Nie spuszczaj wzroku. Masz prawo tu być.
Albo musisz go o tym przekonać.
Nie zamordujesz mnie?
Słucham? Nie.
Czemu… Nie. Przyjechałam, żeby…
Uciec od męża, który chce cię zamknąć u świrów.
…przyjąć twoją hojną ofertę dotyczącą promowania rzeczy.
„Promowania rzeczy”?
Widać, że sporo nad tym myślałaś.
Sprzedaj to. Uwierz. Tylko tak go przekonasz.
Tak, myślałam, i zdałam sobie sprawę,
jak dużo mogłabym zyskać, pracując z tobą i ucząc się od ciebie.
Dlatego przyjechałam.
Przypieczętujemy to?
- Poopalajmy się. - Słucham?
Ja zapraszam. Chodź.
Żałuję tego, jak zakończyło się nasze ostatnie spotkanie.
Nic już nie mów.
To była intelektualna różnica zdań,
a całe szczęście żyjemy w kraju, w którym jest to dopuszczalne.
Było, minęło.
- Napijmy się. - Super.
Masz sprawozdania finansowe i dokumenty podatkowe MIŚ-a?
Tak, gdzieś są. Nie pamiętam, gdzie dokładnie.
Przyniesiesz mi je?
To ma być rozstanie?
Nie. To zdecydowanie nie jest rozstanie.
Przecież nie o to mi chodziło. Jezu.
Zdecydowano, że najlepiej będzie, jeśli twoje i MIŚ-a drogi się rozejdą.
Potrzebuję tych dokumentów.
Czyli to przewrót?
Daj spokój, Danny. I tak cię to nie obchodzi.
Mnie nie obchodzi? Mnie?
Nie ma gorszej rzeczy, niż powiedzieć mi, że ja…
Ja nic, tylko się przejmuję! Nic, tylko się, kurwa, przejmuję!
- Oceanem? - Tak!
- Środowiskiem? - Tak!
Nie wydaje mi się.
Im mniej się angażujesz, tym lepiej sobie radzimy.
Darowizny wzrosły trzykrotnie od czasu relacji w mediach.
Niektórzy po prostu nie nadają się na przywódców.
A twój syn się nadaje?
Może. Jak trochę podrośnie.
Jasne, jak podrośnie.
Ma charyzmę sterty jebanego prania.
Słyszałaś, jak mówił o swojej szkolnej sympatii?
Dajcie spokój.
Ma urojenia. Po mamusi!
Danny!
Daj mi te dokumenty, żebym mogła wrócić do swoich spraw.
Dobrze.
Wciąż prowadzisz zajęcia, prawda?
Mimo że się rozwinąłeś, wciąż prowadzisz dużo zajęć?
Więcej, niż powinienem. Przynajmniej tak mówi Marika.
Czemu tak uważa?
Według niej zajęcia to najniższy poziom piramidy.
To ma chyba sens.
Ona jest genialna.
Może też jest homoseksualna. Nie widzę innej opcji.
W aerobiku najbardziej kocham aerobik.
Teraz rzadko mam okazję ćwiczyć.
Gdyby cię usłyszała, rozerwałaby cię na kawałki!
„To nie hobby. Dorośnij.
Musimy się rozwijać, inaczej koniec. Nie obgryzaj paznokci”.
Obgryzam paznokcie, a ona tego nie cierpi.
A co jest szczytem tej piramidy?
Czy tak naprawdę jest jakiś szczyt?
To pytanie filozoficzne czy biznesowe?
I takie, i takie.
Kiedy dostajesz wypasioną ofertę wykupu.
Taką, jaką dostało Nabisco.
Wtedy sprzedajesz całą pieprzoną piramidę i przenosisz się na Bahamy.
Ale do tego jeszcze daleko.
Chcesz pracować dla mnie czy stać się mną?
Zwęszył coś. Udawaj głupią.
Chyba…
Tak do końca to nie wiem.
Będzie mi brakować tego miejsca.
- Tobie nie? - Nie.
Jestem gotowa na nowe.
Meksyk trochę już istnieje.
Nowe dla nas.
Znikamy na jakiś czas z radarów.
Dla mnie zajebiście.
Muszę się z nią pożegnać.
- Miejscówką do surfowania. - Fale to fale. Tam też będą. Pakuj się.
Dobra. Kurwa! Zatrzymamy się tam, jak będziemy wyjeżdżać.
Jesteś w dechę, Bun!
Dzisiaj nagrywam nową inforeklamę.
W zasadzie wieczorem. Według Mariki to pomaga
uchwycić ten właściwy nocy klimat.
Jaki temat?
Ja jestem tematem, jak zawsze.
Ale koncepcja to nocny klub w Las Vegas w sylwestra.
„Odliczanie do nowej ciebie”.
„Nowy rok, nowa ty”.
Właśnie!
Marika chce klimatu „Frank Sinatra w Playboy Club”,
ale ja chciałbym… czegoś innego.
Ty jesteś gwiazdą, prawda? Więc zrób to po swojemu.
Zawsze to przerabiamy.
Kłócimy się przed ważnym wydarzeniem. To nasza tradycja.
To jest stresujące i męczy nas oboje.
Ale taki macie proces i nie zmienicie go, choćbyście chcieli.
Właśnie.
Ona ma rację, przepraszam.
Tak bardzo przepraszam. Nie znam cię. Nic o tobie nie wiem.
Udaję tylko, że wiem, i pierdolę od rzeczy.
Ty nie wiesz nic o mnie.
I… chciałbym to zmienić.
Chcę to zmienić właśnie teraz.
Nie jest za późno.
Mam dość tego pierdolenia.
Mam dość udawania, że mi zależy, że cię znam.
Udawania, że ty znasz mnie.
To się właśnie zmienia. Teraz.
Nie leżymy tu za długo?
- Zaczynam czuć… - Spokojnie.
Sprzedawaliby je, gdyby nie były bezpieczne?
Jak się nie zbrązowisz, słońce spali cię na skwarkę.
- Muszę stąd wyjść przed południem. - Czemu?
Bo mam spotkanie z kimś, kto nas zawiódł.
I nie mogę go ominąć.
Co to, kurwa, ma być?
Wybrałaś ciekawy dzień na to, by być moim cieniem.
No nie wiem, czy jestem twoim cieniem.
A ja wiem.
Wiesz, że zwracasz moją uwagę?
Odkąd tylko przyszłaś na moje zajęcia.
Masz w sobie… to coś.
Mogę cię polubić. A ja nikogo nie lubię.
Ja też mogę cię polubić.
Kiedy miałem trzy albo cztery lata…
Nie wiem ile. Trzy?
- Pływałem na bodyboardzie… - Można szybciej?
Nie. Miałem trzy lata.
Kuzyn uświadomił mi, że można sikać do oceanu.
Właśnie tam.
Powiedział: „Idź do oceanu, młody”.
Stwierdziłem: „Gitara”.
Wszedłem po kostki.
Ściągnąłem kąpielówki i zacząłem sikać.
To było piękne.
Tak brzmi.
- Ale wtedy… - Jeszcze nie skończyłeś?
Taka zrzędliwa baba
chwyciła mnie za ucho i zaciągnęła do kuzyna.
Joe na to: „To trzylatek. Weź spierdalaj”.
Obraziła się i poszła w pizdu.
Ludzie wtedy tak robili, wiesz?
Teraz…
Ktoś się topi.
Boże, nienawidzę tego. Ale nie było wyjścia.
Aż tak zawalił, że zasłużył na coś takiego?
Nie przyłożył się do naszego produktu… mojego produktu.
Jeśli będę na to przyzwalał i nie wyciągał konsekwencji,
możemy się zwijać.
Co ci zrobili w dzieciństwie?
Wszystko, jak widać.
Chcesz zobaczyć, jak duży mam dom?
Ostrożnie. Potrzebujesz dojnej krowy, a nie przyjaciela.
Jasne.
Jesteśmy.
Gdzie moje dzieciny? No gdzie?
Gdzie jesteście?
Gdzie jesteście? Tu jesteście! Tak, kochanie. O tak, buziaczki.
Tak. Buziaczki. Dobry chłopiec.
Co to ma być?
Poznałyśmy się. Sheila Rubin.
Wiem. Ale co to ma być, Vincent?
No już, chodź.
Rozmawiamy o wprowadzeniu Sheili pod sztandar Vinniego Greena.
Odbyliśmy owocne spotkanie w biurze,
a Vinnie zaproponował, żebyśmy kontynuowali je tutaj.
- Za kilka godzin wyjeżdżam… - Musimy porozmawiać.
Sheila po raz pierwszy była dziś w solarium.
Wyobrażasz sobie? W jej wieku, po raz pierwszy na łóżku opalającym.
W San Diego zostawiamy to słońcu.
Twoja skóra jest…
Nie.
Firma od mrożonek z Cincinnati przyjeżdża na nagranie,
a potem chcą z nami porozmawiać.
Masz swoje Cincinnati, San Diego?
Nie wiem, o co pytasz.
Może to za wysokie progi?
To nie brzmi jak pytanie.
Marika, nie drocz się. Ona pomoże nam ze sprzedażą trykotażu.
Widziałam jej kasetę, nie pomoże.
Kobiety cię nie lubią.
Twój smoking wrócił od krawca
i jest idealny.
Możemy to jeszcze przedyskutować?
Wolałbym założyć coś bardziej swobodnego.
W moim stylu.
Chodź na górę.
Opowiesz mi, jak poszło z Diemem.
Jeszcze kawałek.
- Żyjesz? - Tak.
No nie pierdol!
Co nie? To ten koleś.
Nie wiem, co się stało.
Prąd zaczął mnie spychać.
Świat jest mały.
Pewnie chciał się zabić, żeby od niej uciec.
Stary…
Zaraz, ja cię znam.
No tak, wiem.
Ekstra. Dodaliśmy dwa do dwóch.
- Idziemy, Tyler… - Tyler?
- To ja, stary. - I Bunny.
Uratowałeś mi, kurwa, życie.
Tak jak przewidział Elton.
Nie przepadam za nim, ale spoko.
Zmywamy się.
Czekaj!
Czekaj.
To znak.
Nie. Żaden znak.
Mieliśmy być tutaj dokładnie w tym momencie.
Nawet nie próbuj.
W tym musi być jakiś powód.
To nie podlega pod jakiś średniowieczny kodeks czy coś?
Nie musicie teraz przyjść do mnie na popitek i łakocie?
- Dla mnie luz. - Co tu się dzieje?
Robię całkiem przyzwoity sos mole.
Skąd wiedział, że kocham sos mole?
Nie musisz do niego dzwonić.
Jesteś na odwyku, więc to normalne, że się nie odzywasz.
Zdrowiejesz. Ewoluujesz.
Chyba że on zadzwoni i wyjdzie na jaw, że zwiałaś i nigdy tam nie dotarłaś.
Zadzwoń. Kup sobie trochę czasu, żeby zobaczyć, jak pójdzie z Vinniem.
Nie komplikuj. Nie wpędź się w większe kłopoty.
Dodzwoniłeś się do Rubinów. Zostaw wiadomość po sygnale, oddzwonimy.
Pokój i miłość.
Cześć, Danny! Cześć, Maya.
To ja, Sheila. Mama.
Dzwonię, żeby się zameldować
i dać znać, że mam się dobrze. Tutaj wszystko się układa.
Czuję się już dużo zdrowsza,
sporo uczę się o sobie i czekającej mnie drodze.
Dziękuję, że zachęciłeś mnie do tego wyjazdu.
Naprawdę to doceniam. I kocham was oboje.
Ktoś inny czeka już w kolejce do telefonu.
Niedługo się zobaczymy. Pa.
Znalazłaś telefon. Dobrze.
Nie masz nic przeciwko? Zadzwoniłam tylko do rodziny.
A gdzie tam, sam jestem ojcem.
Chodź. Pokażę ci moją jaskinię.
Możesz się w tym ruszać?
Trochę go poszerzyli, ale wciąż czuję się jak w kaftanie bezpieczeństwa.
Żeby czuć się pewnie, musi ci być wygodnie.
Kradnę te słowa.
- Powiedz jej. - To wciąż pora odpoczynku.
Ona odpoczywa gdzie indziej?
Śpi na górze, w dużej sypialni.
Ja za bardzo grzeję.
Tylko w tym się nie zgrywamy.
A tutaj jest chłodno i miło przez beton.
No i jest tu mój pociąg.
Mam go od dziecka. Ten dźwięk działa na mnie kojąco.
To była twoja decyzja? Zamieszkać w garażu?
Oczywiście, że tak. To mój dom.
Podoba mi się to. Obojgu nam dobrze w tym układzie.
Serio ci się podoba? Czy po prostu się przyzwyczaiłeś?
Wszyscy adaptujemy się do okoliczności.
Ty i twój mąż również. Miło się rozmawiało?
Uważaj.
Masz poznać jego sekrety, a nie na odwrót.
Zostawiłam wiadomość. Martwi się o mnie.
Zatem dobrze, że zadzwoniłaś.
Pokazać ci strój, który chciałbym założyć?
Sorry, że tak naobiecywałem z tym sosem mole.
Chyba chodziło mi o guacamole. Nie wiem, jak się robi mole.
Nie ma spiny, stary.
Królowa Sheila wybrała się na weekend do spa?
Ona płaci im czy oni jej?
Nie, my płacimy.
Po prostu potrzebowała paru dni dla siebie.
Na pewno nie chcesz szklanki?
Już ci, kurwa, mówiłam, że butelka styknie.
Mała, proszę cię.
No więc Meksyk?
Skąd ten pomysł?
Tyler chce się nauczyć robić domowe tortille.
To prawda.
Czyli chcecie założyć interes?
Ja tam nie wiem,
ale oni mogą mieć nad wami przewagę,
jeśli chodzi o znajomość rynku i doświadczenie.
To dobry czas, żeby przyznać,
że nie przemyśleliśmy do końca tego planu.
To czemu tam jedziecie?
A czemu twoja żona wyjechała?
Dobra.
Łapię.
Kim jestem, żeby wam mówić, jak żyć?
- Nikim. - Nikt nie jest nikim.
Każdy jest kimś.
Tak. To najszczersza prawda.
Zaraz, czy na pewno?
Nie, jak tak teraz myślę, to chyba to nie jest prawda,
bo otacza nas mnóstwo ludzi, którzy są nikim,
a wielu z nich uważa, że są kimś.
Tak wygląda załamanie nerwowe?
Mogę wam powiedzieć coś, czego nikomu nie mówiłem?
Marika może ci się wydawać apodyktyczna.
Wielu ludzi tego nie rozumie i nie mam im tego za złe.
Bardzo dobrze to rozumiem.
Spotkałam w życiu swoją Marikę.
Kogoś, kto ma nade mną władzę.
- Mówisz o mężu? - Nie.
O kimś innym. Do kogo dość mocno przywykłam.
Myślałam, że go potrzebuję, ale zaczynam myśleć…
Co ty robisz? Ani to pomocne, ani konieczne.
…że ona nie pozwalała mi się rozwinąć.
Jak to ma ci niby pomóc? Zamknij dziób.
Chce, żebym jej potrzebowała. Jest pasożytem.
Mówi, że mi pomaga, a tak naprawdę mnie drenuje.
Twoja matka? Menadżerka? O kim mówisz?
I co mu powiesz? Że to głos w twojej głowie?
Pomyśli, że ci odbiło, a sam bawi się pociągiem.
To stara znajoma, która towarzyszy mi od lat.
Podoba ci się? Bo mi tak. Jest cudny.
- Jest niesamowity. - Prawda?
- Chcesz coś na pobudzenie? - Tak.
Kupuję je od gościa odstawiającego auta przy Bistro Gardens. Marika o tym nie wie.
Coś trzeba zachować dla siebie.
Lubię przebywać w studiu,
ale to tutaj powstaje prawdziwa magia.
Najpierw chciałbym z tobą w coś zagrać.
Masz okazję wyrównać wynik w rundzie błyskawicznej.
Jak karabin maszynowy.
Nie myśl, tylko odpowiadaj.
Nie pomijaj, nie kłam, nie igraj ze mną, bo przegrasz.
- Gotowa? - Tak.
Kogo okłamywałaś przez telefon?
- Mówiłam ci. Nie kłamałam… - Kogo?
- Męża. - I?
Dziecko.
Gdzie myślą, że teraz jesteś?
- Spa. - Wal się, Sheila.
- Ośrodku leczenia zaburzeń. - Z powodu?
Bulimii.
To to z wymiotowaniem?
- Masz mówić. - Tak.
- To działa? - Póki nie przestanie.
Kim jest twoja Marika?
- Mną. - Nie oszukuj.
Jest mną, ale nie jest mną. To głos w mojej głowie.
- Brzmi szalenie. - Bo takie jest.
Ona cię kontroluje?
Tak to odczuwam. Tak.
Nienawidzisz jej?
Z całego serca, ale jednocześnie nią jestem.
Kto cię skrzywdził, gdy byłaś mała?
Przyjaciel ojca.
Mnie też!
Dzyń, dzyń, dzyń!
Wygrała!
Johnny, co wygrała?
Ma okazję zatańczyć z Vinniem.
Tak jest!
Greenem!
O tak!
- Twoja kolej. - Nie, to tak nie działa.
Wal się, Vinnie.
Jaki macie układ z Mariką?
Dzielimy dom i życie. Kropka.
Wie o twojej orientacji?
Wszyscy wiedzą, że jestem zorientowany na sukces.
Wiesz, o co mi chodzi.
Rozumiemy się i wspieramy nawzajem.
Miałam półroczny romans z mormonem, którym gardzę.
Skończył się, ale mi go brakuje.
Brakuje mi upadlania samej siebie.
- Ale to ty z nim zerwałaś? - Nie, on.
Ja niczego nie kończę. Od tego jest ten głos.
Na pewno od tego?
On chce, żebyś tak myślała.
Możesz robić wszystko, czego chcesz.
Naprawdę w to wierzysz?
Sprawiam, że inni wierzą.
A to lepsze niż wierzenie samemu.
Nikt mnie o to nie prosił ani nawet nie sugerował, że powinienem,
ale kiedy skończyłem 16 lat, zacząłem spisywać swoją historię.
Własnymi słowami.
I wciąż ją spisuję,
mimo że moje życie jest coraz mniej godne uwagi.
Przeczytasz nam coś?
Nie ma wyjścia. Wybierz stronę.
Dobra, przeczytam.
Nikomu tego nie czytałem.
„Oto byłem ja, sam,
uzbrojony w latarkę, własne przemyślenia
i butelkę rumu Hemingway, który miał to wszystko zmyć”.
To bardziej bolesne, niż myślałem.
Czytaj dalej.
„Wcześnie odkryłem, że dobra książka jest ciepłym kocem…”
Jezu Chryste.
„Rzeczywistość wieje chłodem, a polityka jest zimną suką…”
To pominę.
„Pozbawia nas iluzji bezpieczeństwa i zmusza do stawienia czoła…
smokowi życia”.
Nie dam rady dalej.
Dasz, słuchamy.
To ona.
Spokojnie, skup się. Dasz radę.
Dobrze, zabawiłeś się. A teraz włóż właściwe ubranie.
To jest właściwe.
- Zamknij się. - To niezbyt miłe.
Nie odzywaj się tak, kurwa, do mnie. Nie boję się ciebie.
Bo jesteś zbyt głupia.
- Ona nie jest twoją matką. - A ona twoją przyjaciółką.
Nic o niej nie wiesz.
To kolejna naśladowczyni. Kolejny pasożyt.
Ona mnie słuchała!
Przez cały dzień. Moich pomysłów.
Kiedy to ty mnie wysłuchałaś, zamiast zmuszać do słuchania ciebie?
No cóż…
na tym skończymy.
Baw się dobrze na planie.
„Mój 24. rok na tej niebieskiej kuli okazał się tym najodważniejszym.
Wziąłem ostatni łyk wina Ernesto i wyruszyłem w drogę.
Odkrywać, rozwijać się,
walczyć o szczytne cele i wygrać”.
Co za gniot.
Byłeś do dupy.
Tak, byłem. I jestem.
I wbrew amatorskim przepowiedniom,
ani nie zacząłem walczyć, ani nie wygrałem.
Dziwić się, że mnie zdradziła.
To ty przyjąłeś to na klatę?
Tego bym nie powiedział, ale rozumiem to.
- My też. - Szacun, stary,
biorąc pod uwagę, że zrobiła to z twoim arcywrogiem.
Zaraz, co ty powiedziałeś?
Na miejsca. Zaczynamy od początku.
Idź po nią, Sheila, proszę. Powiedz, że przepraszam.
Vinnie, poradzisz sobie.
Tyle razy już to robiłeś.
Wyjdź na scenę i bądź sobą. Po prostu bądź sobą.
Zamknij ryj! Idź po nią, błagam!
Potrzebuję jej.
Proszę.
Jakaś ty łatwowierna.
Ostrzegałam: nie daj się w to wciągnąć, ale mnie nie posłuchałaś.
Nigdy nie słuchasz.
Że niby wystarczy uzdrowić jego, by zniknęły wszystkie twoje problemy?
Żebym ja zniknęła?
Ja się nigdzie nie wybieram.
Nie możesz mnie wyrzucić. Wyciszyć. Potrzebujesz mnie.
Zamknij się! Zamknij się, kurwa. Proszę.
- Zgnijesz beze mnie. - Przestań, mówiłam!
Zamienisz się w starą, leniwą krowę, która nic nie osiągnęła, nie ma po co żyć.
- Która tylko zaśmieca tę planetę. - Wynoś się!
- Wszystko w porządku? - Nie!
Nie jest w porządku!
Nic już nie działa.
Potrzebuję pomocy.
Słucham?
Nazywam się Danny Rubin, przyjechałem do żony, Sheili.
- Rubin? - Tak. Sheila Rubin.
Przykro mi. Nie mamy pacjentki o takim nazwisku.
Napisy: Daria Okoniewska