NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Właśnie tak
Tak
Dokładnie tak
Co tu robią rzeczy Mariceli?
Ma swój pokój i tylko jedną współlokatorkę.
Mają więcej miejsca.
Jak jedna osoba może mieć tyle ciuchów?
Dzień dobry.
Jestem wielką damą Abigail.
Maricelo, możesz...?
...98,
99,
100.
Abigail, ten kapelusz do tego topu?
Przymierz ten.
PALM, co powiecie na zakupy w mieście?
Planujemy dziś piknik.
Nie musimy zawsze być razem.
Dobrze, zrobimy piknik.
Przebiorę się, spakuję kosz i wyprasuje kapelusz.
Będę w moim drugim pokoju.
Drugim pokoju?
Zmówić modlitwę?
Błogosław mięso, błogosław kanapkę
Błogosław napój
Zaczynamy prywatkę
Nie słyszałam głośniejszej modlitwy.
Dziękuję.
Ćwiczę moje wysokie C.
Pomogę ci, Pru.
Choć teraz twoja bluzka jest ciekawsza.
Tak jest nawet lepiej.
Kocham żwawe przejażdżki.
Nie ma to jak wiatr we włosach.
„Żwawe”? Robak nas wyprzedził.
Wiem, dopiero się nauczyła.
Co jest w tej zatoce?
Szkolna syrena mgłowa!
Nieźle!
Byłyśmy tu tyle razy i jej nie widziałyśmy?
Zawsze chciałam ją obejrzeć.
Chciałaś obejrzeć syrenę mgłową? Po co?
Są fascynujące.
Uczyliśmy się o nich na lekcjach.
Podczas złej pogody ostrzega się nimi statki:
„tu jest brzeg”.
Tylko brzmi to tak.
Dziwnie. Może lepiej zwiedzić latarnię morską?
Nie wolno tam wchodzić uczniom.
Chodźcie!
Włókna moich ubrań nie zniosą tego kurzu.
Złotko i ja zwiedzimy czystszą część.
Lucky! Zobacz!
- Wciąż jest sprawna. - Jak to działa?
Dmucha się czy co?
Dobra, nie uważałam na lekcji.
Miałam wyścig!
W zbiorniku jest sprężone powietrze.
Ciągniesz za wajchę, by je wypuścić rurą,
wychodzi przez róg i...
Chodźmy na dach!
Profesor Yim mówił, że syrena stoi w zatoce,
bo akustyka jest wyjątkowa.
Złotko, patrz!
Stąd roztacza się piękny widok na ocean.
Maricela? Gdzie jesteś?
Tu jest lepiej niż w tej starej syrenie.
Może to duch!
Na pewno pokryły się już sadzą.
- Znasz je. - Jej duch jest tak samo nadęty.
Maricela? Gdzie jesteś?
Słyszysz, mon chéri? Skąd dochodzi ten głos?
Znalazłyśmy jaskinię!
Profesor Yim miał rację z tą akustyką.
Wspaniale, że tak dobrze mnie słyszycie.
Jeju!
PALM, ja i Złotko wracamy.
Widzimy się na lunchu przy stoliku.
Maricela znika, gdy zaczyna się robić ciekawie.
Myślałam, że w Uskoku Palomino się zmieni.
Zmieniła się. Nosi spodnie.
Przyznaj, trudno przywyknąć do jej obecności.
I że przejęła nasz pokój? I ciągle na nią czekamy?
I ma gdzieś nasze uczucia?
Nie zauważyłam.
Jesteście surowe.
Maricela się przyzwyczaja.
Odczepi się, gdy się zadomowi. Zobaczycie.
Co ty wyprawiasz?
Gdy wracałam, doznałam dekoracyjnego oświecenia.
Jeśli tak to można nazwać.
Podobało mi się wcześniej!
I stąd wiem, że było okropnie!
Tak jest lepiej.
- Lucky... - Musimy porozmawiać.
Jak by to...?
Pamiętasz, jak widziałyśmy pisklęta
i jedno nie chciało opuścić gniazda, więc mama je wypchnęła?
O czym ty mówisz?
Nie obraź się, ale ćwir, ćwir, pchnięcie.
Wyrzucacie mnie z PALM?
Nie wyrzucamy.
Ale może powinnaś poznać inne osoby.
Mam po stokroć znajomych!
Obraża się.
Jesteś świetna!
Sądzimy tylko, że jest więcej ptaków chcących dołączyć do twojego...
stada.
Dziękuję za wyjaśnienie.
Wybaczcie, mam dużo do zrobienia.
Zacznę od udowodnienia, że się mylicie!
- Słabo poszło. - Co to „stokroć”?
Jestem tu bardzo popularna.
Tylko odrobinę wybredna.
- Tu jest! - Cześć!
Widzisz?
Uczniowie wiedzą, kim jestem.
Juhu... uczniowie!
- Cześć. - Hej, Lyds!
Jak tam Kłusak?
Może powinnam popracować nad siatką znajomych.
No dobrze, Złotko.
Rozpoczynam misję Nowi Znajomi!
Dzień dobry, Pippo!
Jestem Priya.
Priya! Zjemy śniadanko?
Najwyższy czas, by lepiej się poznać.
Wspaniale! Daj mi chwilę na przygotowanie.
Oczywiście.
„Przed wyjściem trzeba wyglądać porządnie”.
„Sto razy czesać rano, przed snem to samo...”
„...a włosy będą zdrowe i do zachwycania gotowe!”
Poradnik dla panien o pięknych puklach Konstancji Lansady?
Kocham ją!
Jesteśmy utkane z tej samej tkaniny.
I to pewnie jedwab!
Raz, dwa, trzy, cztery.
Przepiękna bransoletka.
Dziękuję!
Ojciec zamówił mi ją z Rzymu.
Uwielbiam Rzym!
Tam jadłam pierwsze tiramisu.
Tiramisu to mój trzeci ulubiony deser po...
...francuskich makaronikach!
Ten pokój jest taki duży
bez rzeczy Mariceli.
Znów mogę oddychać.
Nie tylko przez jej perfumy.
Nie było jej cały dzień.
Wyglądała na złą. Wszystko z nią dobrze?
Na 100 procent.
Może upewnijmy się,
że nie siedzi po ciemku i we łzach.
Opera Wiedeńska jest wyjątkowa,
ale nic nie pobije akustyki w Teatro di San Carlo w Neapolu.
Nie mogę się doczekać, by tam pojechać. Na pewno jest...
Nieziemski
Brava! Idealne wysokie C!
Śpiewasz profesjonalnie?
Jeśli nie – powinnaś.
Rozrywka nie jest mi obca.
Alex, pomożemy ci.
Co ty tu masz?
Użyjcie przepony.
Zestaw do krokieta od ojca.
Uwielbiam krokieta!
Ile masz tam sprzętu?
Już prawie.
Co wy na to? Skorzystamy z tych bajecznych bramek?
Krokietowy rym. Załapałam!
- Zagrajmy. - Teraz?
Tylko że... nigdy nie grałam.
To proste i takie fajne!
Uderzasz w piłkę kijem.
Przebijasz przez bramki.
Bajeczne bramki!
To było śmieszne!
Źrebaki! Maricela!
Bonjour. Nie spodziewałam się was tutaj.
Gdzie moje maniery?
Moi nowi przyjaciele,
Sahir, Priya i Alex.
Znamy ich.
Dokąd idziecie, PAL?
Dobrze użyłam ksywki?
Najpoprawniej.
Wspaniale!
Jedziemy na wycieczkę. Ktoś chętny?
- Maricelo? - Nie, merci.
Będziemy grać w grę.
Mam na myśli naszą czwórkę.
Czyli...
Klikę Szyku.
Tak się nazywamy.
Rozkosznie! Mamy ksywkę!
Może mieliśmy inne pomysły.
Możecie się też nazwać...
Maricela, Alex, Priya, Sahir...
MAPS!
Ksywka z naszych inicjałów jest taka... dziecinna.
Chodź, idziemy grać!
Nie pogadamy sobie.
Idziemy uderzać w drewnianą piłkę.
Na razie, PAL.
- Dobrze, że znalazła znajomych. - Chyba ją lubią.
Chwila oddechu się przyda.
Jak to mówią: „O nieobecnych myślimy życzliwiej”.
A ja myślałam, że „chciwiej”.
Kto się ściga? Nareszcie szybko pojeździmy.
Dalej! Za piłką!
No nie wiem, kliko.
Do polo trzeba przywyknąć.
O tak!
To sport króli!
Spróbuj.
Lubisz krokieta.
To ta sama gra, ale na koniu.
Łatwo wam mówić.
Jesteście mistrzami.
Podaj tędy.
Dobrze.
Złotko, allez!
Nadjeżdżam!
Dalej, Swobodo!
Alex Fox i Swoboda wygrają!
Wcale nie!
O tak!
Tak!
Super!
Kocham, jak wiatr naprawdę rozwiewa mi włosy.
Chociaż z Maricelą
oglądałyśmy nowe rzeczy,
jak syrenę mgłową.
To dziwne, ale tęsknię za jej ciuchami w pokoju.
Zawsze pożyczała te fajne kapelusze.
Odbija wam. Teraz jest lepiej.
Znów jesteśmy PALM.
Znaczy PAL. Tymi jedynymi.
No dobra, ja też tęsknię za „M”.
Kliko! Wiceprezydent z rodziną będą w mieście.
Zostaliśmy zaproszeni na przyjęcie,
bo tata jest senatorem.
- Ale fajnie. - Kochamy przyjęcia!
Będą tańce?
Wiceprezydent nie tańczy.
Oczywiście,
nie poznałaś go, bo twój tata to lokalny polityk.
Wiem, że nie tańczy.
Podpuszczałam cię.
Maricelo! Jak się masz?
Doskonale się bawimy z Kliką Szyku.
Robimy tyle zabawnych rzeczy.
Nie pamiętam, kiedy się tak dobrze... bawiłam.
- Cudownie jeździsz. - Nieźle.
A co u was, PAL?
Fajnie!
Znaczy dobrze.
Ale Duch tęskni za Złotkiem.
Jedziemy dziś do Zatoki Buczka. Dołączysz?
Dzięki, ale idziemy na wykwintny wieczorek z wiceprezydentem.
Wiceprezydentem czego?
Jeśli zmienisz zdanie, wiesz, gdzie nas szukać.
Cudowna sukienka!
Lucky mi ją dała.
Pewnie jest zbyt skromna.
Co by pomyślał wiceprezydent?
Dobre zrobiłam kanapki?
- Tak! - Pycha!
Wcale nie.
Są ohydne w porównaniu do żurawiny z brie Mariceli.
Macie serwetkę?
- Nie. - Ja też nie.
Maricela zawsze je brała.
Była przygotowana.
Szkoda, że tego nie widzi.
Powiedziałaby:
„Juhu, PALM. Ale tu pięknie!
A puchate chmury pasują do moich loków”.
Ale po francusku.
Te chmury są przy ziemi.
Robi się mgliście.
Lepiej wracajmy.
Bo się tu zagubimy.
Trochę mgliście.
Fale są za duże na rzucenie kotwicy.
Zadzwoń, żeby powiadomić brzeg.
Co jest, Duchu?
Czy to dzwonek?
Dźwięk dochodzi z wody.
- Tam jest statek! - Ledwo go widać!
Czyli oni też nie widzą nas.
Ani brzegu.
Jeśli tu podpłyną, wpadną na skały.
Dalej! Pędzimy do syreny!
Musimy sprężyć powietrze.
Gotowe!
O nie!
Trzeba dać znać łodzi czymś głośnym.
Zatoka! Chodźcie!
Ich łódź jeszcze nie przybyła.
Więc co robimy?
Siedźmy i cieszmy się muzyką Brahmsa.
Na balu u gubernatora
Lucky uczyła nas irlandzkiego two-stepa.
To ożywiło gości.
Spróbujemy?
To chyba są innego rodzaju goście.
Może innym razem?
Two-step? Poważnie, Maricelo?
Nie masz tyle szyku, co my.
Kiedyś nas dogonisz.
Klasa przyjdzie z czasem.
Alex! Jesteś niegrzeczny!
„Dogonię was”?
Jestem tak samo wykwintna,
jeśli nie bardziej, niż wy i...
Nie przejmuj się.
Teraz wyglądasz nawet lepiej.
Jak śmiesz!
Ojeju.
Jestem Pru w Klice Szyku!
Nie idź. Alex, natychmiast przeproś.
Idę na piknik z trójką lokalnych dostojniczek.
Może nie są wykwintne ani znane
i czasem pachną końmi,
ale to właśnie z nimi chcę teraz być.
Ręce, nie zawiedźcie mnie.
No nie wiem, Lucky.
Pamiętacie, jak Maricela stąd brzmiała?
Jeśli zrobimy hałas, może usłyszą nas z łodzi.
A jeśli się nie uda?
Nie ma planu B. Na górę!
Lucky!
Stać! Hej! Stać!
Uwaga!
Statku!
Zatrzymaj się!
- Stop! - Dalej nie!
Nic nie widzę. A ty?
Kurczaki!
- Tu jest brzeg! - Skały!
Wciąż płyną!
Znajdźmy coś głośniejszego!
- Maricela? - Co tu robisz?
Nie wracałyście, więc się zmartwiłam. No i ta mgła.
Jak się tu wspięłyście?
Wcale. Weszłyśmy ścieżką znalezioną ostatnio.
Istnieje ścieżka?
Śliczna, pełna wiciokrzewu.
Więc co dzielnego dziś robicie?
Płynie statek i...
zrób jakiś hałas!
- Uwaga! - Statku!
Zatrzymaj się!
Uwaga!
Widać, że nie byłyście w Teatro di San Carlo.
By skorzystać z akustyki, trzeba wykorzystać przestrzeń.
Juhu, łódko!
Znam idealną szantę na tę okazję.
Gdy do domu płynęłam
Świat na widok chmur oniemiał
Powinniśmy być już w porcie. Gdzie on jest?
Krzyknęłam w szoku
Ale nagle skała
Przede mną się pokazała
Gdy do domu płynęłam
Świat na widok chmur oniemiał
Krzyknęłam w szoku
Śpiew? Pewnie jesteśmy blisko.
Ale nagle skała
Natychmiast rzuć kotwicę!
Całe szczęście.
Sprawdź, co z wiceprezydentem. Jest na dole.
Łatwo się denerwuje.
Co powiedział dyrektor?
Statek zrzucił kotwicę w ostatniej chwili, inaczej by się rozbił.
Warto było zmęczyć ręce i stracić głos.
Maricelo...
Z trudem to przyznaję, ale pomogłaś nam.
Dziękuję.
Nie ma za co
Pewnie chcesz wrócić do swojej kliki, co?
Szczerze mówiąc, nawet ja nie znoszę ciągłego bycia z takimi jak ja.
Teraz rozumiesz.
Pru...
Przytul się! „M” wróciła!
Maricelo, czy ty płaczesz?
Ależ skąd.
Pomyślałam, że chcesz wytrzeć buzię. Jesteś brudna.
Słyszeliśmy, co się stało!
Wiecie, jak uratować sytuację.
Mam nadzieję, że się nie złościsz.
Przepraszam, jeśli byliśmy... niegrzeczni.
Przykro mi.
Nic mi nie jest.
Bo przyjaciele są jak kapelusze.
O czym ona bredzi?
W różne dni nosi się różne kapelusze.
Impreza!
Co nie znaczy, że mniej się je docenia.
Co o tym sądzisz?
Pasuje jak ulał!
Cylinder!
Fez!
- Zawsze chciałam przymierzyć. - Pasuje.