NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Właśnie tak
Tak
Dokładnie tak
MUSTANG: AKADEMIA JAZDY KONNEJ
Teraz już wiem.
Zdjęcia wewnątrz źle wychodzą.
Wyglądamy jak plamy.
Głowa do góry.
To wspólne zdjęcie do pamiętnika.
Znajdziemy idealne miejsce.
Musicie chrupać obok mojego ucha?
Przepraszam. Uwielbia tosty.
Zjemy, nim dotrzemy do dra Cope'a.
Czego będziemy się uczyć?
Sekcji? Oceny rannych? Źrebienia?
Jestem gotowa.
Mixtli dał mi notes na receptury.
Skoro są już wszyscy, zaczynajmy.
Jestem dr Cope, główny weterynarz w Uskoku Palomino.
Wykładam od dawna,
a jeszcze dłużej leczę.
Znam się na tym. Za mną.
Tędy, Lyon.
Imię zawdzięcza pierwszej szkole weterynarii.
Dalej, dzieciaki.
Jak skończą pomost, będzie można iść dalej
w stronę oceanu.
Ciężko jest wypłynąć przy tych prądach,
więc przyda się nowa platforma do badań.
Nie wydaje się zadowolona.
A oto przed wami basen pływowy.
Pouczymy się tu o bezkręgowcach.
Popatrzcie na ten idealny przykład.
Wygląda jak kamień, prawda?
Dałam się nabrać!
Wygląd może być zwodniczy.
Ta niby „skała” tak naprawdę żyje.
Co ona robi?
- Mięczaki lubią sól. - Spokojnie.
A lubią paprykę?
To zmienia pojęcie lizawki.
Już, już.
Nic ci nie zrobi. Patrz.
Spójrz na kamień.
Taki ładny.
I nie wystawi języka.
Zignoruj tego obleśnego małża.
Ale słodziak!
Dzięki, maluchu.
Co tu robisz bez rodziny?
Nie, Abigail! Stój!
- Wydra! - Urocza!
- Co robisz? - Została bez rodziny.
Zaniosę ją do oceanu.
Nie dotykaj jej.
Nie może być zbyt blisko ludzi.
Wezmę ją,
dopóki ktoś z Zoo Goldbriar jej nie zabierze.
Zoo? Dlaczego?
Jest mała, pewnie najmniejsza z miotu.
Nie miała siły nadążyć za resztą gromady,
więc ją zostawili.
Nic pewnego.
Nie widzę tu więcej wydr.
Może wrócą!
Przynajmniej spróbujmy je znaleźć.
Czasami zwierzęta rozdzielają się i nigdy nie odnajdują.
To smutne, ale będzie jej dobrze
z wydrami w zoo.
Zdjęcie z lasu wywołuje się na górze.
Choć znowu może nie wyjść.
Powiedz wprost. Jestem w tym kiepska?
Może.
Zaczynam myśleć, że to po nic.
Potrzebujemy oficjalnego zdjęcia?
A konie siana?
Wiadomo, że tak!
W pamiętniku jest mnóstwo naszych wspomnień
i pewnego dnia przeczytam je wnukom.
A jak będę miała 103 lata,
zapomnę, jak wszystko wygląda.
Znikniesz z moich wspomnień i z pamiętnika!
Na zawsze!
Czemu martwisz się tym teraz?
Masz 13 lat.
Bo...
Nie wiem! Już tak mam!
Fotografujmy w innym miejscu.
Nie w lesie, za pstro.
Nie wewnątrz, za ciemno.
Jakiś pomysł, Abigail?
Co powinnyśmy zrobić?
Park Wulkanu będzie akurat.
Tak mówiła, nie?
Wszystko w porządku? Wydajesz się rozkojarzona.
Myślę o tej wydrze.
Było jej wygodnie w klatce?
Dr Cope nie była trochę... wredna?
Dlaczego?
Nie pozwoliła mi dotknąć wydry. Kazała trzymać się z daleka.
Moja mama mówiła to samo.
Zwierzętom jest trudniej wrócić do stada.
Reszta ich nie akceptuje,
bo nie żyły w stadzie.
Ale powinna być ze swoją rodziną.
Gdyby dr Cope zaniosła ją do oceanu,
może odnalazłaby rodzinę.
Nie wiemy tego.
Dr Cope wie, co robić. Zaufajmy jej.
Dokładnie. Ma doświadczenie.
Wie, co robić. Nie martw się.
- Jasne... - Musimy iść na zajęcia.
Do obiadu, Abi.
Do zobaczenia.
Albo i nie. Chodź, Bumerangu.
Przepraszam pana lub panią.
Bingo!
Cześć, wydro!
To znaczy... panie wydro.
Bez uprzejmości.
Chodź, mały. Zabiorę cię do rodziny.
Pozdrów rodzinkę ode mnie.
Płyń aż ich spotkasz, dobrze?
Żegnaj, panie wydro.
Lepiej Otis. Mniej poważnie.
Ale bez bratania się!
Otis! Co robisz? Wracaj do wody!
Nie! Płyń!
W stronę oceanu!
Musisz już wracać.
Buty mi przemokły, a ty musisz być z rodziną.
Zostań.
Zaraz wracam.
Bardzo staraliśmy się nie zbliżać, nie?
Nie przywiązałeś się do mnie.
Byliśmy za blisko brzegu,
byś odpłynął.
Spróbujemy tutaj.
Dobra, maluchu, jesteśmy już daleko.
Płyń do rodziny.
Czemu?
Lucky, tutaj!
Park Kraterów nada się na wspólne zdjęcie.
Nic tam nie ma.
Nie wyróżnia się.
Ale Wodospad Kramera...
Naprawdę robi wrażenie.
Jeśli chcesz, byśmy przemokły...
Park wygrywa.
To praktyczne miejsce. Spytaj Abi.
Od kiedy ona lubi takie rzeczy?
- Znasz ją. - Gdzie ona jest?
Miała tu być przede mną.
Otisie, masz wejść do wody!
Proszę?
Tak! Wraca do domu!
O nie!
Widziałaś Abigail?
Była na zajęciach?
Opuściła wachtę masztalerską?
Nie widziałeś jej?
Jest na przejażdżce?
I opuściła zajęcia?
To nie w jej stylu.
Chyba że coś się stało.
Prawie...
mam.
To tyle.
Koniec pomysłów.
Mogłam powiedzieć im, gdzie idę,
ale one nie zrozumieją.
Też chciały cię odesłać.
Teraz nie jesteś ani w zoo, ani z rodziną.
I to moja wina.
Miało być inaczej.
Ale zaprzyjaźniliśmy się.
Do jutra, Paplo Papugo.
- Dr Cope? - Coś się stało?
Sprawdzamy nasze ślady.
Właściwie ślady Abigail. Widziała ją pani?
Ostatni raz na zajęciach.
Przykro mi, nie pomogę.
Muszę powiadomić zoo o tej wydrze.
Do zobaczenia.
Dzięki za pomoc.
Co teraz?
- Chodź. - Lucky!
Co tu robimy?
Sprawdzam przeczucie.
Zabrała wydrę.
Znajdźmy ją, zanim zrobi coś szalonego.
Musimy sobie pomóc.
Jeśli zdobędę jedną z desek,
zrobimy z niej most.
Tak niewiele brakuje!
Już prawie.
O nie!
Otisie! Co ty wyprawiasz?
Otisie!
Bumerangu!
Pomóż! Znajdź Lucky i Pru!
Dobry konik! Gnaj, proszę!
Przeszukamy całą plażę.
Sztorm nadciąga!
Szybko się wzmaga.
Musimy ją znaleźć.
Plaża jest długa. Do tego jaskinie i pagórki.
Może być wszędzie.
To Bumerang...
bez Abigail.
- Coś się stało. - Gdzie ona jest?
Prowadź!
O nie!
Otisie! Nie!
Mam cię.
Dobra.
Abigail!
Tutaj!
Jedziemy po ciebie!
UWAGA
Dalej, koniku, poradzimy sobie.
Ostrożnie.
Chodźmy.
Ostrożnie, ale pospieszcie się!
Spokojnie.
Musimy uważać.
Nie chciałam się bratać.
Pomagałam mu wrócić do rodziny.
O rany, nadała mu imię.
W porządku, Abigail.
Uratujemy cię.
Skacz, wyciągniemy cię.
Prąd jest zbyt silny.
Ściąga wszystko w kierunku morza!
Nie planuję mieszkać z delfinami.
Mam pomysł!
Przywiąż to do jednej z desek.
- Napniemy linę, a ty przejdziesz. - OK.
Gotowe!
Co to było?
Abigail!
- Co teraz? - Trzymaj się!
A potem?
Pomocy!
Ciągnij!
Trzymaj się!
Łap, Abigail!
Wciągniemy cię.
Jeszcze raz!
Nie! Lucky!
Musimy ją natychmiast wydostać!
Pru, coś ci rzucę!
Przywiąż do tego linę i rzuć.
No dobra.
Brawo, Duchu!
Rzuć z powrotem!
Udało ci się, Otisie!
Brawo!
Ciągnijcie!
Abigail!
Gdzie ona jest?
Nie widzę jej? Gdzie ona jest?
Tam!
Mam cię!
Mamy cię!
Już dobrze.
Co bym bez was zrobiła?
Już dobrze.
Chodźmy!
Otisie, musimy...
Musimy iść, Abigail.
Otis sobie poradzi. To jego żywioł.
Dobrze.
Już prawie.
Chyba wszyscy są w środku.
Nie wszyscy.
Martwiliśmy się o was.
Nie było was w domu ani przy lizawce,
zniknęły wasze konie.
Bardzo nam przykro.
Bardzo, bardzo przykro.
Nie chciałam nikogo martwić
ani ryzykować.
Ale musiałam coś zrobić.
Nie będę przepraszała za chęć pomocy.
Rozumiem.
Miałyśmy być profesjonalistkami.
Ale nie umiem pozbyć się wrażliwości.
Jako dziecko
„uwolniłam” cały garnek homarów szykowanych na obiad.
Wrzuciłam wszystkie do oceanu.
Została nam tylko kukurydza.
Pani?
Ratowanie zwierząt nie jest mi obce.
Ale trzeba podejść do tego rozważnie.
Chciałaś dobrze, ale zaryzykowałaś,
nie wiedząc, czy odnajdziesz rodzinę wydry.
- Wiem. - Masz szczęście, że przeżyłaś.
Musicie uważać na niebezpieczeństwa.
Wszystkie.
Nie uratujecie zwierząt, narażając siebie.
Jak to się stało?
Pokazać wam króliczki, które uratowałam z pożaru?
Wrócą na wolność,
jak wydobrzeją.
Tego nazwę Skoczek, tego Rosie,
a tego Ralphie.
Zaprzyjaźniam się, co?
Tego nazywam Lionel.
Idealnie!
Duchu!
Nie możesz być sam na zdjęciu.
Teraz to widzę.
Fajne tło, dobre światło. Znalazłaś idealne miejsce.
Stąd mam zdjęcie Otisa.
On podsunął mi ten pomysł.
Wszystko gotowe. Gdzie Abigail?
Przydałby się jej dzwonek.
- W porządku? - Tak.
Chcę ubrać to w ładne słowa.
Otisie, byłeś wspaniałą wydrą
i moim przyjacielem.
Moim morskim przyjacielem.
Obyś połączył się z rodziną i był szczęśliwy.
Żegnaj.
Otis! Wróciłeś w odwiedziny?
Jak rodzinka?
Powiedz im, że są zawsze mile widziani.
A teraz czas na zdjęcie.