Tu jesteś!
Cieszysz się na występ? Nie stresuj się, pójdzie ci świetnie.
Jesteś idealną Statuą Wolności. Jesteśmy z ciebie bardzo dumni.
A po przedstawieniu
musimy porozmawiać o czymś bardzo ważnym.
Nadchodzą duże zmiany.
Same dobre.
Halo?
Carlos?
Nie, wybacz. To tylko ja.
Co ty tu robisz? Mieliśmy się spotkać w szkole.
A ty miałaś spakować jej kostium.
Jest toga i korona, ale nie ma znicza.
- Co? - Mamuś?
Cześć, myszko. Cieszysz się na występ?
Nie.
Nie stresuj się, pójdzie ci świetnie. Jesteś idealną Statuą Wolności.
Nie bez znicza.
Chryste, co się dzieje pod tą kanapą.
Kiedy ostatni raz...
Mayu, poszukaj w swoim pokoju.
Nie znajdzie go tam,
bo spakowałam cały kostium i zabrała go do ciebie.
Wystarczyło go nie zgubić.
Cholera, nie mamy czasu.
- Co za bałagan. - Zegar tyka.
Jedną marynarkę już przepociłem. Drugą też mam?
Przestań pierdolić wszystko, za co się chwycisz.
I wszystkich, włącznie z moją asystentką.
Próbuję pomóc Mai, a ty odwracasz kota ogonem.
Przepraszam bardzo, a ten twój wianuszek kochanków...
Znalazłam!
Mój zestaw zwierzątek.
Myśleliśmy, że znalazłaś znicz.
Nie, tu go nie ma.
Tego nie wiemy. Jeszcze.
Dostanę jeść?
Nie mamy teraz czasu na jedzenie.
Jestem głodna.
Dobrze, zrobię ci coś na szybko.
Na co masz ochotę?
Mamusia nie trzyma w domu nic pysznego, więc z tą ochotą bym nie przesadzał.
Tatuś zrobi ci jedzenie.
Dobrze, skarbie?
To spora zmiana, jasne.
Ale życie na tym polega: na zmianach i wyzwaniach...
Nie. Jakim cudem?
Nikt go nie widział. W ogóle go tu nie ma.
Nie jest skończony. Nie zdążysz tego naprawić.
Mleko się rozlało.
Zakończ to.
Mam pomysł.
Może wystąpisz bez znicza?
Będziesz udawać, że go trzymasz. Jak mim.
Na tym polega gra aktorska.
Nie pieprz jej głupot.
Mógłbyś nie przeklinać przy Mai?
Jasne, bo nic gorszego jej nie spotkało.
Możemy porozmawiać?
Czego?
Nie życzę sobie tych pasywno-agresywnych wycieczek...
Mam prawo dbać o dobrostan Mai.
Kompletnie ci się już pomieszało.
Nie pozwolę dłużej sobie ubliżać. Nie po tylu poświęceniach.
A czego to sobie odmówiłeś?
Z chęcią przejrzę szczegółową listę twoich poświęceń dla rodziny.
- To ci ją zrobię! - Tatusiu!
- Masz długopis? - Nie drzyj się! Straszysz ją!
Ja? Ja ją straszę?
- Tak, ty! - Mamo!
Mam dość bycia obwinianym za każdą pieprzoną rzecz,
która dotyka tę rodzinę lub świat.
Może i zgubiłem jakiś znicz raz czy dwa, ale nie jestem złym człowiekiem!
- To jakiś... - Dorośli!
Natychmiast wyciągnij to z buzi.
To nie jest śmieszne. Wypluj to.
Wypluj to.
- Wypluj. - Już połknęłam.
Mówię poważnie, Mayu. Masz to w tej chwili wypluć.
- Przestań! Straszysz ją. - A ona mnie!
Jedziemy do szpitala.
Nie chcę do szpitala!
Nie masz nic do gadania. To ci może zrobić krzywdę.
Panikujesz.
Jasne, że panikuję! Mam powód! Ty też powinnaś!
Weź głęboki oddech.
Kiedy moja córka umiera od toksycznej plastikowej świni?
Wiesz co, skarbie?
Poczekaj tutaj. Muszę porozmawiać z tatą.
Chodź.
Boże! Zaraz wyrwiesz mi rękę!
- Chryste. - Weź się w garść.
Nawet nie wiemy, z czego jest ta świnia.
Może zawierać ołów, rtęć albo bar!
Nie wiemy tego.
Chcę dla niej innej śmierci.
Kiedy przekroczy 90 lat. W otoczeniu rodziny i przyjaciół.
A nie w wieku sześciu lat wśród toksycznych zabawek.
- Więc się boję, dobra? - Dobrze, rozumiem.
To poważna sprawa i tak ją traktujesz.
Trzeba to z niej wyciągnąć.
Chcemy tego samego.
- Weźmy głęboki oddech, dobrze? - Co?
Wdech nosem, wydech...
ustami. Wdech.
Przytrzymaj.
Mamy tę encyklopedię, którą wmusił mi twój ojciec?
Tak.
Kontrola co pięć minut. Jak twój brzuszek, Mayu?
Tak samo, dobrze.
Powiesz nam, jeśli coś się zmieni?
Dobra, co tam jest o barze? „Spożycie może prowadzić do
niewydolności narządów i problemów rozwojowych”.
Nie wiemy, czy zawierała bar.
Ryzyko dla dzieci jest większe, bo mają szybszy metabolizm,
a bar może spontanicznie wybuchnąć. Cudo.
Nienawidzę tego kraju. Wszystkich innych też.
Odniesiesz to do pokoju Mai?
Jeśli sobie przypomnimy, gdzie kupiliśmy tę zabawkę,
dowiemy się, co to za marka, przeczytamy opis na pudełku
i wtedy będziemy mogli mniej się bać.
To był prezent.
Raczej nie kupiłabym jej zabawkowej trzody.
Babcia Lolli!
Babcia Lolli kupiła mi to na urodziny.
Jesteś pewna, kochanie?
Powiedziała, że mama nigdy by mi tego nie kupiła.
To bardzo podobne do babci Lolli.
Bardzo dobrze. Spisałaś się.
Zadzwonię, mnie jest łatwiej.
Nie trzeba.
Tato, chodź!
Tak, jest z nami.
Rozmawiają o tobie.
Bo nadal jest jej ojcem i...
Nie wiem, czy mąci jej to w głowie...
Odpuśćmy to.
Po prostu przypomnij sobie, gdzie kupiłaś ten zestaw, bo...
bo Maya go uwielbia
i chciałabym kupić taki sam jej koleżance na urodziny.
Której? Jenny S.? Jenny G.?
Nie przerywaj mamie, gdy okłamuje babcię.
Jak brzuszek?
Zaczyna mi się chcieć kupę.
Idziemy to łazienki. Więcej nie muszę wiedzieć, wskakuj.
Nie rozumiem, czemu to...
Zaraz, o co ci chodzi?
Proszę cię, mamo, zostań na linii.
To dziesięć dolarów.
Mnóstwo pieniędzy.
Są twoje, jeśli się załatwisz.
Będą tu na ciebie czekały, dobrze?
Jakieś wieści od Cruelli?
Nawet sporo. Znalazła czek, którym zapłaciła.
- Imponujące. - Zadzwoniła do Clemson's Toys,
- który jest zamknięty. - Mniej imponujące.
Ale zna pana Clemsona z klubu,
więc zadzwoniła do niego.
Porozmawiała z nim osobiście.
To zestaw Keystone Collectibles.
Babcia Lolli się wykazała.
- Wybacz. - Coś ty.
- Świetnie. - Nie szkodzi.
Co robisz?
Zadzwonię do bibliotekarek, więc życz mi powodzenia.
- Jest 21.00. - One tam są.
Całą noc.
Jak ci idzie?
Kiedy córka w końcu zejdzie z kibelka, przyjdziemy do was całą rodziną.
Zasypiemy słodkościami wszystkie panie w bibliotece.
Dobrze, Joyce. Dziękuję.
O Boże. Nieważne, co mówią. Biblioteki nic, kurwa, nie przebije.
Dobre wieści?
Świetne. Wyszukały zestaw.
Sprawdziły caluteńki skład. Żadnych toksyn.
- Żadnego baru? - Żadnego baru!
I właśnie tak
na nowo pokochałem ten kraj.
- O rany. - Boże.
Nie wiem, czemu cię pocałowałem.
Chyba na chwilę zapomniałem, jak wygląda moje życie.
Nic się nie stało.
Po prostu się cieszę, że to rozgryźliśmy.
- Wspólnie. - Tak.
Chcę to podkreślić.
Tak, ja też.
Bo wiesz...
- Przejmiesz wartę? - Jasne.
Wypatruj kupy.
Ja będę się zbierał do domu.
Zadzwoń po wszystkim.
Jasne, to ma sens.
Ja i tak nie zasnę, więc możesz iść.
- Odpocznij. - Tak.
Bez taty nie zrobię kupy.
To kochane, ale...
Albo wszyscy razem zjemy pizzę, albo nie zrobię kupy.
Wejdź do środka, nie musisz tam stać.
- Osiem pięćdziesiąt. - Aż tyle?
Mam nadzieję, że coś wam z tego skapuje.
O cholera. Nie.
Myślałem, że mam przy sobie gotówkę.
Nikt w domu nie ma 8,50?
Cicho bądź. Przepraszam. Ktoś ma 8,50.
Moja była żona tu mieszka.
I pieniędzy jej nie brakuje.
Ja jestem po prostu Dannym.
Czego chciałbym uniknąć, to proszenia byłej żony
na oczach córki, która również tu jest,
o 8,50, żeby zapłacić za pizzę.
Pomożesz mi? Uratujesz tyłek?
Znasz luksusową francuską markę Hermès?
Nie mogę, należy do mojej mamy.
Nie, do żony.
Byłej żony. Jezu.
Szlag! To był długi dzień.
Co jest grane?
Palisz? Mam trawę. Mogę zapłacić tra...
Proszę ją wziąć.
- Naprawdę? - Tak.
O Boże. Trent, dziękuję ci. Uratowałeś mnie.
- Puść pan albo ją zabiorę. - Jasne.
Masz rację.
O Boże.
Nie wiem, czy to pana obchodzi, ale to leżało przed domem.
A może było schowane w krzakach.
Ktoś mógł to rozjechać. Możliwe, że ja.
NA SPRZEDAŻ
Tania pizza.
Będę cierpiał, ale zniosę to z godnością.
Jak w Scoots.
- Jak możesz? - Co to Scoots?
- Restauracja na Catalinie... - Pogwałcenie praw człowieka.
...która jest wyspą.
Pojechaliśmy tam z mamą na nasz miesiąc miodowy.
Miesiąc miodowy to wakacje, na które jedziesz po ślubie.
- Wiem, co to jest. - Dobrze.
No więc pewnego popołudnia wynajęliśmy żaglówkę,
żeby podziwiać zachód słońca, popijać szampana i...
- Się całować? - Właśnie.
Ale wcześniej zjedliśmy obiad w tej restauracji, Scoots.
I plany się posypały.
Ale nie od razu.
Wypłynęliśmy żaglówką. To był naprawdę piękny dzień.
Tak. Różowe niebo, idealna pogoda.
I wtedy przyszła kupa.
Mieli tam ubikację?
Powiedzmy, że na początku wycieczki była tam ubikacja, ale pod koniec...
Tata zepsuł ubikację.
Telewizor w łazience. Amerykański sen.
Pewnie Reagan robi teraz to samo.
Napijesz się czegoś? Wino, piwo?
Nie, dziękuję.
Nie no, jasne, że się napiję.
Nie wiem, czemu odmówiłem.
Jakie wino teraz pijasz?
Nie chcę teraz zaczynać tego tematu.
- Padam z nóg i... - Okej.
Zamierzałaś mi powiedzieć czy czekałaś, aż sam się dowiem?
Oczywiście, że zamierzałam. Musimy przemyśleć logistykę.
Sądziłaś, że to po mnie spłynie?
Nie, ale twoje uczucia już nie są...
moim problemem.
Z jego powodu?
Zamieszkasz z chłopakiem?
To nie twoja sprawa.
Zerwaliśmy.
Kupiłam dom przy plaży.
Ale nie...
Ten nasz wymarzony?
W LA. W Santa Monice.
Nie cierpisz Los Angeles.
Dlatego zamieszkaliśmy w San Diego.
Zaczynam od nowa. Czysta karta.
Jasne. Sponsorowana przez Johna Breema.
Sponsorowana przeze mnie. Pieprz się.
Żegnaliśmy się tamtej nocy.
Nie żebym musiała ci się tłumaczyć.
Sam spałeś z moją asystentką.
Jak to się żegnaliście?
Wybrał z rodziną życie fundamentalisty.
I jak sobie z tym radzisz?
Serio cię to ochodzi?
Tak. Zawsze.
Jestem zła i zazdrosna.
Ja też.
Nie o nią. Jemu zazdroszczę.
Ma opokę, do której może wrócić.
Kusząca wizja.
Chyba wychodzi!
Ktoś chce coś powiedzieć?
Wiesz co? Może ty czyń honory. Zasłużyłaś.
Kocham cię na kilometry i tony
Z miłością będziesz przytulony
Kocham cię, córeczko.
Kocham cię, Mayu. Nie zmieniaj się.
Kocham cię, mamo.
I wybaczam ci, tato.
Jechałeś tak strasznie niechcący. Dobranoc.
Dobrze, że nie zdecydowaliśmy się na psa.
No, tu się zgodzę.
O jedną rzecz za dużo do utrzymania przy życiu.
Czyli dlatego była myszką.
Tak. Czuję się paskudnie.
A co to zmieni?
Nic.
Mattaes Healy - rozmawiałaś o nim z Mayą?
- Aż tak bardzo chcesz zmienić temat? - Jak widać.
Nie. Boże, nie. Dlaczego miałabym?
Bo jest częścią twojej historii.
Na wykłady ze stoicyzmu chodziłem z czystej złośliwości.
Raczej go to obeszło.
Byłem taki wściekły, że ci się oświadczył, a ty go przyjęłaś.
I na tym się skończyło.
A ty też wtedy kogoś miałeś.
Ellen z Fresno.
Rówieśniczkę, a nie dziekana.
- Ale chciałem tylko ciebie. - Przestań.
Ty tak nie robisz?
Nie wspominasz, jak to kiedyś było?
Staram się nie. Patrzę do przodu.
W tym rzecz. Dlatego potrzebuję nowego początku...
Starasz się nie, czyli czasami...
- Nie rozpamiętuję naszego... - Romansu.
Tym to właśnie było. Od tego się zaczęło.
Potajemny romans.
Wiem i nie myślę o tym.
Nie wierzę ci.
Nie widziałem cię szczęśliwszej niż wtedy.
Byliśmy dziećmi, a dzieci bawią się w udawanie.
Byliśmy zakochani i się kochaliśmy.
I mieliśmy po 20 lat. Żadne tam dzieci.
- To nie było prawdziwe życie. - Podobało ci się.
Nie mów mi, co lubię.
Nie masz pojęcia, co lubię. Teraz jest inaczej.
- Mam pracę. - Wtedy.
Poza tym przez całe życie ukrywałam prawdziwe uczucia.
Jestem w tym wybitna. Zawsze byłam.
Nie rób tego.
Nie deprecjonuj naszej małej bańki.
Znałem cię wtedy na wylot.
I to było wyjątkowe.
Nas już nie ma.
Zdaję sobie sprawę, wierz mi.
Mówię tylko o byciu wdzięcznym.
Breem też jest pewnie wdzięczny za waszą małą bańkę.
Dążysz do kłótni?
Nie. Po prostu...
Przyznaj, że to było prawdziwe i dobre.
Dobrze. Wtedy było dobrze.
Może tylko w bańkach jest mi dobrze.
To próbujesz powiedzieć?
Nie, nie sądzę.
Pójdę już.
- Dość wypiłeś, by prowadzić? - Zabawne.
Zasiedziałem się.
Nie. Wręcz przeciwnie. W końcu zacząłeś mówić z sensem.
Romans to wszystko, na co mogę liczyć.
Odseparowany, gorący, ale wstydliwy, tymczasowy, skazany na porażkę.
Bo w pełni potrafię oddać się tylko pracy.
Więc powinnam mieszkać w LA, gdzie wszyscy są równie okropni.
Nie mów tak.
Jestem okropna. Jestem obrzydliwa.
Pokażę ci.
Chodź ze mną.
Pokażę ci.
Carlos to dobry człowiek, przynajmniej tak mówiłaś.
Wybrałaś go, a to coś znaczy.
On jest, ale ja nie.
To ja, Dama Wolności, która łże jak pies.
- Zagadka rozwiązana. - Tak.
Zapomniałam ją dokończyć i zapomniałam ją spakować,
więc ją ukryłam.
- Dobrzy ludzie nie robią tego córkom. - Dobrzy ludzie nie istnieją.
To mit. Wszyscy głównie są okropni.
Udowodnię ci to. Spójrz.
- Wszedłem tu... - Myszkowałeś tutaj?
Myszkowałem w twojej sypialni
i wiele dla mnie znaczy fakt, że to zatrzymałaś,
że jesteś z tym związana, mimo że to od mojej matki,
której słusznie nawet nie lubiłaś.
Ale to zabrałem. Wsunąłem do kieszeni.
Okropny ja.
To nie od twojej matki.
To od mojej kuzynki, kiedy byłam jej druhną.
Nie. Dała ci to moja matka, kiedy byłaś panną młodą na naszym ślubie.
Nie pamiętam tego, ponieważ jestem okropną osobą.
- Nie jesteś. - Cholera jasna!
Przestań utrzymywać, że mnie znasz, bo tak nie jest, dobrze?
- Nikt mnie nie zna. - Kurwa mać!
Cholera jasna!
Pościelę ci na kanapie.
Będzie po tobie widać, jeśli się nie wyśpisz.
Nie chcesz, żeby przyszedł.
Nie chcesz.
Nie.
To koniec. Idź spać.
- Hej. - Tak?
Powinnam wrócić do siebie ze względu na Mayę.
Tak.
Żeby sobie nic nie pomyślała.
- Pewnie śmierdzi mi z ust. - Nie szkodzi. Mnie...
Mnie też.
Naprawdę uważasz, że w ogóle cię nie znam?
Znowu ten niedosyt.
Nie musisz go zaspokajać. Nie jesteś mu nic winna.
Znasz mnie jak nikt.
Tak.
Napisy: Daria Okoniewska