawimy się już w myszkę.
Carlos chciałby cię poznać, porozmawiać.
Nie szkodzi. Mam tylko nadzieję, że myszki lubią fettucine.
Wystarczy już.
- Wyjdź. Nigdy taka nie jest. - Nic się nie stało.
Nie, stało się.
Proszę, żebyś wyszła spod stołu.
- Natychmiast. - Spokojnie.
- Nie musisz od razu... - Poradzę sobie, dzięki.
Koniec zabawy w myszkę.
- Bawiłyśmy się cały dzień. - To ja zacznę...
Liczę do trzech.
Raz, dwa, trzy.
Masz szlaban na telewizję i krakersy.
- Jak to jest myszką? - Nie odzywa się.
Milczy, odkąd ją przywiozłeś.
I chowa się pod meblami,
a je tylko ser, rękami.
Myszka na całego.
Pytałaś ją o to?
Tak, ale nie odpowiada, bo...
jest myszką.
Wiesz, skąd to się mogło wziąć?
Nie, u mnie mówiła i bawiła się normalnie.
Może widziała to w bajce?
Może.
Nie chodzi tylko o ćwiczenia. Chcemy oferować dużo więcej.
- Samoobrona, medytacja, Lamaze. - Terapeutyczna przystań.
Nie rozumiem. Jak to nie chodzi o ćwiczenia?
Ogólnie chodzi o ćwiczenia, ale staramy się...
Ale mówiłaś, że nie chodzi, więc...
Ktoś jeszcze się w tym pogubił?
Ja.
Zaczyna się od ćwiczeń.
Są początkiem.
Katalizatorem zmiany, rozwoju, siły.
W grupie siła. Właśnie to budujemy.
Razem.
Siłę i sprawczość.
Własność.
Franczyza – to nasz cel.
Kobiety zakładają studia i uczą naszej metody w całym kraju.
I na świecie.
Budują mięśnie i dobrobyt. To jest naprawdę coś. To jest...
Mrzonka. A nawet wariactwo.
Tak, nie ma co szarżować i wybiegać do przodu.
Ale pełne grupy, listy oczekujących.
Ludzie tego chcą.
A jeśli nie my, to ktoś inny to zrobi.
- A tego nie chcemy. - W życiu.
- Kobiety na to czekały. - Potrzebowały tego.
- Całe życie. - Uświadommy im to!
- To jest ryzykowne. - Bardzo.
Ale odważnym szczęście sprzyja. Możemy! I to zrobimy.
Ale nie mogę poprosić Erniego o więcej pieniędzy.
Znaczy mogę, ale nie chcę.
Musimy poradzić sobie same.
Tak. W pełni się z tobą zgadzam.
Musimy same zdobyć pieniądze. Wziąć pożyczkę dla firm.
Dadzą nam?
Jestem pewna.
Nasz model biznesowy działa.
Jak pan widzi w raporcie,
od początku działalności nasze zyski rosną wykładniczo.
Nie widzę tego.
Kobiety są zestresowane.
Pracują zawodowo, ale wciąż oczekuje się, że będą zajmować się domem.
Potrzebują miejsca, w którym odpoczną, odprężą się, naładują baterie.
To jest to miejsce.
Nie chodzi o wciśnięcie się w dżinsy.
Chodzi o zdrowie i dobrostan. Siłę i stabilność.
Fitness nie jest modą.
Staje się sposobem życia.
A nasza firma stara się zbić kapitał na...
Czy pan... Przepraszam bardzo?
Dobra, to co teraz? Prostytucja? Napad na galerię sztuki?
Zdobędziemy je.
Gdybyśmy pogadały z kobietą, dostałybyśmy pożyczkę.
Ale w banku kobieta może co najwyższej nalewać kawę i spieniężać czeki.
Sheila?
Dokąd jedziesz?
DLA BOŻEJ MIŁOŚCI
„Jeśli wierzysz w Chrystusa,
najcięższe i najlżejsze chwile mogą być błogosławieństwem”.
Dziękuję.
„Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy”.
„Dopóki stale poświęcasz Panu hojną część swojego czasu,
dopóty On będzie go pomnażał”.
Lewą ręką wydajesz chili, a prawą Pana.
Możemy porozmawiać? To ważne.
Jak widzisz, jestem zajęta.
Odżywianie. Zdrowie. Społeczność.
Właśnie o tym chcę pomówić.
Czego chcesz?
Chodzi o studio, chcemy się rozwinąć. Aby pomagać kobietom. Dodawać im skrzydeł.
Wiem, że nie jest ci łatwo, Mario.
Nie jest mi łatwo?
- Skąd ty możesz... - Przeze mnie, przynajmniej częściowo.
Ale potrzebujesz... Zasługujesz na społeczność,
która zrewanżuje się takim samym wsparciem.
Zamiast być przedmiotem modlitw,
mogłabyś pójść gdzieś, gdzie możesz przejąć kontrolę.
Gdzie jesteś dostrzegana.
Gdzie nie jesteś lekceważona ani traktowana jak...
Mam przyjść na twój aerobik?
Właśnie o to chodzi: to więcej niż aerobik.
To poczucie sprawczości. To terapia.
Chcę, aby wszystkie kobiety –
kobiety takie jak ty – miały dostęp do takich miejsc.
Proszę, to nasz biznesplan.
- Wszystko jest opisane... - Czemu mi to dajesz?
Ponieważ wiem, że wierzysz w moc przemiany.
I odkupienia.
I wiem, że jeśli się temu przyjrzysz, doskonale zrozumiesz...
- Mam to dać Johnowi. - ...potencjał...
To niesamowita okazja.
Można sporo zarobić i pomóc wielu kobietom.
Gdyby usłyszał o tym od ciebie,
- gdybyś mnie wsparła w niesieniu pomocy... - Sheila, muszę już wracać.
Z początku to było urocze, ale teraz nie chce wyjść z szafy.
Tej myszce trzeba ukręcić łeb.
Jezu, Debbie.
Wybacz, Banany. Wiesz, że kocham ją na zabój.
Ale trochę się martwię.
Od tego sera będzie miała problemy żołądkowe.
Wiem, co mówię.
To moja wina.
Nietolerancję laktozy mamy w genach.
Nie chodzi mi o ser, Debbie.
Tamtej nocy my... Maya i ja...
mieliśmy wypadek samochodowy.
O Boże, co się stało?
Mai nic się nie stało, ale bardzo się wystraszyła.
A ja byłem pod wpływem.
Byłem pijany
i chciałem ją zabrać na naleśniki.
Dla zabawy.
Spieprzyłem, Deb.
Nienawidzę się za to.
Poprosiłem, żeby nikomu nie mówiła, aby Sheila się nie dowiedziała.
To dlatego siedzi cicho jak myszka.
Spierdoliłem sprawę.
Już dobrze, chodź do mnie.
Błądzić rzecz ludzka.
Wiem, ale to nie był zwykły błąd.
Miałem doła, byłem samotny.
A ty sobie wyszłaś.
Ani mi się waż.
Danielu Nathanie Rubinie,
nie ma mowy, żebyś zrzucił winę na mnie.
Ja cię wcale nie obwiniam.
Ja tylko mówię, że gdybyś nie wyszła,
to może nic by się nie stało.
Dobra, pora się pożegnać.
- Co? Debbie, no weź. - Nie.
Bardziej szkodzę, niż pomagam.
Nie o to mi chodziło.
Dorosłe rodzeństwo nie powinno mieszkać razem.
To cofanie się w rozwoju.
A ten twój wyskok tylko to potwierdza.
Przy mnie wychodzi z ciebie jakiś durny nastolatek.
To nie w porządku.
Wobec tej słodkiej dziewczynki!
Nie wyjeżdżaj. Nie mogę zostać sam.
Ty nie chcesz zostać sam.
Ale poradzisz sobie, bo będziesz musiał.
Nie martw się poczciwą Deb. Spadam na cztery łapy.
- Nie martwię się. - Mam nagraną robotę.
Na razie mam się wykazać,
ale jeśli dołączę na wczesnym etapie,
to mogę zbić prawdziwą fortunę.
Larry mnie polecił.
Możemy to uczcić?
- Odrobinę? - Nie.
- Ociupinę? - Nie.
Jestem podekscytowana.
Pójdę pod prysznic.
Może zauważyłaś, że zostawiłem tu parę rzeczy.
Halo? Jest tam kto?
Tak, przepraszam. Jestem rozkojarzona. Zestresowana.
Mamy problemy z uzyskaniem pożyczki,
a chciałybyśmy to załatwić przed końcem roku.
Nasze finanse nie są...
- Sheila, proszę cię... - ...idealne...
- No co? - Żyjesz tylko pracą.
Nie próbuj mi wytykać ambicji.
Chcę cię lepiej poznać, a ty mówisz tylko o pracy.
To seksistowskie.
Jakim cudem...
Nie jestem seksistą.
Każdy seksista tak mówi.
I każdy inspektor kredytowy.
A tak się składa, że ambicja mnie pociąga.
Świadomość swoich pragnień i spełnianie ich jest seksowne.
Dla niektórych.
Dla mnie.
Chodzi o niego?
Wysoki, biały, z kijem w tyłku. Gadał, jakbyś do niego należała.
O to chodzi?
Miałam z nim romans.
Miał żonę, a ja męża.
Ale nie mogłam się mu oprzeć, bo on pragnął.
Pragnął być na szczycie, pragnął mnie
i to mnie tak podniecało, że rzuciłam na szalę wszystko.
Tak działa ambicja.
Czyni cię pociągającym.
Powinieneś spróbować.
Pójdę już.
- Przepraszam... - Już mnie tu nie ma.
Sheila Rubin mnie odwiedziła.
Co zrobiła?
Aby opowiedzieć mi o okazji biznesowej.
Co?
Co to jest?
Chciała, żebym to poparła.
Jej działalność może pomóc kobietom.
Takim jak ja.
Ponieważ wie, że nie jest mi łatwo.
Skąd o tym wie?
Nic jej nie...
Nadal was coś łączy.
I nigdy nie przestanie.
Już czas.
Na co?
Przemodliłeś to?
Zostało mi to objawione.
Nam obojgu.
Wszystko się tak pogmatwało.
Ja to pogmatwałem.
To moja wina.
Te wszystkie rzeczy,
całe to zamieszanie...
Kupiliśmy tę ziemię, by mieć swój raj.
Tak, w przyszłości.
Nie teraz.
Czemu nie?
Da się tam w ogóle zamieszkać?
Z początku będzie dość prosto, ale ciężka praca nas oczyści.
Zjednoczy.
Zostawimy to za sobą.
Wszystkie wydarzenia.
Tylko ty, ja i dzieci.
Nic więcej.
Zacznijmy od nowa.
Halo?
Cześć.
Mówi John Breem.
Cześć.
- Rozmawiałeś z Marią? - Tak.
To dobrze. Co o tym myślisz?
Wyjeżdżamy.
Z Marią.
I dziećmi, oczywiście.
Mamy ziemię w Meksyku.
Przeprowadzamy się tam.
Zaraz, co...
Na stałe.
Przenosisz się do Meksyku?
Tak. Jutro rano.
Żartujesz sobie?
Dzwonię, żeby zapytać, co mam zrobić z...
Poczekaj, powoli.
Wyjeżdżasz?
Tak.
Na dobre?
Tak.
Nie. Nie przez telefon. Nie możesz tak przez telefon. Proszę.
- Jeśli to naprawdę pożegnanie... - Sheila.
Naprawdę.
Spotkajmy się.
Proszę.
Popełniłem błąd.
Okropny błąd i bardzo tego żałuję.
Możemy wejść do środka.
Wolę zostać tutaj.
Czyli to koniec?
Nigdy cię już nie zobaczę?
Przepraszam.
- Przepraszam. - Nie.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Czekaj.
W twoim studiu właśnie zapaliło się światło.
Co?
Ktoś się włamał.
O Boże.
Zostań z tyłu. Mogą mieć broń.
- O cholera! - O Boże!
Przepraszam.
Cześć, John. Sheila.
Napisy: Daria Okoniewska