Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
HISTORIA WALENTYNEK
W Rzymie, w 270 r. p.n.e., nikt nie chciał wstępować do wojska.
Mężczyźni nie chcieli zostawiać żon.
A cesarz na to: „Nie ma opcji”
i zakazał wszelkich małżeństw.
Jednak św. Walenty stwierdził, że to nieuczciwe
i udzielał ślubów potajemnie.
Cesarz nakazał aresztować Walentego i skazał go na śmierć.
Ten zakochał się w niewidomej córce strażnika.
Którejś nocy św. Walenty dotknął oczu niewidomej dziewczyny.
Ta rano odzyskała wzrok.
Data? Czternastego lutego.
Resztę historii wszyscy znają.
- Dziękuję, Becca. To było ciekawe. - Serio?
Zoey, chciałabyś coś dodać?
- Nie do końca tak było. - Słucham?
W III wieku było kilku św. Walentych, męczenników,
i żaden z nich nie uzdrowił niewidomej.
- To się nie wydarzyło. - Ale mogło się wydarzyć.
Daj spokój. Są Walentynki. Wszystko się zgadza.
Właśnie, Walentynki to stek bzdur.
Doprecyzujesz?
Sama koncepcja zakochiwania się to produkt kapitalizmu.
Chwileczkę, Zoey. Nie wierzysz w romantyczną miłość?
Tylko jeśli opiera się na kompatybilności, a to bardzo trudne.
Dlatego stworzyłam aplikację.
- Która nie ma szans. - Porażka.
Dopasowuje do siebie ludzi na podstawie zgodnych cech,
ponieważ ludzie są zmienni, a algorytmy inteligentne.
Ponad 50% małżeństw kończy się rozwodem, dla niektórych to problem.
Ale ja widzę w tym potencjał i przyszłe źródło dochodów.
W porządku, koniec na dziś. W następną środę...
Możecie inwestować na GoFundMe. Dziękuję.
Lub zeskanować kod QR.
Ta druga Zoey
- Hej, Elle. - Hej.
Mam dla ciebie różaną matcha latte.
- Dziękuję. - Szczęśliwych Walentynek.
Możemy je odwołać?
Nie. Dziś robimy potrójny seans.
- Nie. Nie ma mowy. - Spokojnie!
To tylko pretekst, żeby się napić i obżerać przekąskami.
Skoro tak...
Piszesz wiersz? Chcesz, żebym go przeczytała?
Ostatnim razem poprawiałaś mi interpunkcję.
Brak kropek i przecinków bardzo mnie denerwuje.
Tak działają wiersze.
- Jak było na zajęciach? - Zareklamowałam swoją apkę.
Na historii? Odważnie. I jak?
Nie wiem.
- Muszę sprawdzić GoFundMe. - Zoey Miller?
- Co to miało być? - Spokojnie, Becca.
Upokorzyłaś ją, bo lubi Walentynki.
- Tylko dlatego? - Źle się z tym poczułam.
Przepraszam. Nic do ciebie nie mam.
Pamiętaj, by w CV do „programistki” dopisać „cyniczkę”.
- Dziwaczka. - Frajerka.
- Szlag. - Przepraszam.
Przepraszam. To moja wina.
- Nic ci nie jest? - Chyba nie.
Wiecie, że na kampusie jest boisko?
Możesz mieć siniaka. Zabrać cię do pielęgniarki?
- Nie trzeba. - Okej.
- Jeszcze raz przepraszam. - Zach, chodź.
- Sorki. - Cześć.
Panowie, gramy.
Dostałaś w twarz piłką Zacha MacLarena.
...piłka w grze.
- Kogo? - Dawaj.
Zacha MacLarena? Gwiazdy piłki nożnej.
- Jaką ma średnią? - Dziesięć na dziesięć.
On z tobą flirtował.
Nasza kompatybilność wyniosłaby zero.
Powinnaś doliczyć jego sześciopak.
Wpłaciłam kasę na twoją apkę, więc dziś ty kupujesz alko.
Spoko.
Oddasz mi przy pierwszej ofercie publicznej. Kupisz mi wyspę.
Kupię nam dwie, jedną na biznesy, drugą na przyjemności!
Dzięki siatce m x n z liczbami nieujemnymi
możemy znaleźć ścieżkę, która minimalizuje sumę liczb wzdłuż niej.
- To chyba działa. - Szlag. Spóźnimy się.
Czas.
Wykład.
Pamiętajcie, wybierając studia magisterskie,
nie kierujcie się wyłącznie faktami i dowodami z wiedzą zerową.
W studiach chodzi też o ludzi, których lubicie, z którymi się śmiejecie.
Nie będziecie siedzieć cały czas w bibliotece.
Następne pytanie.
Jakie jest pani największe osiągnięcie?
Na pewno zdobycie nagrody Turinga i wychowanie dzieci z partnerem.
Mamy czas na jeszcze jedno... Tak, śmiało.
Pani profesor, skoro mamy Walentynki, może powie nam pani jako naukowczyni,
co sądzi pani o miłości romantycznej?
To, że uważam, że większość rzeczy da się opisać przy pomocy równania,
nie wpływa na moją wiarę w siłę miłości,
która do dziś mnie zachwyca.
Nie zgodzisz się ze mną?
Podoba mi się podejście filozofa Alaina de Bottona.
Jaka jest jego filozofia?
Że miłość romantyczna to współczesny wynalazek
i praktycznie nie istniałaby, gdybyśmy o niej nie wiedzieli.
- Nigdy nie byłeś zakochany? - Byłem zauroczony w podstawówce.
Ale miłość... To spisek wielkich korporacji.
Te wszystkie kwiatki, czekoladki, filmy, piosenki... Bez przesady.
Miłość romantyczna to wytwór kapitalizmu.
W takim razie szczęśliwych Walentynek, dziękuję wam za przybycie.
Hej. Spodobało mi się twoje pytanie.
Nie zapominaj,
że jestem tylko dziewczyną,
która stoi przed chłopcem,
prosząc go, aby ją kochał.
Ani jednej łzy?
Nie wierzę, że każesz mi to oglądać.
Jak możesz tego nie kochać? Na tej scenie płaczą nawet faceci.
To dlatego, że ciągle kodujesz? Masz serce z kamienia?
Ten fragment to klasyk,
ale Hugh Grant nic nie mówi i wygląda jakby się spierdział.
- Wszystko psujesz. - Przepraszam.
Ale te filmy są takie schematyczne.
Jedna osoba ma złamane serce, a wtedy druga myśli sobie:
„Nie. Naprawię to za pomocą wielkiego gestu,
„i to w miejscu publicznym”.
Co w tym złego?
- Hej, mamo. - Hej, skarbie.
- Hej, Paula. - Elle, moja ulubiona poetka.
Dlaczego twoja córka nie lubi komedii romantycznych?
Nie wiem. Właśnie oglądam Kiedy Harry poznał Sally.
Ponieważ utrwalają nierealistyczne romantyczne paradygmaty.
Gdyby nie to, że ją rodziłam, zrobiłabym test DNA.
Elle, wpadniesz do nas na weekend?
Opiekuję się dziećmi profesor od angielskiego.
Ludzie powierzają mi swoje dzieci. To jakieś szaleństwo.
Nie wierzę, że ludzie powierzyli mi moje.
Wiesz, kiedy masz lot? Cieszę się, że cię zobaczę.
Tak.
Wracam do oglądania nierealistycznych paradygmatów.
- Kocham was. - My ciebie też.
Martwię się o nią.
Chcę tylko, żeby znalazła...
- Miłość? - Kompatybilność.
Rozwód był paskudny.
Miłość taka jest. A ty nie chcesz się ubrudzić.
Widziałam dziś kogoś...
Na wykładzie był interesujący chłopak.
- Gadaj. - Cytował Alaina de Bottona.
- Super. Powinnam wiedzieć, kto to? - Tak.
„Gdyby człowiek nie słyszał o pojęciu miłości...”
„Nie zakochałby się”. O mój Boże. Cytował twojego ulubieńca?
Zoey znalazła swojego kujona!
- Był przystojny? - Był interesujący.
- Przystojny nerd? - Był interesujący.
- Jeszcze raz. - Interesujący. Cicho.
- Pewnie więcej go nie zobaczę. - Interesujące.
Hej. Dziś też uderzyłeś kogoś w głowę?
Hej, to ty. Jak się masz?
- W porządku. - To dobrze.
Co tu robisz?
To księgarnia, przyszedłem po książkę. A co ty tu robisz?
Pracuję tu. To część programu studiów.
Spoko.
Podręczniki są z przodu, beletrystyka po prawej,
a tam literatura faktu.
Dziękuję.
- Macie książki o Battletoads? - To coś z historii czy zespół metalowy?
- Gra wideo. - Nie mamy takich książek.
- Mogę zamówić. - Poproszę. Super.
Są dwie do wyboru.
Battletoads przewodnik dla idiotów lub Battletoads dla palantów.
Obie brzmią tragicznie.
Palant to ktoś irytujący, ale też gra zespołowa.
Idiota to tylko idiota.
- Stawiam na palanta. - Dobry wybór.
Dziękuję.
Powinna być do środy.
Karta kredytowa.
Proszę.
Gry wideo są obecnie główną przyczyną rozwodów.
Kto tak powiedział?
Aktuarialny wykres przedstawiający przyczyny rozwodu.
- Aktualny? - Aktuarialny.
Aktuariusze zestawiają statystyki w celu oceny ryzyka.
Zamówisz mi też książkę na ten temat?
- Serio? - Nie.
Sarkazm to próba odwrócenia uwagi od czyjejś ignorancji.
Tak. Podobnie jak bycie mądralą.
Dzięki. Miłego dnia.
Touché.
Zach, zapomniałeś karty.
Zach, zaczekaj.
Zaczekaj!
O mój Boże.
O mój Boże. Zach?
Zach? Boże. Zach? Zach?
- Wszystko gra? Wyskoczył znikąd. - Nie reaguje. Dzwoń po karetkę.
- Obudź się. Nie umieraj. - Chcą wiedzieć, czy oddycha.
- Nie wiem. Nie widzę. - Sprawdź!
- Zrób mu usta-usta. - Co?
Zatkaj mu nos.
O mój Boże.
- Gdzie ja jestem? - O mój Boże. Żyjesz.
- On żyje. On żyje. - On żyje.
Co się stało?
Miałeś wypadek. Będzie dobrze. Karetka już jedzie.
- Chcą z tobą porozmawiać. - Ze mną. Dobrze.
- Co się dzieje? - Halo? Tak, żyje.
Oddycha. Mówi. Nie dać mu odpłynąć? Sorki.
- Imię? Zoey. - Czemu mnie uderzyłaś?
Zoey.
Dzięki Bogu, to ty.
- Już dobrze. - Jak dobrze, że to ty.
Karetka już jedzie.
W porządku. Przeżyjesz.
Nie martw się.
Słyszę ją.
Dzięki Bogu.
- Nic mu nie będzie? - Raczej nie.
Zabierzemy cię na badania.
Jesteśmy gotowi.
- Pojedziesz ze mną, prawda? - Do szpitala?
- Potrzebuję cię. Proszę. - Mnie?
Lepiej jedź, żeby był spokojny.
Dobrze.
Dziękuję.
Ambulatorium.
Nic ci nie jest? Co się stało?
- Wszystko gra. - Nie powiedziałbym.
- Zach ma wstrząs mózgu. - O mój Boże.
Jechał na rowerze, uderzył w auto, poleciał.
Nie pamięta wypadku ani niczego bezpośednio pred.
- Ostatnie tygodnie mu się zacierają. - Ma amnezję?
- To normalne. - Amnezja jest normalna?
Ale to tymczasowe, prawda?
- Prawdopodobnie. - Co takiego?
- Pisałeś SMS-a? - Nie.
Nie pisał, ale rozbił telefon.
- Kim jesteś? - Zoey.
Zoey? Ta Zoey?
- Tak. - Zach ciągle o tobie mówi.
- Naprawdę? - Mamo.
- Wspomniał raz czy dwa. - Ledwo się znamy.
Spotykacie się od dwóch tygodni, prawda?
- Spotykamy się? - Mamo, przestań.
- Przepraszam. - Byłaś z nim wtedy? Dzwoniłaś po karetkę?
- Tak, ale to... - Wypiszę go.
Żadnych ekranów przez trzy dni. Niebieskie światło pogarsza objawy.
- Niech dużo pije i odpoczywa. - Odzyska pamięć, prawda?
Po prostu niech się nie denerwuje.
Ale w weekend jedziemy na narty.
Wystarczy, że będzie odpoczywał.
- Dziękujemy. - Dzięki.
Dzięki, doktorze.
Wracasz do domu, żebyśmy mogli mieć cię na oku.
A ty, młoda damo, przyjdziesz do nas na kolację.
- Nie, nie, nie. - Nalegamy.
- Świetnie gotuję. - To prawda.
Przyjdziesz.
Tak.
Tylko zadzwonię do współlokatorki. Powiem, dokąd idę.
Ona jest przeurocza. Lubię ją.
Ja też. Jest fajna.
Nie bij brata ciężarówką. Co tam?
- Jestem w szpitalu. - Co się stało?
Jestem tu z Zachiem MacLarenem.
Chwila. Jak do tego doszło?
Przyszedł do księgarni, a potem przeze mnie potrąciło go auto.
Ma wstrząs mózgu i myśli, że jestem jego dziewczyną.
- On spotyka się z Zoey. - Jaką Zoey?
Tą drugą.
- Jaką drugą Zoey? - Wallace.
Kapitan drużyny piłkarskiej. Jesteście podobne.
Wysłałam ci jej Insta.
Może jest trochę podobna. Bardzo lubi piłkę.
Twoja apka by ich dopasowała.
Upewnij się, by Zach się nie denerwował.
Inaczej może mu się pogorszyć.
- Jasne? - Tak.
- Kto to był? - Lekarz.
- Co mam robić? - Nie chcesz, żeby mu się pogorszyło.
Rodzice Zacha zaprosili mnie na kolację.
Pójdę tam i powiem im prawdę na osobności.
- Tak. Niech oni pogorszą jego stan. - Idealnie. Zadzwonię potem.
Czemu to zrobiłeś?
- Pisałam do niego miliard razy. - Zoey, jesteśmy na Bahamach.
- To na pewno wina zasięgu. - Korzystam z wi-fi.
- Na pewno odpisze. - A jeśli mnie ghostuje?
- Nie wiem nawet, co to znaczy. - Pisaliśmy rano, a potem...
- Może kogoś poznał? - Pomiędzy śniadaniem i lunchem?
Jedzie na narty. Narciareczki są śliczne.
Niepotrzebnie tu lecieliśmy.
Jest załamana, odkąd Barcelona straciła Messiego.
Wallace'owie nie marudzą, a od płaczu robią się zmarszczki.
- Twoi rodzice mają ładny dom. - Tak, dzięki.
Coś tu nie gra. Nie wiem, o co chodzi.
Pamiętasz, jak uderzyłeś dziewczynę w głowę piłką?
Nie, ale pamiętam, że całowałem...
Nie. Lekarz powiedział, że ma być spokojnie.
Dziękuję, że uratowałaś mi życie.
To chyba była moja wina.
Cholera.
Słowo na „ch”.
Tak jest, kiedy straszysz ludzi. To moja siostrzyczka, Avery.
Nie jestem Avery. Jestem Amanda.
Amanda? O czym ty mówisz?
- Amanda? - Wrabia cię.
Rodzice powiedzieli jej pewnie, że masz kłopoty z pamięcią.
Odpalamy xboxa?
- Tak. - Nie. Nie może patrzeć w ekran.
- Nie. - Ale lipa.
Jesteś niemiła.
Będę grać w Battletoads. Ile chcę!
Gry wideo są główną przyczyną rozwodów,
nie mam pojęcia, skąd to wiem.
- Wredota. - Przypomniałeś sobie to?
Może coś jeszcze ci się przypomni?
- Jesteś taka śliczna. - Pomogę twoim rodzicom z kolacją.
Miło.
- Poproszę oliwę. - Proszę.
Dziękuję.
Zach mówił mi,
że lecisz z rodzicami na Bahamy.
Tak. Muszę wam coś powiedzieć.
Moja rodzina nie jest na Bahamach.
- Dlaczego? - To zabrzmi dziwnie...
- Słyszałem o Zachu. Nic mu nie jest? - Ma wstrząs mózgu, musi być ostrożny.
- Wiecie, jakie są statystyki. - Racja.
- Zoey, to Miles, kuzyn Zacha. - Cześć.
Nasza piłkarka.
- Dobrze, że nie jest gorzej. - Bo Zoey uratowała mi życie.
To nie było tak.
Miles studiuje na MIT.
Przyjechał tylko na weekend.
- Podobno to świetna szkoła. - Tak. Dzięki.
Nawet nie miałeś kasku. Musisz uważać.
- Co z rowerem? - Mówiłaś o waszej wycieczce.
Odłożyliśmy ją. Coś nam wyskoczyło.
Proszę, zajadajcie.
Zach mówił, że twój tata jest lekarzem.
- Tak. - Jakiej specjalizacji?
Przyjmuje pacjentów w gabinecie.
- Pamiętam. Jest lekarzem rodzinnym, tak? - Tak.
Leczy wiele rodzin.
- Na pewno. - Poza sezonem też trenujesz?
Tak. Kopię sobie piłkę.
- Na jakiej pozycji grasz? - Gdzieś pośrodku.
Czasem po lewej, czasem po prawej.
Ale to tylko sport. Myślę o studiach podyplomowych.
Może informatyka na MIT.
- Interesujesz się programowaniem? - Tak. Studiuję to.
- Nie wiedziałem o tym. A może tak? - Ojej. Twoja amnezja.
Ale czad. Zapomnij jeszcze coś.
Bądź miła.
Zoey, jestem pod wrażeniem, masz tyle zainteresowań.
- Dzięki. - Miles studiuje informatykę.
- Uczenie maszynowe. - Niesamowite.
- Dziękuję. - Nie wiedziałam, że tyle nas łączy.
- Urocze. - Tak.
Sześć liter. Twórca rachunku różniczkowego.
- Newton. - Pasuje.
Tak. Też to wiedziałem.
- Musisz być szybki. - Pas lądu. Osiem liter.
- Wyspa. - To pięć liter.
Pięć liter?
- Przesmyk. - Pasuje.
Brawo. Jestem pod wrażeniem.
Idę spać. W przyszłym tygodniu bronię dyplomu.
- Też odpocznij. Masz wstrząs mózgu. - Tak. Dzięki, doktorze.
- Jasne. - Dobranoc.
- Dobranoc.
W weekend jedziemy na narty. Pojedziesz z nami?
- Pewnie, powinnaś. - Świetnie.
Nie wiem, czy to taki dobry pomysł.
Dopiero miałeś wypadek,
a ja mam już plany z mamą.
O wilku mowa, zapytam ją.
Przepraszam.
- Co powiedzieli? - Nic. Jeszcze im nie powiedziałam.
- Na co czekasz? Na koniec roku? - Pamiętasz tego chłopaka z wykładu?
Tego, którego 23 razy nazwałaś „interesującym”? Chyba tak.
Ma na imię Miles
i jest kuzynem Zacha. Studiuje na MIT, przyjechał do nich,
a oni zaprosili mnie na narty.
Nie chcę się napalać, ale to przeznaczenie.
- Nie wierzę w to. - Wierzysz w prawdopodobieństwo.
Jaka jest szansa, że interesujący facet
pojawi się w domu chłopaka, którego dziewczynę udajesz?
- Statystycznie zerowa. - Bo to przeznaczenie.
Jedź na narty, carpe diem.
Spowodowałam wypadek,
a teraz mam flirtować z kuzynem pacjenta z amnezją?
Wrzuć to do apki. Po pierwsze, Zach ma wstrząs mózgu.
Dwa, ma dziewczynę.
Trzy, lekarz kazał ci go nie denerwować.
Cztery, jego kuzyn komputerowiec jest ciachem, z którym wiele cię łączy.
Na co to się składa? Na ideał!
Udawaj, że jesteś tą drugą Zoey.
- Ta apka tak nie działa. - A powinna.
- A Miles jest tu tylko na weekend. - Właśnie. Baw się, Zoey.
- Hej. - Nie przyjadę do domu na weekend.
Wszystko gra?
Przyjaciele zaprosili mnie na narty.
Chciałam cię zobaczyć, ale to brzmi super.
Przepraszam.
To nic. Cieszę się, że masz nowych przyjaciół.
Idź na oślą łączkę.
Ja kiedyś wjechałam w drzewa i prawie umarłam.
- A co z tobą? - Nie martw się. Mam co robić.
W porządku. Pa. Kocham cię.
Profesor wróciła później, ale zapłaciła mi ekstra. Co to?
Książka o analizie obliczeniowej, naprawdę zaawansowana.
Miles może być pod wrażeniem, ale może też pomyśleć, że szpanuję.
Ta jest o teorii obliczeniowej.
Oboje uwielbiamy autora. To pokazuje, ile nas łączy.
Ale może pomyśleć, że za bardzo się staram,
więc nie wiem, co zabrać. Elle, co robić?
Mniej książek, więcej kostiumów.
Jedziesz na narty. Wiesz, co to znaczy?
Tak.
Nie. Jacuzzi. Nie wierzę, że muszę ci to tłumaczyć.
- Mam coś dla ciebie. Masz. - Co to?
Mój seksowny, doskonały strój kąpielowy.
W porządku.
Jejku. Proszę bardzo.
A co z Zoey Wallace? Pewnie martwi się o Zacha.
- Boże. - Nie może się z nim skontaktować.
Nie zamartwiaj się.
Ta druga Zoey ma swoje sprawy. Skup się na sobie.
Jedziesz na narty z chłopakiem z amnezją i udajesz, że jesteś kimś innym.
Idealne wakacje.
- To są idealne wakacje? - Tak.
Boże. To chyba mały wieloryb. Zoey, skarbie.
- Zoey... - Nie teraz. Muszę się skupić.
Przy basenie zaczyna się aqua joga. Zarezerwowałam trzy miejsca.
Te dziewczyny to moja konkurencja.
Zach obserwuje je na Instagramie. Lajkuje ich zdjęcia. To Amy.
Ona jest siódemką, a ty dwunastką.
Nie powinnam była podawać. Sama mogłam strzelić.
- Przesadzasz. - Albo umarł, albo mnie rzucił.
- Nie wiem, co gorsze. - Raczej śmierć.
- Chodź. Joga zaczyna się za pięć minut. - Tato, ogarnij się.
- Dzwoń do linii lotniczych. - Boże, znowu. Widzisz?
Muszę wiedzieć, gdzie i z kim jest Zach.
- Zagrajmy w grę. - Może gra w tablice rejestracyjne?
- Czy to nie nudna gra? - Nie moja wersja.
Dodajemy numery na tablicach, aż znajdziemy liczbę pierwszą.
- To brzmi jak szkoła. Nuda. - Brzmi fajnie.
Ignorujcie mnie. A co tam.
Nie patrz na mnie. Ma to po tobie.
Oto jesteśmy.
- Wygląda lepiej niż na zdjęciach. - Dobra robota.
Dziękuję.
- Cudownie. - Fantastycznie.
Zach, pamiętasz, jak ostatnio się tu bawiliśmy?
Tak.
- Byliśmy tu już? - Nie. Droczę się z tobą.
Wynajęliśmy go.
Zoey, Avery, nie macie nic przeciwko spaniu razem?
Skąd. Rozumiem.
Zach mógłby się podjarać, a jego mózg by eksplodował.
- Avery. - Chodźmy na narty.
- Mamy jeszcze pół dnia. - Pewnie.
- Zach, pamiętasz? Żadnych ekranów. - Tak, wiem.
Uwaga, dawno nie jeździłam na snowboardzie.
- Mówiłaś, że jeździsz co roku. - Rok to dużo.
- To jak z jazdą na rowerze. - Nie ma lepszej analogii?
- Wybacz, stary. - To nie było zbyt miłe.
- Nie gniewam się. - Co będziesz robił?
Góry są piękne.
Posiedzę w domku, poczytam.
Masz książkę?
- Nie. - Ja mam.
O szpieżkach podczas II wojny światowej. Może to nie twój klimat, ale...
Na wszelki wypadek.
- Super. - Tak.
- To co, białe szaleństwo? - Zaszalejmy.
W mojej głowie brzmiało to lepiej.
Nieźle się męczysz jak na piłkarkę.
- Jeździłaś kiedykolwiek? - Co?
- Zaraz wstanie. Nie martwcie się. - Już. Łatwizna.
Wszystko gra.
- Mam cię. - Nic ci nie jest?
- Mocno mnie trzymasz. - Żeby nie upadła.
- Jedźcie. Dogonimy was. - Może być. Jestem demonem prędkości.
Bawcie się dobrze.
- Ścigamy się. Uważajcie na siebie. - Tak.
Dzięki.
Nara, frajerze.
Mogę już zabrać rękę?
- Jesteś gotowa? - Tak.
Twój ciężar musi spoczywać na przedniej stopie. Tak skręcasz.
- Po prostu... - Tak...
Dobrze. Zwolnij. Zwolnij.
Nie mogę.
Nic ci nie jest?
Jak chcesz, możemy zwolnić.
Może być? W porządku.
- Dużo lepiej. - Cofnij się.
- W porządku. Pięty. - Tak?
- Nie, nie, nie. - Dobrze?
- Użyj pięt. - Tędy.
Uwaga... Sorki. Sorki. Sorki.
Boże!
Zwolnij. Jeśli słyszysz...
Przepraszam.
- To było cudowne. - O mój Boże.
- Udało mi się. - Tak.
- To prawda.
Hej.
- Hej. - Cześć.
- Było jak na rowerze? - Pod koniec szło mi dobrze.
- Fakt. Byłaś super. - Dzięki.
Przestałaś ryć twarzą w śniegu.
Avery, co z tobą?
- Jak twoja głowa? - Dobrze.
- Pamięć wróci w mgnieniu oka. - Super.
Upadłam, pomógł mi wstać. Był taki kochany.
- Całowaliście się? - Nie. Jeździliśmy na snowboardzie.
- Romantycznie. Przyznaj. - W porządku. Masz rację.
No, no.
A co z Zachiem? Co z jego pamięcią?
Kto wie? Może wrócić w każdej chwili.
Masz coraz mniej czasu na wizytę w jacuzzi.
Zadzwoń, kiedy zrobi się gorąco. To zamierzona gra słów.
No nie wiem. Rodzina Zacha jest miła. On też. To nie w porządku.
Każdy wielki romans zaczyna się od trójkąta.
Przeminęło z wiatrem, Wielki Gatsby, Lolita.
Może powinnam przystopować.
Powiedzieć prawdę. I wtedy zacząć kręcić z Milesem.
Muszę kończyć. Zach odzyska pamięć i powiesz wszystkim,
że nie chciałaś mu zaszkodzić.
Idź flirtować z jedynym gościem, którego pasjonują całki.
- Kocham cię. Pa. - Ja ciebie też. Pa.
Cześć.
Zielone curry z ryżem, czosnkowy naan i cola bez cukru.
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
Nie znam cię. Musisz być nowy.
- Jestem z Chile. Dopiero co przyjechałem. - Spoko.
Ja opiekuję się tu dziećmi.
- Uczysz się? - Tak.
Chcę podszkolić angielski, a potem iść na medycynę.
- Ambitnie. Jaka specjalizacja? - Kardiologia. A ty czym się zajmujesz?
- Chcę pracować w wydawnictwie. - Piszesz?
Tak.
Studiuję kreatywne pisanie, ale koncentruję się na poezji.
Czyli oboje lubimy serce, el corazón.
- Najwyraźniej. - Muszę lecieć.
- Dostawy. - Ja też.
Wracam do dzieciaków. Są cicho. To znaczy, że coś jest nie tak.
Powodzenia. Dobranoc.
Skąd nazwa „hamburgery”, skoro nawet nie są z szynki?
Bardzo dobre pytanie.
Mimo że hamburgery są typowo amerykańskim daniem,
wywodzą się z Hamburga w Niemczech.
Ale pizza jest zdecydowanie włoska.
Chcą opowiedzieć nam, jak się poznali.
Matko.
- Podróżowaliśmy za granicą. - We Włoszech.
Zapach chianti, pizzy i spaghetti.
- Wiemy, tato. Opowiadałeś nam. - Zoey nie.
- Chętnie posłucham. - Właśnie skończyliśmy studia.
- Zastanawialiśmy się nad przyszłością. - Dwie zagubione dusze.
Ja dosłownie się zgubiłam, do tego słabo mówiłam po włosku.
Nikt nie mówił po angielsku. Szukałam stacji kolejowej.
Wpadliśmy na siebie,
oboje z nosami w przewodnikach.
Scena jak z filmu.
Super. Pasujecie do siebie idealnie.
Też tak sądzę.
Zakochaliście się nad pizzą. Dlatego tak lubię tę historię.
Ja też. Uwielbiam pizzę.
- Jest pyszna. - Aż za bardzo.
- Chwila. Lubię pizzę? - Tak, skarbie. Pepperoni.
Pamiętasz, że wisisz mi 200 dolców?
Nie. Wydaje mi się, że to ty wisisz mi 200 dolców.
Nawet o tym nie myśl.
Tak. Dostawca odjechał, a ja nie dostałam ryżu.
Nie chcę zwrotu. Mam jeść zielone curry bez ryżu?
Niech go przywiezie. Zrobicie tak, żeby to był ten sam dostawca?
Super. Dziękuję.
Obejrzymy jakiś film?
- Pewnie. - Może Pretty Woman?
Julia Roberts marzy o bogatym gościu.
Co za nierealistyczne przedstawienie prostytucji.
Właśnie.
Dziwne. Myślałem, że lubisz ten film.
- A Nic nie mów? - Serio?
- Co? - Nie.
Tam nie ma sexworkerek.
- Ale jest nudny. - Co?
No weź. Ten boombox na końcu?
Bohater wyznaje miłość publicznie, ten niby wielki gest?
To utrwala nierealistyczne romantyczne ideały.
Właśnie.
Wyszedł też nowy Marvel.
Nie możesz oglądać filmów.
- Super. - Żadnych ekranów, zalecenie lekarza.
Mam inny pomysł.
- Film? - Tak.
Jedno słowo.
- Dwie sylaby. - Tak.
Zimno? Dreszcze? Bardzo zimno?
- Lód. Kraina lodu. - Tak.
- Brawo, Avery. - I co, frajerzy?
Wyrażaj się. Zoey, teraz ty.
Dasz radę.
Serial. Jedno słowo.
Dwie sylaby.
- Piłka nożna. - Wstrząsy?
Wszystko z nią dobrze? Dzwonić po karetkę?
- Wysoka fala! - Tak.
- Skąd wiedziałeś? - Sinusoida.
- Co? - Fala o stałej wysokości.
- Tak. Sinusoida. - Fizyka.
- Oczywiście. - Brawo.
Też to wiedziałem.
Zach, robi się późno. Wciąż dochodzisz do siebie.
- Lepiej odpocznij. - Jestem wykończony.
- Dobranoc, synu. - Dobrze się grało.
- Orientuj się. - Stary.
Po tych wszystkich upadkach
- posiedziałabym w jacuzzi. - Pewnie. Czuj się jak u siebie.
Ktoś jeszcze jest chętny?
Ja.
Cześć. Przepraszam za ryż.
- Myślałem, że był w torbie. - Był.
- Głupiutka ja. - Więc dlaczego...
- A co z dziećmi? - Śpią.
Jestem Diego.
- Ja Elle. - Wiem. Widziałem na rachunku.
Opowiedz mi o Zachu. Jak się poznaliście?
- Na imprezie. - Dziwne.
Zach mówił, że na koedukacyjnym treningu.
Na imprezie po treningu.
Mój brat jest moim najlepszym przyjacielem.
To słodkie.
Jeśli go skrzywdzisz, upewnię się,
że już nigdy nie będziesz w stanie kopnąć piłki.
Capisce?
Capisce.
Macie ochotę na pianki? Rozpaliłem w kominku.
Tak, tak, tak.
- Pójdziesz po nie? - Tak. Cieszę się, że pogadałyśmy.
Tak, ja też.
Też się zamoczę. Jestem trochę obolały.
- Jak podoba ci się MIT? - Jest dobrze.
Ale też ciężko, wszyscy są mega bystrzy.
Ale dlatego bardziej się staram.
- Tak. - Powinnaś aplikować.
- Tak myślisz? - Jasne. Jesteś bardzo mądra.
- Dzięki. - I zabawna.
Lubię spędzać z tobą czas.
To może zabrzmieć dziwnie. Czy ty i Zach...
To związek na wyłączność?
Nie rozmawialiśmy o tym.
- Jasne. - Jesteśmy parą od niedawna.
Bo naprawdę lubię spędzać z tobą czas.
Nie chcę być złośliwy, ale czy uważasz, że do siebie pasujecie?
- No cóż... - Jak my.
- Jak my? - Jesteśmy tacy podobni.
- Tacy kompatybilni. - Tak.
Mamy tyle wspólnego.
Mam wszystko. Gotowi?
- Tak. - Tak.
Ile razy tata wczoraj upadł?
- Nie było tak źle. - Kłamiesz.
Dzień dobry.
- Hej, skarbie. - Zoey, dobrze spałaś?
- Tak, naprawdę dobrze. - Cieszę się.
- Dziękuję. - Kawa.
Dzięki.
- Gdzie reszta? - Tata Zacha poszedł po narty.
- Avery się przebiera. A gdzie Miles? - Pewnie rozmawia z Emily.
- Kim jest Emily? - To dziewczyna Milesa.
Jego dziewczyna?
- Jest urocza. - Tak, jest bardzo miła.
- Pójdę po kurtkę. - Dobry pomysł.
- Dziś będzie zimno. - Tak.
Gotowa na dzień drugi?
- Masz dziewczynę? - Tak.
- A my? Wczorajszy wieczór? - Nie przeszkadza jej to. Jesteśmy poli.
Mnie przeszkadza.
- Spokojnie. To tylko pocałunek. - Mówisz o tym tak swobodnie.
Mówiłeś, że tyle nas łączy.
- Że do siebie pasujemy. - To prawda.
- Myślałaś, że chcę się z tobą spotykać? - Tak.
- Ja myślałem, że możemy się przespać. - Poważnie?
Nie oceniaj. Spotykasz się z moim kuzynem.
- Wcale nie. - Co?
- Nie mogę... - Czego nie możesz?
To skomplikowane. Nieważne.
- Wszystko gra, skarbie? - Tak.
Carpe diem. Chwytaj dzień. Mamy piękną pogodę.
Matt i Avery czekają w aucie. Jesteście gotowi?
Ja zostanę dziś w domu.
Wciąż jestem obolała. Mam wielkiego siniaka.
- Słonko, tak mi przykro. - Posiedzę sobie z Zachiem.
- Naprawdę? - Tak. Jeśli chcesz.
Sprawdzę kalendarz.
Tak, cały dzień mam wolny.
Cieszę się, że nie będziesz sam.
- Nie idziesz? - Nie.
- W porządku. - Idziemy, Miles.
W łazience macie arnikę na siniaki.
Możecie zamówić sobie pizzę.
- Dzięki, mamo. - Jasne.
- Miłego dnia. - Dobrej zabawy.
Do zobaczenia.
- Mam cię tylko dla siebie. - Pogramy w coś?
Pograjmy.
Celem jest zbicie króla przeciwnika.
Królowa jest najsilniejsza, może poruszać się, gdzie chce.
Królowa jest najcenniejsza. Czad.
Ruch skoczka ma kształt litery „L”.
Goniec porusza się po przekątnych.
A wieża w górę i w dół.
- Czemu akurat „wieża”? - Persowie nazywali ją rukh.
- To oznacza rydwan. - Jesteś taka mądra.
Szachy są jak piłka nożna.
Pionki to obrońcy, gońce to pomocnicy,
wieże to skrzydłowi, a królowa to napastnik.
Atak i obrona.
Zmieniłeś moje spojrzenie na szachy.
To dobrze. Bo zaraz cię pokonam.
- Tak myślisz? - Oczywiście.
Twój ruch.
- Szach-mat. - To było agresywne.
Szach-mat.
Co jest najważniejsze w związku?
Myślę nad strategią, powiedz pierwsza.
Zawsze myślałam, że trzeba mieć ze sobą wiele wspólnego.
Wspólne zainteresowania, te sprawy. A ty?
Myślę, że po prostu trzeba się lubić.
Brzmi banalnie, ale spójrz na moich rodziców.
- Szach. - Widzę.
- Mamy pata. - Co takiego?
Nikt nie może wykonać ruchu.
- Remis? - Tak.
Super! Potraktuję go jako zwycięstwo dla Zacha.
To była ciężka walka, ale się odkułem.
Teraz coś mojego.
Co masz?
Próbujesz mnie uderzyć?
Potrzebujesz lekcji? Mogę cię podszkolić.
- Masz miarkę? - Po co?
Po co ci miarka? To programowanie?
Obliczenia. Myślisz, że to pomoże?
Odległość od krawędzi stołu wynosi 91 centymetrów.
Jedyną zmienną jest siła pchnięcia.
Też właśnie o tym myślałem.
O mój Boże.
Gol.
- Matematyka. Nie lekceważ mnie. - Z takim mózgiem galeko zajdziesz.
- O mój Boże. - No nie wiem.
Pewnie. Studia, programowanie. Masz przed sobą karierę.
- O czym ty mówisz? - Też masz przed sobą karierę.
A piłka?
Gram w piłkę całe życie.
Tylko w tym jestem dobry.
Ale bądźmy szczerzy. Nie będę zawodowcem.
Nie mam pojęcia,
czym chcę się zajmować po szkole.
I to mnie przeraża.
Nauczyłeś się grać w szachy w 20 minut i prawie mnie pokonałeś.
- Prawie. - Będziesz świetny we wszystkim.
- Tak myślisz? - Pewnie.
Poza zawodowym graniem w piłkę...
- Tak. - Co jeszcze lubisz robić?
Tak. A potem tak.
Tak, tak, tak.
Pizza śniadaniowa. Nie bój się jajek.
- Boję się. - Zaufaj mi.
Jajka i bekon. Tak?
Smacznego. Duży gryz.
O mój Boże.
- Pycha. - Tak.
- Niesamowite. - Tak tylko mówisz.
Gdzie nauczyłeś się gotować? Od mamy?
- Nie. Chodziłem na zajęcia z gotowania. - Naprawdę?
Tak. Czemu jesteś zaskoczona? Na pewno ci mówiłem.
Muszę powiedzieć, że jestem pod wrażeniem.
To najmilsza rzecz, jaką powiedziałaś.
Wcale nie.
Naprawdę?
Nieważne. Cieszę się, że cię poznaję.
Na nowo.
Co poza szachami lubisz robić dla przyjemności?
Przypomnij mi.
Nic. Właśnie, to znak, że potrzebujesz się rozerwać.
- Ja... - Chyba że nie lubisz zabawy.
- Nie lubisz? - Lubię. Uwielbiam.
- Uwielbiam zabawę. - Naprawdę?
- Jestem królową zabawy. - Przekonamy się.
- Jezu, jak to wciąga. - Wiem.
W ten sposób spędzam czas z Avery, kiedy wyjeżdżam.
To urocze.
Pamiętam, że zamówiłem jej książkę o Battletoads.
- To książka dla Avery? - Tak.
Wiesz o tej książce?
Nie. Po prostu to miłe z twojej strony.
- Tak. - A jak podoba ci się ta książka?
W sensie...
Jest świetna.
Nie miałem pojęcia, że dzięki tym kobietom wojna była krótsza o dwa lata.
Tak. To fascynujące.
Ta książka świetnie splata losy tych wszystkich kobiet,
daje im wybrzmieć mimo wojny, czuję, jakbym tam z nimi był.
Niesamowite.
Mogłabyś być jedną z nich.
To naprawdę słodkie.
- Cześć. - Cześć.
Jak było na nartach?
- Super. - Było naprawdę fajnie.
Chwila. Czy ty grasz w Battletoads?
- Żadnych ekranów. - To ja gram.
Ja nie grałem, to Zoey. Ja włożyłem twoje okulary.
Na wszelki wypadek.
- Co robiliście? Dobrze się bawiliście? - Czego nie robiliśmy...
- Słucham? - Nic nieprzyzwoitego.
Kurczę! Zapomniałam rękawiczek.
- Nie martw się. Pojedziemy z tobą. - Dzięki.
Na pewno zostawiłam je na stole.
Zaraz wracam.
Avery, pospiesz się. Będę czekał tutaj.
W porządku.
- Mocna ręka jak na komputerowca. - Nerdy rządzą światem.
- Serio? - Tak.
Nie rzucisz mi tym w głowę, prawda?
Bo nie mogę ci oddać.
Nikt nie mówił, że będzie fair.
- Boże. - Tylko na to cię stać?
Chcesz walczyć na poważnie? Nie wiedziałem, że się rozgrzałaś.
- Dawaj. - Znalazłam.
Przepraszam. Nic ci nie jest?
- Nie. - Moja wina. Przepraszam.
Możesz mieć siniaka.
Czuję się, jakbym miał déjà vu.
Muszę ci coś powiedzieć.
Żadnego migdalenia się przy siostrzyczce.
Dziękuję, Avery.
- Miles mnie pocałował. - W jacuzzi?
O mój Boże. Ten kostium nigdy nie zawodzi.
- Coś ty w nim robiła? - Spokojnie.
- Dowiedziałam się, że ma dziewczynę. - Co?
Są poli.
Nie chcesz być na doczepkę. Rozumiem.
Dzięki Bogu Miles poszerzył twoje horyzonty.
Tak. Ale okazało się, że Zach...
Uderzył mnie w głowę śnieżką. A potem mnie pocałował.
Nie wierzę, że to mówię, ale było tak, jak być powinno.
Masz teraz amnezję? Jak mocno dostałaś?
- Dziwne, co? - Zach MacLaren.
Nie jestem zaskoczona. Jestem w szoku.
- Muszę powiedzieć mu prawdę. - Chwila. Czy on cię lubi?
Nie wiem. Na ile lubi mnie? A na ile Zoey Wallace?
- Ale macie chemię. - Tak.
Naprawdę się dogadujecie, pomijając wątek amnezji, drobiazg.
To nie drobiazg. To ważne.
A ja jestem w tym dwulicowa.
Nie wiedziałaś, że Miles jest poli, a ty polubisz Zacha.
- Nie zadręczaj się. - Powinnam się przyznać.
Zaczekaj, aż Zach wróci do zdrowia.
Taki był plan.
Lubię logiczne plany, jak dobry kod,
nie jak usmażony twardy dysk.
Możesz usmażyć mózg Zacha, jeśli powiesz mu zbyt szybko.
Dzięki. Muszę kończyć.
- Co? - Nie śpisz?
Nie.
Jestem zmęczony. Pójdę już spać.
Jasne.
Chcę ci podziękować za cudowny dzień.
Świetnie się bawiłam. Naprawdę.
Znowu brzmisz na zdziwioną.
Nie spodziewałam się tego.
Jesteś pełen niespodzianek, Zachu MacLarenie.
Cóż.
Ty też jesteś pełna niespodzianek, Zoey Wallace.
- Wszystko gra? - Tak.
Co jest?
Nic, tylko...
Mam nadzieję, że kiedy wrócisz do szkoły, kiedy pamięć ci wróci,
wciąż...
Wciąż będziesz pamiętał ten dzień i mnie.
Oczywiście, że tak. Dlaczego nie?
Tak tylko mówię.
Chcę, żebyś pamiętał.
Zach. Sprawdzisz, czy jest u mnie potwór?
Jasne, Avery. Zaraz będę.
Nie zaśnie, jeśli nie pójdę.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Jak otworzyć te drzwi?
Odpalaj xboxa. Gramy w Battletoads.
- Ja to wezmę. - Jest wcześnie. Zostaniesz na kolację?
- Jasne. - Zoey...
Czemu tu jest napisane „Zoey Miller”? Jesteś Zoey Wallace.
Jaka Zoey Wallace?
Zach MacLaren! Masz przerąbane.
- Kim jesteś? - Zoey, dziewczyna Zacha.
- Ale to jest Zoey, dziewczyna Zacha. - Wcale nie.
- Nie rozumiem. - O co tu chodzi?
Też chciałabym wiedzieć.
- Jesteś moją dziewczyną. - Oczywiście, że tak.
- A ciebie uderzyłem piłką. - Tak.
- Nie rozumiem. - To dobrze. Ja też nie.
Pozwólcie, że wyjaśnię.
Nie pamiętasz tego, ale kiedy uderzył cię samochód...
- Co? Kiedy to było? - Daj jej skończyć.
Zostawiłeś kartę kredytową w księgarni,
pobiegałam ci ją oddać, a ty nie zauważyłeś tego auta.
Poleciałeś i uderzyłeś się w głowę.
Myślałeś, że jestem twoją dziewczyną.
Mamy tak samo na imię i jesteśmy podobne.
- Chciałabyś. - Wiedziałam, że coś tu nie gra.
W szpitalu wszyscy myśleli, że jestem tą drugą Zoey.
Miałam ci powiedzieć prawdę.
Ale miałeś wstrząs mózgu, miałeś unikać stresu.
Nic nie mówiłam, żeby nie pogorszyć twojego stanu.
Miałam powiedzieć twoim rodzicom tuż po powrocie ze szpitala.
To zabrzmi okropnie, ale wtedy przyszedł Miles.
- Kim jest Miles? - To ja. Kuzyn Zacha.
Pomyślałam, że tyle nas łączy,
że kiedy zaprosiliście mnie na narty, a on przyjechał tylko na weekend,
pomyślałam...że będę tą drugą Zoey.
- Zoey Wallace, dziewczyną Zoey. - Nie jestem tą drugą, ty jesteś.
- Ale po pocałunku z Milesem... - Całowałeś się z moją dziewczyną?
Wiesz już, że to nie twoja dziewczyna.
A co z Emily?
- Jesteśmy poli. - Czyli?
Mówią o matematyce.
- To nie wina Milesa, tylko moja. - Podoba ci się on?
Myślałam, że tak, ale nie. Już nie. Bez urazy.
Czułem, że się do siebie zbliżyliśmy.
- To prawda. - W jaki sposób? Dzieliliście pokój?
- Chcieli. - Avery.
- Ale to było kłamstwo. - Nie do...
Nie wiem, co myślałem, ale to już nieistotne.
Boże. To ty nazwałaś mnie idiotą.
To był tylko tytuł książki. Nie jesteś idiotą.
Jesteś mądry, wrażliwy i cudowny.
Wiem, że postąpiłam źle.
- Wszyscy popełniamy błędy, ale to... - To straszne. Wiem.
Bardzo mi przykro.
Pojadę już, zostawię cię z...
Zostawię cię z prawdziwą Zoey.
Zaczekaj. Wolę ciebie.
O mój Boże, kochanie.
Potrącił cię samochód? Nic ci nie jest?
- Nie. - Już wcześniej miał uszkodzony mózg.
Tak mi głupio.
Dlaczego myślałam, że to dobry pomysł?
Tak mi przykro.
Kim jestem, żeby tworzyć apkę randkową?
- Nakręcasz się. - Oczywiście, że tak.
- Poszłaś za głosem serca. To... - Nie, poszłam za twoją radą.
Czyli to moja wina?
Nie pojechałabym, gdybyś nie naciskała.
- Chciałam ci pomóc. - Każąc mi kłamać?
- Nigdy nie byłaś nikim zainteresowana. - Co w tym złego?
Boisz się zranienia. Nikogo do siebie nie dopuszczasz.
Nie rozumiem, czemu... Od kiedy jesteś ekspertką od miłości?
- Nigdy nie byłaś zakochana. - Ty też nie.
Ja przynajmniej wierzę w zakochanie.
Jak? Oglądając komedie romantyczne
czy romantyzując księcia z bajki w swoich wierszach?
Pięknie, Zoey.
Wiesz co? Spotykam się z kimś.
Nie mówiłam ci, bo byłaś pochłonięta swoją dramą.
Nie chciałam cię zranić. Teraz mam to gdzieś.
I nigdy nie nazwałam twojej apki głupią.
- To Zoey Miller. - Ta, która udawała Zoey Wallace.
- Kogo my tu mamy? - O mój Boże.
- Oszukała całą rodzinę Zacha. - Powinni ją aresztować.
Spała z oboma. Ukradła jej tożsamość.
Uderzyła Zacha samochodem.
Przespała się z jego kuzynem.
- Jest z nim w ciąży. - Nie jestem w żadnej ciąży.
Dziękujemy za informację, panno Miller.
Ktoś jeszcze chce podzielić się swoim stanem płodności?
Że co?
Nie jestem w żadnej ciąży.
ZRZUTKA ZOSTAŁA WYCOFANA
Zrobiłaś to wszystko, bo uważałaś, że pasujesz do Milesa?
Niestety.
- Co z ceramiką? - Mój piec eksplodował.
Jasne. Serio?
Bez obaw. Biżuteria dobrze mi idzie.
Przyda ci się więcej tego.
Związki to coś więcej niż wspólne zainteresowania.
Wiem. Dlatego rozstałaś się z tatą.
- Myślisz, że dlatego się rozstaliśmy? - Nie mogliście bardziej się różnić.
- Nie dlatego się rozwiedliśmy. - Nie?
Poznaliśmy się w liceum.
Byliśmy młodzi, to różnice były najbardziej ekscytujące.
Więc co się stało? Dlaczego się rozwiedliście?
To, kim jesteśmy, zatarło się,
chcieliśmy zobaczyć, kim jesteśmy jako jednostki.
Znaliśmy tylko życie razem.
Nie chodziło o to, co nas łączy.
Rozwody są trudne. Nasz też był.
Kiedy odsłaniasz swoją wrażliwość.
Wtedy zaczyna się prawdziwy związek. O to chodzi w życiu.
Chcę, byś tego doświadczyła.
To coś więcej niż odhaczanie kolejnych rubryk w tabeli. To nudne.
Dlatego moja apka nie wypaliła.
Potrzebuje odpowiedniej funkcji. Ty mnie tego nauczyłaś.
Zapamiętałaś.
Moja córka rośnie na geniuszkę. Pewnie, że zapamiętałam.
Dużo bagaży. Na jak długo przyjechałaś?
Na jakiś czas. O ile mogę.
Lubisz tego Zacha. Powiedz mu, co czujesz.
Okłamałam go. Jego i całą jego rodzinę.
- Teraz jest z prawdziwą Zoey. - Prawdziwa Zoey jest do bani.
Jesteś najlepszą Zoey. Musisz być dzielna i działać.
Boże. To rada z komedii romantycznej.
Wiem, uwielbiam to.
Dzięki.
Może w piątek, nie wiem.
- Cześć. - Cześć.
Byłam w domu.
Zobaczyłam, że zniknęła twoja walizka,
więc nie zgłosiłam zaginięcia.
- Pracujesz nad książką? - Nad opowiadaniem.
Główna bohaterka czuje,
że została niesprawiedliwie zdradzona.
- Brzmi szczerze. - Jak to mówią, pisz o tym, co znasz.
To prawda.
Więc napisałam ci wiersz.
- Napisałaś mi wiersz? - Tak.
- Nienawidzisz poezji. - Właśnie.
Po prostu posłuchaj.
„Brałam słońce za pewnik, bo wciąż mnie oświetlało.
„Pławiłam się w jego blasku i to mi wystarczało.
„Brałam słońce za pewnik, bo rozjaśniało mi szlak,
„Świeciło w ciemności i nie było go brak.
„Brałam słońce za pewnik, bo zawsze przy mnie było
„Lecz przez moją pychę, za chmurą się skryło.
„Błagam słońce, by znów wyszło,
„Bez niego ciemne są dni.
„Jak mogłam pozwolić ci odejść.
„Droga Elle, proszę, wybacz mi.”
- Wybaczysz? - Zamknij się. Wystarczyło, że przyszłaś.
- Czy mój wiersz jest do bani? - Nie.
- Serio? - Podoba mi się.
Jak często słyszysz „pławić się”?
Ale końcówka była kiepska. Popracujemy nad tym.
Teraz opowiedz mi o tym facecie.
- Boże. Ideał. - Serio?
- Tak. - Jak najlepszy bajgiel?
Najpyszniejszy bajgiel pod słoncem.
- Zoey. - Becca.
Wybacz. Jeśli chcesz mnie dręczyć, nie jestem w nastroju.
W liceum powiedziałam wszystkim, że idę na bal z Ryanem Reynoldsem.
- Z tym aktorem? - Tak jakby.
Mój kuzyn też nazywa się Ryan Reynolds,
a ja pozwoliłam im wierzyć, że idę z tym prawdziwym.
Kiedy się wydało, nie byłam zbyt popularna.
- Domyślam się. - Słuchaj.
Organizujemy Jam Fest. To będzie wielka impreza.
- Będą najlepsi DJ-e. - Brzmi super.
- Potrzebujemy twojej pomocy. - Chcemy zrobić stronę imprezy.
Możecie zrobić to same...
Nie. Nie takiej strony chcemy.
Chcemy mieć interaktywne geotagi.
Transmisje na żywo na ekranie.
Jak IG Live, Eventzilla czy Zoom na sterydach.
Brzmi fajnie.
Możecie zachować transmisje w cyfrowej kapsule czasu.
- Tak. - Super pomysł.
- Dałabyś radę? - Tak.
- Ale sama nie wiem. - Zoey.
Jesteś persona non grata. Masz szansę to zmienić.
Zresztą to miła odmiana. Twoja apka okazała się porażką.
W ten sposób będą cię pamiętać nie jako kłamczuchę,
a jako autorkę zarąbistej strony Jam Festu.
- Zgoda. - Super.
Każdy może coś wrzucić.
- Super. - Tak?
Sztos.
- Spróbujcie teraz. - Hej.
- Widzę. Jest. - O mój Boże. Działa.
Nie tak szybko. Musi działać dla 100 transmisji.
- To możliwe? - Tak.
Ale potrzebuję wsparcia.
Super.
Już.
JAM FEST - INTERAKTYWNA TRANSMISJA DJ - MUZA, JEDZENIE, MODA, TECHNOLOGIA
JAM FEST - DZIŚ! INTERAKTYWNA TRANSMISJA NA ŻYWO
JAM FEST DZIŚ!
Jeśli zarywasz nockę, otwórz okno.
- Cuchnie spleśniałymi ręcznikami. - Nigdzie nie idę. Jestem zmęczona.
Włożyłaś w to dużo pracy.
Nie chcesz zobaczyć DJ-ów ani efektów swojego geniuszu?
To strona internetowa. Mogę zobaczyć ją stąd.
Chodzi o Zacha? Nie chcesz zobaczyć go z Zoey Wallace?
Nie chodzi o niego. Idź.
- Baw się z Diegiem. - Dobrze.
- Będę do ciebie pisać jak szalona. - Uwielbiam, kiedy piszesz jak szalona.
Ostatnia szansa.
DJ-e i ich gałki, gałki, gałki
Gałki, gałki, gałki
Każdy machający łapami DJ jest taki sam.
Idź. Nie martw się. Baw się dobrze.
Nie wiesz, co tracisz. Będziesz żałować.
Świetna impreza.
- Hej. - Jest super.
- Cześć, Diego. - Cześć, Zoey. Chodź. Jest super.
Nie. Wolę jeść lody. Jest dobrze.
Sprawdź główny kanał. Widzisz Beccę?
To suknia ślubna?
Z koronką i welonem. Z kim ona jest?
Miała iść z Jessie od lacrosse'a.
Urocza parka.
Bateria mi pada. Zadzwonię później.
- Pa. - Pa, Zoey.
W podwzgórzu widać ból odczuwany po rozstaniu,
to ten sam ból, który czują uzależnieni, kiedy rzucają narkotyki.
Zoey, co robisz? Dzwoniłam do ciebie.
Telefon mi padł. Chyba miał dość.
Co ty tu robisz?
- To Zoey Wallace i... - Całuje kogoś, a to nie Zach.
- Co z tego? - Co?
Zerwali. Musisz iść.
- Nawet nie wiem, czy Zach tam jest. - Jest.
- Widziałam go, masz 20 minut. - Elle, daj spokój.
Nie pasujemy do siebie.
Zamknij się. My też do siebie nie pasujemy.
- O czym ty mówisz? - Zoey, nic nas nie łączy.
- Nie... - Ty lubisz cyfry, ja słowa.
Ty lubisz science fiction, a ja komedie romantyczne.
Wszystko planujesz. Ja nie wiem, jaki mamy dzień.
Jestem nawet gotowa zaakceptować poliamorię.
Nie widzisz tego? Jesteśmy przyjaciółkami, kochamy się.
Przeciwieństwa się przyciągają.
Skończ już z tą kompatybilnością
i zaryzykuj.
- Elle, on mnie nie chce. - Skąd wiesz, skoro nie spróbowałaś?
- A dziś jest sobota. - Co?
- Mówiłaś, że nie wiesz, jaki mamy dzień. - Dziękuję.
- Sama nie wiem. Może to zły pomysł. - Nie.
Gdy gąsienica już umrzeć chciała, nagle motylem się stała.
- Mój Diego jest poetą. - Pora być motylem, Zoey.
Do dzieła.
Szybko. Ludzie się zwijają.
Dlaczego lajkujesz jego posty?
Boże. To mój kuzyn.
Zaraz ci go oddam. Halo?
- Możesz wyłączyć muzykę? - Niech mówi. Cicho.
- Niech Zoey mówi. - Hej.
- Przepraszam. - Włączcie muzykę.
Jestem Zoey. Autorka strony.
- Zejdź ze sceny. - Tylko nie trema.
- Jest tu Zach? - Ja jestem Zach.
- Nie. Nie ty. - Psujesz klimat.
- Zach MacLaren? - Co ty odwalasz?
Nie?
Zach, jeśli tu jesteś...
Co ona robi? To Zoey Miller?
Chciałabym pogadać.
To aż smutne
Takie rzeczy rozwiązuje się między sobą.
To prawdziwa miłość! Desperacja!
Naćpała się?
Zoey, tu jestem.
- Idź. Włączcie muzykę. - Dzięki Bogu.
Przepraszam.
No proszę, ta druga Zoey.
Chcesz poudawać moją dziewczynę?
Stary. Nie przeginaj.
- To tylko żart. - Idź.
Zasłużyłam sobie.
- Cześć. - Cześć.
Super strój. Świetny wybór.
Spieszyłam się.
Chciałam zdążyć przed końcem imprezy.
Jasne.
To nie pidżama party.
Tylko Jam Fest, ale okej.
Pewnie zastanawiasz się, co tu robię.
- To prawda. - Więc...
Zawsze myślałam, że związki powinny opierać się na danych.
Że to nauka.
Ale teraz wiem, że nie chodzi o żaden algorytm.
Czasem to się po prostu czuje. Ty to powiedziałeś.
Że najważniejsze to kogoś lubić.
Naprawdę cię lubię, Zach.
Przepraszam, że musiałam cię okłamać, żeby to odkryć.
Wiesz, że Zoey Wallace i ja zerwaliśmy?
- Tak. - Wiesz dlaczego?
Bo ty jesteś tą Zoey, z którą chcę być.
Wiesz, że zrobiłaś coś wielkiego i wspaniałego?
Przepraszam, że nie wzięłam boomboxa.
Podpowiedź?
Szach-mat.
- Szach-mat. - Zagrajmy jeszcze raz.
Gramy jeszcze raz?
Jesteś zazdrosna, bo cię pokonałem.
- Myślałam... - Szach-mat. Widzisz?
To szach i mat.
- Zagrajmy do trzech. - Nie. Koniec.
Jestem zmęczony. Miłego.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska