NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Właśnie tak
Tak
Dokładnie tak
Hej, dziewczyny. Wcześnie wstałyście.
Nie mogę nacieszyć oczu tymi skarbami.
Mogę na nich patrzeć cały dzień.
No to ustalone.
Może pani ze stołówki przyniesie nam śniadanie.
Powodzenia w proszeniu ją o cokolwiek.
Ślicznotka i ja mamy zajęcia z dresażu.
A ja i Bumerang – dyżur w stajni.
Nie, zastępco?
Jakim cudem jesteście zabiegane, a ja się nudzę?
Zaczął się semestr. Uczymy się tu.
Skoro ja i Złotko tu zostałyśmy,
może też zaczniemy się uczyć.
O nie! Ćwiczenia z wyścigów!
Nie możemy się spóźnić!
„Ćwiczenia z wyścigów”?
Woli to od spędzenia czasu z rodziną?
Niedopuszczalne.
Moich uczniów cechują trzy rzeczy:
sportowa postawa, niezawodność...
i punktualność.
Zasiedzieliśmy się.
A raczej ja.
On nie pilnuje czasu.
Ale w wyścigach ma najlepszy.
Przepraszam. Powinnam była się przedstawić.
Jesteś Lucky Prescott, właścicielka dzikiego konia.
Mówiłeś, że to gracz zespołowy.
Bo tak jest.
- Są szybcy. - I to bardzo.
Widziałam twoją jazdę, jest szalona!
Przypominasz wściekłą wiewiórkę uczepioną dzikiego tchórza.
Też wściekłego.
- Ale... - Później.
Organizujemy pierwszy wyścig w semestrze.
Każda szkoła weźmie w nim udział.
I jego wynik wpłynie na miejsce w rankingu.
A my chcemy ruszyć z kopyta.
Będziemy więc trenować.
A potem jeszcze sobie potrenujemy.
Zadania przypisałam wam na podstawie waszych zalet.
Rozpoczynamy Sztafetę.
My mamy Kłus Na Pół Mili.
Musimy mocno zacząć
i jeszcze mocniej skończyć.
Dajmy z siebie wszystko,
a z pewnością zwyciężymy w tych zawodach.
No i z czego się tak cieszycie?
Do roboty!
Pani trener? Nie mam przydziału.
Od czego zacznę?
Mam dla ciebie coś idealnego.
Wie, że naszym atutem jest szybkość.
Istnieją zaawansowane wyścigi?
To na pewno nie jest nasza mocna strona.
Miło, że chcesz się u nas uczyć.
Od dawna jeździsz konno?
O nie, ja na nich nie jeżdżę.
Pewnie nie wszystkie zajęcia tego wymagają.
Mamy też takie przedmioty jak
weterynaria, rachunki, ćwiczenia, teoria pokazów...
Teoria pokazów!
Złotko to koń wystawowy, idealnie.
Panno Gutiérrez, jesteśmy szkołą jeździecką.
Jazda to wymóg.
Podczas wycieczek
trzeba dojechać z miejsca na miejsce.
Na rowerze też dam radę.
To proszę wybrać szkołę rowerową.
- Ale... - Przykro mi.
Albo jazda konna, albo inna szkoła.
Miłego dnia.
Doskonale.
Jasper, jesteś 11.
A ty, Sarah, 33.
Jack, masz numer 29.
Lucky...
resztę odłóż na bok.
A mój numerek?
Dostają je uczestnicy.
Nie żółtodzioby.
Ale ja już się ścigałam!
- Nie w tej drużynie. - Nie.
Wygrałam Gonitwę Tarrella.
To wyścig szlakowy.
Musisz się wiele nauczyć.
Poleruj dalej.
A wy – migiem na konie!
Pogalopujemy do Orlej Góry.
Niedługo nadejdzie twoja kolej.
Oby miał rację.
Nie mam jazdy
we krwi, ale zrobię wszystko, by uszczęśliwić Złotko.
Dosiądę konia, jeśli to sprawi,
że będzie blisko ukochanego.
Skąd ten wzrok?
Nigdy nie byłaś taka... bezinteresowna.
Maricelo, siedziałaś już w siodle,
jazda jest tylko oczko wyżej.
- Łatwizna. - Jest i stara ona.
- Złotko jest gotowa. - Podsadzimy cię.
Udało się!
Jeżdżę na koniu!
Siedzisz na nim. Przy jeździe koń się rusza.
Wydaj jej komendę.
Allez, Złotko.
To po francusku.
Stuknij ją obcasami.
Nikt na niej wcześniej nie jeździł, obie się uczycie.
Nie mamy na to czasu.
Mam inny pomysł.
No tak, dlatego.
Dyrektorze!
Co? Kto mnie woła?
W życiu.
Musi pani jechać na prawdziwym koniu!
Nie patrzcie tak.
Co nam szkodziło?
- Gdzie wszyscy? - Trenują na plaży.
To z kim się ścigamy?
Nie po to tu jesteś.
Wózek do malowania linii.
Wyznacza granice toru wyścigowego.
Dopilnuj, aby były proste.
Im lepsza więź z koniem, tym prostsza będzie linia.
Skończ oznaczać tor, a pogadamy o twoim ściganiu.
Tak po prostu?
Tak.
Bułka z masłem.
Dalej, Duchu!
Żadna bułka.
To zadanie wymaga skupienia się i precyzji.
Od was obojga.
Dwa umysły, jeden cel.
Czekamy na panią!
Już idę. Ćwicz dalej.
Kiedy mówiłeś mi o tej drużynie,
widziałam to trochę inaczej.
Pani trener jest twarda, ale wie, co robi.
Za parę miesięcy dopniesz swego.
Nie wytrzymam tyle!
Wytrzymasz.
Jak my wszyscy. Nie odpuszczaj, asie.
To się nie uda!
Jadąc konno, linia zawsze będzie krzywa.
Precyzja nic tu nie da.
Może zrobię to sama.
Właśnie!
Nie oceniaj mnie.
To nasza droga do wyścigu.
Pani trener nie widzi naszego potencjału.
Będzie szczęśliwa, że dzięki nam szkoła zwycięży.
Dobra, żółtodziobie,
rozgryzłaś to szybciej, niż sądziłam.
W te pędy na plażę!
Dziękuję!
Lećmy, Duchu!
A nie mówiłem?
Ciężko dziś pracowaliście.
Teraz odpoczynek.
Jutro wielki dzień.
Ty i Duch weźmiecie udział w Kłusie Na Pół Mili.
Proszę, szczęśliwa siódemka.
- Dziękuję. - Nie trzeba. Zasłużyłaś na nią.
Widzisz? Mówiłem, że dacie radę.
Ciężka praca popłaca.
Prawdziwa miłość.
Wiosenny ślub, bukiety ze stokrotek. Mogę być druhną?
Zagalopowałam się?
Nie naciskam.
Co jest, Maricelo?
Czyżbyś stłukła ulubione perfumy?
Podjęłam decyzję.
Ja i Złotko jednak tu nie zostaniemy.
Co? Dlaczego?
Nie możemy ich rozdzielać.
Miłość znajdzie sposób.
Wiem, że nie chcecie tej rozłąki,
ale tu nie akceptują prawdziwych nas.
Duch może wpadać w odwiedziny.
Zostańcie do wyścigu.
To będzie wiele znaczyło dla Ducha.
I dla mnie również.
Dobrze, zostaniemy.
Naprzód, Jack! Uda ci się!
Dalej, Sarah!
Brawo!
Szybciej!
Jazda!
- Gazu! - Wyprzedź go!
Dasz radę!
Tak!
- Tak trzymać! - Tak!
Gratulacje!
Dobra, wystarczy.
Przed nami kolejny wyścig.
Lucky, Duchu, jesteście gotowi?
Pewnie, że tak!
Ruszajmy.
- Lucky! - Do boju, Lucky!
Bułka z masłem, mały.
Dobra robota!
Uda ci się!
Wygracie!
- Tak! - Dawaj!
Przestań!
Co oni robią?
Duchu!
Biegnij prosto!
Już prawie koniec! Leć!
Tak!
Wygrywają?
Mamy to!
Dałeś radę!
Może nie poddawajmy się jeszcze.
Co ty na to?
Constance Comportmen mówił,
że każda czynność wymaga odpowiedniego stroju.
Te spodnie nie są takie złe.
Kieszenie!
Plebejskie ubranie, a jakie stylowe i funkcjonalne.
Chodź, Złotko.
Jakoś opanujemy tę jazdę konną.
Co tam się stało?
Nie masz kontroli nad koniem!
Miał problem z przystosowaniem się.
Ale uporaliśmy się z tym i wygraliśmy, nie?
- No nie? - Nie rozumiem.
Namalowaliście przecież piękne linie.
Linie? A co one mają wspólnego z wyścigiem?
To zadanie miało ci pokazać,
jak jeździć na Duchu i kontrolować go
w nowym otoczeniu.
Przystosowanie się do wąskiego toru jest dla konia trudne.
Zwłaszcza dzikiego, który nie ściga się profesjonalnie.
Szczerze mówiąc, nie ukończyliśmy tego ćwiczenia razem.
Sama pomalowałam linie.
Rozumiem.
Nie wiem...
co powiedzieć.
Najpierw przeproś konia i dżokeja, którzy ucierpieli,
gdyż twoje pragnienie gonitwy przewyższyło potrzeby innych.
Przepraszam. Tak zrobię.
A potem przeproś swoją drużynę,
bo przez zamieszanie z twoim koniem
zdyskwalifikowano cię.
Co takiego? Nie!
Co oznacza, że nasza drużyna startuje z ostatniego miejsca.
Przykro mi.
Kiedyś na pewno ci wybaczą.
Należało mi się.
Nie! Czekaj! Stój!
Tu jest chyba trochę za miękko.
Strasznie daleko było to dobre miejsce do jazdy.
No dobrze, mała.
Suń! Allez!
Nie jest tak źle.
O nie, Złotko! Jesteś cała?
Zejdźmy ze słońca, a ja wymyślę, co robić. Mam nadzieję.
Nie krwawisz, ale nie wiem, co ci jest.
I akurat musimy być na pustkowiu!
Co począć?
Już wiem!
Bez obaw, mon chéri. Sprowadzę pomoc.
Gdzie Maricela?
I Złotko?
Miały wyjechać, ale przecież
by się pożegnały.
Pomocy!
- To ona! - Ratunku!
Ma na sobie spodnie?
Jak dobrze! Pomóżcie mi, chodzi o Złotko.
Potknęła się podczas nauki.
Nie wiem, co jej jest, ale coś na pewno.
Siedzi w jaskini na plaży.
Zostań tu, my się nią zajmiemy.
Wykluczone.
To mój koń. Jadę z wami.
Allez!
Dalej, Duchu!
Czas na allez!
Wejście było tutaj!
To przypływ. Woda się podnosi.
Jeśli zaleje jaskinię, to...
Wyciągniemy ją.
Z tej strony nie wejdziemy.
Słyszałam o tym miejscu. Jest inna droga.
- Abi, Pru, chodźcie ze mną. A ty... - Bez Złotka się nie ruszę.
Wiem. Musi słyszeć twój głos.
Ukoi ją.
Spokojnie, Złotko!
Nadchodzi pomoc!
Zdrowy koń dałby radę,
ale ona nie będzie w stanie iść.
Może ją wyciągniemy?
Sprowadzę Maricelę i wezwę posiłki.
Wciągniemy łódkę do jaskini.
Załadujemy do niej Złotko i ją wydostaniemy.
Pestka.
Prawda?
Zaraz się zobaczymy, mon chéri. Nie bój się.
No, Duchu. Naprzód.
Poradzimy sobie.
Dwa umysły, jeden cel.
Złotko!
Chodź, mała.
Wejdź do łódki.
Woda się podnosi!
Złotko, nie mamy czasu.
I po bólu.
No dobrze.
Musimy wrócić tą samą drogą.
Tylko z rannym koniem.
Jak długo tam są?
Powinni wychodzić.
W przeciwnym razie tam utkną.
Już prawie, Duchu!
O nie!
Chodź.
Poradzisz sobie.
Dawaj!
Udało się, wyszliśmy!
- Są! - Wierzyłam w nich!
Trzymasz się, Złotko?
Dr Cope, prosimy o pomoc.
Wyjdzie z tego?
Zwichnęła zginacz, ale nic jej nie grozi.
Zbadam ją, gdy wrócimy do szkoły.
To moja wina!
Gdybym umiała jeździć, zostałybyśmy tu.
Nie obwiniaj się.
Dotarłyście aż tutaj.
Wskoczyłaś na Ślicznotkę bez wahania.
Mój koń był ranny.
Musiałam tak zrobić.
Na początku każdy ma z tym problem.
Zwykle jestem najlepsza we wszystkim.
Utrzymałaś się w siodle przy takiej prędkości.
Niebawem będziesz śmigać.
Dziękuję!
Jak miło.
Chyba już wiesz, jak malować linie.
Lepiej późno niż wcale.
Przepraszam. Zawiodłam was.
Grunt to uczyć się na popełnionych
błędach.
Szkoda, że po czasie. Wyleciałam z drużyny.
Myślałam, że masz więcej ikry.
Nad tym też popracujemy.
Czyli jestem w drużynie?
Chyba że wolisz ratować konie z jaskiń.
Nie! To znaczy – tak, chcę w niej być!
A więc będziesz jej częścią.
Udało nam się!
- Tak! - Hurra!
Idealnie nie jest,
ale daje radę.
Cudowna para.
To początek ich romansu.
I moje pierwsze szkolne dni.
- Zacznę od nowego semestru. - Miłość znajdzie sposób.
Brawo, Maricelo!
Witamy w Uskoku Palomino! Dopięłaś swego!
Jeżdżąc po placu, spadłam cztery razy,
ale dyrektor i tak był rad.
Najbardziej cieszą mnie nowe ubrania.
Kto by pomyślał, że spodnie to taki czad?
My?