SERIAL NETFLIX
Mogę już iść?
Bycie nowym w szkole zawsze jest…
Susano!
…ciężkie.
Zróbcie coś, do cholery!
Susano!
Wezwij karetkę!
Dzwoń po pogotowie!
Cholera jasna!
- Nie! - Nie!
- Proszę. - Daj mi to!
Szczerze?
Miałam zmienić szkołę.
Ona nie żyje!
Ale potem wydarzyły się różne rzeczy.
I nauczyłam się, jak być empatyczną.
Słuchać innych.
- Przestań! - Ona nie żyje.
Jeszcze nie jest za późno!
- Nie. - Zdążymy.
Ona nie żyje, koleś!
Mam przyjaciół.
Bardzo mi pomogli.
I wierzę, że ja im też.
Alex!
Kurwa, to twoja wina!
To niemożliwe.
Alex, jesteś zadowolona?
Wszyscy pójdziemy do więzienia.
Reaguję na rzeczy spokojniej.
Wszystko w końcu się ułoży, prawda?
To był wypadek!
- Tego chciałaś? - Zostaw ją!
- Raúl! - Pieprzona mścicielka.
Nie rozumiesz, że to twoja wina?!
Koledzy z klasy będą za mną tęsknić?
Wy byście tęsknili?
Przestań, Raul.
Odbiło ci, koleś!
Zależy ci tylko na forsie.
Liceum Nacional nauczyło mnie cenić rzeczy.
Chodź!
- Jesteś gnojem! - Musimy wezwać policję.
Musimy znaleźć Natalię.
Dokąd idziecie?!
Nagrywamy.
Ostatni film z okazji ukończenia szkoły.
Cześć, Sofío. Opowiedz o czymś, co cię odmieniło.
Coś, czego nigdy nie zapomnisz.
Cóż…
Sama nie wiem.
Nic nie przychodzi mi do głowy.
15 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Zamknięte.
Dobra, to nie to.
Przekreślony, ale po co tu jest, skoro nie działa?
Sofío, mam!
Żółty, zielony, zielony, czerwony.
Nie. Pamiętaj, że Nikki musi nas widzieć.
Na to miejsce muszą wskazywać kamery.
To musi być coś innego.
- Mam. - Mów.
Trzy niebieskie plus trzy niebieskie: to sześć.
Są dwie czerwone, ale nie ma sześciu niebieskich.
Trzy plus dwa to pięć.
- Prawda? - Javi.
Twoje obliczenia są dziwaczne.
- Skup się. - Ty się skup.
Straciliśmy przez ciebie dużo czasu.
To musi mieć z tym związek…
Patrz!
Trzy razy czerwony.
Mam.
- Dobra, szybko. - Dobra.
Czerwony i niebieski.
- Czerwony… - Plus niebieski.
- Włączył się! - Dobra.
Czerwony plus zielony. Szybko.
Czerwony plus zielony.
Super. Czerwony plus czerwony.
- Szybko. - Czerwony…
Czerwony. Tak.
Tu jest dźwignia.
Idealnie.
- Jeszcze raz. - Teraz ty.
Javi, zegar się włączył. Nie ma czasu!
- Co widzisz? - Cyfry!
Cztery. Pospiesz się. To muszą być cztery cyfry.
- Siedem sekund! - Mam!
- Pamiętaj o kamerach. - Pięć. Zaufaj mi!
Czas się kończy!
To nie to. Podaj inne!
Javi, nie!
Nie do wiary.
Nic nie mów.
Masakra.
Nawet mi nie mów.
Javi, to…
- To jednak nie było to. - Nie.
Byliście blisko.
- Mogę podać wam odpowiedź, ale… - Nie, Nikki.
- Jasne. - Dzięki, ale nie.
Przyznajcie, że się poprawiłem.
Bo to prawda.
Choć ty to przyznaj.
Javi.
Tak?
Javi, w czym jesteś dobry?
Kiedyś myślałem o tym, by studiować architekturę.
Ale jestem w tym kiepski.
Piłka nożna.
- Nie pójdę dziś na trening. - Czy nie to chciałeś robić?
Powinno cię to cieszyć.
- Wiesz, co mnie uszczęśliwi? - Co?
Jeśli przestaniesz zakuwać i mnie pocałujesz.
Nie, Javi. Muszę…
- Jeden całus. - Całusy.
- Użyłem liczby mnogiej. - Muszę się uczyć.
- Proszę. - Czekaj!
- Muszę się uczyć. - Te całusy były słabe.
Przepraszam.
Noro!
- Pukaj. - Masz rację.
- Wrócę za chwilę. - Nie trzeba.
Tylko rozmawialiśmy.
Rozmawialiście.
- Tak, o ważnych sprawach. - Jasne.
Muszę już iść. W lodówce zostawiłam jedzenie.
Baw się dobrze.
- Bądźcie grzeczni. - Dobrze.
W razie czego włożyłam ci gumki do szuflady.
Po co? Mam własne.
- Pa! - Mam własne.
No nie.
Nie rób mi tego.
Może jej posłuchamy?
- Trzeba być posłusznym. - Właśnie.
RAÚL WIADOMOŚĆ PRZYCHODZĄCA
PRZYJEDŹ DO MARQUES IMPERIAL. STAŁO SIĘ COŚ, CO WSZYSTKO ZMIENIA.
Co jest?
To Raúl.
Coś, co wszystko zmienia?
Znowu?
NIC NIE MÓW POLICJI. PRZYJEDŹ TERAZ NA KAMPUS.
STAŁO SIĘ COŚ, CO WSZYSTKO ZMIENIA!
Co jest?
Co się stało?
Co jest grane?
Zemdlałaś.
- Zemdlałam? - Wszyscy wyszli.
Jak to wszyscy wyszli?
Nie, czekaj.
Byliśmy w domu mojej mamy.
Nie wiedziałem, czy wieźć cię do szpitala, czy na policję.
Czy powiedzieć mojej mamie, czy twojej.
- Moja kurtka? - Wyrzucona.
- Dlaczego? - Była cała we krwi.
Jasne?
- Dobra, musimy pogadać z policją. - Nie.
- Musimy im wszystko powiedzieć! - Nie.
- Nie ma mowy! - Czemu nie?
Bo to wszystko by zepsuło. Spieprzylibyśmy sobie przyszłość.
Spójrz na wiadomość od Raúla.
NIC NIE MÓW POLICJI.
TO WSZYSTKO ZMIENIA!
Co robisz?
To moja mama.
Dobra.
W porządku.
Dobra.
Jedźmy do Nacional, a potem na policję.
- Później się nie dało? - Kim oni są?
Nie mam pojęcia. Nie widzicie?
Patrzcie.
Gdzie Susana?
Skąd mam wiedzieć? Bądźcie cicho.
I był tam telefon…
Co się stało?
- Zwłoki zniknęły. - Jak to?
Pewnie policja je zabrała.
Przecież tylko my tam byliśmy.
- Nie rozmawiajmy tutaj. - Ktoś wczoraj tam wrócił.
- Wsadzą nas za kratki. - Tylko bez scen.
Czyj to pogrzeb?
- Zabawna jesteś. - Zawsze, skarbie.
Ale zostawię was z waszymi sekretami.
Co teraz zrobimy?
- Chodźcie. - Nie.
Dokąd?
A to co?
Ale ze mnie szczęściara.
Coś niesamowitego.
Na lunch.
Wydam na coś lepszego.
Musimy iść na policję.
Nie możemy tego zrobić.
Nie teraz.
Tak trzeba.
Nie, Javi.
Szybko przyjechaliście.
Witajcie. Rychło w czas.
Chcesz?
Po co wysłałeś tego esemesa?
Co się stało?
Czemu nie potrafisz oprzeć się zagadce?
Co jest? Pokłóciliście się?
- Nie. - Wchodzicie czy nie?
- Co u ciebie? - W porządku.
Widzę.
Mogłaś założyć bikini.
Nie zadzieraj ze mną.
Zapraszam!
Masz 18 lat i myślisz, że jesteś królem.
Mieszkasz w hotelu.
Skąd weźmiesz tyle forsy?
Sprzedasz dom czy co?
Pijcie. Alkohol jest za darmo.
Rosita nie stara się w tym związku.
Clau i Pablo teraz się przyjaźnią?
Ktoś tu jest zazdrosny.
Nie mogę! Co tu robicie?
Przecież nie lubisz imprez.
Daliśmy się wkręcić.
Co wam mówiłem?
Płaćcie. Nie mówiłem wam?
- Był zakład, że nie przyjdziemy? - Serio?
I wszyscy przegraliśmy.
A ja czułem, że przyjdziecie.
- Zdrowie! - Zdrowie.
Tak jest.
Za przyjemności!
Zdrowie!
Nie chcę się już ukrywać.
Muszę odpowiedzieć za śmierć Luisa.
PROKURATURA
Nie wchodzisz?
Zmusisz mnie?
Robiłam gorsze rzeczy.
Tak jak ty.
To już przeszłość, prawda?
Śmiało.
Chodź. Mnie nawet nie zaproszono.
No chodź.
Poznałam Maríę
i…
dzięki niej dojrzałam.
Clau, nie mogę wiele powiedzieć,
ale moi rodzice dowiedzieli się o Natalii.
Wyjeżdżamy z miasta.
Nie wiem, na jak długo.
Będę tęsknić.
Ważne, że Maríi i Natalii nic nie jest.
- To się liczy. - Nic mi nie powiedziała.
Właśnie.
Ważne, że nic im nie jest.
- Kto mi teraz odda forsę? - Sukinsyn.
Zależy ci tylko na forsie.
- My wszyscy… - Tyle mi zostało.
Wejdźcie, mam ważną wiadomość. Chodź, Sofío.
Claudio, zabierz wszystkich do klasy. Pablo, ty też chodź.
Tak powiedział? Mówi tak od trzech dni.
- Nawet mój szef miał pietra. - Nie mogłem spać.
Dario, Ernesto, Rosita!
Muszę wam powiedzieć coś ważnego.
Proszę.
Cisza.
To bardzo ważne.
- Dyrektor Susana zmarła. - Co takiego?
- Nie. - Tak.
Ale jak?
Co się stało?
- Wiecie, co się stało? - Została zabita?
Tak, wiemy.
Zabiją nas wszystkich?
Sto lat, stary.
Jak leci?
Wybacz, nie mam prezentu.
Moim prezentem jest to, że tu jesteś.
Patrzcie, kogo tu mam.
Co tam?
- Jak leci? - Dobrze.
Co u was?
A u ciebie?
- Dobrze. - No nie.
Myślałem, że już więcej cię nie zobaczę. Co tam?
Jak się masz?
Świetnie.
Wyszedłeś z pudła?
To nie więzienie.
To zakład poprawczy. Wykonuję tam obowiązki.
Jak będę grzeczny, wypuszczą mnie.
Ale za dwa miesiące i tak wychodzę.
- Super. - No dobra.
Będziemy gadać czy pić?
Kieliszki!
Dawaj.
Ja dziękuję.
- Już piłeś. - Do dna!
- Ty też. - Zdrowie!
Ty z butelki.
- Na zdrowie! - Zdrowie!
Tak jest.
ANDREE 29 CZEŚĆ.
Raúl.
Mogę skorzystać z toalety?
Trochę się zmoczyłam.
- Mogę pójść z wami. - Nie trzeba.
Dzięki.
Susanę znaleziono w jej mieszkaniu.
- Ale jak przeniesiono jej ciało? - Mów to głośniej, idioto.
Mówią, że to było samobójstwo.
Nie.
To nie może być przypadek.
Nie, prawda?
Raúl,
chcesz nam coś powiedzieć?
Dajcie spokój.
Hej!
Nie macie żadnego wstydu?
- Nie. - Czego chcesz?
- No co? - Mam lepszy plan.
Rany.
Nikt tu nie sprząta?
Musiałby sprzedać dom, żeby za to zapłacić.
Sprzedał już wszystkie zegarki.
Mam gdzieś zegarki.
MYŚLAŁEŚ, ŻE O TOBIE ZAPOMNIAŁEM?
Cześć, skarby.
- Co do diabła? - Pukajcie!
- Odbiło wam? - No co?
Świetne ciało, Javi.
Raúl nas tu zaprosił, ale wyjdziemy.
Nie, my wyjdziemy.
- Wszyscy możemy zostać. - Nie.
Lepiej nie.
NACIŚNIJ MNIE
TĘSKNILIŚCIE?
Tęskniliście za mną?
GEJOWSKIE PORNO RAFA PIEPRZY REBECĘ
@_WSZYSTKIETWOJESEKRETY_
Czemu ją zostawiliście?
Idźcie do diabła. Czemu ją zostawiliście?
Rety, to niewiarygodne.
Znowu bawisz się w hakera?
Ty kretynie! Co z tobą?
Nie dostałeś nauczki?
Idźcie do diabła!
Koniec imprezy! Wypierdalać!
- Debil. - Wypad! No już!
Koniec pieprzonej imprezy!
Wypierdalać! Ale już!
- Wypad! - Zamknij się!
Gerry.
Nie wychodź.
Musimy pogadać.
O czym?
Myślisz, że to ja to zrobiłem?
Nie chcę brać w tym udziału.
Już płacę za to, co zrobiłem.
Wybacz.
- Kiedy…? - Koleś.
Kiedy przeniósłbym ciało, skoro byłem z Gerrym?
Dlatego każesz nam milczeć.
Nie rozumiesz, że to się będzie za nami ciągnąć?
Krzycz głośniej.
Wiecie co? Mam gdzieś, czy to był Raúl, czy nie.
- Co? - Gdyby nie to, poszlibyśmy za kratki.
- Wszyscy. - Serio?
Clau ma rację.
Zniknięcie zwłok uratowało nas wszystkich.
Nie łapiecie. Konsekwencje mogą być straszne.
- Naprawdę! - Zgadzam się z nim.
- Alex… - Ja też.
Javi, nie. Posłuchajcie.
- Możemy mieć problemy. - Nikt nie może się dowiedzieć.
- Nie. - Zawrzyjmy umowę.
Mówię serio. Nie rozumiecie.
Sofío, nikt nie piśnie ani słowem. Jasne?
Nie będziemy o tym mówić.
Będziemy żyć, jakby nic się nie stało. Dobrze?
Jeśli zaczniemy sypać, spieprzymy sobie przyszłość.
Nie, proszę. Nie rozumiecie.
- Alex. - Sofío.
Javi, proszę. Wesprzyj mnie.
To dla naszego dobra.
Nie, Javier.
- Sofío. - Poważnie?
Nie sądziłem, że konto działa.
Nie? Serio?
Tak, serio.
Nie wierzę ci, koleś.
Spierzesz mnie? Dawno tego nie robiłeś.
Wystarczy. Odbiło wam?
Przyznaj, że to ty wysłałeś.
Mogę przyznać, choć to nieprawda.
- To jakiś absurd. - To ma sens.
Zaprosiłeś nas tu wszystkich.
Co z tego?
- Ciebie nie zaprosiłem. - Wiadomość odnosi się do nocy…
Susano!
Tylko my tam wtedy byliśmy, prawda?
My i María.
Daj spokój, Alex.
María i Natalia nie kontaktowały się od ponad roku.
Poza tym… María by tego nie zrobiła.
To jakaś paranoja.
Co masz na myśli?
Wiadomość brzmi: „Czemu ją zostawiliście?”.
Wiadomo, że chodzi o Susanę.
Może o coś innego?
Niby o co?
Ojej, nasza parka się kłóci.
- Stul dziób. - Dość.
Nawet jeśli ktoś coś powie, to czy ma jakiś dowód?
Nie.
Nasze słowo przeciwko jego.
Właśnie. Bez dowodów nie może nic nam zrobić.
Mówiłam, że trzeba iść na policję
i poprosić o pomoc, ale nie.
Oni są tacy uparci.
Wiem, że to trudna sprawa.
Potraktujmy to jako misję dla nas obojga.
Co ty na to?
Dobrze.
Co teraz?
Dowiedzmy się, kto przeniósł zwłoki.
Albo…
kto wysłał tę wiadomość.
To bardzo ważne.
To ta sama osoba. Zobaczysz.
Dobrze.
Jak pachnie twoja ręka?
Nie wierzę.
No nie wierzę!
Koleś.
Powąchaj dłoń Gerry'ego. Pachnie smakowicie.
Znowu się pieprzyłeś?
- A po co niby wychodziłem? - Właśnie.
Pokaż mi zdjęcie Rosity.
No pokaż mi jej zdjęcie.
Obciągnęła ci, prawda?
Pokaż.
No dobra.
- Masz zdjęcia Rosity? - Spóźniłeś się.
- Rany, stary. - Wyluzuj, dupku.
Patrzcie.
Ale nóżki!
Nie wiem, czy to jest najlepszy pomysł.
Musimy przynajmniej spróbować.
Nikt go nie widział od śmierci Susany.
- Co teraz? - Patrz.
- Dobry wieczór. - A wy do kogo?
- Do Guero. - Antonia.
Antonia Segovii.
Wejdźcie.
Dziękujemy.
Zaufaj mi.
Guero.
Co tu robicie?
Usiądźcie.
Ech, Javito.
- Hej! - Sofía!
Z dala od okna.
Chciałam tylko tu trochę przewietrzyć.
Mogę?
Dobra.
Proszę, Javito.
No więc?
Co tu robicie?
Mam problem z piłką nożną.
Przecież kto inny uczy cię wuefu.
Ale ty na pewno masz sporo doświadczenia.
Grałem w baseball.
Baseball.
Jak się masz?
Co?
Jak się trzymasz?
Tęsknię za nią.
Była cudowna.
- Przykro mi, Guero. - Współczujemy ci.
Naprawdę.
Tamtego popołudnia pokłóciliśmy się.
Poszedłem się napić.
Kiedy wróciłem, ona już…
- Zauważyłeś coś dziwnego? - Javi.
Słucham?
- Guero. - Mam na myśli…
- Nie! - Spokojnie!
Zobaczyłem martwą żonę!
Nie o to mi chodziło.
- To o co ci chodzi?! - To był wypadek.
To był wypadek!
Była dyrektorką od kilku dni.
Spędzała dużo czasu w biurze, była zestresowana.
I zmęczona.
I miała buty na wysokich obcasach.
Wróciła do domu, chciała otworzyć okno i…
To był wypadek.
Tamtego popołudnia wyznała mi…
że mnie zdradziła.
Kazałem jej wypierdalać.
Guero, to nie twoja wina.
Nie zasługuję na te słowa.
Mówiłem to waszemu kumplowi.
Jakiemu kumplowi?
Raúlowi.
Raúlowi?
Jesteśmy złymi ludźmi?
Od kiedy Raúl przejmuje się innymi ludźmi?
Może masz rację i to on przeniósł ciało.
Oczywiście.
- Spisałeś się. - Rany, koleś.
Naprawdę to zrobiłeś.
- Nie było łatwo. - Na pewno.
- Dobra robota. - Tak, stary.
- Brawo. - Dzięki.
- Twardziel z ciebie. - Nacieszcie się.
Dobra, zróbmy to.
Ja też chcę.
Spokojnie.
@_WSZYSTKIETWOJESEKRETY_ WIADOMOŚĆ PRZYCHODZĄCA
To od „sekretów”.
- Ja też dostałem. - Też?
To samo.
Część tego samego zdjęcia.
Jakby brakowało części.
Są przycięte.
Ale, Javi…
- Nie mogłam przez to spać. - Ja też nie.
Pablo, wysłałam ci zdjęcie. Daj telefon.
Co robisz?
To zdjęcie od Gerry'ego.
- No nie. - Nie wierzę.
- Susano! - Przestań!
Wystarczy!
Nie mamy jeszcze telefonu Maríi i…
Co jest?
Pokaż zdjęcie.
- Jakie? - Nie udawaj głupka.
„Sekrety” przysłał ci zdjęcie.
Nie wiem, o czym mówisz, bo nic nie dostałem.
Czyli nie tylko ja.
Nie dostałeś, bo ciebie tam nie było.
Ale ty…
Dostałem coś innego.
Podczas imprezy.
Dron.
Czemu wysłał ci drona?
MORDERCA
Sofío, ty wszystko wiesz.
Kto zrobił to zdjęcie?
Jedyna osoba, której na nim nie ma.
- Dlatego nie dostałeś wiadomości. - Wiedziałem.
Jaja sobie robisz?
- Powinienem cię sprać. - Po co wysłałbym to sobie?
Ktoś zhakował mój telefon.
- Czemu zrobiłeś zdjęcie? - Żeby mieć coś na was!
Myślałem, że znowu mnie zrobicie na szaro.
Boże, Raúl.
A co z Guerem? Byłeś w jego domu?
- Dlaczego? - Przez ciebie.
Chciałem wiedzieć, kto ruszył ciało, żebyś mnie nie winiła.
Żebym nie musiał kłamać.
Żeby cię nie zawieść.
Cóż…
ten, kto z nami pogrywa, dostał dowód, którego chciał.
Mówiłam, że to będzie się za nami ciągnąć.
Chcę przynieść dumę Liceum Nacional.
By było tak dumne jak Airbus-A380,
który jest świetnym samolotem.
Wzlecę wysoko.
Chcę iść na studia.
Nie jestem zła, że zawaliłam rok,
bo odkryłam aktorstwo.
I…
to właśnie chcę robić przez całe życie.
Chcę podróżować po świecie, zwiedzić Europę.
Może skończę w Tulum.
Szczerze?
Łatwo o mnie nie zapomnicie.
CZEMU JĄ ZOSTAWILIŚCIE? MORDERCY
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz