4 MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
GALERIA HANDLOWA
ZAREZERWOWANE DLA JOHNA BREEMA
O nie.
Nie widziałem pana. Nieźle się pan skrada.
Zasada pięciu sekund.
Gdyby wolno było tu jeść.
Ale nie wolno, więc włożę to tam.
W czym mogę pomóc?
Potrzebuję nagrania z nocy, kamera osiem.
W Sassy Colors brakuje towaru.
Ktoś ich okradł?
Nie ma co wyrokować. Przyczyn może być wiele.
Może szop? Potrafią podnosić rzeczy.
Jeden zmasakrował kumplowi kota.
- Tommy. - Kaseta.
Cholera.
Ktoś zapomniał ją włożyć.
I ten ktoś był przeszkolony przeze mnie.
Biorę na siebie pełną odpowiedzialność.
Jestem winien panu i Sassy Colors przeprosiny.
Zjebałem.
Na błędach się uczymy.
Tylko… nie popełnij tego samego dwa razy.
Ma pan moje słowo.
Do widzenia.
Dobra, lecimy z tym koksem.
Jasna cholera!
Dobrze to ująłeś.
Szefuńcio-mormon wali konia w swojej galerii.
Nawet w domu nie wolno im tego robić.
- Co? - No tak.
To już jest okrutne.
Nie widziałeś najlepszego.
Czaj tę lalkę, która czochra bobra w tle.
Widzisz? Tam.
Teraz ją widać.
Tutaj.
O kurna. Intymna sprawa.
A przy tym bardzo publiczna.
Czemu to robili?
No wiesz, może ich poniosło.
Tak konkretnie. Szefuńcio wie, gdzie są kamery.
Sam je instalował.
Rano przyszedł przejrzeć kasetę, ale niestety…
jakiś ćpun zapomniał ją załadować.
Ten błąd był mu bardzo na rękę.
No raczej.
Masz dobre oko, stary.
Dzięki. Szukam historii.
4 MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
OBECNIE
Skarbie.
- To jest… - No?
- To może nas uratować. - Tak?
O ja cię…
O Boże.
O Boże!
Kochanie.
Jezu…
Dzień dobry.
Wystraszyłaś mnie.
Gdzie tata?
Chyba w łazience.
Jakie jajka dziś chcesz?
Tatusia.
Wiem, że nie było ci łatwo, bo byłam ostatnio smutna i chora,
ale już mi lepiej.
Ugotuję, co tylko chcesz.
Chcę płatki.
Dobrze, super.
Od tatusia.
Teraz chcesz się odgrywać? Poczekaj parę lat. Zdziwisz się.
Dobrze. Dzień dobry.
Słońce wstało. Mama wstała. Co na śniadanie?
Płatki. Chce, żebyś ty je zrobił.
Dobrze, nie ma sprawy.
Sprawdźmy, jak szybko mi pójdzie.
Tatuś-błyskawica!
Raz! Dwa!
Pamiętasz, że dziś mnie nie ma?
Mam ważne spotkanie w Los Angeles.
Przed nami też dzień pełen wrażeń.
Prawda?
Zapisałem ją do Małych kadetów.
Słucham? Przecież stwierdziliśmy, że są zbyt paramilitarni.
No tak, ale niektóre z mam rozmawiały o tym na parkingu
i pomyślałem, czemu nie?
- Niektóre z mam? - Proszę, kochanie.
Tak.
Na przykład Wanda?
Tak. Była tam.
Była jedną z nich. A co? Zazdrosna?
Powiedz mu. Kim jesteś, co robisz.
Ja należałem do harcerstwa i bardzo mi się podobało.
Dali nam noże myśliwskie. Spore.
Ja też chcę nóż.
No ba! Szkoda, że nie mam już swojego.
Trzymałem go w pokrowcu.
I strzelaliśmy z łuku.
Zobaczysz, jakie to fajne uczucie.
Samochód jest twój, bo jadę z Gretą.
Dokąd?
- Do LA, na spotkanie. - Przed wyjściem musimy zjeść.
Nie obchodzi go to. I nie musi.
To twoje marzenie, tylko twoje.
Masz ochotę? Właśnie zaparzyłem.
Żartuję. Przecież wiem.
Przepraszam za najście.
Twój ojciec też tak robił.
Nieplanowane wizyty sprawiają, że czujemy się… mniej winni, prawda?
Wejdź.
Nie wiem, czy dobrze się ubrałam.
Celowałam w dyrektorkę zarządu, a czuję się jak matka panny młodej.
Świetnie wyglądasz.
Idealne połączenie profesjonalizmu i „jesteś tak ładna, że cię zabiję”.
Cześć.
Czy to nie nasza księżniczka cardio?
Czy w trykocie, czy bez, prezentujesz się zjawiskowo.
Dobrze wyglądasz.
A jak się czujesz po tym wszystkim?
- Wypoczęta. - Wspaniale.
Chcę z tobą przedyskutować moje pomysły na dalszy rozwój.
To wspaniale.
Zainteresowałaś się strategią. Niewiele naszych talentów to robi.
Przygotowałam konspekt.
Po pierwsze, bardzo podoba mi się dotychczasowe podejście.
Targi i osobiste wystąpienia.
Ale chcę rozwinąć swój biznes;
wyjść poza rynek poradników
i przekształcić go w markę lifestylową.
Na pewno możemy przedyskutować pomysły na nową kasetę.
Może krzykliwa czcionka na obwolutę?
Chciałabym poszerzyć biznes o sprzęt do ćwiczeń, odzież sportową
i książki kucharskie.
To wszystko jest w konspekcie. Mapa do mojej własnej marki lifestylowej.
Twojej marki?
My to widzimy tak.
Jesteś ważnym członkiem rodziny marek Stahl/Grunner.
Czuje się zagrożony. Zasugeruj, że sam na to wpadł.
Pamiętasz, jak mówiłeś, że będę powszechnie znana?
W ten sposób to osiągniemy, ale odrobinę szybciej, niż planowaliście.
No dobrze, zróbmy tak.
Rzucę okiem na twoje pomysły i przedstawię je górze.
Myślałam, że ty jesteś górą. Dlatego do ciebie przyszłam.
Jestem górą, ale wyżej są założyciele.
To oni jeszcze żyją?
Tak. Pan Stahl i pan Grunner wciąż są bardzo żywotni.
Pan Stahl nieco bardziej.
Regularnie tu zagląda, przegląda pocztę, zjada zupę.
Kojarzysz może Vinniego Greena?
Występuje w takich długich reklamach.
Kojarzę reklamy informacyjne.
Nie sypiam.
Zatem musiałeś go widzieć.
Tak. Facet zapada w pamięć.
Energiczny. Ma charakterek.
Ile można omijać słowo „gej”?
Zaczął od kasety, a teraz sprzedaje kompletny system odchudzania.
Przyciąga zupełnie inny… sektor populacji niż my.
My jesteśmy firmą rodzinną.
Rozumiesz, o co mi chodzi?
Nie jestem idiotką.
Czy ci się to podoba, czy nie, sprzedaż bezpośrednia to przyszłość.
Nie mówię o tysiącach kaset.
Mówię o milionach. Milionach.
Widzisz to, Auggie? Bo ja tak.
Wiesz, co ja widzę?
Jak podpisujesz z nami umowę.
Pamiętasz to?
Nie chcę użyć słów „masz u nas dług”, ale cóż, tak właśnie jest.
Masz u nas dług.
A ponieważ już ponieśliśmy straty z powodu twoich dolegliwości…
To był problem zdrowotny.
- Nie miałam na to wpływu. - Potrzebujemy,
żebyś trzymała się planu. Naszego planu.
Dzięki, że wpadłaś.
Od góry.
I od dołu.
A teraz… zgadliście!
Od góry i znowu od dołu.
Dokładnie tak samo ćwiczyłam z moją mamą,
a moja mama tak samo ćwiczyła ze swoją.
Dacie wiarę?
Tak.
- A teraz? Od góry! - Hej.
Tak jest.
Od dołu.
Wybacz, ale ona każe im szyć.
Żeby jeszcze jakoś normalnie.
Ale to jest szycie na niby, żałosne.
Wygląda na zadowoloną.
Bo nie wie, że może być inaczej.
Sam widok tych dziewczynek szkolonych
do usłużnego, uległego zachowania już od najmłodszych lat…
Lepiej, żeby nauczyły się tego później? Może jak już wyjdą za mąż?
Nie. W ogóle nie chcę, żeby się tego uczyły.
Tak byłoby najlepiej.
Są naprawdę dobre.
Nie przepadam za ciastkami owsianymi, ale te są pyszne.
Dziękuję.
Nie skomentowałeś tego, co pokazali w telewizji.
Wciąż nie wiem, czy relacja PBS SoCal ci się podobała.
Nie odezwałeś się.
Za to odezwało się wiele innych osób.
Zgłosiła się do mnie agencja castingowa, chcieli porozmawiać o Leo.
A ja na to: „Mój syn nie reklamuje hamburgerów”.
Nie no, to było…
Wyszło świetnie. Leo bardzo dobrze wypadł.
Szczerze? Byłem naprawdę zawiedziony.
Zamiast mówić o prawdziwych problemach, postawili przed kamerą uroczego dzieciaka.
To była emocjonalna manipulacja prawdą,
która ma miejsce za każdym razem, gdy łączysz telewizję z polityką.
Dobra, czyli jesteś zazdrosny o 12-latka?
To niedorzeczne uproszczenie moich słów.
W głębi duszy czułam, że jesteś dupkiem.
Może nawet nie tak w głębi.
Słucham?
Wiesz, jaki jestem?
Jestem szczery do bólu.
Mówię, jak jest i często mam przez to kłopoty.
Czego oczekujesz? Nie będę przepraszał za zdecydowane poglądy na temat grupy…
Tato! Podoba ci się?
Kocham cię, skarbie.
Kocham cię.
Rozmowa z górą to synonim odmowy.
Trzymaj się wytyczonej drogi. Żadnego zbaczania.
Może. A może potrzebują czasu, żeby to przemyśleć.
Ernie też się nie spieszy z podejmowaniem decyzji.
- Uważają się za mądrzejszych, a nawet… - Nie ma mowy.
Powtarzał, że to rodzinna firma.
Nie mają pojęcia o rodzinach. I nie mają pojęcia o kobietach.
Czego chcemy, jak myślimy i…
Jaka piękna torebka.
Pasowałaby do mnie?
Pewnie. Powinnaś ją kupić. Zrobić sobie przyjemność.
Nie mogę. Znaczy mogę, ale nie mogę.
Jest za droga.
Nieważne. Wróćmy do ciebie.
Powinnam być wdzięczna, że w ogóle mam swoją kasetę
i robić cokolwiek mi każą, bo to oni są ekspertami.
Nie mówisz serio.
- Kup ją. - Nie mogę.
Nie powinnam.
Jest za droga.
Jesteś bogata.
Nie pasuje do mnie.
Rany! Powinnyśmy już wracać. Było fajnie.
Zrobimy po drodze jeden przystanek?
Tylko ty nie pisnąłbyś o czymś takim przez cztery miesiące.
Mój skarb o czystym sercu.
Nie lubię osądzać ludzi po wyborach.
To ich wybór, co nie?
Ale niektórzy wybierają głupio i muszą za to płacić.
I w zasadzie to mnie przekonało. Każdy wybór ma swoje konsekwencje.
Budujesz port, zabijasz falę.
Kradniesz ćwiczenia, jesteś pozerką.
A jeśli zadzierasz z nami, my…
Patrz, podjeżdża.
Jesteś teraz taka podniecająca.
- Taka skupiona… - Nie rozpraszaj mnie. Mamy robotę.
Musimy sporo ogarnąć i sprawdzić, z kim mamy do czynienia.
Czekaj. To nie jest Breem. To jest…
jego żona.
Cieszę się, że cię widzę,
ale dowiem się w końcu, co cię sprowadza?
Nie jestem pewien.
Intrygujący początek.
Nie żeby mnie to jakoś obchodziło.
Cieszy mnie ludzkie towarzystwo.
Zdarza mi się rozmawiać z mewami, więc…
I jak ci idzie?
Asymetrycznie.
Okropne z nich słuchaczki.
Hej, John.
Z racji dokapitalizowania projektu mariny,
twoja dywidenda…
wszystkie dywidendy pierwotnych inwestorów
będą niższe niż w minionych kwartałach.
Brzmi dobrze, John.
Brzmi dobrze.
Chcę popełnić ten sam błąd.
Chcę i nie chcę
popełnić tego samego błędu,
który popełnił tata.
Musisz mówić konkretniej.
To twoja szansa. Chodź.
No chodź!
Pan Green?
Przepraszam, że przeszkadzam…
O nie, drogie panie.
Dziś nie będzie autografów. Nie.
Ale was kocham!
Piękna marynarka.
Dzięki. Muszę z panem porozmawiać.
O czym, słoneczko?
Jak stał się pan tym, kim jest.
Brawo, kretynko.
Zapraszamy na lunch. Zabierzemy panu tylko godzinę.
Zapłacimy podwójną stawkę za doradztwo.
Myślisz, że to jest to, na co czekaliśmy?
- Tak myślę. - A wiesz, co czeka cię później?
Co to jest?
- O, skarbie. - Za nic tego nie przegapię.
Boże.
Z czasem Porter przestał nosić swoją.
To jego.
Nie chrzań.
Przepraszam.
Szkoda, że wy dwaj…
Szkoda, że nie wybrał właściwej ścieżki.
Ty może wiesz, co to za ścieżka,
ale ja nie mam pojęcia.
Ja mam.
Gratuluję.
- To pewnie miłe uczucie. - Nie.
Już nie.
Widzę inne ścieżki. Inne…
Nie wiem.
Nie jestem pewien, co ci powiedzieć.
Ale mogę cię zapewnić, że byliśmy szczęśliwi w tym układzie.
Naprawdę.
Szczęśliwy człowiek nie…
Był nieszczęśliwy z innych powodów.
Nie dostał od życia tego, czego potrzebował,
ale ja nigdy, nawet przez chwilę, nie czułem się odpowiedzialny za te braki.
Za te potrzeby.
A czego potrzebował?
Czego ty potrzebujesz?
Potrzebuję usłyszeć, że mogę to wszystko porzucić.
Nikt nigdy ci tego nie powie.
Tak.
Powinienem już iść.
Ale skoro powiedziałeś to już na głos…
Musiała wyskoczyć z paru koła.
Nie liczą się z pieniędzmi.
Widzisz, o czym mówię?
Ile mamy zawołać?
Nie musimy się ograniczać.
Nie jest nawet w stanie unieść tych zakupów.
Rzygać się chce.
Zawsze proszę o sos osobno. Inaczej to marnotrawstwo.
Dostajesz cudowną sałatkę, którą topisz w cukrze i tłuszczu.
Nie wspomnę już o sałatce Cobb.
To cheeseburger z bekonem bez bułki.
Opracowujemy beztłuszczowe sosy sałatkowe.
Szukamy ciekawych smaków.
Marika przywiązuje do nich sporą uwagę.
A Marika jest?
Piękną kobietą, z którą dzielę dom.
O Boże.
Ciekawi mnie…
Mój ojciec nie miał grosza przy duszy.
Zmywał naczynia w knajpie i spał na podłodze.
Ciężką pracą doszedł do 40 franczyz z kanapkami.
Chciał, żebym poszedł w jego ślady, ale miałem inne plany.
Gada, jakby go ktoś nakręcił.
Na parkiecie.
Taniec był moją pasją.
Ale kto zatrudni tancerza, który wygląda jak spasiona kobyła?
Byłem tłuścioszkiem.
Skutki harowania na okrągło w sklepie z kanapkami.
Ojciec musi być z ciebie dumny.
Nie mamy kontaktu.
Jestem instruktorką fitnessu.
Zaczynałam w studiu, a potem nagrałam pierwszą…
Wiem, kim jesteś.
Widziałem tę kasetę.
Trening.
Rany, dziękuję.
Za co? Nie chwalił cię.
Marika pokazuje mi różne rzeczy, które mogą mnie zainteresować.
To wyszło z przypadku.
Zakochałam się w aerobiku i jego efektach,
i chciałam się tym podzielić.
I też tańczyłam.
- Balet? Wnioskuję po postawie. - Tak, zgadza się.
Nie podniosę nogi wyżej niż na stołek. Ale w jazzie i współczesnym to ujdzie.
Ciekawi mnie, jak wyglądała twoja droga
od kasety do telewizji.
Ciężko mi przekonać zespół, żeby wysłuchał moich sugestii.
Łatwizna.
- Ja nie mam zespołu. - No dobrze, to jak…
Pięć lat temu pracowałem w studiu tanecznym,
modląc się o awans zza biurka. I wtedy…
poznałem Marikę.
Uwierzyła we mnie.
Tyle wystarczyło, żebym przejął kontrolę nad swoim życiem.
Jedna piękna kobieta, która naprawdę we mnie uwierzyła.
Mam kontrolę nad marką.
Mam kontrolę nad firmą.
Nikt mi nie mówi, co mam robić albo mówić.
Poza Mariką?
Wszyscy potrzebują partnera.
Wy macie siebie, a to dobry początek.
Wybacz, nie jesteśmy parą. Tylko się przyjaźnimy.
Chciałabym mieć więcej kontroli, ale mam umowę ze Stahl/Grunner.
Nie mogę jej zerwać.
Niektórzy nigdy nie zostawią tatusia,
jakkolwiek bezduszny i okrutny był wobec nas.
Mam rację?
Łatwy strzał. Nie zna cię.
Wiem, że mam, bo sam przez to przechodziłem.
Nie daj się złapać na ten tani chwyt.
Boże, masz rację.
Przepraszam, po prostu nie mogę patrzeć, jak…
Zasługujesz na coś lepszego niż to, czym się zadowoliłaś.
Ma rację? Tak zrobiłaś?
To nie pora na decyzje.
…ludzie to nie zabawki.
Startujemy z linią legginsów, nazywają się Vinnie's Skinnies.
Opatentowana tkanina odprowadzająca wilgoć zrewolucjonizuje stroje sportowe.
Chciałbym, żebyś została naszą partnerką handlową.
Marika się do ciebie zgłosi.
- Wyglądała tak… - Tak.
Jak moja mama wpatrująca się w zegar i coraz bardziej zaciskająca usta.
Tak.
To coś może zadać wiele bólu.
Możemy wywołać lawinę cierpienia.
Nie chcę być osobą, która wbija ludziom nóż w serce.
Zwłaszcza dzieciom.
Nie mógłbym żyć z czymś takim na sumieniu.
Dzieci są niewinne. Jedyne czyste istoty na tym świecie.
Ale pod wieloma względami
jesteśmy po stronie dzieci.
To oni ją skrzywdzili.
To oni je skrzywdzili. Nie my.
Popełniliśmy tylko jeden błąd.
Wplątując się w tę sprawę z kasetą?
Dając się przekonać Sheili, że to ona ma władzę.
Ale sprawiedliwość jest po naszej stronie, a tego nie da się kupić.
Halo?
Brawo!
Świetnie ci idzie.
- Cześć wam. - Hej.
Co tu się wyprawia?
Mali kadeci niespecjalnie spełnili nasze oczekiwania,
więc wzięliśmy sprawy w swoje ręce.
A tobie jak minął dzień?
Nie różnił się bardzo od tego.
To bezpieczne?
Nie. O to chodzi. To dość niebezpieczne.
- W końcu to noże. - No tak.
Jeszcze raz. Gotowa?
Musisz ustawić łokieć, wycelować i rzucić z całych sił.
Tak!
Bunny. Tyler.
Nie spodziewałam się was.
Masz pytania do wytycznych, które ci dałam?
Nie. Nie będę cię zastępować.
Przecież się umówiłyśmy.
Wypisałaś zbyt niski czek.
Brakuje 24 500 $.
Przecież mówiłam, że zainspirowałam się twoimi zajęciami.
Podobały mi się.
Ale to był tylko początek.
Nie jestem ci nic winna.
To wszystko jest moje i tylko moje.
Nie, Sheila, wcale nie.
Ale nie dlatego przyszliśmy.
Przyszliśmy z powodu tego, co ty i ten mormoński sztywniak robicie
na nagraniu z monitoringu w galerii.
Brandzlujecie się na całego.
Kicia, kto to?
Przedstawicielka Avonu. Zaraz wrócę.
Blefujecie.
Nie umiem kłamać.
Nie ma twarzy pokerzysty.
Zawsze wiedziałam, że jesteś oziębła,
ale publiczne brandzlowanko z żonatym gościem?
Mormonom nawet tego nie wolno.
Kto weźmie za wzór babkę, która jest tak zdrowo powalona?
Dwadzieścia pięć koła.
Albo wyślemy to jego żonie, twoim partnerom biznesowym,
no i Danny'emu.
Masz tydzień.
Albo dostaniemy kasę, albo będziemy patrzeć na twój upadek.
Obie opcje cieszą nas po równo!
O Boże.
Napisy: Daria Okoniewska