Nie muszę mówić, że César i ja jesteśmy przyjaciółmi od ponad 30 lat.
Całe życie.
Ale jeśli wiesz wszystko o życiu tego skurwiela,
jego złe czyny cię pogrążą.
Czy tego chcesz, czy nie. W końcu…
wszystkie brudne interesy, których próbowałeś uniknąć,
wracają jeden po drugim, żeby cię prześladować.
Żeby cię wydymać…
żeby ci przypomnieć, że zawiodłeś jako przyjaciel
i jako partner.
Nie zgrywaj ofiary, skurwysynu.
César robił podejrzane rzeczy z tobą.
W biznesie zawsze grałem uczciwie.
Zawsze.
Ale César otoczył się podejrzanymi i nierzetelnymi ludźmi.
Księgowy?
Tak, księgowy.
Co się naprawdę stało z Ortegą?
Nie mam takich informacji.
A z Flor Sánchez?
- Z kim? - Flor Sánchez.
Pracowała w kasynie 20 lat temu.
Nie wiem, o kim mówisz.
Lazcano ją zabili.
Wykorzystywali ją.
Zmuszali ją do różnych rzeczy…
Nie, myślę, że dobrze wiesz, o czym mówię.
Nie. Wiem tylko,
że od tygodni groziły mi osoby, które oszukał César.
Grożą mi śmiercią przez tego skurwysyna.
Lubi patrzeć, jak świat płonie,
bo cieszy go wyrządzanie krzywdy.
Cieszy go poczucie, że ma kontrolę.
Co ja tu robię?
Chcę ratować swoje życie.
Co mi do tego?
Pomóż mi pokonać tego pieprzonego skurwysyna,
który zatruł nam życie. Który je nam zniszczył.
Masz jaja.
Ja mam środki.
Chcę, żebyś był moim sojusznikiem.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
15 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
Mówili, że pójdzie szybko, a minęła już godzina. Co jest?
- A jeśli coś się stało? - Spokojnie. Siadaj.
Nic jej nie jest?
Odejdźmy, Chemo.
Teraz?
- Mamy zostawić Clarę? - Nie o to mi chodzi.
Wyjedźmy ze stolicy.
Mogę poprosić partnera o przeniesienie mnie do innego biura.
Nie rozumiesz, Chemo.
Nie chcę, żeby dziecko znało twoją rodzinę.
Nie starczy ci wydarzeń z wczoraj?
Weź się w garść.
Widzisz, kim jest twój ojciec?
Spójrz na siebie…
I na to, co zrobił Rodolfo.
To popieprzone.
Już po wszystkim.
- Załatwione. - Jak się czujesz?
Dobrze.
Podobno poszło dobrze.
Czekamy, aż zarodek się zagnieździ.
- Bardzo bolało? - Nie.
Ostrożnie.
Tylko trochę.
Tu jest dziecko.
Mam tylko jedno pytanie.
- O co chodzi? - Kto jest ojcem dziecka?
Nie możecie być nim obaj.
Dowiemy się, gdy dorośnie.
Poznamy po wyglądzie.
Chodźmy coś zjeść i odpocząć.
Może tylko odpocząć.
- Możemy? - Oczywiście.
Ostrożnie.
Uważaj.
- Nic mi nie jest. - Czekaj.
Dobra.
Musimy się zobaczyć.
Masz coś, co mnie interesuje i…
Mogę oddzwonić?
Świetnie. Nie, zadzwonię.
Jasne.
Super, dzięki.
Dzień dobry.
Kto to był?
Kto?
Z kim rozmawiałeś?
Z przyjacielem, którego nie widziałem, odkąd wyszedłem z więzienia.
Z przyjacielem?
Dobra.
Myślałam, że nie masz przyjaciół.
Pomyliłaś się.
Chcesz śniadanie?
Siedź, przyniosę.
CZEŚĆ, MAMO
UCZĘ SIĘ Z FELIPE DO TESTU
Hej, ty.
Szukam dziewczyny o imieniu Imara. Jest kelnerką.
- Gdzie jest? - Nie wiem, przepraszam.
Zniknęła.
Imara…
Zniknęła.
Od lat mam ten sam sen.
Ale nie wiem, czy to wspomnienie, czy koszmar.
- Jest prawdziwy…? - Nie wiem.
Nie wiem, bo czuję coś, ból,
udrękę, ale…
Nie wiem, czy to tylko moja wyobraźnia.
- Co mówiłaś? - Wszystko gra?
Tak, wszystko gra.
Nie kupuję twoich wymówek, Áleksie.
Kto dzwonił?
Mówiłem.
Czego potrzebujesz, żeby mi zaufać?
Masz klucze do tego domu?
I co z tego?
Gdybym ci nie ufał, nie dałbym ci ich.
- Więc teraz tego żałujesz? - Wcale nie.
Możesz przyjść, kiedy chcesz, doskonale znasz mój plan.
Ufam ci. Naprawdę.
No więc?
Po co te tajemnice?
Słuchaj…
Co powiesz rodzicom, kiedy się o nas dowiedzą?
Jak to wyjaśnisz?
Nie wiem. Nie wszystko na raz.
Chodzi o to, że nie czuję, że jesteś ze mną szczery.
Álex, co zamierzasz zrobić? Co dalej?
- Kto jest twoim celem? Jak ci pomóc? - Posłuchaj.
Cokolwiek się stanie,
zaopiekuję się tobą.
Obiecuję, że nic ci nie będzie.
Tutaj i w twoich snach.
Obiecuję.
Do zobaczenia.
Super.
Kurwa mać.
DANE OSOBOWE
Co jest?
Jak poszła kolacja u José Maríi?
Musisz przejąć kampanię marketingową.
Musimy się odbić, bez względu na to, czym nas zaatakują.
Przekaż darowiznę na rzecz szpitala dziecięcego.
Agencja już nad tym pracuje.
- Zabierz ją. - Dlaczego?
Musimy porozmawiać.
Dopilnuj kampanii.
Przepraszam.
Otworzę ci.
- Ostrożnie. Dasz radę? - Tak.
Połóż ją do łóżka i nie pozwól jej wstawać.
Nie idziesz z nami?
Muszę iść do biura. Cały dzień mnie nie było.
Dobrze.
- Powoli. - Tak.
Chemo!
Wciąż mamy rozmowę do dokończenia.
Słyszałaś Lorenzo. Prosto do łóżka.
- Jesteś dorosła! - Tak.
Mamo?
Co tu robisz? Kto cię wpuścił?
Pokojówka, kiedy wychodziła.
Ale gdybyś dał mi klucze jak Rodolfo, kiedy się ożenił…
To już bez znaczenia.
Miło cię widzieć, Claro. Znowu!
Czego chcesz?
Wczoraj wieczorem oskarżyłeś ojca.
Przyszłam porozmawiać.
To zły moment.
Czemu nie możesz oderwać się na chwilę od tej kobiety?
Czemu nie martwisz się o swoje małżeństwo?
Przykro mi, że musisz tak szybko wyjść, ale muszę pomówić z synem.
Clara nigdzie nie idzie.
Dobrze.
Musiałam z tobą porozmawiać w bardzo trudnym momencie mojego życia,
ale masz inne priorytety.
Pani Mariano?
To ja widziałam, jak pan César całuje inną kobietę.
W łazience w kasynie.
Szczerze mówiąc, nie poznałam ich, ale potem zobaczyłam,
że to żona pani syna, Rodolfo.
Mało ci było u twojego szwagierka?
Chcesz więcej?
To poważna sprawa.
Nie rusza cię to, że urodzę ci wnuka?
Rusza mnie to, że mój syn cię nie rzucił i nie znalazł prawdziwej kobiety.
O tym chcę pomówić.
Zamieniam się w słuch.
Znam Rodolfo, ty też dobrze go znasz.
Nigdy mi nie wybaczy tego, co się stało.
Może być dobrym ojcem, ale…
to koniec naszego małżeństwa.
Przeze mnie.
Od kiedy…
córka kucharki…
ma prawo udzielać mi rad małżeńskich?
Nie wiem, co knujecie,
ale nie pozwalam wam…
mieszać się w moje życie.
Clara nosi twojego wnuka w łonie, mamo.
Dlatego tu jest. Została dziś zapłodniona.
Zapłodniona!
Jak owca Dolly!
To aberracja. To szaleństwo.
Césarze, pomóż mi.
Rodolfo nie wrócił wczoraj do domu.
Jak mogę ci pomóc?
Muszę wynająć mieszkanie dla siebie i Bruno…
Poszukam pracy, w końcu mam wykształcenie.
- Muszę zacząć od zera. - Od zera?
Wiesz, jak zaczynałem?
Nauczyłem się, że życie to gra, a wygrana to jedyna opcja.
Próbowałem nauczyć cię wygrywać.
Ale nie uważałaś.
Nie umiesz obstawiać.
Nie cieszysz się, że wreszcie znalazłem w życiu jakiś cel?
- Będę miał rodzinę, o której marzyłem. - Masz rodzinę!
Nie oszukuj się, mamo!
Pomóż mi.
Proszę.
O jakiej rodzinie mówisz?
Tej, która wyrzuciła mnie z domu, bo powiedziałem wam…
że jestem gejem, kiedy wyszedłem z szafy?
Rodzinie, która tak mnie załatwiła?
O tej mówisz?
Rozbierz się.
Nigdy ci tego nie wybaczę.
To nie jest normalne.
To zło! Założę się, że twój ojciec…
Ojciec zdradza cię z synową pod twoim nosem!
Na litość boską, otwórz oczy. A ty wciąż go bronisz?
Nie chcę cię więcej widzieć.
Wynocha.
Co?
- Myślałam… - Źle myślałaś.
Miałaś nauczyć się tej gry, ale robisz to źle.
Ćwicz dalej.
Wynocha.
Precz z mojego domu.
I zapomnij o poznaniu wnuka!
- Ale patrzyła… - Zamknij się.
Dzięki, że przyszedłeś.
Elisa mówiła, co się wczoraj stało.
Odkryłem, że…
dziecko Sary nie było moje
i że mój tata pieprzy moją żonę.
Jak się trzymasz?
A jak myślisz?
Nie wiem, co robić.
Nie chcę więcej widzieć Sofíi.
- A twój tata? - Co z nim?
Nie każesz mu wyjaśnić?
Nie mogę rozmawiać z tatą.
Zawsze, kiedy rozmawiamy…
nie wiem jak, ale wszystko przekręca…
i za wszystko mnie obwinia.
Oboje mogą się pieprzyć.
Nareszcie prezes się odezwał.
- Oboje mogą iść do diabła! - Właśnie.
Nie chcę mieć nic wspólnego z Sofíą, tatą i jego firmami!
Dobrze gadasz.
Ale to wystarczy. Dość.
Prosiłem,
żebyś tu przyszedł,
bo nie chcę o tym rozmawiać ani myśleć.
Wciąż myślę o naszej młodości.
Przyjaźniliśmy się.
Chcę się znów śmiać.
Co wiesz o Nicandro?
Jest na Facebooku, Instagramie czy coś?
Muszę go odnaleźć.
Niewiele wiem. Chyba nie lubi Internetu.
Nie ma mediów społecznościowych.
Napisał do mnie maila…
siedem czy osiem lat temu. Wysłał mi zdjęcie.
Miał się dobrze. Odpisałem, ale…
z czasem maile przestały przychodzić.
Diana przysłała mi filmy z dnia śmierci mojej siostry.
Tylko Chema i Nicandro nagrywali.
Chema stracił nagrania.
Może Nicandro to…
Diana?
Bruno.
Co robisz?
Cześć, ciociu. Muszę…
otworzyć te drzwi, bo… Zgubiłem telefon.
Znaczy… Zgubiłem drugi telefon i muszę go tam poszukać.
Wczoraj użyłem kodu, ale teraz nie działa…
- Bruno, wystarczy. - Nie próbuj…
Czego szukasz? Co tam jest?
- Piwnica. - Piwnica?
Młody człowieku.
Jestem córką Césara Lazcano. Otwórz te drzwi.
Nie mam nowego kodu.
Kod się zmienił?
Z rozkazu pana Sergio.
Imara nie mogła wyjść.
Imara?
- Kto to? - Imara Bartha Almassy.
Węgierka. Ma 23 lata.
Pracuje w kasynie.
- Znasz ją? - Tak.
Znam ją. Co z nią?
Co z nią?
To chciałbym wiedzieć.
Co z nią?
Ostatnio widziałem ją w piwnicy
i powiedziała, że się boi, że potrzebuje mojej pomocy.
I nic nie zrobiłem.
- Nic nie zrobiłem. - Uspokój się, Bruno. Posłuchaj.
Pomogę ci, dobrze?
Ale musisz mi powiedzieć wszystko, co wiesz o Imarze.
Zniknęła.
Co?
Przepadła gdzieś.
Nawet nie wiem, jak otworzyć drzwi.
Bruno!
- Tak, panie mecenasie. - Dobrze.
- Dziękuję. - Panie mecenasie.
Klienci zaraz będą. Powiedzieli, że są na parkingu.
- Doskonale, Marcelo. - Tak.
- I… - Słuchaj, skurwysynu.
Co moja kobieta robi w twoim domu?
Przepraszam, ale chyba pomyliłeś osobę i miejsce.
To proste pytanie.
Pieprzysz moją kobietę czy nie?
Widziałem ją w twoim domu…
Została na noc.
Mówiła, że kogoś ma.
Pieprzysz ją? Mam ci to przeliterować?
Mecenasie, wezwać ochronę?
Zamknij się, szmato! Nie wyjdę.
Nie wiem, skąd się tu wziąłeś,
ale przypominam, że jesteś w kancelarii.
A wy co? Zostańcie tam, dupki.
Po pierwsze…
co Clarita w tobie widzi?
Z tym jebanym krawacikiem…
jak pedzio.
Uważaj, skurwysynu.
Mogę się wkurzyć.
A ty? Idź się jebać.
- Ci, którzy mogą zabić ciało… - Elroy!
…nie zabiją duszy.
Ale bój się tego, który może zesłać
duszę i ciało do piekła.
Tak, proszę pani?
Gdzie byłeś?
Poszedłem do…
I nie waż się…
mnie okłamywać.
Po tym, co dla ciebie zrobiłam.
Co zobaczyłeś,
że tak cię poruszyło?
Coś się stało moim dzieciom?
Nie.
Dobrze, powiesz co się stało?
Zawsze mówiliśmy sobie prawdę.
Mamy wyjątkowy…
związek.
Mówimy sobie wszystko.
Dlaczego nie śpisz?
Czekam na ciebie.
- Gdzie byłeś? - Wyszedłem się przewietrzyć.
Elroy chciał szklankę mleka i mu nalałam.
Ale idę już spać. Poczekam w sypialni.
Wszystko gra, Elroy?
Tak, panie Césarze.
Znałem kobietę, której szukasz.
- Imarę? - Widziałaś wiadomości?
Nie żyje.
Zamordowano ją.
CIAŁO MŁODEJ KOBIETY ZNALEZIONE NA BUDOWIE
Potrzebuję informacji o niej.
Cokolwiek wiesz o niej albo o jakiejś zaginionej kobiecie.
Nie, nic nie wiem.
Pani Lazcano?
Wszystko w porządku?
Tak. Idę do środka.
Proszę mi wybaczyć, ale nie może pani tu wejść.
- Dlaczego? - Tak rozkazał pani ojciec.
Dziękuję.
Nie, José Marío. Nie na ulicy.
To było w moim pieprzonym biurze.
Wszyscy widzieli scenę twojego chłopaka.
Ale…
Claro, jest niebezpieczny?
Zranił cię? Czy kiedykolwiek cię bił?
Dlatego go wykopałam,
bo jest bardzo brutalny.
Nie możemy tu bezczynnie siedzieć.
- Nie wychodź z domu, Claro. - Zwolnij. Nie tak szybko.
Nie podejmuj pochopnych decyzji. Wie, gdzie mieszkamy.
I co?
Clara nie będzie sama.
Będzie z nami.
Dwóch mężczyzn będzie ją ochraniać.
Ten dupek nie skrzywdzi jej ani naszego dziecka.
Zamieszkasz tu na dziewięć miesięcy.
Wejdź.
Możesz zostać, ile chcesz.
Dziękuję.
Dowiemy się, kto ją zabił.
Oczywiście, że tak.
Znajdziemy zabójcę i zapłaci za wszystko, co nam zrobił.
Zaufaj mi.
Drugi raz mi to mówisz.
Za pierwszym mnie wydymałeś.
Tak.
Ale za pierwszym razem zawarłeś umowę z moim tatą.
Nie ze mną.
Tym razem…
umawiamy się twarzą w twarz.
Nie zawiodę cię.
Jeśli stracę życie…
to będzie tego warte.
Dobranoc.
Nie wiem, gdzie jest Rodolfo. Nie wiem.
Może zapytacie panowie jego rodzinę? Może go widzieli?
Musimy skontaktować się z władzami.
Róbcie, co musicie.
César Lazcano nie będzie zadowolony,
jeśli policja zacznie wypytywać o jego syna.
Przepraszam.
Mamo.
Rozwiedziecie się?
Będzie dobrze.
Robię, co mogę, żeby nic się nie zmieniło.
- Rodolfo nas zostawi. - To nie twój problem.
Spodziewasz się jego dziecka?
Zajmę się nim.
Spójrz na mnie, Bruno.
Nigdy cię nie okłamałam.
Wszystko będzie dobrze.
Wierzysz mi?
Mamo…
Idź spać. Jutro masz szkołę.
Wcześnie rano.
Dalej.
Odpocznij.
Féliksie.
Nie, nie chcę mówić o sobie.
Chodzi o Bruno.
Syn cię potrzebuje.
AKT URODZENIA
DANE OSOBOWE
SZUKAJ
WYNIKI:
AKT ZGONU
LONDYN, ANGLIA DATA ŚMIERCI: 17 LIPCA 2013 ROKU
WIESZ, JAK UMARŁ NICANDRO GÓMEZ DE LA CORTINA?
Może.
Gadaj.
Zamordowano go? Znasz sprawcę?
Mów, do cholery.
NIEAKTYWNY
Álex?
Jestem tutaj.
Dzień dobry.
Myślałem, że zostaniesz na noc.
Chciałam być sama i pomyśleć.
- O czym? - Cóż…
- Znowu? - Znowu co?
Znowu się rozłączyłeś, nie mówiąc mi, co się dzieje.
Jestem po twojej stronie.
- Nie jesteś. - Co?
Mszczę się na twojej rodzinie. Ty nie.
Planuję to od 18 lat.
Nie możesz wszystkiego wiedzieć.
Lepiej, żebyś nie wiedziała.
Nie decyduj za mnie.
Jestem z tobą.
Wiesz, jak trudno jest być z tobą
i nie czuć się zdrajczynią rodziny?
Skoro tak ci ciężko, może z tym skończmy?
Późno się w to wplątałaś, możesz szybko odejść.
- Naprawdę? - Tak.
Trzeba było powiedzieć, że chcesz się ze mną tylko przespać,
bo masz chęć zaliczyć po 18 latach w więzieniu.
To nie tak.
To jest prawdziwe.
Cholera, to…
najprawdziwsze, co czułem od lat.
Ale nie każ mi wybierać. Od lat planuję…
Álex!
Drzwi były otwarte. Nie mogłam się dodzwonić.
- To zły moment? - Skądże.
Nie, w porządku, to Elisa. Siostra Chemy i Rodolfo.
To Marifer, przyjaciółka Sary.
Miło cię poznać.
- Wrócę później. - Nie.
Ależ nie, zostań.
- Dobrze. - Eliso… Zostań.
Chcę, żebyś coś zobaczyła.
- Jesteś pewien? - Tak.
Chcesz przestać czuć się winna?
Wiedzieć, kim jest twoja rodzina?
Gotowa?
Usiądź.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz