NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Właśnie tak
Tak
Dokładnie tak
MUSTANG: DUCH WOLNOŚCI
Głodne?
Jedzenie idzie.
Wybacz, właśnie sobie ćwiczymy.
Polly prawie już pełza.
Niebawem będzie śmigać.
Spokojnie, zacznie w swoim tempie.
Dzieci się nie pogania.
Lada moment będą szalały na dworze.
Tato! Kate!
Cześć, Polly! Już pełzasz?
Prawie.
Nie mogę się doczekać, aż razem pojeździmy!
Czy to z Uskoku Palomino?
Odpowiedź ze szkoły jeździeckiej? I co?
Czekaliśmy z otwarciem na ciebie.
USKOK PALOMINO
„Cudowne uskoki...
...dużo miejsca...
...akademik...”
Gdzie to jest?
Tak! Duch i ja się dostaliśmy!
- Wspaniale! - Brawo!
- Jedziemy! - Ja też!
Hurra!
Tak!
Super!
Dostaliśmy się!
Tak!
O rety! Zaczęła pełzać!
Polly! Wiedziałam, że ci się uda!
Gdy znów nas odwiedzicie,
będzie już szalała na dworze.
Mnóstwo tam fajnych rzeczy do robienia.
A nasze mieszkania!
Jedno piętro dla nas, drugie dla koników.
Abi, masz listę rzeczy?
Sprawdźmy ją, nim coś zamówimy.
Ćwiczyłam robienie origami. Nieźle, nie?
Prawie jak żywy.
Potrzebna nam masa rzeczy.
Oby Winthrop był na to gotowy.
I na lody też.
Bankowo, siora.
Zapraszam.
Chcesz kupić Abigail lody?
Dlaczego?
Brat nie może rozpieszczać siostry?
Nie bez powodu.
No dobra.
Musi mi pomóc.
Podobno średnio mi idzie czytanie i pisanie,
a przecież znam aż 10 liter!
Jest ich 26.
Wybrałem najważniejsze,
ale nauczycielka ma inne zdanie.
Jeśli nie nauczę się pisać,
będę z nią wkuwał całe przerwy!
Moje życie legnie w gruzach.
Naucz mnie, Abigail.
Proszę!
- Spoko. - Tak!
Poważnie?
Spotkajmy się za godzinę w szkole.
Dzięki! Jesteś najlepszą starszą siostrą.
Lepiej to przemyśl, Abi.
Dlaczego? Będę za nim tęsknić, gdy wyjedziemy.
Czasem jest... znośny.
A nawet uroczy.
Niby kiedy?
Gdy...
mama robi ciastka
albo gdy gra Dmuchawca na Festynie Wiosennym.
Co się stało?
Na początku roku zaczynamy szkołę,
więc przegapimy festyn.
Na to wychodzi.
Tak się tym cieszyłam,
a tyle nas ominie.
Może da się wrócić?
Nie będziemy na wszystko robić wypadów.
Szkoda.
Uwielbiam Festyn Wiosenny.
Damy radę. Lucky już się przeprowadzała.
Da nam kopniaka na rozpęd.
Ale nie dosłownie.
- Cenię swoje siedzenie. - Pewnie!
Spokojna głowa, PAL.
Znam się na rzeczy.
Może rodzice wyślą nam kwiatki.
Koperta je pomieści?
Zaraz wrócę. Nie rozprężaj się.
Mam świetny pomysł.
Gdy się skupisz, czytanie i pisanie to łatwizna.
A nawet zabawa.
Książki, papeteria z konikami,
piórnik pełen gumek...
Znowu gadka o przyborach?
Mówiłem – nie lubię szkoły
i nie znam się na tym. Po co mi to?
Zacznijmy od podstaw. Litera C.
Jest wygięta. Od niej zaczyna się „cukier”.
Kłak!
Co z tobą?
Wybacz.
Chciałeś się czegoś nauczyć.
I chcę!
Ale to nudne.
Rozbaw mnie.
Opanuj podstawy, nim przejdziemy dalej.
One mnie usypiają.
Może zróbmy inaczej.
Litery to kumple twoi
Z nimi czeka cię dużo swawoli
A więc śmiało, nie poddawaj się
A, B, C, D, E, F, G
H i I ramię w ramię idą
J i K
Dobrzy przyjaciele, ukryć się nie da
To W, X, Y i Z
Wiedziałaś, że można spać z zamkniętymi oczami?
Ale heca!
Jednak coś już umiem.
Czyli nawet piosenka cię nie ruszyła?
Poddaję się!
Czekaj! Proszę!
Musisz mi pomóc.
Błagam!
Postaram się.
Dobra. Poczekaj chwilę.
Tu potrzeba dwóch osób.
Wpadnę potem przejrzeć rzeczy do szkoły.
Pa!
Zrobimy coś fajnego dla Pru i Abi.
Opuszczenie festynu to niby nic takiego,
ale rozumieją, co się stanie, gdy wyjadą.
Ja przegapiłam wtedy prawie wszystko.
Jak urodziny Emmy.
Czułam się podle.
One też się tak poczują.
Nie chcę, by coś je ominęło.
Stworzę nasz własny
Festyn Wiosenny!
Przede wszystkim
kwiaty.
Wiosna minęła, więc może być z tym problem.
Będzie trzeba je więc zrobić.
- Cześć. - Lucky?
- Zapomniałaś czegoś? - Nie.
Chyba się nie wycofujesz ze szkoły?
Wiedziałem.
I po co to zamówienie?
Mówiłem sobie: „50% szans, że pójdą”.
Chwila!
Idę do szkoły.
Tym razem na serio.
Uwierzę po fakcie.
Czego potrzeba?
Poproszę tonę krepiny!
Chyba coś mi zostało.
Też zabierasz się za origami?
Poniekąd.
Robię nasz własny Festyn Wiosenny,
bo niedługo wyjeżdżamy.
Czekaj!
Zgodziłabyś się zostać moim testerem? Masz.
Czy to... masło orzechowe?
Tak!
Mój przepis.
Debiutuję w Dniu Założyciela.
Zasmakuje wam!
Dzień Założyciela!
Zapomniałam, że on też nas ominie.
Dziewczyny będą smutne.
Fajerwerki, gry taneczne, parada...
Winthrop, potrzebuję lodów.
To moja jedyna porcja.
Wychodzę.
Gotowa na przejażdżkę?
Hej! A to niespodzianka.
Napędziłaś mi stracha! Co jest?
Odwiedzam kumpelę, Ślicznotkę.
Miałaś chyba uczyć Kłaka.
Poddałaś się, co?
Nie.
Tak.
Wiedziałam. To musiał być koszmar.
Nie chcę wypominać, ale...
Nie, jednak chcę.
Miałaś rację. Nie wiem, co sobie myślałam.
Nikt na świecie nie nauczy Kłaka czytać.
Nawet ty, Pru.
Zaraz, zaraz.
Umiem uczyć.
Nauczyłam czytać bliźniaczki.
Nie rozumiesz.
Kłak ich nie przypomina.
One są rozsądne.
A on to twardy orzech.
Nie do nauczenia!
Nikt taki nie jest, nawet Kłak.
Udałoby mi się.
Nie rób tego.
To prawdziwa udręka.
Poradzę sobie.
Chce się nauczyć podstaw – wkracza ekspert.
Super! Ruszajmy.
Kłak czeka w szkole.
Lody połóż tam! Dobra.
Festyn Wiosenny stał się Wiosennym Festynem Założyciela.
PAL będą zachwycone. Zabierzmy się za kwiatki.
Teraz tak... i tak...
Gotowe!
Wrócimy do tego.
Zawieśmy lampki na stodole.
Zupełnie jak w Dniu Założyciela.
Śmigamy, mały?
Ludzie mówią, że czytanie to łatwizna,
ale zwykle z nim nie szaleją.
Bobasy nie czytają, bo to jednak trudne!
Co ty nie powiesz.
Sądzisz, że to wszystko przeczytam?
Klepki na miejscu?
Zaczniemy od prostszych rzeczy.
W życiu!
Ja uważam, że trzeba skoczyć na główkę
z zamkniętymi oczami.
Opanuj trudne wyrazy i długie zdania,
a krótkie będą bułką z masłem.
Czyli...
jeśli się ich nauczę,
dostanę bułkę?
Lucky, Duch! Coś się stało?
Możemy pożyczyć lampki?
Robię coś dla Pru i Abi,
bo przegapią Festyn Wiosenny i Dzień Założyciela.
I Żniwa!
Wielka szkoda.
Z radością pożyczę wam lampki. Sekunda.
Jak mogłam zapomnieć o Żniwach?
Właściwie to jest coś jeszcze!
Wszystko gra.
Może się zapędziłam, ale to dla dziewczyn.
Wiosenny Festyn Założyciela... i Żniwa.
Damy radę.
Ale potrzebujemy czegoś jeszcze...
Zbieranie jabłek.
Pieczenie ciast.
Bitwa na śnieżki.
Taniec miodożera!
Przyśpiewki na zimowe przesilenie.
Ogarniemy to.
To Wiosennie-założycielski festyn i obchody
wiosny, założyciela, nocy, pieczenia ciasta, bitwy na śnieżki.
Sama nazwa mnie męczy.
Ale Pru i Abi docenią nasz trud.
Nie chcę, by cokolwiek je ominęło.
Przychodzą za godzinę. Czas udekorować stodołę.
Do roboty.
BUMERANG
ŚLICZNOTKA
„Ko...
Ko...”
Żwawo! Niech krew dopłynie ci do mózgu.
„Kot”.
- Szybciej! - „Ka...”
Biegnij! Zaraz się uda!
„Katastrofa”.
- Umiesz. - Abi!
Nie możesz mu podpowiadać!
I tak tego nie umiałem.
Za dużo wymagasz.
A ty jesteś za nudna.
I gdzie moja bułka?
Baczność, żołnierzu!
Może powtórzmy litery, które już znasz?
Mam dość.
Chciałeś się uczyć.
Jestem wykończony!
Wychodzi na to, że będę uziemiony w szkole na wieki.
Nauczycielki z was tragiczne!
Wiele osób nauczyłam czytać!
- Oby w inny sposób. - Docinasz mi?
- Lubisz utrudniać. - Tak można coś osiągnąć.
A ty mu tylko podpowiadasz.
Jak ma na coś wpaść, jak ciągle biega?
To metoda!
Jest pogmatwana i wyczerpująca!
Wcale nie! Przykład: „Katastrofa”.
Pozna też dwa inne słowa: „Kat” i „Strofować”.
Lepiej zacząć łatwiej i szlifować.
„Kat-astrofa”.
Trzeba było mnie nie błagać.
Co? Trzeba było nie przychodzić!
Kłak jest nie do nauczenia!
Może dla ciebie!
Albo dla ciebie! Spytajmy go.
No tak.
To tutaj.
A tu lampki.
Kwiatki! Zapomniałam o nich!
Zaraz coś szybko poskładam.
Gotowe.
Jeden z głowy.
Wyjdzie...
świetnie.
- Lucky? - Są! Co robimy?
Wszystko z nią gra?
A ze stodołą?
Co tam u was, dziewczyny?
Zapowiadałaś niespodziankę.
To później.
Cokolwiek tam masz, jest cudowne.
Męczysz się cały dzień. Pokaż nam.
Nie! Wróćcie jutro.
Lub za dwa tygodnie.
Pół miesiąca bez stodoły?
Nie! PAL, nie!
Tadam...
Co tu się stało...?
Trzęsienie ziemi? Tornado?
Czy my kogoś okradłyśmy?
Tych rzeczy tu nie było.
Zaczęłam organizować Festyn Wiosenny.
Ale okazało się, że przegapicie też inne.
Stąd Wiosennie-założycielski festyn
i obchody wiosny, założyciela, nocy...
Kompletna klapa.
Przepraszam.
Robiłaś dla nas te wszystkie festyny?
Po co?
Nic was nie ominie.
Dziękujemy.
Nie smuci nas to.
Wiemy, że pewne rzeczy nam umkną. Spokojnie.
W żadnym razie.
Nie przeprowadzałyście się.
To ciężka sprawa!
Wszystko was omija!
Dlaczego się zamartwiasz?
Wyjedziemy
i już tak szybko tu nie wpadniecie na festyn.
Czy ty... boisz się jechać do Uskoku Palomino?
Że co? Nie!
- Bardzo się tym cieszę. - To co jest?
Nie wiem. To skomplikowane.
Muszę pojeździć. Przepraszam za stodołę.
Później posprzątam.
Gonimy ją?
Nie. Niech się uspokoi.
Wiem, pozbiera,
ale może jej w tym pomożemy.
Mam lepszy pomysł.
Pójdźmy po parę rzeczy do Winthropa,
a potem do dzieła.
Jasne.
Cześć!
Cześć. Nie widziałem was.
Dobrze, że cię znalazłyśmy.
Chcemy przeprosić.
Nie nauczyłyśmy cię czytać.
Wisimy ci coś.
Może w takim razie tę bułkę z masłem i lody?
Coś lepszego!
Aż do wyjazdu będziemy razem pisać i czytać.
Całe dnie.
A ja z wami. Drużyna!
Spoko, parę słów już umiem.
„Kłak jest nie do nauczenia”.
Zapisałeś naszą kłótnię?
Najfajniejsza część dnia.
Ten tekst może mi się kiedyś przydać.
Brawo my! Nauczycielki!
W życiu! Nauczycielska kat-astrofa!
Skoro taki z ciebie mistrz słów,
może skusi cię oferta pracy?
Nie wiem, co mi jest.
Ostatnim razem byłam spokojniejsza.
Chyba tak chciałam, byś ty był gotów,
że wyparłam Miradero.
To mój dom.
Będę tęsknić.
Ale to nie tylko miejsce.
Chodzi o całość.
Gdy wyjechałam,
opuściłam przyjaciół i tamte zwyczaje.
I znowu to robię.
Tym razem bez taty.
Bez Kate i cioci Cory...
i Polly.
Poradzę sobie.
Zmiany są... trudne.
Pojedźmy naokoło.
O co tu chodzi?
Witamy na Festynie Festynów!
Wszystkie zwyczaje Miradero
celebrowane jednej nocy.
FEZTYN FEZTYNÓW
Zrobiłyście to same?
Coś pięknego.
Z małą pomocą.
Twoi rozmówcy byli zachwyceni pomysłem
i sami chcieli się wykazać.
Kwiatki są moje.
Jestem w tym już świetna.
I mam ich na długo dość.
Witamy na Feztynie Feztynów!
Zrobiłem szyld.
Wiesz co?
Festyny festynami, ale zabraknie nam samego miasta.
Nam wszystkim.
Obym w szczegółach zapamiętała tę noc.
Da się zrobić.
Obawiasz się, że coś cię ominie.
Szkoła dostarczy ci nowych wspomnień.
Pochłonie twoją uwagę.
Nie będzie czasu, by wracać tu myślami.
To my będziemy tęsknić.
Księga pamięci.
Mam ją, odkąd byłam mała.
By wracać do pewnych chwil.
Możesz zrobić tak samo.
Dziękuję, ciociu!
Tak będzie.
Twój aparat?
Już twój.
Będziemy ciekawi twoich przygód.
A zdjęcie w księdze to fajny dodatek.
Wspaniałe prezenty.
Dziękuję.
Cześć, Polly.
Wszędzie jej dziś pełno.
Lucky!
Lucky.
Powiedziała moje imię!
Po raz pierwszy...
Smutno mi, że wyjeżdżam.
Ale cieszę się też na nowe doświadczenia.
To ludzie sprawiają, że Miradero jest wyjątkowe.
Moja rodzina.
A jej część jedzie ze mną.
Miradero będzie moim domem.
Moją przystanią.