PRZEDSZKOLE PIASZCZYSTE STÓPKI
Cześć.
Tak naprawdę wszystko?
Tak. Dzisiaj na wszystko się zgadzam. O cokolwiek poprosisz, powiem tak.
W granicach rozsądku.
Mogę dostać tęczę?
Tak. Zamówienie przyjęte. Czas dostawy nieokreślony.
- Co jeszcze? - Chcę syrenkę.
Łatwizna. Pójdziemy na plażę.
Poszukamy w wodzie, może jakąś znajdziemy.
Co jeszcze?
- Hamburgery! - Słucham?
Chcę hamburgera na lunch.
Wiesz, że nie jadamy hamburgerów.
Jeśli może być wegetariański, pójdziemy na eko-targ.
Mama je hamburgery.
Kochanie, mamusia nie je hamburgerów.
To dzięki niej nie jem czerwonego mięsa, bo to niedobre dla ciała i duszy.
Raz widziałam, jak mama zjadła trzy wielkie hamburgery.
Ja dostałam jednego.
Smakował mi.
Maju, powiedz mi prawdę. Czy to się wydarzyło w twoim śnie?
Nie, to było naprawdę. Jak syrenki.
POSZUKIWANI WSPÓŁLOKATORZY
Co ty robisz?
Co za chała. „Poszukiwani współlokatorzy”?
Co ja sobie myślałem? Współlokatorzy są nam potrzebni.
Niech to szlag.
Było dobrze.
Nie było. To szmelc. Wszystko to szmelc!
Przestań się nakręcać. Zatruwasz atmosferę. Dosłownie.
Prace manualne mnie relaksują.
Ta najwidoczniej nie.
Bo mi nie idzie!
Szantażujemy kogoś.
Żądamy mnóstwa pieniędzy. Nieczystych pieniędzy.
Czemu szepczesz? Nikt już z nami nie mieszka.
Nie wiem.
Dobra, za bardzo świrujesz. Skup się na pozytywach.
Jak nam zapłaci, jesteśmy ustawieni.
Tak? A jeśli nie zapłaci? Co wtedy zrobimy?
Zrujnujemy jej życie! Tak czy siak, wygramy!
Jest trzecia opcja, Bun. A jeśli obróci to przeciwko nam?
Jest mądra i przebiegła.
Zwiejmy do Meksyku! Przeczekamy to.
Wyrobimy sobie paszporty.
Nie, to za długo zajmie. Lepiej fałszywki.
Richie to ogarnia, ale już jest w Meksyku, więc jak by tu do niego dotrzeć?
Dobra, koniec tego. Wychodzimy.
Oboje musimy się przewietrzyć.
Dwadzieścia pięć tysięcy? Co z tymi ludźmi jest nie tak?
A z tobą?
Nie chodzi o pieniądze. Chodzi o zasady.
Jakim trzeba być człowiekiem, żeby tak się zachowywać?
Złośliwie tworzyć zamęt.
Na przykład tobą.
Wiem, że trudno to zrozumieć, ale nie mamy czasu.
Mamy dwa dni, inaczej ją roześlą.
Jak ona trafiła w ich łapy? To mnie zastanawia.
Kto to wie? Trafiła i tyle.
A jeśli im nie zapłacimy, wszyscy ją zobaczą.
Zobaczą nas.
Mój ojciec się zabił.
Nie mówimy, że to zrobił, bo to okropne mówić takie rzeczy.
Ale tak właśnie było.
Z pewną prywatną stroną jego życia
nie mógł lub nie chciał dłużej żyć.
Przykro mi.
Mnie również.
Wypatrywałem swego rodzaju… znaku.
Rozstaju. Innej drogi.
Może to jest ten znak.
O czym ty mówisz?
Może to wezwanie do działania.
Albo raczej zaniechania działań.
Okazja, by pozwolić upaść temu, co samo nie utrzyma się na nogach.
Żebyśmy my mogli się odbudować.
Razem. Nic nas nie pokona, Sheila.
Chcę być z tobą.
To może być nasz początek.
To, o czym mówisz, jest niemożliwe.
Mamy zniszczyć nasze dotychczasowe życia, nasze kariery?
Nie jesteśmy tacy. Oni o tym wiedzą.
Myślą, że mnie znają.
A tak naprawdę tylko ty mnie znasz.
Po tym, co pozwoliłaś mi zobaczyć…
W zasadzie nie pozwoliłam…
To samo mogłabyś powiedzieć o mnie.
To szalone, wiem.
Po prostu pomyśl o tym… przez jeden dzień.
Rozważ to… zanim zrezygnujemy.
Kiedy jestem z tobą…
Tylko wtedy czuję się wolny.
Możemy już zawsze tak się czuć.
Co nas powstrzymuje?
„Osoby cierpiące na niepokojącą odmianę anoreksji,
bulimię, spożywają wysokokaloryczne pokarmy w trakcie nagłych napadów,
często kończących się wywoływaniem wymiotów –
ręcznie lub za pomocą środków wymiotnych lub przeczyszczających”.
Tato, kiedy dostanę hamburgera?
Przepraszam. Za chwilkę, dobrze? Może poczytasz książkę o syrenkach?
Już przeczytałam.
To przeczytaj jeszcze raz.
„Takie próby utraty wagi powodują wahania masy ciała,
stany depresyjne o różnym nasileniu, brak miesiączki, a nawet kleptomanię”.
Już dobrze.
MĄDRE KOBIETY – GŁUPIE POSTĘPOWANIE
Dostaliśmy nowe koszulki uszyte z gryzącego poliestru.
Są takie żółte. Naprawdę żółte.
To nie jest ładny żółty, tylko taki…
dziwny, musztardowy żółty.
Wiecie? Wyglądamy w nich jak jakaś obrzydliwa breja.
Są dziwne.
Szkolne barwy to niebieski i żółty. Mogli wziąć niebieski, wszyscy go lubią.
Ja lubię żółty.
Symbolizuje słońce, radość, nadzieję na lepszą przyszłość.
Nowy rozdział.
To niedoceniany odcień.
Jaki jest mój ulubiony kolor?
Nie wiem. Jaki, tato?
Żółty.
No tak.
Mój tata często nosił żółtą koszulkę do golfa.
Mama wyrzuciła ją bez jego zgody.
Bo wyglądał w niej zniewieściale.
To było coś złego. W jej oczach.
Skoro wszyscy skończyli, chłopcy, posprzątacie ze stołu?
- Jasne. - A moja ulubiona piosenka?
Ktoś wie?
Może chociaż jedna z trzech naj?
Rozumiemy, tato. Jesteś chodzącą tajemnicą.
Mamo, nic ci nie jest?
Ten był silny.
To zupełnie normalne, mój drogi. Ciało przygotowuje się do porodu.
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje
Niech nam żyje sto lat
Dziękuję. Jestem taka szczęśliwa.
Nie wiedziałam, czego sobie życzyć, bo mam wszystko.
Może poza butelką szampana?
Macie ochotę?
- Na jeden kieliszek się skuszę. - Ja również.
To się jeszcze okaże. Świętujemy.
Makaron ci nie smakował? Prawie go nie ruszyłaś.
Smakował, po prostu jest bardzo sycący.
Sycący? To tylko makaron z warzywami.
Tak się czuje topiący?
Musiała zostawić miejsce na deser.
Słyną z tego ciasta.
Fondant czekoladowy.
Zamówiliśmy go z wyprzedzeniem.
Ernie zamówił.
Leona go zamówiła, robiąc rezerwację.
Wciąż się liczy, Ern.
O Boże. Było warto. Niebo w gębie.
Jasny gwint, naprawdę dobre.
Palce lizać!
Zrób to teraz, gdy odurzyli się czekoladą.
Wasza wysokość…
Co? Nie.
Mówiłam, że niczego nie potrzebuję.
To nie coś, czego potrzebujesz. To coś, czego chcesz.
O Boże, Sheila. To za dużo.
- Co to? - Ja też jestem ciekawy.
Przeszłaś samą siebie.
Na miłość boską, rozpakuj to.
- Spójrz. - Wygląda luksusowo.
Tak, bardzo luksusowo.
Zapamiętałaś. Kto zapamiętuje takie rzeczy?
Zdaje się, że ja. Zasługujesz na nią.
Klamka zapadła.
Pora na bąbelki w bąbelkach. Poproś o rachunek.
Co to są bąbelki w bąbelkach?
Żadnego ale ani lub.
Za to może parę pup.
- Jeśli się nam poszczęści. - Ern.
Nie wierzysz w te bzdety.
Wiem, ale…
Nie nazywaj tak tego.
To czemu tu jesteśmy?
No bo…
Mimo że nigdy w to nie wierzyłam, przebywanie tu poprawiało mi humor.
Świeczki i cały ten…
No wiesz.
Klimat świętości?
To trochę taka plaża, tylko że dla frajerów.
Żadne z nas nie jest z tego dumne.
Ale…
to nie jedyne, co zrobiliśmy.
Dobre rzeczy też robimy.
Inne rzeczy.
To mnie właśnie męczy, wiesz?
Że mogliśmy tym gównem zaburzyć równowagę świata.
Wiesz, karmiczną.
Może to był zły pomysł.
Zmywajmy się.
Nie, czekaj. Posiedźmy tu jeszcze chwilę.
Te ich kadzidła nieźle dają.
Bąbelki w bąbelkach!
Łapiecie?
- Tak. - Zimny szampan, gorąca woda.
To jest życie.
Tak. Bardzo prądożerne, ale tak.
- Będziemy się zbierać po tym kieliszku. - Tak.
Nie. Masz za mało. Doleję ci.
Tak że wiecie, czułem się tak,
jakbym znalazł się po drugiej stronie lustra.
Wszystko jest inne, nie tylko seks.
Całe swoje życie widzę teraz z innej perspektywy.
Tylko twoje życie?
Nie, nasze życie. Moje i Grety.
Prawda, kochanie?
Doszedłem do wniosku, że dobry seks jest istotą szczęścia.
Nie zaprzeczam.
- Za szczęście. - Tak.
Jakkolwiek ktoś definiuje dobry seks.
A ty, pani Sheilo Rubin?
Jak ty go definiujesz?
Ciekawy jestem.
Postawiłeś ją w niezręcznej sytuacji. To nie fair.
O to chyba chodziło, nie?
No dobrze…
No to…
Dobry seks to dobry seks.
Widzisz i czujesz, kiedy jest dobry.
Co?
Nie no…
Kocham cię, ale to był unik.
- To jakiś początek. - To idealna odpowiedź.
Dziękuję wam.
To może tak.
Kto byłby twoim idealnym kochankiem? Może być prawdziwy lub wymyślony.
Świetne pytanie.
Moim byłby Kopernik…
Powinnaś się przyznać. Teraz.
Powiedz, że on bez słów wie, jak zawsze pragnęłaś się pieprzyć.
Powiedz im. No dalej. Zniszcz ich. Wyrzuć to z siebie.
Twoja kolej, Sheila.
Pan pierwszy.
Jasne, mogę być pierwszy.
Moją idealną kochanką byłaby…
moja żona, Sheila.
Serio?
- No co? Kocham cię. - Błagam.
Jesteś piękna. A nie?
Twoją idealną, hipotetyczną kochanką jestem ja, twoja żona?
Nie umiesz się bawić.
Uroczo, ale bezpiecznie wybrnął.
Czego wy ode mnie oczekujecie?
Ja to w pełni rozumiem.
Spójrz na siebie.
Nie mógłby mówić z większym sensem.
Dzięki, Greta.
Myśleliście kiedyś o tym, żeby trochę zaszaleć?
Trochę zamieszać?
Może z dwojgiem przyjaciół, przy których czujecie się komfortowo?
Myślę, że mogę śmiało powiedzieć za nas dwoje,
że… już czas na nas.
Tak. Było bardzo miło.
Musimy to powtórzyć. Sto lat.
DRINKI HIGHBALL 1 $ W TRAKCIE HAPPY HOUR
Co panu podać?
- Czy teraz jest happy hour? - Nie.
Kiedy znów będzie?
Jutro o 16.00.
Jest pan z Kanady?
Hej, nie pozwalaj sobie.
Nie. Przepraszam. Nie.
Po prostu jestem nowy.
Czyli to nie jest happy hour, niestety.
Ale wciąż serwujecie drinki highball?
No tak, oczywiście.
Ile to kosztuje poza happy hour?
1,25 dolca.
Niech będzie. Poproszę jednego drinka highball.
Dobra, ale jakiego?
Dużego.
Dziękuję raz jeszcze. I przepraszam.
Jak wyjaśniłaś Caitlin fakt, że wróciliśmy do domu mokrzy?
Wiesz co? Nie pytała, więc się nie wyrywałam.
Podwoiłam jej stawkę i dorzuciłam napiwek.
No proszę, nieźle szastasz pieniędzmi.
- Tak. - Sponsorka.
I ta torebka dla Grety.
Ile kosztowała?
Niech pomyślę. To były moje pieniądze…
plus 50 centów.
- Zazdrosny? - Może.
Kupić ci torebkę?
- Nie. - Nie?
Ale z chęcią przygarnąłbym nowy pasek.
- Moje już się prawie rozlatują. - Pokaż.
Wiesz, co myślę?
Myślę, że to ty ich zachęciłaś do złożenia nam tej propozycji.
- Co? Błagam cię. - Ja na pewno nie.
- To byłaś ty. - Proszę cię. Jasne.
Panie dumny kogucie z przedszkola.
- Wiem, co tam się dzieje. - Jasne.
Wiem!
To pierwsze, co dziś wieczorem zjadłaś?
Przepraszam, nieważne.
Przepraszam.
Co się dzieje?
Nie wiem, czemu zacząłem ten temat.
Jaki temat?
Słuchaj, nie chcę tego robić, ale na pewnym etapie już muszę.
Nagle uświadomiłem sobie coś, co wolałbym odkryć dużo wcześniej.
Chociaż jeśli się zastanowić, to pewnie o tym wiedziałem.
Spokojnie. Nie wiesz, o co mu chodzi.
Cholera, tak cię przepraszam, Sheila.
Bardzo, bardzo cię przepraszam, że nie znalazłem czasu na to,
żeby dostrzec to, co było tuż przed moim nosem.
Nie pomagaj mu. Stój spokojnie. Zachowaj kamienną twarz.
Masz problem.
Problem natury medycznej z jedzeniem.
To wszystko? Poradzisz sobie.
Poczytałem o tym i wychodzi na to,
że nie tyle chodzi o jedzenie, ile o poczucie kontroli.
Przeczytałeś książkę. Gratu-kurwa-luję.
Wiedz, że o nic cię nie oskarżam.
Przychodzę do ciebie, oferując pomoc i zrozumienie.
Nie próbuj mu odpowiadać.
Objadanie się i wymiotowanie?
O to chodzi?
To bez znaczenia.
- Nie oskarżam cię… - A czuję, jakbyś to robił.
Nie chcę się kłócić, dobrze? Chcę ci pomóc, jeśli mi na to pozwolisz.
Poszukamy grupy.
- Czytałem, że grupy… - Grupy?
Grupy? Mam rozmawiać z grupą?
Z grupą, tak.
Pozwól mi dokończyć. Czytałem o tym, tak?
- Jeśli się mylę, to się mylę. - Mylisz się.
Nie możesz się bardziej mylić!
Więc pozwól mi się mylić! Pozwól mi dokończyć, dobra?
Zanim stąd uciekniesz jak zawsze!
Sheila, kocham cię.
Zależy mi na tobie. Martwię się o ciebie.
Zamykaj te drzwi!
Coś jeszcze?
Co? Nie. To wszystko. Tylko tyle.
Możesz już zamknąć drzwi, jeśli chcesz.
Może kupimy sobie bidet?
Widziałam bidet tylko raz, kiedy jako dziecko byłam w Montrealu.
Ale czemu nie?
Wszystko gra?
Co? Tak, jasne. A u ciebie?
Tak.
Wiem, że miałaś pewne oczekiwania.
Jestem szczęśliwa. Naprawdę.
Rok temu nawet bym o tym nie wspomniała.
Podoba mi się to. Dojrzewam.
W dobrym sensie.
Sto lat.
Będę śniła o tym cieście.
A ja o starożytnym Rzymie.
W mojej wyobraźni błagasz mnie o inne rzeczy.
Sytuacji nie zmienimy.
Przemyślałaś to?
Nie mogę. To jest… W każdym razie nie teraz.
- Czy chociaż przemyślałaś… - Tak! Przecież ci powiedziałam.
Nie ma takiej możliwości. To cena…
- To cena… - Tego wszystkiego!
Dwadzieścia pięć tysięcy. To spora suma.
Tak. Masz tyle, prawda?
Tak, ale nie o to chodzi.
Trzymasz go w sejfie?
Fundusz łapówkowy, z którego smarujesz władzom?
- Mówisz, jakbym był… - No co?
Nie zgrywaj świętoszka, bo oboje wiemy, że to nieprawda.
W San Diego tak się robi interesy.
Pewnych rzeczy się oczekuje.
Tylko tobie wolno naginać zasady, żeby coś zbudować?
Ja też coś buduję. I nie błagam cię, tylko informuję.
Rusz się. Nie ma odwrotu.
Nie odpuszczaj. Nikt za ciebie tego nie zrobi.
To twój czas, twoja szansa, żeby doprowadzić to do końca.
Gdzie kaseta?
- Jeśli czegoś brakuje… - Czemu… Niczego nie brakuje.
Skąd wiem, że to jedyna kopia?
Musisz nam zaufać.
Powodzenia.
- Wzajemnie. - Skarbie…
Nieważne. Cofam to.
Halo?
Jesteś tak blisko.
O ile się nie poddasz i tego nie zmarnujesz.
Mario, wróciłem.
Kochanie?
Tyle wysiłku. Tyle bólu.
Halo?
To nie może pójść na marne. Trzymaj się planu.
Doprowadź go do końca. Jesteś ze mną?
Gdzie ona jest?
Tutaj.
To niełatwe, ale zaszłaś już tak daleko.
Już prawie koniec.
Ostatnia górka.
Wierzę w ciebie. Tak jest.
Dasz radę.
Napisy: Daria Okoniewska