‫درجه‌ سنی فیلم: R (مناسب مخاطبین بزرگسال) ‫[صحنه‌های ترسناک و خشن، خشونت کلامی]
‫سی نما تقدیم می‌کند ‫30nama.com
‫ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید ‫officialcinama@
‫کانال رسمی تیم ترجمه‌ی ۳۰نما @CinamaSub
مترجم: میثم موسویان MeysaM.UnicorN t.Me/unicorn025
[استونی، سال ۲۰۰۷]
[تیمارستان سارنه]
‫من آنا ترویف هستم، مربی هنر درمانی.
‫دستا بالا.
‫امیدوارم هر روز لازم ‫نباشه اینو پشت سر بذاریم.
‫آنا؟
‫خوش اومدی، برای اولین روزت آماده‌ای؟
‫- این‌طور فکر می‌کنم. ‫- بفرما.
‫- خیلی دور از این‌جا زندگی می‌کنی؟ ‫- تا حدودی، اما ارزشش رو داره.
‫همیشه می‌خواستم از هنر ‫برای کمک به بقیه استفاده کنم.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫بفرمایید.
‫از این طرف.
‫اینا روال امنیتی ماست.
‫اونا رو خوب یاد بگیر.
‫بیشتر بیماران ما خیلی ‫مطیع هستن، اما بقیه...
‫دکتر، این در مورد لینا هست.
‫اون توی اتاقش نیست، هیچ ‫کسی نمی‌تونه اونو پیدا کنه.
‫همه‌ی درا رو قفل کنید.
‫لینا کیه؟
‫خطرناک‌ترین بیمارمون.
‫در واقع دلیل اون جای خالی ‫که تو پرش می‌کنی لینا هست.
‫کسی که قبل تو این‌جا ‫بود اونو دست کم گرفت...
‫و به قوانین بی‌توجهی کرد.
‫براش عاقبت خوبی نداشت.
‫گوش کن. این اتاق رو ترک نکن.
‫نگران نباش. این‌جا جات امنه،
‫و بعد این‌که پیداش کردیم ‫من برمی‌گردم این‌جا.
‫خواهش می‌کنم....
‫سلام.
‫مامان و بابات این‌جا کار می‌کنن؟
‫می‌تونم ببینمش؟
‫این منم؟
‫خیلی خوبه.
‫من آنا هستم. اسم تو چیه؟
‫لینا.
‫تو قبل‌تر... جواب منو ندادی.
‫والدینت این‌جا کار می‌کنن؟
‫چرا چنین فکری می‌کنی؟
‫- چون تو... ‫- من چیم؟
‫لینا؟
‫بذارش زمین.
‫لینا، همین حالا بذارش زمین.
‫به من نگفتی که اون یه بچه هست.
‫چون اون بچه نیست.
‫لینا یه اختلال غددی داره...
‫که باعث کوتاهی قد نسبی میشه،
‫و عملا رشدش رو در حدود ‫سن ۱۰ سال متوقف کرده.
‫اما اشتباه نکن.
‫لینا ممکنه شبیه یه بچه ‫باشه، اما اون یه زن بالغه.
‫اگه بخوام دقیق بگم ۳۱ سالشه.
‫اوایلی که لینا اومده بود...
‫خیلی سخت در مقابل ‫مهار‌کننده‌هاش تقلا می‌کرد...
‫که باعث شد شدیدا خون‌ریزی کنه.
‫این درسی برای همه‌ی ما بود...
‫که عمق اراده‌ی اون ‫برای آزاد بودن رو بدونیم.
‫لینا بیشتر دوران کودکی خودش رو...
‫صرف انجام هر کاری ‫کرد که بتونه زنده بمونه.
‫اما اون هیچ وقت بزرگ‌تر ‫نشد، حداقل در ظاهر.
‫تصور کن توی کل زندگیت...
‫دنیا تو رو فقط به ‫عنوان یه بچه ببینن.
‫خیلی مهمه که تو اونو این‌جوری نبینی.
‫لینا همون‌قدری که از این وضعیتش ‫رنج می‌بره، ازش استفاده هم می‌کنه.
‫اون یه حقه‌باز استثنائیه.
‫دو سال پیش، لینا خودش ‫رو یه دختر فراری جا زد...
‫و پای خودشو به این خانواده باز کرد.
‫این خانواده اونو قبول کردن. ‫بهش غذا دادن. بهش لباس دادن.
‫معمولا لینا هر چیزی ‫که می‌تونه رو می‌دزده...
‫و ناپدید میشه، اما این بار...
‫اون...
‫خب، بذار این‌طور بگم.
‫اون الان این‌جا زندگی می‌کنه.
‫ایدتی.
‫ایدتی!
‫اون بعضی وقتا این کارو می‌کنه.
‫دیگه چه‌قدر زمان داریم، بابایی؟
‫ما ۲ دقیقه وقت داریم، عزیزم.
‫تو داری با دلت منو یاد ‫می‌گیری، سارا کوچولو.
‫نه، بابایی. من تو رو با دلم ‫می‌شناسم. تو توی دل منی.
‫ما قراره شجاع باشیم، مگه نه؟
‫آره، بابایی.
‫- آره، بابایی. ‫- سلام. دیمیتری.
‫به موقع اومدی.
‫این عالیه.
‫من نمی‌تونم خودم اینا رو ببندم.
‫من می‌خوام برای تو یه کار خوبی بکنم.
‫تو می‌تونی بیای تو.
‫آره. آره.
‫چه کار می‌کنی؟
‫بابام باید می‌رفت. اون ‫ممکنه هر روزی بگرده.
‫من نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫من الان می‌تونم این کارو بکنم.
‫هر لحظه ممکنه بابامو ببینم که برگشته پیشم.
‫بابام باید می‌رفت.
‫ایدتی، تو آب‌نبات می‌خوای؟
‫ایدتی!
‫اون ضبط دوربین رو قطع کرد.
‫من خیلی متاسفم،‌ آنا.
‫امیدوارم پلیس اونو قبل از این‌که...
‫کس دیگه‌ای صدمه ببینه پیدا می‌کنه.
‫مطمئنم این شروعی ‫نیست که ما می‌خواستیم.
‫این کار برای من مناسب نیست.
[دختران گم‌شدۀ ۹-۱۲ سالۀ آمریکایی]
[کریستال مِی]
[استر آلبرایت]
[استر]
‫اوه، آنا.
‫معمولا فقط یه ضربه کافیه.
‫ها؟
‫امیدوارم نترسی. من پلیس هستم.
‫والدینت کجا هستن؟
‫والدینم توی آمریکا هستن.
‫عزیزم، اسمت چیه؟
‫اسمم استره.
[کنتیکت، درین]
‫آره!
‫- ترکوندی. ‫- ممنون.
‫- من بهت افتخار می‌کنم عزیزم. ‫- بله.
‫- عالی بودی، رفیق. ‫- ممنون.
‫تا کی این‌جایی؟
‫راستش امشب چند نفر دور هم جمع میشن.
‫خب، تبریک میگم.
‫من شما رو توی خونه می‌بینم.
‫قرار بود امشب خانواده دور هم جمع بشیم.
‫چیه، اون نمی‌تونه با دوستاش خوش بگذرونه؟
‫وای خدا. اون کل وقتشو خوش‌گذرونی می‌کنه.
‫نه، گانر خیلی ازش کار می‌کشه.
‫و اون درست نمی‌خونه،‌ ‫اون شمشیر‌بازی می‌کنه.
‫اون داره زندگیشو می‌کنه.
‫این کارو نکن. فکر و خیال نکن.
‫من می‌خوام حواست به ما ‫باشه. گانر بهت احتیاج داره.
‫ببخشید. توی اون مسابقه حواسم نبود؟
‫استر برنمی‌گرده، الن.
‫منم دلم براش تنگ شده. جدی میگم.
‫هر لحظه توی هر روز.
‫اون این‌جا چه کار می‌کنه؟
‫سلام، آلن.
‫ما یه خبر در مورد دخترت استر داریم.
‫طبق اطلاعات کمی ‫که ما از استر گرفتیم...
‫ما فکر می‌کنیم یه زن اونو ‫دزدیده و به روسیه برده...
‫و اونو به عنوان بچه‌ی خودش جا زده...
‫تا وقتی که استر تونست فرار کنه.
‫ما هنوز جزئیات زیادی رو نمی‌دونیم.
‫شاید وقتی اون احساس ‫امنیت بیشتری کرد...
‫اون بتونه بیشتر در مورد چیزی ‫که پشت سر گذاشته به ما بگه.
‫ما یه روانشناس کودک داریم ‫که با اون کار می‌:نه.
‫خوبه.
‫چیزی که اون الان احتیاج داره خانواده‌شه.
‫انتظار اینو داشته باش ‫که اون تغییر کرده باشه.
‫چهار سال برای رشد کودک زمان زیادیه.
‫استر؟
‫عزیزم. منم.
‫مامان اومده.
‫می‌تونم... می‌تونم ببینمت؟
‫عزیزم...
‫مامان اومده.
‫فکر می‌کردم هیچ وقت دیگه تو رو نمی‌بینم.
‫الان دیگه همه چیز درست شده.
‫از آخرین باری که تو ‫ما رو دیدی خیلی می‌گذره.
‫بذار ببینم... اوه، این باباییه.
‫این یکی از رویدادهای خیریه‌ی ما بود.
‫اون شب خیلی ‫خوش‌تیپ شده بود، مگه نه؟
‫می‌تونم چیز دیگه‌ای براتون بیارم؟
‫نه، ممنون.
‫اوه، چه‌قدر حلال‌زاده‌ست.
‫برادرت احتمالا ۳۰ سانت از ‫چیزی که یادت میاد بلند‌تر شده.
‫این ماپ ماپه. اون خیلی با ما خوب بود.
‫من خیلی دوست دارم ببینمش.
‫نه، عزیزم.
‫اون فوت کرد. یادته؟ ‫الان فقط ما چهار نفر هستیم.
‫من باید از دستشویی استفاده کنم.
‫دستشویی اون‌جاست؟
‫نه. اون عقبه.
‫اون عقب؟ اوه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫"خیلی دوست دارم ببینمش." چه‌قدر احمقانه.
‫بابایی و گانر طبقه‌ی پایین هستن.
‫فکر می‌کنی پدر منو می‌شناسه؟
‫اگه اونو "پدر" صدا کنی شاید نشناسه.
‫- بابا. ‫- آره، این بهتره.
‫بذار ببینمت.
‫وای خدای من. تو...
‫شبیه یه خانم کوچولو شدی. خیلی بزرگ شدی.
‫اینو بردار.
‫بهتر شد. این‌جوری کمتر خشک و رسمی هستی.
‫این...
‫- ببخشید. ‫- نه، تو باید منو ببخشی. من...
‫بیا بریم.
‫فکر کنم من یکم استرس دارم.
‫خیلی خب، این قدم بزرگیه.
‫بابایی؟
‫خیلی شرمنده‌ام.
‫باورم نمیشه خودتی.
‫من همیشه می‌دونستم. من همیشه می‌دونستم.
‫سلام، گانر.
‫سلام.
‫فکر کنم یه "سلام" خشک و ‫خالی برای ما مناسب نیست.
‫- این‌طور فکر نمی‌کنی؟ ‫- بیا.
‫خوشحالم که برگشتی.
‫منم همین‌طور.
‫- چطوره که بریم خونه؟ ‫- باشه.
‫بیاید بریم خونه.
‫به خونه خوش اومدی، استر.
‫ما بهش دست نزدیم.
‫ما همیشه می‌دونستیم که تو برمی‌گردی خونه.
‫احتمالا سنت از این چیزا گذشته باشه...
‫اما ما کلی تولد و کریسمس پیش رو داریم...
‫تا زمانی که نبودی رو جبران کنیم...
‫پس به ما بگو به چی علاقه داری...
‫و شاید بهش برسی.
‫- من از نقاشی خوشم میاد. ‫- دوست داری نقاشی کنی؟
‫قبلا به نقاشی علاقه‌ای نداشتی.
‫خب، شاید شما دو تا....
‫بتونید توی استدیو با هم وقت بگذرونید.
‫هیچ چیزی نیست که ‫منو از این خوشحال‌تر کنه.
‫خب، برنامه‌ اینه که...
‫فردا تو با دکتر سیگر حرف بزنی.
‫اونو یادته؟
‫اون یه طوطی به اسم سیدنی داشت.
‫خیلی خب.
‫خب، اگه چیزی نیاز داشتی...
‫ما همین نزدیکیم. خب؟
‫خلی خب، تو می‌تونی بری داخل.
‫دکتر سیگر الان میاد پیشت.
‫من چند دقیقه‌ی دیگه اونو می‌بینم.
‫فکر می‌کنم برای این‌که درگیر ‫بشی خیلی زوده، کاراگاه.
‫من می‌خوام قبلش تنها باهاش حرف بزنم.
‫ببین، من باید برم.
‫تو نمی‌دونی که...
‫چه‌قدر از دیدنت خوشحالم، استر.
‫به خونه خوش اومدی.
‫عجب. تو دیگه اون دختر ‫کوچولویی که می‌شناختم نیستی.
‫تو الان یه خانم جوانی.
‫یادته وقتی ملاقات‌هامون رو شروع کردیم...
‫چی بهت گفتم؟
‫بهت گفتم اگه سوالی پرسیدم که...
‫تو رو معذب کرد، ما تموم می‌کنیم.
‫کاش والدینم مثل تو بودن.
‫چطور؟
‫اونا همش می‌پرسن چه اتفاقی برام افتاده...
‫اما من آماده نیستم که ‫در موردش به اونا بگم.
‫این هیچ مشکلی نداره.
‫امیدوارم تو با من در موردش حرف بزنی...
‫اما فقط وقتی که آماده بودی، باشه؟
‫با توجه به این...
‫چیزی هست که بخوای به من...
‫در مورد زمانی که نبودی بگی؟
‫می‌خوای بازی کنی، سیدنی؟
‫من فکر می‌کنم سیدنی ‫می‌خواد با من بازی کنه.
‫سلام، من تو رو یادمه.
‫تو منو یادته؟
‫نوبت شماست. استر می‌تونی این‌جا صبر کنی.
‫من می‌خوام چند لحظه با مامانت حرف بزنم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫من از گوشواره‌هات خوشم میاد.
‫ممنون، عزیزم.
‫چی می‌نویسی؟ وای، خیلی ببخشید.
‫- چیزی نیست. ‫- ببخشید.
‫بذار اینو تمیز کنم.
‫اون مثل قبله؟
‫فرقی کرده؟
‫خب، البته که اون فرق کرده.
‫اون الان یه لهجه داره.
‫این غیرمعموله؟ با توجه به جایی که بوده؟
‫لزوما نه.
‫اون مدت زمان زیادی ‫اون‌جا بوده در حالی که...
‫تکلمش در حال شکل‌گیری بوده.
‫اما بذار اینو بهت بگم، اون وضعش از نظر...
‫هوشی و عاطفی خیلی بهتر ‫از چیزیه که انتظار داشتم.
‫خب، این خوبه، مگه نه؟
‫من متوجه چند تا تناقض شدم.
‫مثلا اون گفت این سیدنیه.
‫سیدنی یه مکو بود.
‫رنگش نارنجی روشن بود و چهار برابر این بود.
‫با این حال اون این ‫پرنده رو با قطعیت کامل...
‫- سیدنی خطاب کرد. ‫- این یعنی چی؟
‫برای من این یه جور نقش‌ بازی کردن بود.
‫اون منو زد و لباسمو پاره کرد!
‫من می‌خوام برم خونه.
‫برای امروز کافیه.
‫البته. ما برای وقت دیگه ‫ترتیب ملاقات رو میدیم.
‫- استر، حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫سلام.
‫مورتیشا، گانر رو صدا می‌کنی؟
‫- منو چی صدا زدی؟ ‫- مایک، این خودشه. خواهره.
‫اوه، عجب.
‫شرمنده. میشه لطفا گانر رو بگی بیاد؟ ‫[لطفا رو به زبان چکی گفت]
‫این اسپانیولی بود؟ نفهمیدم.
‫هی، بیا بریم.
‫خواهرت خیلی خله داداش.
‫چه مرگته؟ بابام همین‌جاست.
‫- برام مهم نیست. ‫- مایک!
‫- احمق لعنتی. ‫- من عوض نمیشم.
‫هی، عزیزم. حالت خوبه؟
‫- لباسم خراب شد. ‫- من برات یه لباس جدید می‌خرم.
‫داشتم به این فکر می‌کردم...
‫فکر کردم شاید خوب باشه به استدیو بریم.
‫من خیلی اینو دوست دارم.
‫جوری رفتار می‌کنی که...
‫فکر کردم قبلا این‌جا نیومدی.
‫خیلی قشنگه.
‫اون چراغ برای چیه؟
‫چراغ برای چیه؟
‫یادت نمیاد؟ این چیزیه که ‫بابا به‌خاطرش معروف شده.
‫بده.
‫اینو فشار بده.
‫من همیشه سعی می‌کنم روی یه بوم ‫تا جای ممکن چیزای زیادی رو جا بدم.
‫می‌دونی؟ من به یه... ‫لایه‌ی مخفی متوسل شدم.
‫هیچ چیزی فقط یک چیز نیست، مگه نه؟
‫خیلی جالبه.
‫تو مدت زیادیه که این‌جا نبودی.
‫نه، نبودم.
‫این یکی چیه؟
‫وای، نه.
‫من باید از شر اینا خلاص بشم.
‫کی... اون کیه؟
‫گیر دادن به گذشته‌ فایده‌ای نداره.
‫تو الان خونه‌ای. فقط همین مهمه. مگه نه؟
‫به این فکر کردم که بتونیم چند ‫تا بوم رو گردگیری کنیم، خوبه؟
‫ببینیم چی میشه.
‫- من خیلی این کارو دوست دارم. ‫- واقعا؟
‫از چی خوشت میاد؟ رنگ روغن؟ آبرنگ؟
‫- همه چی دارم. ‫- زغال؟
‫زغال؟ باشه.
‫یه شی انتخاب کن و ما می‌شینیم...
‫و با هم اونو می‌کشیم.
‫من می‌خوام تو رو بکشم.
‫می‌خوای منو بکشی؟
‫باشه.
‫بار اولی هست که مدل میشم.
‫می‌خوای چطوری باشم؟
‫می‌تونم حالت متفکرانه به خودم بگیرم.
‫جوری که وقتی به اون نگاه می‌کردی بودی.
‫دیگه نمی‌خوام اون‌جوری باشم.
‫این‌جوری.
‫همین‌جوری.
‫وقتی اون‌جا بودی نقاشی کردن رو یاد گرفتی؟
‫فقط نقاشی می‌کشیدی یا...
‫این چیزی نیست که تو فکر می‌کنی.
‫علیرغم همه‌ی چیزهایی که در جریانه...
‫هنوز برقراره. آلن؟ نه، اون نمیاد اون‌جا.
‫می‌دونی که اون در مورد ‫این چیزا چه حسی داره.
‫پس فردا توی جشن می‌بینمت، خب؟
‫این برای یه کار خیره.
‫بث، فقط دسته چکت و جیم رو بیار.
‫این برای کودکان مبتلا به سرطانه.
‫خیلی خب. بهتر شد. ممنون.
‫کارم تموم شد.
‫به همین زودی؟
‫- ازش خوشت میاد؟ ‫- عاشقشم.
‫این... فوق‌العاده‌ست.
‫خیلی خب، ۳۰ ثانیه‌ی دیگه میام، باشه؟
‫بعدش می‌بینیم که با ‫رنگ چه کار می‌تونی بکنی.
‫- اون شخصیه. ‫- اوه، ببخشید.
‫من دیدم که اونو با خودت پس آوردی.
‫- فکر می‌کردم چیز خاصیه. ‫- تو در نمیزنی؟
‫من دنبال ساعت طلام می‌گشتم.
‫مشکلی نیست. مطمئنم که پیدا میشه.
‫ببخشید.
‫"متعلق به استر"
‫"مامان منو به ویکد برد."
‫"مامان". سلام مامان.
‫ممنون، مامان.
‫می‌دونم، مامان.
‫مامان.
‫باورتون نمیشه که استر ‫چه کاری می‌تونه بکنه.
‫اون عصر رو توی استدیو بود.
‫اون یه پرتره از من کشید.
‫اون از من توی بیست و چند ‫سالگیم استعداد بیشتری داره.
‫چطور چنین چیزی ممکنه؟
‫چهار سال پیش اون با چند ‫تا خط صاف آدمک می‌کشید.
‫- بس کن. ‫- چی؟
‫به این فکر کن که خودش ۴ ‫سال پیش چه کار می‌کردی.
‫- حالا تو قهرمان شمشیربازی هستی. ‫- آره... این خیلی تحسین‌برانگیزه.
‫شاید بتونی پرتره‌ی منم بکشی.
‫این خیلی خوشمزه‌ست، مامان.
‫ممنون.
‫مشکلی هست؟
‫نه، نه. من فقط...
‫منتظر کسی بودی؟
‫گفتم یه سری بزنم...
‫ببینید کی اومده به ما سر بزنه.
‫ببخشید که مزاحم شامتون شدم.
‫این یه افسر پلیسه...
‫که وقتی ناپدید شده بودی به ما کمک کرد.
‫اون یه دوسته.
‫من فقط اومدم که بگم به ‫خونه خوش اومدی، استر.
‫ممنون.
‫یه لحظه منو ببخشید.
‫باید بدونی که روانشناس ما فکر می‌کنه...
‫استر باید قضایایی که براش ‫پیش اومده رو به کسی بگه که...
‫پلیسی مثل من نباشه.
‫نگران نباش. من درک می‌کنم.
‫اما استر از شهر کوچیک ما غیبش زد...
‫و این یه نگرانی باقی مونده.
‫من باید بدونم هنوز خطری هست یا نه.
‫من امروز صبح با دکتر سیگر حرف زدم.
‫چنین کاری... مناسب بود؟
‫اون به من گفت که می‌تونه...
‫فردا صبح یه گفتگوی گروهی داشته باشیم.
‫فقط برای این‌که ببینیم ‫همه چیز رو به راهه.
‫مامان، فردا مراسم جشن توئه.
‫پس روز بعدش این کارو می‌کنیم.
‫این خیلی مهمه.
‫باشه. اگه این‌قدر مهمه ما میایم اون‌جا.
‫فراموش کردی لیوانت رو پر کنی.
‫خب... به خونه خوش اومدی، استر.
‫قبلا اینو گفته بودی.
‫- استر... ‫- عیبی نداره. حق با اونه.
‫من تو رو بدرقه می‌کنم.
‫متاسفم که این‌جا زندگی می‌کنی.
‫آره.
‫فکر کنم بهتره یه مدت این‌جا بمونم.
‫فکر می کنم دکتر سیگر چیز مهمی مد نظرشه.
‫توی ملاقات قبلی‌مون به نظر ‫می‌رسید که اون نظرش این بود...
‫استر داره دروغ میگه.
‫این چه حرفیه.
‫شاید خودش باید بره پیش یه روانشناس.
‫می‌دونم، منم تعجب کردم.
‫چی... این چیه؟
‫همراهت.
‫- تو میای؟ ‫- البته که میام.
‫تو همسر منی و می‌تونم به‌خاطر تو ‫با چند تا پولدار عوضی سر و کله بزنم.
‫استر چی؟
‫خب، گانر این‌جاست. ‫اون چیزیش نمیشه، مگه نه؟
‫می‌خوای من خونه بمونم؟
‫نه، نه.
‫به نظر میاد از وقتی که استر برگشته...
‫ما هم به زندگی برگشتیم.
‫کاملا موافقم.
‫چه‌قدر وقت برای لباس پوشیدن نیاز داری؟
‫- سریع می‌تونم لباس بپوشم. ‫- واقعا؟
‫منم می‌تونم سریع کارمو انجام بدم.
‫ببخشید، اما این خیلی نازه.
‫بذار درو ببندیم.
‫درو ببند.
‫چی؟ نه. نه، نه!
‫وای خدا.
‫می‌دونی چه‌قدر پول خرج این لباس کردم؟
‫بذار ببینم. وای.
‫می‌تونم اینو درست کنم.
‫- با یه سنجاق. ‫- آره، یا منگنه.
‫منگنه خوبه.
‫وقتی ما نیستیم مسئول مراقبت...
‫از خواهر هستی. ما در این ‫مورد بهت اعتماد کردیم، خب؟
‫باشه، بابا. از پسش بر میام.
‫تو فوق‌العاده شدی.
‫ما میریم.
‫احتمالا تا بعد از نیمه ‫شب برنگردیم خونه، خب؟
‫پس نذار تا دیر وقت بیدار بمونه.
‫کلیدا پیش توئه؟
‫بله.
‫- خوشگل شدی. ‫- ممنون.
‫شب خوبی داشته باشی، عزیزم.
‫- خداحافظ. ‫- شب بخیر.
‫خب، ما قراره چه کار کنیم؟
‫ما؟
‫وای... شرمنده بچه‌ها.
‫من زیادی نگهش داشتم.
‫خیلی خب. گانر...
‫خواهرت با چیزی که ‫یادت میاد فرقی کرده یا نه؟
‫- خب... ‫- خودت چی فکر می‌کنی؟
‫اون توی یه زندان بردگی ‫جنسی شرق اروپا بوده.
‫مایک.
‫آره. اون فرق کرده.
‫اون الان یه لهجه‌ داره.
‫و اون شبیه لیزی بوردن لباس می‌پوشه. ‫[زن قاتل آمریکایی در یک قرن و نیم پیش]
‫این خیلی عجیبه.
‫لیزی بوردن کیه؟
‫یه زنیکه‌ی دیوونه که ‫والدینش رو با تبر کشته.
‫سلام، استر.
‫چرا نمیری... یه فیلمی ‫ببینی یا کار دیگه‌ای بکنی؟
‫نه.
‫استر، این‌جا جای تو نیست.
‫- برو یه فیلم ببین. ‫- برو کونتو بده.
‫گانر، می‌دونی چیه؟ ازش خوشم اومد.
‫اوه.
‫برو.
‫- بگذریم، نوش! ‫- نوش.
‫آره. من به سلامتی این می‌نوشم.
‫در مورد چی حرف می‌زدیم؟
‫اون کیه؟
‫شب بخیر.
‫سلام، والدینم این‌جا نیستن. ‫اونا توی جشن مادرم هستن.
‫- چه شانس بدی دارم. ‫- آره.
‫مهمونی گرفتی؟
‫نه، فقط چند تا از دوستام این‌جا هستن.
‫از توی خیابون بوی گل میاد.
‫چی؟ نمی‌دونم...
‫نمی‌دونم چی داری میگی.
‫ببین، این‌جا هیچ خبری نیست.
‫پس چطوره که من به والدینم بگم که...
‫تو یه سر زدی و ما می‌تونیم ‫کل این‌ قضیه رو فراموش کنیم.
‫خوبه؟
‫- باشه. ‫- خوبه.
‫میشه قبل این‌که برم از ‫دستشویی استفاده کنم؟
‫اره، البته.
‫جشن خیلی عالی بود.
‫تعجبی نداشت که اون ‫میلیونرهای یبس صف کشیده بودن...
‫تا به خیریه پولشون رو بدن.
‫نه. به‌خاطر الکل بود.
‫به‌خاطر الکل نبود، عزیزم.
‫به‌خاطر میزبانش بود.
‫تو خوبی‌های آدمارو رو می‌کنی.
‫امیدوارم خونه هنوز سرجاش باشه.
‫وقتی من شونزده سالم بود، نزدیک بود...
‫نزدیک بود کل خونه رو بسوزونم.
‫نه، گانر هیچ وقت این‌کارو نمی‌کنه.
‫کی گفت دارم در مورد گانر حرف می‌زنم؟
‫استر، ما اومدیم خونه.
‫استر؟
[درخواست کمک کارآگاه دانان از مردم برای یافتن استر]
[خیابان اوردیل، پلاک ۳۷۱]
‫"آسایشگاه روانی سارن؟"
‫استر؟
[عدم تطابق]
[بیخیالِ من نشید] [استر آلبرایت]
‫اگه تو استر نیستی، پس کدوم خری هستی.
‫از کجا فهمیدی من استر نیستم؟
‫مادر خودش حتی اینو نمی‌دونه.
‫چرا بچه، اون می‌دونه.
‫لعنت بهش.
‫مامان؟
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫پس بذار ببینم درست فهمیدم.
‫تو یه زن بزرگسال و یه مجرم فراری هستی؟
‫این خیلی بگاییه.
‫در ضمن من دیگه کارم شده فقط همین.
‫خرابکاری‌های بچه‌هامو جمع می‌کنم.
‫نگران نباش. مامان ترتیبش رو میده.
‫مامان ترتیب همه چیز رو میده.
‫وقتی گانر به من گفت ‫که دانان به خونه اومد...
‫می‌دونستم تو رو این‌جا پیدا می‌کنم.
‫تو می‌تونستی به محض ‫این‌که فرصتش رو پیدا کردی...
‫از ما دزدی کنی و ناپدید ‫شی، اما این کارو نکردی.
‫چرا؟
‫چون تو نقشه‌ی بزرگتری داشتی، ‫درسته؟ نقش بازی کنی، ما رو فریب بدی،
‫و یه سال دیگه ما توی یه ‫حادثه‌ی غم‌انگیز از بین میریم.
‫درست میگم؟
‫ولم کن. تو دیگه منو نمی‌بینی.
‫دقیقا از همین می‌ترسم.
‫ما نمی‌تونیم اجازه بدیم استر ‫دو بار ناپدید بشه، مگه نه؟
‫اون ناپدید نشد.
‫من نمی‌تونستم برای اون کاری بکنم،
‫دیگه دیر شده بود.
‫گانر همیشه زیادی بهش سخت می‌گرفت.
‫اون شب اون زیاده‌روی ‫کرد. من باید چه کار می‌کردم؟
‫بچه‌مو سر یه قضیه‌ی خواهر برادری...
‫که بد پیش رفته بود تحویل بدم؟
‫من با تمام وجودم عاشق دخترم بودم،
‫اما یه مادر تحت هر شرایطی ‫از خانواده‌اش محافظت می‌کنه.
‫و اگه فکر کردی که من اجازه میدم...
‫یه کوتوله‌ی روانی چیزی ‫که من ساختم رو نابود کنه...
‫اشتباه کردی.
‫این خانواده با کشتی می‌فلاور ‫از انگلیس به آمریکا اومد...
‫و این کشور رو ساخت. ما مهمیم. آلن مهمه.
‫وقتی که اون شنید که استر زنده‌ست...
‫با دیدن ذوق توی چهره‌اش ‫فهمیدم که باید با این بسازم.
‫آلن نمی‌دونه چه اتفاقی برای استر افتاده.
‫و تو به من کمک می‌کنی که ‫مطمئن شم هیچ وقت نمی‌فهمه.
‫فقط یه چیز از مرگ یه بچه بدتره...
‫و اون اینه که یه بچه گم بشه.
‫ناپدید شدن استر آلن رو تغییر داد،
‫کسی که اون بود و قرار ‫بود باشه رو تغییر داد،
‫اما تو راه حل این مشکلی.
‫من و تو فرصت داریم این گندکاری رو...
‫به یه قراری که نفع ‫مشترک داره تغییر بدیم.
‫استر اون پایینه، مگه نه؟
‫اسمشو به زبون کثیفت نیار.
‫خیلی خب.
‫تو با حقه بازی راهت رو ‫به خانواده‌ی من باز کردی.
‫تو این نقش رو انتخاب کردی...
‫و حالا اونو بازی می‌کنی.
[گروهبان میس بدین‌وسیله به اطلاع می‌رسانم که بنابر فرم مرخصی پیوست‌شده]
[دوران مرخصی این‌جانب از این لحظه آغاز می‌شود.]
[با آرزوی بهترین‌ها، کارآگاه دانان]
‫خب، تو الان می‌تونی استر باشی...
‫و یه زندگی داشته باشی که هر ‫کسی برای داشتنش حاضره آدم بکشه...
‫یا می‌تونی به‌خاطر این مقصر شناخته بشی...
‫و با دستبند به استونی برگردی.
‫تصمیمت چیه؟
‫- ببخشید که ترسوندمت. ‫- منو ببخش. منو ببخش.
‫ما نباید تو رو تنها میذاشتیم.
‫- چی شد؟ ‫- اون از دوچرخه خورد زمین.
‫من اونو کنار جاده پیدا کردم.
‫عزیزم، تو روی یه ‫دوچرخه چه کار می‌کردی؟
‫بیا داخل. باید گرم بشی.
‫- مامان، ببخشید. ‫- بس کن.
‫- این دیگه چه وضع کسشریه. ‫- آره.
‫معنای این چیه؟
‫این یعنی اون یه بچه نیست.
‫اون یه زن بالغه و ما ‫نمی‌تونیم اونو دست کم بگیریم.
‫نه، اون چیزی بیش از اینه، مادر.
‫اون یه روانیه که داره توی ‫خونه‌ی کوفتی ما زندگی می‌کنه.
‫پس باید با این شخص زندگی کنیم؟
‫- من اینو نگفتم. ‫- خب نمیشه ما...؟
‫یه کاری می‌کنیم یه حادثه به نظر بیاد.
‫خیلی زوده. ما باید به این فکر کنیم.
‫پس حالا دیگه اون ما رو تو مشتش داره؟
‫نه، نه. اونم به اندازه‌ی ما ‫چیز برای از دست دادن داره.
‫ببین، هیچ کدوم از ما انتظار اینو نداشتیم.
‫پس ما فعلا حواسمون به اون هست...
‫و وقتی که زمانش رسید کارش رو تموم می‌کنیم.
‫این دیوونگیه، حتی برای ما.
‫خیلی خب، اینو ‫می‌بینی؟ این پرتاب میشه.
‫این‌جوری می‌کشیش عقب.
‫و کمان رو می‌گیری و اینو میذاری داخلش.
‫- داری می‌بینی؟ ‫- آره.
‫آره، و...
‫خوب بود!
‫- دیدی؟ ‫- آره.
‫حال کردی یا نه.
‫ملاقات ما با دکتر سیگر امروزه.
‫این مشکلیه که اگه تو با اون ‫طوطی حرف نزده بودی...
‫نداشتیم.
‫- سیدنی یه مکو بود ‫- اوه.
‫همه‌ی مکوها طوطی هستن...
‫اما همه‌ی طوطی‌های کوفتی مکو نیستن.
‫ما باید چه کار کنیم؟
‫ما با هم کاری می‌کنیم باور کنه.
‫یکی از اهداف ما در این‌جا ‫اینه که به استر کمک کنیم...
‫به زندگی توی خانواده خو بگیره.
‫بخشی از اون اینه که خاطرات ‫مشترک خودتون رو به یاد بیارید.
‫لحظاتی که با هم داشتین، ‫کارای جالبی که با هم کردین.
‫آقای آلبرایت، خاطره‌ای که...
‫برای تو و استر باارزشه چیه؟
‫خب، لحظات زیادی هست.
‫یه کریسمس توی پاریس بود.
‫اون تابستون توی توسکانی.
‫- یلواستون. ‫- آره، اون بالا.
‫من شیش سالم بود.
‫ما چند تا خرس دیدیم و... یه ‫موش خرما ساندویچ منو دزدید.
‫ولی خدا. کلی موش‌خرما اون‌جا بود.
‫دیگه چی، استر؟ دقیق بگو.
‫ما توی مزرعه‌ی الک ریج ‫موندیم و سوار اسب شدیم.
‫اسبچه‌ی من اسمش ناگت بود...
‫و اسب بابا اسمش استرچ بود.
‫و یه بار استرچ خم شد تا علف بخوره...
‫و بابایی با سر خورد زمین.
‫اون کل صورتش خاکی شد ‫و حتی لای دندوناش خاک رفت!
‫باورم نمیشه اینو داری میگی.
‫وای خدا. تا چند روز لای دندونات بود.
‫به طور خلاصه، استر دورنمای ‫سالمی از زندگی رو از خودش نشون میده...
‫مخصوصا در مورد برگشت به خانواده‌اش.
‫اون کاملا سالمه...
‫و از نظر عاطفی مشکلی نداره.
‫همش همین.
‫امروز چند نفر میان خونه‌ی ما...
‫فقط که تو رو ببینن.
‫اونا دوستای ما هستن که استر رو می‌شناختن.
‫پس زل زدن رو بیخیال شو، باشه؟
‫استر یه بانو هست.
‫فکر کنم باید یه کار اساسی بکنم.
‫خیلی خب.
‫فکر کنم کارمون خوب بود.
‫همه انتظار دارن استر ‫از نظر روحی داغون باشه.
‫اما چیزی که واقعا می‌خوان یه پایان خوشه.
‫ما وانمود می‌کنیم...
‫که صورتی رنگ مورد علاقه‌ی توئه.
‫اوه، مخمل.
‫رازش اینه که به اونا داستانی ‫رو بگی که می‌خوان باورش کنن.
‫این یکی مورد علاقه‌ی من بود.
‫رنگ مورد علاقه‌ات چیه؟ صورتی.
‫خیلی خوبه.
‫خب، میگی که نقاشی بلدی. دیگه ‫چه کاری رو می‌تونی انجام بدی؟
‫من خیلی دلم برای خانواده‌ام تنگ شده بود.
‫خیلی خوبه که برگشتم.
‫و برنامه‌ات برای آینده چیه، خانم کوچولو؟
‫برنامه‌های من چیه، مامان؟
‫هیچ برنامه‌ای نداره.
‫من اجازه نمیدم از جلوی چشمم دور شی.
‫بذار ببینم درست فهمیدم...
‫تو ۳۰ سالته؟
‫لطفا همین حالا از اتاقم برو بیرون.
‫این اتاق تو نیست. این ‫اتاق خواهر مرده‌ی منه.
‫تو اون نیستی و هیچ وقت هم قرار نیست باشی.
‫- حالیت شد؟ ‫- گمشو بابا.
‫حواست به حرف زدنت باشه، عجیب‌الخلقه.
‫خوشحالم که همه چیز رو شد،
‫چون دیگه خسته شدم از این‌که ‫وانمود کردم به این‌جا تعلق داری.
‫تو به این‌جا تعلق نداری.
‫این خونه‌ و خانواده‌ی منه ‫و هیچ وقت مال تو نمیشه.
‫تا وقتی زیر این سقفی...
‫من و تو با هم یه قراری داریم...
‫و اون قرار اینه.
‫تو تو مشت منی.
‫اگه دوباره این‌کارو بکنی ‫تو رو مثل استر می‌کشم.
‫یه تماس بگیرم...
‫تو برمیگردی به اون زندون.
‫تو هم می‌بازی.
‫چرا؟ به‌خاطر حرف یه ‫مهاجر غیرقانونی فراری...
‫که بیماری روانی داره؟
‫هیچ غلطی نمی‌تونی بکنی.
‫این‌جا آمریکاست.
‫افرادی مثل من مهم هستن...
‫و اگه تو استر نباشی...
‫معناش اینه که استر دوباره گم شده.
‫مامان با این قضیه مشکل داره.
‫من ندارم.
‫بعدا می‌بینمت، عجیب‌الخلقه.
‫تو امشب خیلی راحت می‌خوابی.
‫من بره‌ی کباب شده با ‫رزماری و تاپناد درست کردم.
‫و من می‌دونم استر از این خوشش نمیاد...
‫برای همین غذای مورد علاقه‌ات رو درست کردم.
‫مثل روزای قدیمی.
‫من خیلی در مورد این‌که...
‫فردا به شهر برم هیجان دارم.
‫من می‌خوام به گالری چیزی که ‫روش کار می‌کنم رو نشون بدم.
‫این فوق‌العاده به نظر میاد.
‫خب، همه‌ی اینا به لطف توئه.
‫من دوباره لذت کاری رو که ‫زمانی عاشقش بودم رو پیدا کردم.
‫حس می‌کنم دوباره یه بچه شدم. می‌خوای بیای؟
‫خیلی دوست دارم بیام!
‫من و استر از قبل برنامه چیدیم.
‫چه برنامه‌ای؟
‫این یه غافلگیریه.
‫خیلی خب، پس باشه برای یه وقت دیگه.
‫خیلی عالیه که دوباره ‫نقاشی می‌کنی، بابا.
‫آره.
‫میشه برم؟
‫یادت نره...
‫می‌تونی طبقه‌ی بالا غذا بخوری، مشکلی نیست.
‫عزیزم، چی شده؟
‫بابا، اون مشکلی نداره.
‫فقط یکم تنهاش بذار. اون چیزیش نیست.
‫آره، احتمالا از اون ‫همه‌ پیانو زدن خسته شده.
‫می‌تونم بیام داخل؟
‫حالت خوبه؟ اون پایین چی شد؟
‫من خیلی از دستپخت ‫مامان خوشم نیومد.
‫خب، می‌تونم بهت یه رازی رو بگم؟
‫منم خیلی شیفته‌ی دستپختش نیستم.
‫گوش کن. شبا زمان مورد ‫علاقه‌ی من برای نقاشیه.
‫می‌خوای به من ملحق شی؟
‫- بله، خیلی اینو دوست دارم. ‫- طبقه‌ی پایین می‌بینمت.
‫- این‌جا خیلی عالیه. ‫- خوشحالم که ازش خوشت میاد.
‫هر هنرمندی به یه فضا نیاز داره ‫تا بذاره خل و چل درونش آزاد بشه.
‫ما زیبایی و شور و شوق رو...
‫جایی می‌بینیم که بقیه نمی‌تونن ببینن.
‫من خیلی از این خوشم اومد.
‫چه قدر رنگ ریخته رو دستت.
‫آره، من موقع نقاشی ‫زیاد کثیف‌کاری می‌کنم.
‫مادرت به‌خاطر این از کوره در میره.
‫فکر کنم امشب به اندازه‌ی کافی این‌جا بودم.
‫چراغ‌ها رو خواستی بری خاموش کن.
‫شب خوبی داشته باشی.
‫انگار شما دوتا بهتون خوش گذشته.
‫اون راست میگه، تو با استعدادی.
‫اون آدم خاصیه،‌ مگه نه؟
‫اون‌قدر توهم برت داشته که ‫فکر می‌کنی اون تو رو می‌خواد؟
‫"سوپرایز، من دخترت نیستم...
‫من یه دزد جهش یافته هستم."
‫اون به اندازه‌ی آدمای دیگه از ‫تو حالش بهم می‌خوره اگه بفهمه.
‫خب، اگه کاری نداری...
‫من می‌خوام برم طبقه‌ی بالا و به شوهرم بدم.
‫اون از وقتی که تو برگشتی مرد جدیدی شده.
‫بابت این ممنونم.
‫سلام.
‫فکر کنم استر خیلی ‫به‌خاطر این‌که نمی‌تونه...
‫با من به گالری بیاد دلخور شده.
‫گوش کن، من عاشق اینم که تو و استر...
‫در زمینه‌ی نقاشی علاقه‌ی ‫مشترک دارین. فقط...
‫من چنین چیزی رو با اون ندارم.
‫و امیدوارم بودم که بتونم ‫امروز رو با اون بگذرونم...
‫و شاید یه چیز مشترکی پیدا کردیم.
‫به علاوه، این برات خوب میشه که ‫تمرکز داشته باشی روی کارت، مگه نه؟
‫اگه سل از چیزی که ببینه خوشش بیاد...
‫پس شاید بتونی یه نمایشگاه ‫بزنی و برگردی به دنیای هنر.
‫آره. باشه. ما که مشکلی نداریم،‌ مگه نه؟
‫نه، اصلا.
‫تو نقاش بزرگی هستی.
‫مردم دلشون برای کارای تو تنگ شده.
‫ممنونم.
‫این بیکنه؟
‫بوی بهشت میاد.
‫صبح بخیر، بابایی. کرپ می‌خوری؟
‫بله، معلومه. کاری هست که بلد نباشی؟
‫مامان؟
‫نه، ممنون. من می‌خوام مثل همیشه...
‫اسموتی می‌خوای؟
‫ماست یونانی، کلم،‌ بذر کتان و آبلیمو.
‫همون‌جوری که دوستش داری.
‫امتحانش کن.
‫من خیلی گرسنه نیستم.
‫من می‌خورمش، بده.
‫نه، این مخصوص مامانه.
‫من برای تو درستش کردم.
‫عزیزم، خیلی لطف کردی.
‫اما من ترجیح میدم خودم درستش کنم.
‫تریشا، بیخیال. امتحانش کن.
‫خوبه.
‫خوشمزه‌ست.
‫ممنون.
‫- تریشا، خوبی؟ ‫- من خوبم.
‫واقعا؟
‫می‌دونم می‌خواستی با من بیای.
‫اما فکر می‌کنم خوب میشد که تو روز رو...
‫با مامانت سپری می‌کردی. من ‫می‌خوام یه چیزی رو نشونت بدم.
‫بیا.
‫اونی که وسطشه.
‫مدیر وودلی دوست منه.
‫وودلی بهترین مدرسه‌ی نقاشی توی کل کشوره.
‫تو خیلی کارت خوبه. ‫می‌تونم اینو نشونشون بدم؟
‫من عاشق اینم. ممنون.
‫می‌تونی اینو ببری بالا؟
‫من می‌خوام برای مامان و بالا قهوه بگیرم.
‫خیلی خب، اون‌جا می‌بینمت.
‫وای خدا! مراقب باش، بچه!
‫- این بچه‌ی شماست؟ ‫- بله، بچه‌ی ماست.
‫- چی شد؟ ‫- هیچی. مشکلی نیست.
‫- استر پاش لیز خورد. ‫- ببخشید، خیلی طول کشید.
‫- یه کاری کن انگشت به دهن بمونن، باشه؟ ‫- باشه.
‫بابایی، منو با خودت ببر!
‫عزیزم. کاش میشد. دفعه‌ی بعد می‌برمت.
‫- از قطارت جا می‌مونی. ‫- خیلی خب، بعدا می‌بینمت عزیزم.
‫خداحافظ.
‫آروم باش، مامان.
‫فکر کردی می‌تونی منو بکشی؟
‫اینو بگیر.
‫مزه‌ی آشغال میده.
‫قرار ما تموم شد. تو مردی.
‫هی!
‫مامان! مامان!
‫عوضی! جنده!
‫اون در کوفتی رو باز کن. استر!
‫عزیزم، زودباش.
‫جرات نداری این کارو بکنی!
‫ببخشید، خیلی تند می‌رفتم؟
‫تو باید استر باشی.
‫من باید برم بیمارستان.
‫چیزیت نیست.
‫انگار ۱۰۰۰ بار تیزی فرو رفته تو چشمم.
‫- سرکار لیهی. ‫- وای خدا.
‫میشه دو ثانیه ساکت باشی؟
‫- چی؟ ‫- ما استر رو پیدا کردیم.
‫- واقعا؟ ‫- من اونو میارمش خونه.
‫اوه.
‫به آلن هم اطلاع دادم.
‫باشه، خداحافظ. لعنتی!
‫تو حالت خوبه. تو حالت خوبه.
‫خیلی ممنون.
‫وای خدا. اوه.
‫خیلی ممنونم.
‫استر از وقتی برگشته آشفته حال شده.
‫راستش این برای ما خیلی سخت بوده.
‫دائما دروغ میگه و یهو عصبانی میشه.
‫بعضی وقتا اون حتی در مورد ‫صدمه زدن به خودش شوخی می‌کنه...
‫و فکر نمی‌کنم واقعا ‫منظورش شوخی بوده باشه.
‫- اونو بردینش پیش روانشناس؟ ‫- بله. بله.
‫ببین کی برگشته.
‫پاشو. ما همین حالا این‌کارو می‌کنیم.
‫خب، وقتش رسیده بود.
‫لعنتی.
‫من دیگه ازت خسته شدم.
‫هیچ چیزی ارزش موندنت ‫توی این خونه رو نداره.
‫خودکشی تو دل بابا رو میشکونه.
‫اما بالاخره باهاش کنار میاد.
‫بمیر دیگه، عجیب‌الخلقه!
‫اون کجاست؟
‫من... من نمی‌خواستم این کارو بکنم.
‫اوه، عالی شد.
‫این یه اتفاق بود.
‫- تریشا. ‫- سلام، عزیزم.
‫پلیس به من زنگ زد.
‫می‌دونم. ببخشید. این تقصیر من بود.
‫استر توی فروشگاه گم شد...
‫و من وحشت کردم...
‫- اما من به سرکار لیهی زنگ زدم... ‫- مامان.
‫و اونا پیداش کردن.
‫- خوبه. ‫- مامان.
‫- خب، من توی قطارم. ‫- چیه؟
‫- اون... ‫- صبر کن.
‫اما من برمی‌گردم خونه.
‫من...
‫برو طبقه‌ی پایین و کارش رو تموم کن.
‫- چی؟ ‫- برو طبقه‌ی پایین و کارش رو تموم کن.
‫تریشا، هنوز اون‌جایی؟
‫تریشا، همه چیز رو به راهه؟
‫تریشا، من الان میام خونه.
‫- چی؟ ‫- من میام خونه.
‫جلسه‌ات با سل چی؟
‫فراموشش کن.
‫نه، عزیزم. قسم می‌خورم ‫همه چیز رو به‌راهه.
‫استر این‌جاست. همه چیز خوبه.
‫ببین، من تقریبا به ایستگاه شهر رسیدم.
‫باشه، میشه با تاکسی بیای خونه؟
‫چون من این‌جا واقعا دستم بنده.
‫اه. لعنت بهش.
‫این‌جایی.
‫استر.
‫بیا بیرون، استر.
‫یا اسمت هر اسمی که هست.
‫می‌دونی، لازم نبود این‌جوری بشه.
‫واقعا گانر؟
‫مطمئنم که می‌تونیم ‫به یه راه حلی برسیم.
‫واقعا این‌طور فکر می‌کنی؟
‫راستشو می‌خوای؟
‫نه.
‫منم.
‫گه توش.
‫گانر؟
‫نه.
‫نه!
‫چه کار کردی؟ ‫چه کار کردی؟
‫تو همه چیز رو گرفتی.
‫آلن هیچ وقت متعلق به تو نمیشه...
‫اما اینو بهت قول میدم. ‫اون می‌فهمه که کی هستی.
‫یه عجیب‌الخلقه‌ی روانی که ‫از غم و اندوه ما سواستفاده کرد...
‫پسرم رو کشت و سعی کرد منو بکشه.
‫تا وقتی که من کاری که لازم بود رو کردم.
‫به آتش‌نشانی زنگ بزنید!
‫گانر!
‫طاقت بیار، من دارم میام!
‫- کمک! ‫- بابایی، مامان سعی کرد به من صدمه بزنه!
‫- آلن! ‫- خواهش می‌کنم کمکم کن!
‫- آلن! ‫- طاقت بیارید!
‫من دیگه نمی‌تونم اینو بگیرم.
‫دارم میفتم!
‫- بابایی، کمک! ‫- عزیزم طاقت بیار!
‫من دارم میام.
‫اون استر نیست! اون یه زن بالغه!
‫- اون دروغ میگه! ‫- چی؟
‫- اون ما رو گول زد! ‫- مامان داره دروغ میگه!
‫- دستت رو بده من! ‫- نه، بابایی!‌ خواهش می‌کنم کمکم کن!
‫تریشا!
‫- یعنی چی؟ ‫- من این کارو برای تو کردم. برای خودمون.
‫تا بتونیم با هم باشیم. آلن من عاشقتم.
‫تو کدوم خری هستی؟ تو یه هیولایی!
‫آلن!
‫آتیش‌ همه چیز رو از استر گرفت.
‫خونه‌اش، خانواده‌اش.
‫این حادثه‌ی غم‌انگیزی بود.
‫این خیلی وحشتناکه.
‫می‌دونم.
‫استر همین‌جوریش هم به ‫اندازه‌ی کافی زجر کشیده.
‫اول ربوده شد و حالا یتیم شده در ‫حالی که خانواده‌ای نیست که اونو قبول کنه.
‫الان چی میشه؟
‫من با یه سازمان امورات ‫فرزندخوندگی معتبر تماس گرفتم.
‫من مطمئنم که ما براش ‫یه خونه پیدا می‌کنیم...
‫جایی که استر حمایت بشه ‫و بهش محبت کنن.
‫آخه کیه که نخواد اونو ‫به فرزندخوندگی بگیره؟
‫مترجم: ‫میثم موسویان MeysaM.UnicorN ‫t.Me/unicorn025
‫بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال ‫30nama.com