Ayos. Ankle weights 'yan.
Tumatakbo dati ang mga tao nang suot 'yan. Pampalakas ng tuhod.
-Mukhang masaya 'to. -Totoo.
-Mukhang masaya 'to. -Ah, hindi.
Ito rin ba 'yong nakakatawang Kids in the Hall sa early '90s?
Hindi! Ito ang puno ng galit na Kids in the Hall sa mid-'90s?
-Tungkol saan 'to? -Walang nakakaalam.
Sabi ng iba, isinuka ang pelikulang ito
dahil sa masamang pakikipag-ugnayan sa demonyo.
Sabi ng iba, ginamit ito para ipambili ng cocaine.
Alinman doon, iba-iba ang review.
Parang okay. Magkano?
Isang dolyar. Dito sa lupa.
-Paumanhin, dito sa lupa ba ang sabi mo? -Oo. Siguro.
Ibig kong sabihin, ang pera n'yo.
Problem Child 2 ang kunin natin.
Hindi. Brain Candy ang kunin natin.
Ano'ng nangyari?
Sa dolyar na ito, ang Kids in the Hall: Brain Candy ay kumita na rin
at nasira na ang sumpa!
Ano?
O, hindi!
Nasira na ang sumpa?
Uy! Bawal mag-text.
Nagkakasundo tayong maganda ang pagkakapantay-pantay ng kasarian,
pero paano kikita ang kalalakihan doon?
Hindi pwede. 'Yon ang punto.
Talaga?
Akala ko, think tank ito.
Naku, Don. Mukhang gusto mong mabasa 'to.
Kumita na ang Brain Candy.
Sabi na nga ba.
Akala ko, isang linggo lang. Inabot nang 30 taon.
-Hindi ka nagkakamali, Don. -Elastic naman ang oras.
Tinuro ni Frank Zappa sa atin 'yan.
Mga binibini, salamat sa pagsisimula ng "pag-uusap" na ito.
Bawat isa sa inyo, makakatanggap ng relo o fanny pack paglabas ninyo.
Nagbalik na sila, kaya...
-Sabayan mo ako, Marv. -Oo naman, Don.
Sabayan, Marv.
Syempre, Don.
Hindi madaling magpondo ng pelikula.
Co-production ang Brain Candy ng gobyerno ng Canada at ng demonyo.
Mahusay, Don.
Wala na ang sumpa, at nagbalik na ang Kids.
Sino'ng magpopondo ngayon, ang demonyo ulit?
Parang ganoon. Ang Amazon.
Oo nga.
Nagbukas ako ng can of worms, ano?
Panahon lang ang magsasabi.
Hindi. Nagbukas nga ako ng can of worms.
Naka-high-protein diet ako.
Nasaan ang worm wrangler ko?
Eh, ang Kids?
Nakatuon na riyan ang pinakamahusay natin.
-Diyos ko! -Diyos ko!
Ang puso ko.
Sino kayo?
Ako 'to, si Mark.
Scott, ikaw ba 'yan?
Kung kinailangan mong magtanong, masama 'to.
Ako pa rin ba ang cute?
Medyo.
Sabi na eh, dapat talaga, pina-freezer natin ang sarili natin.
O kahit mga mukha lang.
-O kahit buhok mo lang. -Ano?
Ginusto n'yo 'yan.
Tandaan, dapa lang at magbilang hanggang 2,000.
Ang totoo, nagwo-work out ako.
Ayos na ang 1,500. Bumibilis ako.
-Bilis! -Sige.
Bilisan mo!
Uy. Tumawag sila ng mga pulis.
Imposibleng nagbilang sila ng 1,500.
Gusto mong silipin ko sila?
Hindi, teka. May mas maganda akong ideya.
Maghahanap sila ng dalawang nakadamit.
Ang hindi nila hahanapin, mga nakahubad.
Ang husay.
Mukhang iyan ang kotse.
May nakapaglarawan ba sa mga suspek na nakahubad?
Wala. Bihis na bihis sila.
Kung gayon, hubad ang mga lalaking ito.
Oo. Para lang sigurado, tiyakin natin.
Kayong nasa kotse, labas, ilagay sa ulo ang mga kamay.
Dahan-dahan.
Tama ka nga. Mukhang hindi ang mga 'to.
Tiyakin pa natin.
Mga ginoo, tumalikod kayo.
Ngayon, tumalon-talon kayo.
Oo. Umaalog ang itlog at hotdog nila.
Hubad nga ang mga 'to.
Hindi nga kayo.
Mga ginoo!
Paumanhin. Sana hindi namin naaksaya ang oras n'yo.
May nakuha kaming ulat ng mga nakabihis na magnanakaw na pumasok
-sa ganyang kotse. -Mismo.
Ayos lang, Sir. Ginagawa n'yo lang ang trabaho n'yo.
-Paano sila nakawala sa atin? -'Di muna ako dapat nagpagupit.
"Ginagawa lang ang trabaho." Ang astig mong kustomer.
Uy, 'wag kang magbihis.
Masisira pagpapanggap natin.
Kailangang nakahubad tayo hanggang ligtas na tayo.
Sige.
-Okey. Itapon natin ang mga damit. -Sige.
Magmatyag ka sa mga kahina-hinalang damit
na maaaring sangkot sa armadong panloloob.
-Partner, nakikita mo ba ang nakikita ko? -Oo.
Itawag mo.
Dispatch, ang car 49 ito.
Nakatingin kami sa tambak ng damit na maaaring ginamit sa panloloob.
'Wag kang gagawa ng katangahan, gago.
Kumalma ang lahat, makakauwi kayo sa mga asawa ninyo.
Puwera sa'kin kasi iniwan ako ng asawa ko
dahil 'di ako nagpapakita ng emosyon.
Sa akin, 'di ka ganoon.
Mabuti kang tao.
-Salamat, Sir. -Salamat, Sir.
Wala na sila!
Naglalakad ang mga suspek. Hinahabol namin ng mahusay kong munting partner.
-Sa kotse! -Clear dito.
-Clear! -Dapa!
-Clear. -Dapa.
Diyos ko. Ikaw nga.
-Naku, Cathy. Ang tagal na rin. -Ang tagal na.
Diyos ko. Ang ganda mo.
-Salamat. -Namayat ka.
-Oo. -At nanaba uli gaya ng dati.
Salamat sa pagpuna.
Ano'ng bago sa'yo?
Nagpakasal ako sa isang trucker sa yelo.
Mabuti.
Pero nahulog siya sa yelo.
Alam mo ang sabi nila, "Ang mababait, kung hindi kasal...
"Naninigas sa kailaliman ng lawa."
Bueno...
Magtrabaho na uli tayo!
Magandang umaga!
Nabasa n'yo ang email?
Hindi, Amberliao, hindi pa.
-'Di ko maintindihan. -Baka makatulong kami.
Hello, kami sa A.T. & Love ay pinapahalagahan ang bagong mundong ito,
kaya itatapon na namin ang lahat ng mga fax machine.
Ano?
Alam kong nakaka-trigger sa ilan sa inyo ang mga pamamaalam,
kaya ang gagawin ko,
alam n'yo na, uupo lang ako dito at tutunganga.
Hindi ako makapaniwala.
Wala nang fax.
Ano ang fax machine?
Ang fax machine ay tunay na biyaya ng modernong panahon.
Isipin mo, magsusulat ka ng liham sa kaibigan mo, tapos isusuksok mo,
at darating iyon sa kanya agad-agad.
Parang email?
-Hindi, ibang-iba. -Sobra.
Cath, bakit nila ginagawa 'to?
Alam ko. Parte na ng buhay natin ang pagpa-fax.
Alam ko.
Tanda mo 'yong mga kasiyahan natin sa Fax and Firkin?
Diyos ko, oo.
Kathie, tingin ka sa kaliwa, natural lang.
Ay, wow!
-Ibibigay ko sa kanya ang number ko. -Cathy, haliparot ka talaga.
Parang iniisip niyang threesome 'to. Sumakay ka lang.
Cath, mami-miss ko talaga ang mag-fax.
Ako rin, pero alam mo, Kath?
Pwede nating isulat ang pinakahuli nating fax.
-Isulat mo 'to. -Ay, cursive.
"Sa kinauukulan."
Magandang simula.
"Ito ang huling fax.
"Ipinapaalam kong sa loob ng 30 taon,
"masigasig kaming umupo rito,
"ginagawang pangarap ang mga numero,
"imahe ng magandang bukas ang mga spreadsheet,
"at binibinyagan ang dumadalaw na mensahero."
Gusto kong nakikipagsiping sa mga mensahero dahil mabilis sila.
Punong-puno ako ng enerhiya ngayon.
-"Tsismis ang white wine namin." -Oo.
"At white wine din namin ang white wine,
"kaya hayaan ang huling fax na 'tong matunghayan...
"kung sino kami noon.
"Mga Cathie
"na nagbansag sa A.T. & Love
"na magandang lugar para magtrabaho."
'Wag kang pumalakpak. Masakit sa tainga.
Cath, 'di ko maisulat ang lahat ng 'yon,
kaya... nag-drawing na lang ako.
Ayos na 'yan.
-Salamat. -Ipadala na natin.
Para sa wakas ng panahon.
Cath, bakit parang masamang ideya 'to?
Ewan ko.
Bueno...
Tinanggal na ng Earth ang huli nitong fax machine.
-Ano nang nagpoprotekta sa kanila? -Wala!
Wasakin na natin ang Earth!
-Nakakatawa ang boses na 'yan. -Inaayos ko pa.
Ayos 'yan. Wasakin ang Earth. Wasakin ang Earth.
Ayos!
Mga armas, wasakin ang Earth!
'Di ako nakatira sa nanay ko, okay?
Nakatira siya sa akin.
Sa kanya ang ibabang bahagi ng bahay,
at akin ang attic sa itaas.
-Ma! -Ano 'yon?
Padala rito ng ganja.
Hindi mo ako utusan!
Kailangan niyang lumabas-labas.
Mga kaibigan ng Kids in the Hall, number 511, Donovan.
-Nasiyahan ba kayo sa pagkain, madam? -Oo.
Napakasarap ng kangaroo fillet. Fresh na fresh.
-Galing lang dito kasi iyon. -Kangaroo na galing dito?
Nakakagulat, pero hindi mahigpit ang security sa Toronto Zoo.
-Sana makain n'yo pa ang panghimagas. -Oo naman.
-At alam ko kung anong gusto mo. -Mahusay.
Piraso ng wild blueberry pie na matagal ko nang naririnig.
-Paumanhin, wala kaming pie. -Oo, meron.
Nakita ko sa social media.
Ewan ko kung anong nakita mo sa social media,
pero walang pie sa restaurant na ito.
Oo, pie 'yon. Maliit lang na pie.
Mukhang ang tinutukoy mo ay ang tarte blue blueuet sauvage.
-'Ayun nga. -'Ayun. Hindi ko naisip
dahil pie ang tawag mo samantalang tart iyon.
Tart, pie, pie, tart. Ano'ng kaibahan?
Saglit lang po, ma'am.
Rory, ikinalulungkot ko, may kaunting problema.
Tory, dahan-dahan.
Alam mo 'yong tarte bleu bleuet sauvage mo?
Oo naman. Signature dessert ko iyon.
May kustomer akong tinawag iyon na pie.
-May nakarinig bang iba? -Parang wala.
Tory, Rory, bakit ang gulo?
Tory, sige na. Pamilya si Dory.
May kustomer akong nag-order ng tarte bleu bleuet sauvage
tapos tinawag 'yong pie.
Anong iniisip niya rito? Golden Griddle?
Dory, Tory, Rory, pinag-uusapan n'yo ba ang babaeng
tumawag sa tarte bleu bleuet sauvage bilang pie?
-Paano mo nalaman? -Usap-usapan ng lahat ng busboy iyon.
Galit na galit si Ramon, iniisip na niyang bumalik sa Nicaragua.
'Di ba galing siya ng North Bay?
Oo! Ganoon siya kagalit.
Mukhang dapat na nating ipasara 'to.
-Oo. -Hindi, may iba pang pagpipilian.
Bueno...
pwede natin siyang batuhin ng mga artisanal cheese.
Gumana iyon noon.
Kukunin ko ang mga keso.
-Teka. -Ano?
Paano kung dalhin ko na lang ang dessert,
at tingnan kung mapigil natin ang sitwasyong 'to.
Pwede nating subukan.
-I-plate na natin ang dessert. -Sige.
Tarte de bleu bleuet sauvage.
Napakagandang munting pie.
Madame, hindi 'to pie. Tarte ito.
Ano man 'to, napaka-cute nito,
at kukunan ko 'to.
Ipo-post ko ito sa social media,
at makikita ng mga kaibigan ko ang masarap na pie na kinain ko.
Bakit 'di ko kayo kunan nang magkasama?
Magandang ideya. Magandang pang-tweet.
Oo... Sige.
Sabihin mo, "Lumang cheese."
Lumang cheese!
Saan mo dadalhin ang phone ko?
-Kinuha ko ang phone niya. -Ano?
Kinunan niya ang tart, tinawag 'yong pie,
tapos sabi niya, ilalagay niya sa social media.
Naku, hindi.
Kailangan nating sunugin ang lugar na 'to.
-Ililikas ko ba ang mga kustomer? -Wala nang oras. I-lock na lang.
-Sige. -Teka!
Hindi pwedeng mamatay kayong lahat.
Bago ako rito.
Akin na ang phone, ako na ang magsusunog.
Hindi, ikaw ang bata. 59 ka pa lang.
Tama siya. Ako na.
Isa pa, table ko iyon.
Sige.
Teka.
Pwede ba kitang lutuin?
Chef, ikinararangal ko iyon.
Isa kang bayani.
Hindi, waiter lang ako na medyo may pagkabayani.
Ang sarap ng amoy.
Mga binibini!
Mag-ingay at magpalakpakan.
Handa na kayong makakilala sila?
Mabilis, pakawala Walang kontrol
Sisenta'y anyos kami At nasa pole
Diyos ko, napaka-sexy.
May tunay na badya ng panganib.
Lalo sa kanila dahil pwede silang masaktan.
Heto na siya, mga binibini!
Hinahanap ang kanyang pag-ibig at reading glasses.
Ginagawa ko na 'to mula pa nang isara nila ang Oshawa plant.
Nasa parehong unyon ang mga trabahador sa kotse at ang mga stripper,
kaya, alam mo na, may benepisyo ako.
Diyos ko, may telepono siya. Napaka-hot.
Para siyang ama at mukha siyang ama.
Nagsasayaw ako noon sa pangalang Jack the Stripper,
na naisip kong napakatalino. Para sa iba, nakakatakot iyon.
Pero ngayon, ang pangalan ko na ay Lord Greystroke.
Sa mga kadahilanang halata naman.
Nagiging wild sa VIP room.
-Para sa TV 'to. -Okay.
-Cable ba 'to? -Tingnan natin.
-'Wag mong hawakan ang remote. -Pasensya na.
May arthritis ako, kaya asawa ko ang kumikilos.
Pampainit sa mag-asawa.
Ako na lang.
-Nasasaktan ako. -Hubad!
Sasakyan ka ng isang 'to na parang lawn mower.
Parang ganoon.
Kaya kong iuwi kahit sino sa mga 'to.
Sobrang dali ng pantasyang 'to.
Minsan, pumapayag akong iuwi nila.
Alam mo na, 'di ako makapagmaneho sa gabi kasi bulag ako sa dilim.
Ang haba-haba niya!
Palakpakan natin sila!
Hindi malaki ang kita namin 'di gaya ng sa mga bata.
Barya-barya lang madalas.
Pero pwede na.
At masakit 'yon.
Nasa 97 minuto na tayo ng isang 22-minutong episode.
Ayos 'yan, Marv.
Anong ideya para sa mga hit character ngayong season?
Don...
Tayo iyon.
Ako?
Oo, Don, ikaw.
Napaka-relatable mo sa kabataan.
Kung gayon, tumabi ka, Marv.
Don, ano'ng ginagawa mo?
Nag-i-slay.
Iikot mo ako, Marv!
Sa kabila, Marv.
-Okay na, Don? -Sige pa.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce