NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Właśnie tak
Tak
Dokładnie tak
Hej, Polly Loli.
Lucky!
Siadaj, zjedz śniadanie.
Mamy twoje przysmaki: jajka, bekon, placki i francuski tost.
Pycha.
Zaraz, czemu zrobiliście tosta?
Co się dzieje?
Porozmawialiśmy
i wiemy już, co zrobić z domem dziadka.
Sprzedamy go.
Rany Julek, powiedz coś.
Masz jeszcze tosta z syropem.
Nie chcę sprzedać domu.
Dziadek mi go zostawił.
Dobrze go znam
i wiem, że nie chciał, żebyś tam mieszkała.
To naprawdę najlogiczniejsze rozwiązanie.
Pomyśl.
Pieniądze ze sprzedaży dworku
odłożymy na twoją edukację.
Tego pewnie chciałby dziadek.
Dom jest zniszczony, ale nie znaczy, że na zawsze.
Potrzebuje miłości i opieki.
I mnóstwa pieniędzy.
Naprawa dachu kosztuje fortunę. Tam jest niebezpiecznie.
Kto wie, co jeszcze spadnie?
Bardzo kochałam tatusia
i zrobię wszystko, by uczcić jego pamięć,
ale nawet ja przyznaję, że dom to przegrana sprawa.
To ogromna odpowiedzialność.
Dom zaczynał nabierać kształtu.
Nie dostrzegliście tego, bo...
- No... - Dach się zawalił?
I proszę, mały.
Niedługo wyzdrowiejesz.
Rozchmurz się.
Jest jakaś zaleta. W pewnym sensie.
Tak ciężko pracowałyśmy, że się nie widywałyśmy.
Minęły dwa tygodnie.
Ale trwały wieczność.
Teraz razem pojeździmy, spróbujemy nowych lodów.
Sama frajda.
Mam tu listę!
Ciocia i tata się mylą.
Dziadek nie chciał, bym sprzedała dom.
Sam by go sprzedał za życia,
jeśli naprawdę chciałby mi zostawić pieniądze.
To fakt.
To po co ci go zostawił?
Nie wiem.
Ale sądzę, że chciał, bym go do czegoś użyła.
Nie powstrzymamy jej, gdy coś wymyśli.
PAL!
Mam pomysł!
Wytrenujesz szopa na zastępcę weterynarza?
Nie? Tylko ja tego chcę?
Nie potrzebujesz szopa.
Ja będę twoim asystentantem.
I chętnie coś zawetuję.
Co ty tu robisz?
Nudzi mi się. Nie nauczyłaś mnie jeszcze lekarzowania.
- Byłam zajęta... - Co lis ma na łapie?
Złamał kość? Widać, jak wystaje?
Kłak, zjeżdżaj!
Nie wolno mi się pobawić.
Co to za pomysł?
Pokażę cioci i tacie, że na poważnie chcę naprawić dom
i jestem odpowiedzialna.
Wtedy zmieniliby zdanie.
No pewnie.
Pojechaliśmy rano z Duchem do Srebrnożyły.
Althea poleciła mi dekarkę.
Na pewno to naprawi!
Ale to będzie kosztować.
Odłożyłyśmy pieniądze.
Potrzebujemy trochę więcej.
Tak pięć razy tyle.
Co? Skąd weźmiemy takie pieniądze?
- Spokojnie, PAL. Mam... - ...plan.
- Wpisz mnie i Ducha na Puchar Juniorów. - Nie.
Co jest na znaku?
„Lemoniada.
Kup dwie, trzecia gratis”.
Dobra oferta!
Nie, chodzi o duży znak.
Trzecia lemoniada powinna być za 50%.
„Tor wyścigowy w Dolinie Rosemead,
na którym odbywają się słynne derby”.
Właśnie.
Nie każdy się tu ściga.
Tylko najlepsi dżokeje z najlepszych.
Nawet Liga Juniorów.
Nie dam ci forów, bo tu pracujesz.
To nie fair.
Ścigamy się z Duchem w Uskoku Palomino.
To dobra drużyna. Ramona tak mówi.
Szkolna drużyna nie czyni z ciebie dżokejki.
To profesjonalny wyścig.
Pracujesz dziś czy nie?
To znaczy, że nie.
Przykro mi, że twój plan nie wypalił.
Nie mów hop, Abi. Masz inny pomysł, nie?
Spokojnie, Bumerangu.
To on?
Znowu ty, co?
Tak!
To on!
Gotowa? Ruszaj!
Dawaj, Duchu!
Widziałeś, Lou?
Widziałeś, jacy jesteśmy szybcy?
Może nawet pobiłaś okrążenie sprzed godziny.
A na pewno to, które zrobiła rano.
Dobrze, przekonałaś mnie.
Tak, Puchar Juniorów!
Jeśli zdobędziesz dziką kartę.
Co to takiego?
Miejsce dla dżokeja, który nie zakwalifikował się normalnie.
By je zdobyć,
dżokej musi pokonać 2400 m w czasie poniżej 2 min 30 sek.
Uda nam się, żaden problem.
Dobra, poradzimy sobie.
Gotowy?
- Uda ci się! - Dalej!
Daje radę!
- Tak! - Wio!
Super! Udało się!
- Lucky! - Tak!
- O tak!
No i proszę.
Trafiasz na listę Pucharu Juniorów.
Brawo!
Wiedziałam!
Ale jestem najwolniejsza ze wszystkich.
Jesteś dla siebie zbyt surowa.
Dostałaś się, to się liczy.
Masz taką samą szansę na wygraną.
Nie z takim czasem!
Zawodnicy pucharu to elita, najlepsi z najlepszych!
Będziemy musieli pracować ponad miarę,
ale wygramy te pieniądze!
To wasz najlepszy czas!
Dobra robota, Duchu!
Gdzie jest Polly? No gdzie?
A kuku!
Znowu!
Nieźle. Ale nic jej tak nie cieszy jak udawane kichnięcie.
Znowu!
- Lucky, to ty? - Znowu!
Hej, tato, Kate, Polly Loli.
Co robisz tak wcześnie?
Codziennie wychodzisz przed śniadaniem.
No wiecie, jeżdżę sobie z PAL.
Tęskniłyśmy za domem.
Planujemy wycieczkę pociągiem do Cannon City. Chętna?
Dziś? Nie mogę!
Obiecałam dziewczynom wycieczkę do Wodospadu.
To może tam przeniesiemy wycieczkę?
Nie!
Chcę spędzić czas z przyjaciółkami.
- Pewnie, groszku. - Dzięki.
Pewnie wciąż jest zła o dom.
Daj jej czas.
To twój dzień. Wielki wyścig.
Tak. Jesteśmy gotowi.
Nie brzmisz tak.
Chyba się nie stresujesz.
Wystarczy, że ja stresuję się za wszystkie!
Nie stresuje się.
Nie ma ku temu powodu oprócz tego,
że to pierwszy profesjonalny wyścig
i musi wygrać tę sumę.
Niezły powód do stresu.
Nie stresuję się, ale...
żałuję, że nie powiedziałam rodzinie.
Powiesz tacie, gdy wygrasz nagrodę.
Będziemy ci głośno kibicować.
Dalej, Lucky!
Tylko ćwiczyłam.
Dzięki, PAL.
Witamy na torze wyścigowym w Rosemead Valley!
No i jest!
Dasz radę!
Jesteśmy gotowi, nie?
Bumerang nigdy nie jadł profesjonalnego siana.
Ślicznotce się tu podoba.
Hej, Tyler! Sullivan! Hej, Cecily!
Lucky! Przygotujesz mi Kłusaka Farciarza?
- Muszę zapiąć buty. - Dziś nie pracuję, tylko się ścigam!
Serio?
Bierzemy udział w Pucharze Juniorów!
Nie mówiłam, bo... niespodzianka!
Gratulację. Wybacz, nie wiedziałem, bo nie masz stroju.
Lubię nosić kurtkę.
Nie ma zasady, która precyzowałaby strój.
Jasne.
- Pru, przyjaciółka. - Hej.
- I Abigail. - Hej!
Nie wyglądają miło.
Skupiają się przed występem w Pucharze.
My, dżokeje, tak już mamy.
Pokaż nam skupioną minę.
Idziemy do naszego startboksu.
- Pa! - Powodzenia!
W końcu tu jesteśmy.
Jak prawdziwi dżokeje!
Duchu!
Dajesz, twardzielu!
Jesteś Tyler Stevens!
No dobra.
Dasz radę.
- Dzika karto! - Hej, Ramona.
Lou mi powiedział. Witaj w startboksie.
A Czekoladka?
Nie wygrałam z nią,
więc pan Krumholt wypróbuje innego dżokeja.
Pewnie będzie tęsknić.
Konie nie przyzwyczajają się do jednego dżokeja.
Lepiej się do nich nie przywiązywać.
To wyścig. Liczy się pierwszy na mecie.
W sumie tak.
Za dwie minuty rusza czwarty wyścig.
To my.
„I po to napisałam ten list i następnych pięć”.
Co sądzisz?
Dobrze zaczęłaś z „Drodzy rodzice”.
I miło skończyłaś.
Ale zapomniałaś o środku,
w którym mówisz im, że zajmiesz się dresażem.
Więc zauważyłaś. Nie wiem, co powiedzieć.
Wiesz, bądź szczera. Rodzice to docenią.
Jestem szczera. I szczerze nie wiem, co chcę robić.
Podobała mi się praca przy koniach.
- Więc... - PAL!
Co się dzieje?
Nie denerwuj się. Dasz radę.
Tak...
Spędzanie czasu z profesjonalnymi dżokejami
jest inne, niż sądziłam.
Może to nie dla mnie.
Może nie chcę tego robić.
Jak to?
Nie wiem, czy chcę zostać dżokejką.
I ruszyli!
Czekoladka prowadzi, za nią Ruth Anderson i Landrynka!
- Tak, mała! - Pędź!
...pierwszy zakręt.
Tak, Czekoladko!
Czekoladka upada!
O nie!
Panie Krumholt! Wyjdzie z tego?
Niestety jej kariera dobiegła końca.
- Muszę ją sprzedać. - Co?
Nic jej nie będzie, popracuje na farmie.
To nie koń do pracy, tylko do wyścigów!
Złamała nogę.
Nawet jeśli się zagoi, marne szanse, że będzie się ścigać.
To, że koń łamie nogę, nie znaczy, że na zawsze.
Wybacz, ale to normalne w tym biznesie.
To nie znaczy, że słuszne.
Za dwie minuty rusza Puchar Juniorów.
Musisz iść.
Chyba że nie chcesz się ścigać.
Wygramy te pieniądze.
Powodzenia, Tyler. I tobie, mały!
No dobra.
Wiem, Duchu. Biedna Czekoladka.
I ruszyli!
Dalej, Duchu!
Dziwny start numeru osiem, Ducha i Lucky Prescott.
Stracili impet.
O nie! Dać jej impet!
Kłusak Farciarz i Tyler Stevens prowadzą,
za nimi Błękitny Jantar.
Dalej Audrey Brown i Kopytko!
O rany! A któż to dostał wiatru w skrzydła?
Dalej, Duchu! Dalej, Lucky!
Pędź!
Uda ci się!
Dzika karta i jej dziki koń!
Tak!
Leć!
Zbliżają się do ostatniego odcinka!
Dalej, Duchu!
Może i późno zaczęli, ale próbują atakować z brzegu
i wyprzedzić konie na przedzie.
I ostatnia prosta!
- Nie wierzę! - Lucky!
Moja krew!
Lucky i Duch doganiają!
Leć, Duchu!
- Szybciej! - Tak!
Kłusak Farciarz blokuje Ducha!
Zaczyna prowadzić!
Ale Duch i Lucky pędzą jak błyskawica!
Dalej!
Lucky Prescott i Duch zdobywają Puchar Juniorów!
- Tak! - Super!
Panie i panowie, co to był za atak!
Tak!
Jestem taka dumna.
Zwycięzcy Pucharu Juniorów,
Lucky Prescott i Duch!
Gratulacje, dzika karto.
Witaj w lidze.
Dzięki, Lou.
- Tak! - Brawo!
Gratulacje, Lucky!
Ależ to były emocje.
- Dobra robota! - Tata?
- Skąd wiedziałeś? - Ty mi to powiedziałaś.
Gdy nie wiedziałaś, że siedzę w beczce.
Kłaku!
Nie sądziłem, że to sekret. Szeptem nie było!
Nieważne, skąd wiemy. Ważne, że doświadczyliśmy tej adrenaliny!
Ojeju!
Nie czułam takich emocji, odkąd napiłam się tej mocnej herbatki.
Gratulacje, Lucky.
Jesteśmy dumni.
Użyjemy pieniędzy, żeby naprawić dworek dziadka.
A ty zbliżyłaś się do bycia dżokejką.
Tak.
Na szczęście zostały pieniądze na materiały.
Nie potrzebujemy pracowników, gdy mamy bliskich.
Nie możesz się doczekać powrotu na tor?
Wciąż czeka na ciebie kilka wyścigów, gdy wyzdrowiejesz.
Niedługo zaczniemy rehabilitację.
Może terapia w wodzie? To znaczy, że popływamy.
Skąd wiesz o takiej terapii?
Wyczytałem z książki o lekarzowaniu.
Nauczyłaś mnie czytać i się przydało.
Dobra, Kłaku.
Będziesz moim asystentantem.
Dzięki!
Potrzebuję fartucha i nie pracuję w weekendy.
Możemy użyć mojego toru przeszkód,
by wzmocnić Czekoladkę.
Świetny pomysł.
„Drodzy rodzice,
nie wiem, jak to powiedzieć, więc walę prosto z mostu.
Nie. Nie mogę tak walnąć”.
Znalazłaś list.
Wszystkie listy.
Naprawdę zastanawiasz się nad dresażem, co?
Przedyskutowaliśmy to.
Jeśli chcesz iść tą drogą...
masz nasze wsparcie.
To twoja pasja.
A wtedy nie ma dla ciebie rzeczy niemożliwych.
Dzięki.
Ale nie wiem, czy to moja prawdziwa pasja.
Pamiętasz,
jak nauczyliśmy Tamburynka nie skakać przez płot?
Nie my, tylko ty.
Podobało mi się to. Chce robić obie rzeczy.
Próbować sił w dresażu, dla zabawy,
ale dobrze sobie radzę z końmi i chcę to robić na co dzień.
Nawet z takim szefem.
I po krzyku, lisku.
Wracaj do dziczy.
Dobra robota, Abigail.
Czy może „doktor Abigail”?
To miejsce będzie wspaniałe.
Jesteśmy dumni.
Po coś dziadek zostawił mi dworek.
Żebym zrobiła z nim coś pięknego.
Gdy naprawimy stajnię, konie wyścigowe będą tu zdrowieć.
Ze szklarni zrobimy klinikę. Dużo światła.
Na dziedzińcu stanie tor.
Ranne konie i zwierzęta będą uwielbiać to miejsce.
Nasz mały koński raj.
Nasz mały zwierzęcy raj.
Voilà!
Zrobiliśmy z Turo.
Nie wiem, dlaczego nie poprosiłyście wcześniej o pomoc.
Jeśli umiem zmienić zakurzony namiot w piękny apartament,
to ten dworek na pewno przywrócę do dawnej świetności.
Wieści o rezerwacie szybko się rozniosły.
Skąd ludzie o nim wiedzą?
Chciałaś leczyć,
to kazałem ludziom przynieść pacjentów.
Widzisz? Pomagam.
Patrz na tego pieska!
Jakie słodkie króliczki!
Czy to... bizon?
No to do pracy.
Zwierzaki nas potrzebują.
Też cię kocham, Duchu.
Napisy: Marta Przepiórkowska