Jestem teraz zdrowsza, niż byłam przez bardzo długi czas,
dłuższy niż pamiętam.
Właściwie to chyba nigdy nie byłam tak zdrowa.
To były pouczające dwa tygodnie i z chęcią zdobytą tu wiedzę
wprowadzę do życia poza ośrodkiem.
Medytacja nad posiłkami.
Wyobrażam sobie, jak robimy to przy kuchennym stole
każdego ranka, całą rodziną.
Praca nad „otwartą komunikacją”. To będzie bardzo przydatne.
Nie wspominając o pracach manualnych, prowadzeniu dziennika
i poczuciu wspólnoty, które od was otrzymałam.
Dziękuję wam. Wiem, że nie jestem sama.
Jasne.
Czuję się jak nowo narodzona.
Nowa ja. Zdrowa ja.
Chyba można powiedzieć, że mam zupełnie nowe spojrzenie na świat.
No ba.
Czuję się lepiej.
I za to jestem wam szczerze wdzięczna.
A zwłaszcza tobie, Luanne,
za stworzenie wyjątkowego otoczenia sprzyjającego powrotowi do zdrowia.
Dzięki tobie jestem gotowa.
Gotowa wyjechać.
Co ty pierdolisz?
- Słucham? - Już ci lepiej, tak?
Masz urojenia.
Błagam cię, Luanne. Ja tu jestem wariatką czy…
Znasz mój stosunek do tego słowa.
Wariatka to „kobieta, z którą się nie zgadzam”.
- Dziękuję. Czyli… - Przesadziłaś.
Czuję się zaatakowana.
A ja czuję się tak, jakbyś zesrała się przed nami na podłogę
i nazwała to domową krówką.
- Harriet. - No co? Mam tu siedzieć
i słuchać, jak miss Ameryki pieprzy te farmazony?
Wiemy, że masz skłonność do kłótni.
Znamy też jej reperkusje, prawda?
Opanuj swoje emocje.
Na tym zakończymy poranne spotkanie.
Dziękuję, że przyszłyście.
Cieszcie się godziną dla siebie.
Widzimy się w stołówce o 12.30.
Przejdziemy porozmawiać do bungalowu?
Jasne.
Wpadłaś z deszczu pod rynnę, co?
Proszę.
Na wypadek gdybyś zapomniała, a w sumie nie byłabyś pierwszą,
jesteś tu z własnej woli. Pamiętasz o tym, prawda?
Tak, pamiętam.
To dobrze. Moim obowiązkiem jest ci o tym przypominać.
Stworzyłam to miejsce, ponieważ…
Zaczyna się, znowu te ckliwe bzdety.
Nie jadła. Rodzice wysłali ją do szpitala psychiatrycznego.
Wiązali ją. Wmuszali jedzenie.
Nie chciała, żeby robili to innym. Słyszałaś to już.
…aż zrobię się sina. Ale koniec końców, to twoja decyzja.
Co o tym sądzisz?
Sheila?
Przez chwilę myślałam o czymś innym.
Mogłabyś to powtórzyć? Co sądzę o czym?
Naprawdę uważasz, że jesteś gotowa na powrót do domu?
Przepraszam, że wybrałam manipulację,
zamiast po prostu zapytać, czy mogę odejść.
Nie musisz przepraszać.
Uznaję swój błąd.
To jeden z kroków na twojej liście.
Zgadza się, to moja lista.
Ale jeśli komuś teraz należą się przeprosiny,
to nie mnie.
Nie przeproszę Harriet. Przecież ta kobieta jest…
- Nie lubisz słowa „wariatka”, ale ona… - Mam na myśli ciebie, Sheila.
Jeśli szczerze się nie zaangażujesz, będziesz sobie winna przeprosiny.
Powinnaś to przewidzieć.
Pewnie ma to wyhaftowane na jednej z tych durnych poduszek.
Co ty niby z tego masz? Poza zaporowym rachunkiem?
Innymi słowy, jeśli nie zamierzasz spróbować, to tak.
Nie powinno cię tu być.
Jestem na wszystkich zajęciach i ćwiczeniach. Uczestniczę w nich.
Uczestniczenie oznacza bycie szczerą.
Mówienie nie tego, co chcę usłyszeć, ale tego, co naprawdę myślisz.
Nikt nie chce tego słyszeć, a już najmniej ona.
Poza tym płacisz jej. Cały ten turkus nie jest tani. A powinien.
Jeśli chcesz, możesz wrócić choćby teraz.
Możesz odtrąbić sukces i wrócić do punktu wyjścia.
Albo zostać tutaj, zaangażować się i stawić czoła swoim problemom.
Co owocuje realną zmianą.
To jak będzie?
Wystarczyło powiedzieć, że już ci starczy i chcesz wyjechać.
Ale ty musiałaś podkulić ogon, jak zawsze.
Roześmiałam się, widząc twoją spakowaną torbę.
Dzięki ci za to.
Cieszę cię, że poprawiłam ci humor.
Serio myślałaś, że to zadziała? Ta cała twoja serdeczność i wdzięczność?
„Wyzdrowiałam. Papatki”.
To był fascynujący widok.
Wybryk natury, jak wiewiórka jeżdżąca na nartach wodnych.
Czemu cię to obchodzi?
Nie powiedziałabym, że obchodzi, ale…
Nie każdemu się tu podoba tak jak tobie.
Czemu się tak na mnie uwzięłaś?
- Niebezpodstawne pytanie. - Wiem.
Mam swoje powody, tylko nie umiem ich nazwać.
Chodzi o twoją twarz, przynajmniej częściowo.
Zrobiłaś coś z moimi ciężarkami?
A wyglądam na kogoś, kto by coś z nimi zrobił?
Zostań, a staniesz się taka sama.
Dość tego.
Jesteś pewna? Możesz skończyć jeszcze gorzej.
Minęły dwa tygodnie, a im wiecznie jest mało.
Doją cię jak krowę, a twój biznes w tym czasie umiera.
To jakiś szwindel.
Spójrz na te wszystkie budynki. Skąd Luanne miała na to kasę?
Nie robiłaś tego od dwóch tygodni.
Wyglądasz i czujesz się lepiej. Ale ona chce, żebyś myślała inaczej.
Bo klient wyleczony to klient stracony.
Pazerna Luanne się obłowi. A twoje szanse na to maleją.
MAJ 1982 OSTATNI DZIEŃ!!!
Uważne jedzenie. Co to jest?
W zasadzie to, co słychać.
Zauważanie w jedzeniu przyjemności, jego wartości odżywczych,
zamiast innych rzeczy, które w nim widziałyśmy.
Pomożecie mi?
Pocieszenie.
Towarzystwo.
Unikanie.
Wszystkie znam.
Radź sobie sama. Płyń albo idź na dno. Mnie to wisi.
Miłość?
Ty pytasz? Bo jakoś tak zakręciłaś tę końcówkę?
- Kto pyskuje, spaceruje. - Serio?
- Nadal się w to bawimy? - I drugie kółeczko.
Kto wymieni sześć etapów ćwiczenia z pomarańczą?
Byle nie Harriet.
Anorektyczki to takie prymuski. Wazeliniara wystrzeliła rękę jak pocisk.
Trzymanie, patrzenie, wąchanie, smakowanie, połykanie, powtarzanie.
- I włażenie w dupę. - Dobrze.
Chodzi o przebywanie ze sobą i obserwowanie swoich doznań.
A dla niektórych z nas nie jest to specjalnie komfortowe.
Nie musisz się zgłaszać.
- Przepraszam. - Ani przepraszać.
- Przepraszam. - Już dobrze.
Mogę wybrać inną pomarańczę?
Ta ma chyba jakiś problem, w środku.
Jezu, to zajmie wieki.
Proszę.
Przepraszam, to wariactwo. Musicie na mnie czekać.
- Przepraszam. - Już.
Miałaś życie, kasetę, rozwijający się biznes,
a zostawiłaś to dla tych dyrdymałów.
Jesteś jedną z nich. Myślisz, że to twój poziom?
…jakby przyleciała tu z odległej planety.
Nigdy w życiu nie widziałyście czegoś takiego.
Jakie ma cechy? Kolor? Kształt?
To pomarańcza. Zwykła, jebana pomarańcza.
Co czujecie, trzymając ją? Jej waga, tekstura.
Obejrzyjcie wgłębienia i szypułki.
Najpierw odrywamy kawałek łupiny,
w której znajdują się wonne olejki,
chroniące skórkę owocu.
Powąchajcie ją.
Zauważcie, że wąchanie to rodzaj konsumowania.
Zapach wędruje od nozdrzy aż do płuc.
Minie rok, zanim ją zjesz.
To idiotyczne.
A teraz włóżcie kawałek owocu do ust,
ale starajcie się nie gryźć. Skupcie się na tym uczuciu.
Zauważcie pojawiające się doznania i odpowiedź waszych organizmów.
Skupmy się na tym przez chwilę bez osądzania.
I bez godności.
Podobają mi się te pomruki.
Tak. Każda reakcja jest dobra, ale powstrzymujcie się przed gryzieniem.
Bądźmy uważne, obserwujmy.
I co dalej? Pójdziemy razem do kibla
i świadomie wysramy pomarańczę? Twoja szansa ci ucieka.
Marnujesz tę odrobinę czasu, która ci została, żeby coś osiągnąć.
Nie, przestań!
Przepraszam. Nie potrafię. Wy tak. Po prostu… to ćwiczenie nie dla mnie.
Ona nie może tak sobie pójść.
Harriet. Skupcie się na pomarańczach.
Mogę zerwać?
- Jasne. - Nie.
Przykro mi. One są dla wszystkich, nie tylko dla nas.
Jak długo tu będziesz?
Już ci mówiłem, skarbie. Jeszcze parę tygodni, już niedługo.
Dziesięć razy pójdziesz spać i już będę.
Szybko zleci. Jak się miewa Pinky?
Jest chora. Uszkodziła sobie głowę.
Idzie do głowologa, żeby poczuć się lepiej.
Jak uszkodziła sobie głowę?
Tego jeszcze nie ustaliliśmy.
Dostanę psa.
Słucham?
Rany, to spora zmiana.
Tak. Odwiedziliśmy schronisko dla zwierząt.
I poznaliśmy parę fajnych psiaków.
Jedna suczka wabiła się Oreo, co nam się spodobało.
Ale była problematyczna i coś jej ciekło z oka,
co było niepokojące… Ale tak, rozmawiamy o tym.
Wspaniale.
Dzięki, że ją przywiozłeś.
To bardzo wspaniałomyślne. Nie musiałeś.
Cokolwiek będzie z nami, nie chcę, by to odbiło się na niej.
Chce, żeby cię taką widziała, żeby sam mógł być bohaterem, dawcą psów.
Dokłada tylko do pieca żalu i pretensji.
Jestem na ciebie wściekły.
Nie wiem, czy kiedykolwiek mi przejdzie.
- Przepraszam. - Nie, posłuchaj.
Proszę, pozwól mi to powiedzieć.
Wiem, że zmagasz się ze sprawami,
które są ciężkie i poważne, i jestem dumny, że stawiasz im czoła.
To coś godnego pochwały.
Ten cykl musi zostać przerwany i tylko ty możesz to zrobić.
Dla Mai.
Brawo. I na tym koniec.
Ale wciąż jestem na ciebie wściekły.
MIŁOŚĆ
Do dzieła.
Co to, kurwa, było?
- Czy to… Szlag. - Dobrze.
Wiem, co czujesz. Nie masz już siły?
- Już wiem, czemu cię nie lubię. - To było nieuniknione.
- Skąd wy to… - To kaseta Lucy.
Zapomniałam o niej, ale dzisiaj chciałam się trochę spocić.
Patrzę, a to ty.
Chwileczkę, wszystko wam wyjaśnię.
Robisz to i uczysz w szkole czy tylko…
Tak, tylko to.
Nie do wiary.
Powiedziałam, że uczę. I uczę.
Same sobie dopowiedziałyście resztę.
Częściowe kłamstwa są równie złe co te wierutne.
Ja uważam, że są gorsze z racji swojej podstępności.
Podstępna to, kurwa, jest. Bez dwóch zdań.
Ja widzę to inaczej.
I to nie jest wasza sprawa, jak zarabiam na życie.
Kupczysz dokładnie tym, z czego wszystkie się tu leczymy.
Jesteś wilkiem w owczej skórze.
Nie chcą cię tu. Nie lubią cię. A ty nalegasz, żeby zostać. Obudź się!
A co poczniesz i wciśniesz ludziom, jak już stąd wyjdziesz?
Nie wiem, co ma jedno do drugiego.
Kto to kupi, jak się dowie, że jesteś jedną z nas?
„Wystarczy jedynie 9,95 $ i wyniszczające zaburzenie odżywiania,
żebyście mogły wyglądać jak ja”.
Właśnie to mi w tobie nie pasuje.
Chcą, żebyś była tak żałosna i pozbawiona możliwości jak one.
Prawdę mówiąc, nie wiem, czy w ogóle do tego wrócę.
Nie wiem, czy mogę…
Mnie się podoba.
- Fajna muzyka. - Wpada w ucho.
Luanne mówi, że można uprawiać umiarkowane ćwiczenia. Że to zdrowe.
Zjadasz tubki musztardy na obiad. Co ty wiesz o zdrowiu?
Idę popływać z wdzięcznością dla ciała. Przyłączysz się?
Prędzej wykąpiesz się w kwasie.
Okej.
Super.
Mówiłam swojej eks, że ma szczęście, będąc ćpunką,
bo może przestać.
Kiedy nałogiem jest jedzenie, jest dużo trudniej.
Musisz zaprzyjaźnić się z wrogiem.
Wypracować zdrowy, stabilny stosunek do czegoś, co cię zabija.
Ale nie będę wam robić wykładów.
Wykład zacznie się za trzy, dwa… Trzy, dwa…
Tak naprawdę czerpię od was tyle samo wiedzy, ile wam przekazuję.
Wyrachowane, świętoszkowate bzdety!
Idealne na kubek dyrektora gimnazjum.
Sheila, twoja kolej. Za co jesteś wdzięczna?
Obudziłam się dzisiaj.
Zawsze lepsze to niż alternatywa.
Widziałam się z córką po raz pierwszy od dwóch tygodni.
Wyglądała doroślej.
Inaczej.
Ale to niemożliwe, prawda?
Pewnie dojrzała pod nieobecność swojej mamy.
Za coś jeszcze jesteś wdzięczna? To nie musi być nic dużego.
Może za wytknięcie, że łżesz jak pies? Nie za duże?
Nic nie wymyślę.
Staraj się nie myśleć. Odkryłam, że moje usta radzą sobie same.
Czasem aż za dobrze.
Inni wcale nie są lepsi.
Siedzą, smęcą o uczuciach, obierają pomarańcze,
a Vinnie Greenowie przejmują świat.
Widzę, że coś cię męczy.
Coś, o czym nie mówisz. I to właśnie mnie interesuje.
Bynajmniej.
Powstrzymujesz się, Sheila. Wszystkie to wiemy.
Może dla odmiany wyrzucisz to z siebie?
Nie masz magicznych mocy. Nie masz wglądu w moją duszę.
Nie jesteś mądra ani nawet bystra. Zdecydowanie nie zabawna.
Twoje mądrości brzmią jak hasła z nalepek na zderzaki z motelowego sklepiku.
Pozujesz na Dalajlamę,
a tak naprawdę jesteś samotną, niegdyś grubą lesbijką,
która nosi tyle turkusu, że nie można jej brać poważnie.
- To wszystko? - Nie.
Pyskuje, powinna zrobić kółko.
Zamknij się, Melinda, bachorze! Ciągle włazisz wszystkim w dupę!
Nawet wyzdrowieć nie umiesz bez błagania wszystkich dorosłych o to,
żeby poklepali cię po łbie!
A ty zgrywasz wielką feministkę, a tak naprawdę mnie nienawidzisz
za zbrodnię bycia ładniejszą i odnoszącą sukcesy.
Nie masz życia poza tym ośrodkiem.
To takie twoje kolonie,
na których możesz poudawać, że jesteś kimś.
Wystarczy, Sheila.
Jak na to wszystko patrzę,
to wolałabym siedzieć w łazience i obejmować jebany kibel.
- Stało się. Wyjdź. - Poczekaj.
Zwariowałaś? Nienawidzą cię. Idź!
Wiesz, jaki jest plus tej konkretnej choroby psychicznej?
Bez względu na to, jak będzie podły, nikt nie powie ci niczego,
czego sama już sobie nie powiedziałaś.
Przeczytałam to na czyimś zderzaku.
Dziękuję, że w końcu się otworzyłaś.
Witaj na drodze do zdrowia. Jest chujowa.
Dobra, rozumiem. Byłam wredna.
Za dużo wymagałam i nic dziwnego, że jesteś zła.
Masz pełne prawo. Zasłużyłam sobie.
Może będzie ci lepiej bez mojego ciągłego gadania.
Może będziesz szczęśliwsza i zdrowsza.
Nie idealizujcie jej ciała. Rysujcie to, co widzicie; wałeczki też.
Byłam dla ciebie za ostra.
Sposób, w jaki mówiłam o twoim ciele – to było podłe. I zupełnie niesprawiedliwe.
Ale nie zawsze było tak źle. Czasami cię motywowałam, prawda?
Kaseta. Zajęcia. Osiągnęłabyś to,
przebiłabyś się beze mnie? Możesz temu uczciwie zaprzeczyć?
Kim staniesz się beze mnie?
Wszystko, co dobre, stało się dzięki…
Jest mi bardzo, bardzo smutno, bo tyle zmarnowałam.
Zmarnowałam tyle czasu na użalanie się nad różnymi rzeczami, nad sobą.
Gdybym przeznaczyła ten czas i energię na…
Nie wiem. Na przyjaźń. Na ulepszenie świata.
Na cokolwiek, tak naprawdę, na cokolwiek innego.
Mogłam się nauczyć gry na instrumencie. Albo pieprzonego włoskiego.
Albo, wiecie, japońskiego czy coś. Nie wiem.
Może nie japońskiego, za trudny. Ale mogłabym.
Jak rozwinąłby się mój biznes,
gdybym zainwestowała w niego choć połowę tego czasu i energii…
Wiem, że takie gadanie nie jest produktywne,
ale po prostu, wiecie… jest mi smutno.
Te wszystkie wypowiedziane kłamstwa, ta wyrządzona krzywda i… wiecie.
Chcę wziąć się w garść, ale boję się, że jest już za późno.
Nie będę udawać, że po drugiej stronie czeka na ciebie tylko tęcza i jednorożce.
Ale…
Miało być jakieś „ale”?
Miałam wrażenie, że je sugerujesz.
Zatem co sugerowałam?
Że nie jest za późno.
Skoro ty tak uważasz.
Spodziewałem się większego skupienia na nas jako parze.
Przykro mi, że cię zawiodłam.
W trakcie tego spotkania chcemy zerwać zasłonę z procesu zdrowienia,
a przez to wpuścić bliskich do samotnego, izolującego
i głęboko skrywanego doświadczenia
walki z uzależniającymi i kompulsywnymi zachowaniami.
Skoro tak, to wysłałaś zaproszenie również do jej kochanka?
- Przestań, proszę. - Wspominała o tym?
Mówiła, że pieprzy mormona, który buduje galerie handlowe?
I jest diabłem wcielonym?
- Mówiłam, że to skończone. - Gówno mówiłaś.
Wszystko to były kłamstwa.
Jesteś zły, rozumiem to.
Ale proszę, żebyś na razie…
Jestem tu, żeby się zmienić.
Staram się wyzdrowieć i jestem coraz zdrowsza.
Nie wypieram się niczego, co zrobiłam.
A rzeczy, o które jesteś wściekły…
Przyznaję się do nich.
Ale to nie było bez związku.
- To wszystko jest połączone. - Jasne, rozumiem!
Będziesz mi wmawiać, że „romans był objawem”.
- Nie. - Nie ty to zrobiłaś.
- To wina choroby. - Nie powiedziałam tego.
- Nie o to mi chodziło. - Mam to gdzieś.
Mam dość kibicowania tobie.
Zresztą tutaj ci tego nie brakuje.
Super, pracujesz nad sobą. Milusio.
Nie jest milusio. To praca. Naprawdę ciężka praca.
Jasne, okej. Idę stąd.
Czeka mnie długa droga, a jutro mam ważny dzień.
Mam rozmowę o pracę w ACLU.
Żadne kaznodziejstwo uliczne. Prawdziwa, ważna praca publiczna.
Brudna robota. Ciężka praca.
Cieszę się.
Dam ci znać, jak mi pójdzie. Jeśli w ogóle cię to obchodzi.
No proszę, już końcówka. W końcu się stąd wyrwiesz.
Cieszę się. Naprawdę. Ale co potem?
Życie osobiste się posypało.
To daje więcej czasu na fitnessowy biznes.
Ale jak to ma teraz wyglądać?
Nagrasz kolejną kasetę?
CZERWIEC 1982
Przewodnik bulimiczki po zdrowiu i dobrym samopoczuciu?
Kto w ogóle będzie chciał to tknąć?
Przed tobą mnóstwo pustych dni.
Czym je wypełnisz?
Nie mogłaś spać?
Nie. Nie czuję się najlepiej.
Ja też. Chciało mi się pić.
Tak czy siak, dobranoc.
Super. Po prostu super. Ona też jest oszustką.
Jak wszyscy tutaj, oszukuje samą siebie.
Poczekaj.
Przepraszam, po prostu…
Słyszałam cię.
Nie próbuję cię przyłapać czy coś. Po prostu mówię, że słyszałam.
Przekraczasz granicę.
Jesteś rezydentką. A ja terapeutką.
Ale stało się.
Złamałam się. Nie czuję się z tym dobrze.
To nie był pierwszy raz i zapewne nie ostatni.
To przez te okropne rzeczy,
- które powiedziałam… - Nie.
Nie przez ciebie, kochana. Nie masz na mnie takiego wpływu.
Mogłabym podać milion wymówek.
Ale prawda jest taka, że czasami mam nawroty.
Dochodzenie do zdrowia to długa droga.
Jesteś rozczarowana?
Nie.
Tak, trochę.
Ja również.
Ale jutro jest nowy dzień.
Prześpij się, Sheila. Dobrze?
Dobranoc.
Hej. Kazali mi poczekać w tym takim saloniku.
Ale powiedziałam takiej miłej kobiecie, po kogo przyjechałam,
i wskazała mi, gdzie cię znajdę.
W ogóle to cześć.
Przyjechałaś.
Tak już mam, że zawsze się pojawiam.
W liceum nagrodzili mnie za frekwencję.
Sexy wyróżnienie.
- Pomóc ci z torbami? - Nie, nie trzeba.
Przepraszam.
Miałaś rację, jak się okazało. Potrzebuję pomocy.
Potrzebowałam. I wciąż potrzebuję.
Tak.
Nie mówisz o torbach, prawda?
- Nie. - No wiem.
Chodzi o zdrowie psychiczne. Tylko się upewniam.
Poradzę sobie z bagażami, ale jeśli chodzi o resztę, to nie wiem.
- Zobaczymy. - Tak.
Nie wiem, czy mam na to siły.
No wiesz, aerobik, biznes.
Daj spokój.
To może być dla mnie za dużo.
Czemu tak mówisz? Czemu się poddajesz?
Nie wiem, jak odgrywać rolę ekspertki,
kiedy nie potrafię ogarnąć samej siebie.
Przyszła do ciebie poczta od fanek.
Stahl/Grunner mi ją przekazali, myśląc, że ze sobą pracujemy.
Pracujemy ze sobą? Nieważne. Mamy sporo do ustalenia.
To miłe. Dostałam list?
Więcej niż jeden.
Droga Sheilo, twoja kaseta jest cudowna.
Droga Sheilo, Body By Sheila mnie ocaliło.
- Nie wiem, co bym bez niej zrobiła. - Dziękuję.
Dzięki tobie odzyskałam swoje życie, zdrowie i pewność siebie.
Niedawno powaliła mnie choroba.
Byłam taka…
Powinnaś, bo to najprawdziwsza prawda.
Odmieniłaś moje życie.
Napisy: Daria Okoniewska