Dobra, mamo, dasz radę.
To jeden z tych lamerskich instrumentów, na których Oscar grał w liceum.
Co ty wygadujesz? Byłem sportowcem.
To ty byłeś frajerem paradującym jak mażoretka.
Byłem tamburmajorem, braciszku.
Parady to nasza specjalność
Byłeś frajerem i zaraz sfrajerzysz się w tej grze.
Bobby, kończy nam się czas.
PUZON
Bez obaw. Dam radę. To jedno słowo i rymuje się z...
To wbrew zasadom. Żadnych rymów.
Okej. To może...
Tak nie można. Oszukujesz.
Nie oszukuje. Nie było ryma. To pantomima.
Znowu zrymowałeś. Minus 12 punktów.
-Ja nie rymowałam! Ja nie oszukuję! -Czy możecie przestać? Mamy tu gościa.
Proszę cię. Zoey nie jest gościem. To praktycznie rodzina.
Jestem zaszczycona.
A niby czym? Przecież przegrywasz.
Nie przegram. Jeszcze z wami wygramy!
Wystarczy! Nie znoszę oszustów.
Bobby, chodź. Zoey, ty też. Wracamy do domu.
-Ale ja z wami nie mieszkam. -Z nami też nie, oszustko.
Zoey u nas nocuje. Pamiętasz? Chodź.
Zostań, jeśli chcesz. Ale uważaj.
Bobby, zanieś mnie do auta. Nie chcę zmoczyć sobie kapci.
Mamo, a może zamiast tego zaniosę ci twoje kapcie?
Lepiej uważaj. Mokre stopy śmierdzą.
Jej śmierdzą też na sucho.
Trzeba było zrobić unik.
Skuter napędzany jarmużem? Na bank wygrywamy konkurs naukowy.
Tak, bardzo fajny. Nie to, co moja rodzinka dzisiaj.
-Przepraszam za nich. -Za co? Chciałabym, żeby moi się kłócili.
U mnie w domu uśmiech to tylko odwrócony grymas.
I tak ich nie lubię. Działają mi na nerwy.
-Czasami tak bywa. -Tak, ale w mojej jest tak ciągle.
Dobranoc.
Co to było?
Dźwięk, który słychać w strasznych filmach?
-To pewnie tylko burza. -Mogę spać w twoim łóżku?
Nie.
Jesteś mało gościnna.
Rodzina Dumnych, co?
Zawsze będziemy ze sobą blisko
Rodzina bez względu na wszystko
Nawet gdy ktoś z nas się wydurnia
Każdy go tu kocha i nikt nie ocenia
Wiem, że zawsze mogę być sobą
Gdy jestem z wami bardziej niż osobno
Nawet kiedy w szkole spędzam czas
Nikogo nie kocham tak bardzo jak was
Rodzina
Dumnych Rodzina
Urwanie głowy przez nich masz
Lecz z miłości do nich śpiewasz
Jak to rodzina, dumna rodzina
Dumnych rodzina
Czasem nerwy ci poszarpią!
Czasem mocno cię przytulą
Jak to rodzina, dumna rodzina
Dumnych rodzina
RODZINA DUMNYCH. GŁOŚNIEJ I DUMNIEJ
Oscar, naprawdę? Prosiłam cię już dwa dni temu, żebyś to naprawił.
-Muszę robić wszystko sama w tym domu? -Hej wam.
Nie jestem hydraulikiem.
Dzisiaj mamy konkurs naukowy. Przyda nam się wasze wsparcie.
W ogóle cię nie usłyszeli.
Chodźmy, bo będę musiała niańczyć Bebe i Cece.
Weterynarze mają chyba klatki.
TARGI NAUKOWE
-Cześć, Maya. Co to za projekt? -Kochana, to klimatyzacja na benzynę.
Co takiego?
Myślałam, że dbasz o środowisko.
Bo tak jest. To benzyna bezołowiowa.
Bez urazy, ale to nie wygląda na pomysł, który by wyszedł od ciebie.
Masz rację. To pomysł mojego bejbe.
Jakiego „bejbe”?
-Michael? -Siema, Dumna. Zoey.
Laleczko, idziemy.
-Co to było? -A to?
Nubia?
Penny Dumna, gdzie masz pieniądze?
Olei? Ty umiesz mówić?
Tak, cały czas to robię. Gdzie masz pieniądze?
Słuchaj, nie mamy żadnych pieniędzy.
Jak to nie? Nie możesz przegapić tej okazji.
Nasz Gang-Coin zaraz wystrzeli.
Ale nie musisz się niczym przejmować.
Pójdzie na krechę.
Nie wiem, co powiedzieć.
Tylko nie zapomnij zaprosić nas na swoją prywatną wyspę, jak zbijesz hajs.
-Wreszcie się nachapiemy! -Coś tu nie gra.
Zdecydowanie. Tam jest Kareem. Może on wie, co tu się dzieje.
Penny, siemaneczko?
Pa na to. To moje Air Kareemy.
Czad, nie?
Kareem, przecież nie znosisz koszykówki.
Co?
Mój tatuś nazwał mnie na cześć wielkiego Kareema Abdula-Jabbara.
Więc jak mógłbym nie lubić koszykówki?
A co z wiolonczelą? Uwielbiasz na niej grać.
Że co? Co ty gadasz?
Do żadnej Wioli się nie zbliżam.
-Zapytaj KG. -Grasz na wiolonczeli?
To coś więcej. To cała orkiestra.
Zaczynam się bać.
Dijonay, czemu nie odpisujesz na moje wiadomości?
-Przecież je przeczytałaś. -Odczep się od mojej psiapsi.
Ona nie czuje mięty.
Nie chcę żadnych problemów. Luz.
Więc znikaj, szarpidrucie.
LaCienega? Czemu tak dziwnie mówisz?
A ty co wtykasz nos w moje sprawy?
Weź głęboki oddech, moja droga.
Ta zaczepna postawa jest absolutnie nieuzasadniona.
Dijonay, dlaczego mówisz tak dziwnie?
Ma droga, cóż masz na myśli? Ależ ja wam ratuję życie.
Ta, bo właśnie miałam spuścić wam manto, lamusy.
Dzieci.
Jesteście wspaniałe.
Zwycięski projekt tegorocznych targów naukowych,
pierwszy na świecie domowy reaktor zimnej fuzji,
stworzyły LaCienega Boulevardez oraz genialna Dijonay Jones!
Dasz w to wiarę?
W to, że LaCienega i Dijonay opanowały zimną fuzję?
Oczywiście, a w co niby innego? Co się tutaj dzieje?
Jesteśmy uwięzione w alternatywnym wszechświecie czy co?
Jak wszyscy wiecie,
Wizard Kelly Enterprises szuka nowego dostawcy
kukurydzy na popcorn do swoich bardzo wielu kin.
Mówimy o grubej forsie.
Gupi tatuś.
Niestety, niektórzy z was nie spełniają
wymogów Wizarda, czyli: wysoka jakość w bardzo niskiej cenie.
Dobra, odpadam. Dzieci, idziemy.
Oszczędzę wam mojego upokorzenia.
Przywykliśmy.
Zostawić im śmierdzącą pieluchę?
Ale szklanka nie jest w połowie pusta.
Wizard woli w połowie pełne. I papierowe słomki,
ponieważ troszczy się o środowisko.
Dobra, czas na dobre wieści.
Zdobywcą nowego, wielomilionowego kontraktu zostaje
Oscar Dumny!
Ściemniasz!
Wizard jest na to za bogaty. Podejdź no tutaj
i weź swoją pierwszą wielką torbę forsy.
Wielką torbę forsy?
Mamo, Papi, co się stało?
Nic. Chcieliśmy sprawdzić, jak szybko przyjedziesz.
Wygrałem. Więc płać, moja droga.
Chętnie zapłacę więcej, jak się odczepisz!
Nie rozumiem ani słowa z tego, co powiedziała,
ale uwielbiam sposób, w jaki mówi.
Papi, od kiedy mówisz po angielsku?
I kiedy mama zaczęła mówić po hiszpańsku?
Dojechaliśmy. Mam nadzieję, że się podobało w mojej bryce.
Myron, więc wytłumacz mi coś. Jak możesz prowadzić, mając 14 lat?
Jak jest się kozak, to można robić, co się chce.
Coś jeszcze ci powiem: głosowałem dzisiaj.
Powtórzę: masz 14 lat, więc to mało prawdopodobne.
GŁOSOWAŁEM
Chcesz wiedzieć, jak zagłosowałem?
Oddałem głos na miłość.
I mam nadzieję, że ją znajdziesz. Ale bardzo w to wątpię.
Czuję, że ona znalazła mnie.
Nie idź jeszcze. Będzie impreza stulecia u Myrona.
Nie, dzięki. Muszę się pouczyć.
Widzimy się jutro. I pamiętajcie: nie znaczy nie.
Czy to nie było dziwne?
Dziwne jest to, że tylko my dwie frajerki nie będziemy na tej imprezie.
Weź się ogarnij! Coś tu jest zdecydowanie nie tak!
Tak, ty. Myron, zaczekaj!
Penny, łap!
To twoje czesne na studia oraz emeryturka w jednym!
Skąd masz te wszystkie pieniądze?
Zawarłem dużą umowę z Wizardem.
Dostarczam kukurydzę na popcorn do wszyściusieńkich kin Wizarda.
Pop-pop-pop, forsa nigdy stop!
-Wizard dał ci pieniądze? -Całą wielką torbę!
Czy tylko ja uważam, że to dziwne?
-Twoja córka ma rację. -Dobra. Pójdziesz do zawodówki.
Zastanów się, tato. On cię nienawidzi. Dlaczego miałby dać ci kontrakt?
Aż tak trudno uwierzyć, że moja kukurydza smakuje najlepiej?
-Tak. -Gupi tatuś.
Bardzo mnie ranicie.
Po prostu dzieje się ostatnio wiele dziwnych rzeczy.
Wszyscy moi przyjaciele w szkole zachowują się dziwnie.
Bo masz dziwnych przyjaciół. Szczególnie tę Diżon.
Dziś dostałam pilne wezwanie od twojej mamy i Papiego.
Teraz jesteś geriatrą? Zapomnieli, gdzie są?
Papi mówił do mnie po angielsku, a twoja mama po hiszpańsku.
Penny ma rację. Coś tutaj nie gra!
Powiem ci, co tu nie gra. Jak się rozwiodę, weźmiesz połowę.
Przepraszam, powiedziałem to na głos? Twórca, dawaj mi tu dymek.
POŁOWA ZA ROZWÓD
To na czym skończyłem? A, tak! Jesteśmy bogaci?
Lepiej być nie może!
Proszę bardzo.
Trofeum za stanowe mistrzostwa licealne w koszykówkę, którego nie zdobyłeś,
chociaż obaj dobrze wiemy, że byłeś lepszy od Wizarda.
A jednak może być lepiej.
Co ty tu robisz?
Muszę ci pokazać coś w moim domu.
Teraz?
Czy twoi rodzice zachowują się dziwnie?
Nie. Wciąż się kłócą, tak jak zawsze.
-Moi są dziwni. -Co się stało?
Spójrz. Mają na sobie koszulki drużyny futbolowej z Waszyngtonu.
No i?
To zatwardziali fani Raidersów!
Na drugie imię dali mi Sistrunk. Bo Jackson jest moim ojcem chrzestnym.
Mój fundusz na studia przeznaczyli na bilety sezonowe.
Twój ojciec chrzestny nie mógł im załatwić?
Nie o to chodzi.
Popatrz. Nie tylko koszulki mają nie te.
-To ja. -Nie, to twój klon.
Co wyjaśnia, dlaczego wszyscy zachowywali się tak dziwnie.
Też muszą być klonami.
Więc mój pierwszy pocałunek dostałam od jakiegoś klona?
-Penny, szybciej! -Nie mogę. Za mało paliwa.
Skończył się jarmuż?
Chodź.
W nogi!
Mamo, tato. Musimy szybko uciekać.
Nigdzie się nie wybieracie. Siadaj tam.
-Kim ty jesteś? -Twoim najgorszym koszmarem?
Trudy. Kiedy dam ci sygnał, zachowuj się, jakbyś rodziła i padnij.
Gdy się tobą zajmą, ja popędzę do drzwi.
Czemu ty nie padniesz, a ja popędzę do drzwi?
Bo to mój plan!
I właśnie dlatego nie wypali.
Mam dość tego, że mnie nie wspierasz...
Proszę, przestańcie się kłócić.
Idą. I pamiętaj o planie. Nie zgrywaj Harriet Tubman.
A ty nie nadwyręż sobie tego małego móżdżku.
Przepraszamy za wszelkie niedogodności,
a ja szczególnie przepraszam ciebie, mój drogi mężu.
To rozumiem. Jesteś kobietą moich marzeń.
Znowu powiedziałem na głos? Dajcie dymek!
JESTEŚ KOBIETĄ MOICH MARZEŃ
Później się tobą zajmę. Czego od nas chcecie?
Sprowadziliśmy was tutaj, żebyście nauczyli nas sekretu szczęścia.
Czegoś, czego nie udało nam się osiągnąć w naszym świecie.
-Waszym świecie? -Gdzie jesteśmy?
To nie róg Martina Luthera Kinga i Cesara Chaveza, czyli nasza dzielnia?
To róg ulic „Nieszczęścia” i „Poza czasem”!
Kocham sposób, w jaki ta kobieta mówi. Daj całuska, mamuśka.
Nazywam się Pistacjo i jestem w jednej paczce z twardzielem Makadamią.
Ja znam się na orzechach. Wiem, że nie gadają!
Milcz, bubku!
To miejsce zbudował nasz stwórca, doktor Carver,
byśmy byli twardzi i mnożyli się,
ale przede wszystkim byli szczęśliwi.
Ale odkąd nasz pan zniknął 17 lat temu,
jesteśmy głęboko nieszczęśliwi.
A bez szczęścia nie możemy się mnożyć.
Nasza liczebność zmniejszyła się tak bardzo,
że jeśli nie znajdziemy szczęścia, to w końcu przestaniemy istnieć!
Wybraliście złą rodzinkę.
Jesteśmy jak fani New York Knicks.
-Kupka nieszczęścia! -Oscar! Jesteśmy bardzo szczęśliwi.
-Ostatnio nie bardzo. -Nigdy nie byliśmy!
Nie wiem, coście za jedni...
Mówiłem, że nic nam nie powiedzą. Musimy przystąpić do ekstrakcji.
Do czego? Co masz na myśli?
Tak. O czym tu mówimy, mój dobry orzechu?
Oto co zrobimy.
Wyrwiemy wam wszystkie organy,
aż odkryjemy, który z nich odpowiada za szczęście.
Bo nie jesteśmy szczęśliwi.
Ciekawe. Czy możemy to chwilę przedyskutować?
Orzechom odbiło. Czas na plan B.
Czyli jaki dokładnie?
Wiać!
Co to ma być? Zostaw mnie!
Puszczaj mnie! Daj spokój! Mam alergię na orzechy! Trudy!
Tak, najpierw ta beksa-lala.
Czekajcie. Nauczymy was szczęścia.
A niby w jaki sposób to zrobimy?
Czas na grę.
Nie!
NUNCZAKO
Dawaj, Trudy. To łatwizna. Pokaż im, jak to się robi.
Dobra, poradzisz sobie. Bruce Lee.
-Kop z półobrotu! -No weź! Bruce Lee.
Michelangelo.
Rzeźba. Posąg? Posąg rzeźby?
Ten żółw ninja. Jesteś weterynarką. Nieważne. Zgaduj dalej.
Lubię nosić moje...
Kroksy. Wizdidasy. Chodaki.
-Bad Boye. -Nie.
Lubię nosić Conversy Chucki. Hasło to nunczako.
Już wiem, czemu ci świnki morskie zdychają!
Tato, znowu robisz to samo.
Znaczy, dobra robota. Ale była zabawa.
Widzicie? Dobrze się bawimy. Jesteśmy szczęśliwi. Wasza kolej.
Coś, czego mamuśka je zdecydowanie za dużo.
A to dobre. Muszę zapamiętać.
Ty za to jesz za mało miętówek.
No, otwórz się!
Babunia, patrz na mnie.
-Oszukują! -Daj spokój.
Tym podrabiańcom nie ujdzie to na sucho!
-Kogo nazywasz podrabiańcem, mazgaju? -Tylko czekaj. Przyłożę ci!
Nieważne, żeś dzieciak.
Kto nas nauczy szczęścia?
Cisza!
Chcecie wiedzieć, co to szczęście.
Więc szczęście to nie krzyki, kłótnie i wzajemne dołowanie się.
To słuchanie siebie nawzajem.
Okazywanie dobroci. Podnoszenie się na duchu.
Nie w sensie dosłownym.
Tato, miałeś rację.
Jesteśmy nieodpowiednią rodziną, żeby uczyć tych rzeczy.
-Dziecko, o czym ty mówisz? -Ostatnio tylko ciągle się kłócimy.
To nie znaczy, że nie jesteśmy szczęśliwi.
Oczywiście, że tak. Dla niej.
Mogłabyś mi nie przerywać?
Tak jak ty mi?
Widzicie?
Właśnie o tym mówię. To nie jest szczęście.
To kto nas nauczy czegoś o szczęściu?
Mam pomysł.
Zoey. Babuniu. Wujku Bobby. Co wy tutaj robicie?
Jak to co? Będziemy was ratować.
Kiedy Zoey powiedziała, co się dzieje, nie uwierzyłam w to.
Ja też nie. Miałem wątpliwości.
W duecie z samym sobą mogę śpiewać
Wreszcie ktoś tak piękny jak ja.
Nie wiem, co powiedziała, ale wiem, że pięknie wygląda.
Ale nie tak świetnie jak ty, moja słodka.
-Przesłodka. -Ty mówisz po angielsku?
Droga matko. Możemy na słowo?
Co się tu dzieje? Zoey mówi, że macie kłopoty.
Pokazujemy miłym ludziom, jak być szczęśliwym.
Opowiadamy im kiepskie dowcipy.
Chcecie powiedzieć,
że jak w Alicji w Krainie Czarów weszłam w magiczne lustro
do alternatywnego wymiaru, żeby ratować rodzinę,
a wy tu opowiadacie czerstwe żarty jakimś klonom?
Weź się wczuj.
Jak pomysł Penny się sprawdzi, to wypuszczą nas do domu.
Lubię suchary. Posłuchajcie tego:
Kanapka z szynką wchodzi do baru.
A kelner na to: „Z własnym jedzeniem nie wolno”.
Czekajcie.
Też znam kawał.
Jeśli w domu jesteś Amerykaninem, to kim jesteś w barze?
Europijakiem.
Babuniu, twoja kolej.
Nie opowiadam czerstwych żartów. Bo sama nie jestem czerstwa.
Inaczej nie pomogę mamie w kuchni za tydzień.
Do diaska. Nie musisz mi grozić.
Czemu Snoop Dogg nie wyrwie Conchity Wurst?
Nie dla psa kiełbasa.
Dobra, wszyscy. Złączmy dłonie.
To jest właśnie szczęście.
Więc czemu płaczę?
Nie chodzi o to, co robisz, ale o to, co czujesz.
Radość. To jest szczęście.
A jeśli kiedyś o tym zapomnicie, jak my, opowiedzcie sobie czerstwy żart.
Dziękujemy ci.
Pistacjo, masz, co chciałeś, więc zmykamy.
Niestety nie możemy was wypuścić.
Czemu? Zrobiliśmy, co chcieliście.
Wiecie, że istniejemy, gdzie jesteśmy i jak się tu dostać.
A to znaczy, że musicie zniknąć.
Robię twoje ulubione śniadanie. Naleśniki z masłem orzechowym.
Dzień dobry, śpiochu. Myślałam, że już się dzisiaj nie obudzisz.
Ja też tak myślałam. Miałam naprawdę szalony sen.
Znowu o klonach?
Tak. Tylko że tym razem nie miałam prawa jazdy.
Jeździłam skuterem.
Dobrze. Bo moja córeczka nigdy nie będzie prowadzić.
Tato, nie wygłupiaj się.
Więc nie chcesz naleśników z masłem orzechowym?
Tego nie mówiłam.
Bebe, Cece, złaźcie. Oscar!
Czego chcesz? Nie mogę i gotować, i niańczyć dzieci.
-Nie rozdwoję się. -Witaj w moim świecie.
Też nie mogę wszystkie robić sama!
-Opłacam rachunki... -Muszę robić naleśniki...
No i to jest szczęście.
Napisy: Adrian Wajer