(ซีรีส์จาก NETFLIX)
มิถุนายน ปี 2014
เว็บข่าวออนไลน์ บัซฟีด จัดงานทดสอบชี้ขาดรสชาติ
ระหว่างโค้กจากเม็กซิโกและโค้กจากอเมริกา
ทำไม
โค้กจากเม็กซิโกที่ส่งออก ไปสหรัฐฯ เป็นสูตรดั้งเดิม
ใช้น้ำอ้อยให้ความหวาน
มันซ่าสุดๆ จนฉันแปลกใจ
ล้างปาก
แต่ช่วงสี่สิบปีที่ผ่านมา
โค้กในอเมริกาใส่ส่วนผสมที่อื้อฉาวตัวหนึ่ง
น้ำเชื่อมฟรักโทส
ดูจากรสที่ค้างในปาก ผมชอบ ของเม็กซิโกมากกว่าแบบกระป๋อง
ในการทดสอบครั้งสุดท้าย โค้กจากเม็กซิโกชนะ
ใช่ นี่อร่อยกว่า
ของเม็กซิโกชนะ
แต่น้ำเชื่อมฟรักโทสไม่ใช่ผู้แพ้ โดยเฉพาะเมื่อดูตัวเลข
คนอเมริกันโดยเฉลี่ยกินน้ำเชื่อมฟรักโทส
มากกว่า 9.5 กก. ต่อปี
เราสามารถพบน้ำเชื่อมฟรักโทส ได้แทบทุกชั้นวางของในซูเปอร์มาร์เก็ต
และในอาหารที่คุณอาจคาดไม่ถึง
(รสธรรมชาติ ไขมันต่ำ)
ในปี 2020
สหรัฐฯ ผลิตน้ำเชื่อมฟรักโทส 7.6 ล้านตัน
มากพอราดแมนฮัตตันทั้งเมือง
และตั้งแต่ปี 1975
คนอเมริกันกินน้ำเชื่อมไปแล้ว 168 ล้านตัน
ซึ่งคงราดลอสแอนเจลิสได้ทั่ว
แต่ผลวิจัยปี 2016
พบว่าผู้ตอบแบบสอบถาม 53% พยายามจำกัดหรือเลี่ยงน้ำเชื่อมฟรักโทส
เมื่อดูขนาดของตลาด มูลค่าประมาณ 8.8 พันล้านดอลลาร์
น้ำเชื่อมฟรักโทสเป็นมากกว่าผู้นำทางเศรษฐกิจ
ผู้ผลิตน้ำเชื่อมฟรักโทส เป็นผู้มีบทบาทสำคัญและมีอิทธิพล
ที่นักการเมืองอยากเอาอกเอาใจ
ดีใจจริงๆ ที่ได้มาอยู่ตรงนี้ กับเกษตรกรคนเก่งทั้งหลาย
ที่ผลิตอาหารป้อนประเทศเรา และอนุรักษ์วิถีชีวิตอเมริกันชน
แต่ชื่อเสียงของน้ำเชื่อม ไม่หวานเหมือนชื่อเอาเสียเลย
มันเป็นอาหารให้พลังงานสูง มีสารอาหารน้อย
น้ำเชื่อมฟรักโทสก้าวขึ้นมาครองตลาดได้ยังไง
คุกกี้ เด็กๆ อยากกินคุกกี้
แล้วมันมีผลยังไงกับสุขภาพของเรา
(น้ำเชื่อมฟรักโทส)
(ข้อเสนอหอมหวานสักแค่ไหนกัน)
ปี 1971 ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ริชาร์ด นิกสันมีปัญหาหนึ่ง
เกษตรกรชาวอเมริกัน กำลังเดือดร้อนจากรายได้ตกฮวบ
ส่วนหนึ่งเป็นผลจากต้นทุนการผลิตที่สูงขึ้น
เกษตรกรของประเทศนี้ไม่ได้รับ
ส่วนแบ่งที่เป็นธรรม ในความก้าวหน้าและรุ่งเรืองโดยรวม
นิกสันต้องการเสียงของเกษตรกร เพื่อให้ชนะเลือกตั้งสมัยที่สอง
เขาจึงแต่งตั้งรัฐมนตรีกระทรวงเกษตรคนใหม่
ซึ่งเป็นมือเก๋าในโลกเกษตร เอิร์ล บัตซ์
ผมอยากให้พี่น้องเกษตรกรมีคุณภาพชีวิต ที่ดีพอๆ กับพี่น้องชาวกรุงได้รับ
สี่เดือนก่อนการเลือกตั้ง บัตซ์ดูแลการส่งออกธัญพืช
มูลค่า 750 ล้านดอลลาร์
ไปยังศัตรูช่วงสงครามเย็น ของอเมริกา สหภาพโซเวียต
ผมคิดว่าเกษตรกรผู้ปลูกข้าวสาลี ส่วนใหญ่ในแคนซัสจะชอบการค้ากับรัสเซีย
รายได้การเกษตรพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
เมื่อได้แรงหนุนจากเกษตรกรอย่างล้นหลาม
เดือนพฤศจิกายน ปี 1972
นิกสันกวาดคะแนนเลือกตั้งครั้งที่สอง
ใน 49 รัฐจาก 50 รัฐ
นี่เป็นการเลือกตั้งระดับประเทศครั้งแรก
ที่ผมสามารถเข้านอนเร็วกว่าทุกที
แต่ในปี 1973
เมื่อผลผลิตธัญพืชของสหรัฐฯ ลดฮวบ
ราคาอาหารพุ่งกระฉูด
ปีเดียวกันนั้นรัฐบาลแก้ไขกฎหมายการเกษตรใหม่
โดยพุ่งเป้าเพิ่มกำลังการผลิตและเพิ่มแรงจูงใจ
ถ้าธัญพืชตกลงต่ำกว่าราคาที่กำหนด
รัฐบาลและประชาชนผู้เสียภาษีจะชดเชยส่วนต่าง
ผลผลิตจำนวนมากที่สุดและเป็นหัวใจสำคัญ ของอาหารในประเทศคือข้าวโพด
บัตซ์ส่งเสริมเกษตรกรให้ปลูกข้าวโพดเต็มพื้นที่
ทำการผลิตให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ เพื่อช่วยกดราคาอาหารลง
ปีนั้นเอง
พวกเขาผลิตข้าวโพด ได้มากกว่าสามปีก่อนถึง 40 ล้านตัน
แผนของบัตซ์ได้ผล ที่จริงได้ผลดีเกินไป
ไม่นานนักก็มีข้าวโพดล้นตลาด
จะมีวิธีแก้ปัญหาผลผลิตล้นเกินได้ยังไง
ญี่ปุ่น ดินแดนแห่งตำนาน ผืนดินแห่งอาทิตย์อุทัย
ในช่วงทศวรรษ1960
นักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่นคิดค้น วิธีผลิตน้ำเชื่อมในปริมาณมาก
จากข้าวโพดเป็นผลสำเร็จ
บัตซ์รู้ว่าวิธีนี้ช่วยแก้ปัญหาผลผลิตล้นเกินได้
เขาจึงส่งเสริมผู้ผลิตในอเมริกา
เริ่มทำน้ำเชื่อมในระดับอุตสาหกรรม
อุตสาหกรรมน้ำเชื่อมฟรักโทส จากข้าวโพดของสหรัฐฯ
จึงกำเนิดขึ้น
แล้วน้ำหวานที่คิดค้นขึ้นใหม่นี้มีวิธีทำยังไง
(เมล็ดข้าวโพด)
เมล็ดข้าวโพดถูกนำไปแช่น้ำ จากนั้นโม่เป็นแป้งข้าวโพด
จากนั้นเพิ่มเอนไซม์สองชนิดในแป้งข้าวโพด
เพื่อทำให้มันแตกตัว เป็นโมเลกุลกลูโคสขนาดเล็กลง
(โมเลกุลกลูโคส)
จากนั้นเติมเอนไซม์ตัวที่สามเพื่อเปลี่ยนกลูโคสนี้ เป็นน้ำตาลอีกชนิดที่เรียกว่าฟรักโทส
ซึ่งพบได้ตามธรรมชาติในผลไม้และน้ำผึ้ง
ฟรักโทสผสมกับน้ำเชื่อมกลูโคส
ทำให้เกิดส่วนผสมที่มีรสหวานและเหนียว
หรือน้ำเชื่อมฟรักโทส
(น้ำเชื่อมฟรักโทส)
แต่ชื่อนี้ชวนให้สับสน
ตัวฟรักโทสเองนั้นมีฟรักโทสสูง
เมื่อเทียบกับน้ำเชื่อมข้าวโพดทั่วไป
มันมีปริมาณฟรักโทสใกล้เคียงกับน้ำตาลธรรมดา
(ปริมาณฟรักโทส)
แต่ถ้าการเปลี่ยนข้าวโพดเป็นสาร ให้ความหวานจะช่วยแก้ปัญหาผลผลิตล้นตลาด
จำเป็นต้องให้ตลาดต้องการสิ่งนี้
ตอนแรก บริษัทผลิตอาหารไม่ค่อยสนใจมากนัก
ที่จะเปลี่ยนจากน้ำตาลซึ่งเป็นสารให้ความหวาน
ที่เราใช้กันมานานกว่า 5,000 ปี
แต่พอถึงปี 1974
ตลาดโลกเริ่มต้องการน้ำตาล มากเกินจำนวนผลผลิต
ส่วนหนึ่งเพราะผลผลิตหัวบีทหวานในยุโรปตกต่ำ
โบรกเกอร์เห็นต้นทุนน้ำตาลดิบ แทบจะเพิ่มสองเท่าในแปดสัปดาห์
อุตสาหกรรมน้ำตาลบอกว่า ราคาสูงเพราะขาดตลาดทั่วโลก
มันมีผลจริงๆ ที่จุดคิดเงิน
สองเหรียญยี่สิบเซนต์
บ้าไปแล้ว
บริษัทผลิตอาหารหันมาสนใจน้ำเชื่อมฟรักโทส
ซึ่งแทบจะมีจำนวนไม่จำกัดและผลิตในสหรัฐ
ขณะที่น้ำตาล 50% นำเข้าภายใต้ การจำกัดโควต้าและกำแพงภาษี
ปลายปี 1974
ดอกเตอร์เพปเพอร์ แฟนต้า
และสไปรท์เริ่มใช้ น้ำเชื่อมฟรักโทสในเครื่องดื่มของตน
แต่แบรนด์ยักษ์ใหญ่ที่สุดยังไม่เล่นด้วย
และโชคร้ายสำหรับชาวไร่ข้าวโพด ความได้เปรียบในตลาดอยู่ไม่นาน
ผลผลิตน้ำตาลฟื้นตัว ราคาน้ำตาลจึงตกฮวบ
โรงงานแปรรูปข้าวโพดทำ น้ำเชื่อมฟรักโทสราคาถูกมาแข่งไม่ได้
สถานการณ์ยิ่งเลวร้าย เมื่อในเดือนมกราคม ปี 1980
ประธานาธิบดีจิมมี่ คาร์เตอร์ ตัดสินใจลงโทษสหภาพโซเวียต
ที่บุกอัฟกานิสถาน
ด้วยการสั่งห้ามส่งออกธัญพืชให้
ธัญพืชจำนวน 17 ล้านตัน ที่สหภาพโซเวียตสั่งไว้...
เกินปริมาณที่เราควรจะขายให้ ดังนั้นจะไม่มีการส่งออกไป
ตลาดโลกที่ต้องการข้าวโพดก็หดตัวลง
ทุกคนอยากขาย แต่ไม่มีใครซื้อ
ราคาธัญพืชตกลงต่ำกว่า ต้นทุนสูงสุดที่รับได้ในวันเดียว
เมื่อราคาข้าวโพดดิ่งลงอย่างต่อเนื่อง
น้ำเชื่อมฟรักโทสจึงถูกลงฮวบฮาบ
และในที่สุดก็ดึงดูดใจแบรนด์เครื่องดื่มยักษ์ใหญ่
ในปี 1980
โคคาโคล่าประกาศว่าจะใช้น้ำเชื่อมฟรักโทส
แทนน้ำตาลในโค้ก 50%
ภายในสองเดือน
เป๊ปซี่ก็เริ่มใช้น้ำตาลฟรักโทสในน้ำอัดลมเช่นกัน
ขณะเดียวกัน การสั่งห้ามส่งออก ธัญพืชของประธานาธิบดีคาร์เตอร์
ก็ยังคงทำให้เกษตรกรไม่พอใจอย่างยิ่ง
และคู่แข่งในการเลือกตั้ง ปี 1980 ของเขา โรนัลด์ เรแกน
ก็ใช้ความเดือดดาล ของชาวไร่ข้าวโพดเป็นประโยชน์
เมื่อประธานาธิบดีใช้มาตรการ ห้ามส่งออกธัญพืชเช่นนี้
มันเป็นการสร้างภาพให้อเมริกา โดยแลกกับความสูญเสียของพวกคุณ
ในคืนเลือกตั้ง
เรแกนชนะไปอย่างถล่มทลาย
กลายเป็นประธานาธิบดีคนที่ 40 ของอเมริกา
ผมไม่เคยรู้สึกตัวเล็กเท่านี้
มาก่อนในชีวิต
ข่าวดีอย่างยิ่งสำหรับเรแกนและชาวไร่ข้าวโพด
ภายในสี่เดือนหลังเข้ารับตำแหน่ง ประธานาธิบดีคนใหม่ยุติคำสั่งห้ามส่งออกธัญพืช
ตลาดข้าวโพดอาจจะฟื้นตัวแล้ว และปีนี้เราจะทำเงินได้บ้าง
ราคาน้ำตาลในสหรัฐพุ่งสูงขึ้น
หลังจากเรแกนจำกัดโควต้านำเข้าน้ำตาล
อีกครั้งที่น้ำเชื่อมฟรักโทส เป็นสารให้ความหวานที่ราคาถูกกว่า
ตอนนี้ บริษัทผลิตอาหารและเครื่องดื่มหลายราย
ชิงกันเปลี่ยนวัตถุดิบมากขึ้นเรื่อยๆ
และผู้คนเริ่มบริโภคน้ำเชื่อมมากขึ้น
ในปี 1981
คนอเมริกันโดยเฉลี่ย กินน้ำเชื่อมฟรักโทสสี่ช้อนชาต่อวัน
คิดเป็นหกกิโลกรัมต่อปี
น้ำเชื่อมฟรักโทสเริ่มผุดขึ้นทั่วซูเปอร์มาร์เก็ต
คนแรกของนักช้อปของเรา...
(ปี 1984)
จากขนมอบ...
คุกกี้ แล้วคุกกี้ล่ะ
มาถึงซีเรียล และแม้แต่ไวน์
แต่ผู้บริโภคส่วนใหญ่ไม่รู้เลยว่า สารให้ความหวานตัวใหม่นี้คืออะไรกันแน่
ในแง่ของความหวานและแคลอรี
น้ำเชื่อมฟรักโทสและน้ำตาลทรายทั่วไปเหมือนกัน
แล้วมันแตกต่างกันยังไง
ทางเคมีเหรอ ไม่มาก
น้ำตาลทำจากกลูโคสหนึ่งโมเลกุล เชื่อมกับฟรุกโตสหนึ่งโมเลกุล
น้ำเชื่อมฟรักโทสทำจากโมเลกุลเดียวกันนั้น
แต่มันไม่เชื่อมกัน มันล่องลอยเป็นอิสระจากกัน
สิ่งนี้ทำให้น้ำเชื่อมฟรักโทส
ได้เปรียบเมื่อนำมาใช้กับอาหารแปรรูป
มันคงความชุ่มชื้นของอาหาร ได้ดีกว่าน้ำตาล ยืดอายุของอาหารได้นานกว่า
และทำให้หน้าตาและเนื้อสัมผัสของอาหารดีขึ้น
(เก็บได้ยาวนานเป็นพิเศษ!)
ในปี 1984
โคคาโคล่า หนึ่งในผู้ซื้อ น้ำตาลรายใหญ่ที่สุดในโลก
ประกาศว่าสินค้าส่วนใหญ่ของตนในอเมริกา
จะเปลี่ยนมาใช้น้ำเชื่อมฟรักโทส
เป๊ปซี่ก็ทำเช่นกัน
คาดกันว่าการเคลื่อนไหวครั้งนี้จะเพิ่ม ความต้องการในประเทศประมาณหนึ่งล้านตัน
น้ำเชื่อมฟรักโทสไม่ได้ยึดครองแค่ตลาดเครื่องดื่ม
ปี 1985 มันเข้าแทนที่น้ำตาล ในอาหารแปรรูปจำนวนมาก
และส่วนแบ่งการตลาดของน้ำเชื่อมฟรักโทส ในสารให้ความหวานมีพลังงานสูงกว่าหนึ่งในสาม
ตอนนี้สินค้าราคาถูกท่วมท้นซูเปอร์มาร์เก็ต
และตลาดฟาสต์ฟู้ด
มันส่งผลดีต่อผลกำไรของบริษัทแปรรูปข้าวโพด
แต่ไม่เป็นผลดีต่อน้ำหนักตัวของผู้บริโภค
มีอาหารแปรรูปทุกชนิดวางขายเพิ่มขึ้น
ซึ่งเต็มไปด้วยสารให้ความหวานมีพลังงาน
และเมื่อถึงกลางทศวรรษ 1980 ก็เห็นชัดเจนว่า
คนอเมริกันอ้วนขึ้น
เป็นครั้งแรกที่
ผู้เชี่ยวชาญทั่วประเทศ เรียกโรคอ้วนว่าโรคร้ายคร่าชีวิต
เมื่อถึงปี 1985
มีคนที่จัดเป็นผู้ป่วยโรคอ้วนประมาณ 20%
ในตอนนี้ คนส่วนใหญ่ กล่าวโทษไขมันมากกว่าน้ำตาล
ซึ่งส่งผลดีมากต่ออุตสาหกรรมน้ำเชื่อมฟรักโทส
(โยเกิร์ตยัมยัม สูตรเข้มข้นพิเศษ)
ผู้ผลิตอาหารรู้ว่าการลดไขมัน ทำให้อาหารแปรรูปอร่อยน้อยลง
ดังนั้นเพื่อทำให้สินค้าไขมันต่ำยังอร่อย
บริษัทอาหารเริ่มใส่ สารให้ความหวานมากขึ้นเรื่อยๆ
เช่น น้ำเชื่อมฟรักโทส
ซึ่งแปลว่าอาหารไขมันต่ำมักจะมีแคลอรีมาก
พอกับอาหารไขมันสูงนั่นเอง
แต่คนทั่วไปสนใจแต่ฉลากไขมันต่ำ
พวกเขาคิดเอาเองว่า นั่นแปลว่ากินได้มากเท่าที่ต้องการ
และมักจะลงเอยด้วยการกินมากกว่าที่เคย
สำหรับผู้ผลิตอาหาร
อาหารไขมันต่ำแปลว่ากำไรสูง
แต่สำหรับเราที่เหลือล่ะ
เราก็แค่อ้วนขึ้นนั่นเอง
มาถึงปี 1987
คนอเมริกันกินน้ำเชื่อมฟรักโทสมากขึ้นสองเท่า
คิดเป็น 8.3 ช้อนชาต่อวัน
หรือ 12.7 กิโลกรัมต่อปี
เราขอพ่อกับแม่ว่าเราสามารถ...
(ปี 1987)
ไปร้านฟาสต์ฟู้ดได้ไหม เราอยากไป
เพราะที่นั่นอาหารอร่อย
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะน้ำเชื่อมฟรักโทส
ทำให้ตอนนี้อาหารและเครื่องดื่ม มีราคาถูกและมีให้เลือกมากมาย
แต่ผลจริงๆ คือสิ่งที่ตามมาหลังจากนี้
ปี 1988 ทาโก้เบลล์เริ่มให้ลูกค้าเติมน้ำอัดลมฟรี
ร้านฟาสต์ฟู้ดอื่นๆ รีบทำตามเช่นกัน
มาถึงปี 1989
คนอเมริกันวัยผู้ใหญ่เป็นโรคอ้วนประมาณ 26%
ตลอดทศวรรษ 90
น้ำเชื่อมฟรักโทสได้รับความนิยม แพร่หลายมากขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้ทุกคนแห่ขายสินค้าเพิ่มขนาด
น้ำอัดลมแก้วโต
ในปี 1999 การผลิตน้ำเชื่อมฟรักโทส ในประเทศสูงถึง 9.5 ล้านตัน
ในปีเดียวกันนั้นเอง
การบริโภคน้ำเชื่อมพุ่งสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์
ตอนนี้ผู้คนในอเมริกา กินสารให้ความหวานวันละ 11.1 ช้อนชา
คิดเป็นปริมาณมากถึง 17 กิโลกรัมต่อปี
ขณะเดียวกันนั้น คนอเมริกันก็อ้วนขึ้นทุกที
ในปี 1999 โรคอ้วนพุ่งแตะ 36%
เมื่อเราก้าวเข้าสู่สหัสวรรษใหม่...
โรคอ้วนจะกลายเป็นปัญหาสุขภาพ ร้ายแรงอันดับหนึ่งอย่างแน่นอน
ต้นทศวรรษ 2000
งานวิชาการเกี่ยวกับโรคอ้วน ทำการเชื่อมโยงหนึ่ง
นักวิจัยทำกราฟข้อมูล เกี่ยวกับการบริโภคน้ำเชื่อมฟรักโทส
และเทียบกับอัตราคนป่วยโรคอ้วน
ทั้งสองกราฟมีทิศทางใกล้เคียงกันมาก
หลายคนเริ่มสงสัย
น้ำเชื่อมฟรักโทสคือตัวการ ทำให้รอบเอวคนอเมริกันหนาขึ้นงั้นหรือ
มันเป็นสิ่งที่ให้พลังงานสูงและมีสารอาหารต่ำ
และนี่คงเป็นสาเหตุ ทำให้โรคอ้วนระบาดในประเทศนี้
แล้วน้ำเชื่อมฟรักโทสทำให้เราอ้วนจริงหรือ
เมื่อเป็นเรื่องการไดเอต
มันซับซ้อน
มีหลายปัจจัยมากที่ทำให้เกิดโรคอ้วน
(ขับรถ ไม่เดิน)
(กิจกรรมนั่งๆ นอนๆ)
แต่ดูเหมือนน้ำเชื่อมฟรักโทสทำให้ น้ำอัดลมราคาถูกลงและมีขนาดใหญ่ขึ้น
ตอนนี้อเมริกันชนวัยผู้ใหญ่กินน้ำอัดลมมากขึ้น 29%
กว่าเมื่อ 25 ปีก่อน
มันยังส่งเสริมให้คนนิยมอาหารแปรรูป
ซึ่งมีแคลอรีสูงและกินได้เรื่อยๆ
คนที่กินอาหารประเภทนี้มักจะกิน มากกว่าปกติ 500 แคลอรีต่อวัน
เมื่อเทียบกับคนที่กินอาหารสดใหม่
ตั้งแต่ปี 1975
ปริมาณการบริโภค สารให้ความหวานมีพลังงานพุ่งขึ้น 25%
เฉพาะปริมาณน้ำเชื่อมฟรักโทส เพิ่มขึ้นมากกว่า 1,000%
การเติมสารให้ความหวานต่างๆ เช่น น้ำตาล ทำให้น้ำหนักเพิ่มขึ้น
ยิ่งเรากินมากขึ้น เราก็อ้วนขึ้น
มาถึงปี 2007
น้ำเชื่อมฟรักโทสได้ชื่อว่าเป็นตัวร้าย
คุณช่วยตอบตามตรงได้ไหมครับว่า อะไรน่าจะเป็นสาเหตุของการเสียชีวิตมากกว่า
(ปี 2007)
ในคนอเมริกันโดยเฉลี่ย
การโจมตีของผู้ก่อการร้ายหรือน้ำเชื่อมฟรักโทส
แต่น้ำเชื่อมฟรักโทสยังเป็นหนึ่งใน สารให้ความหวานอันดับต้นๆ ของสหรัฐฯ
ที่ให้กำไรเป็นกอบเป็นกำ
ในปี 2008 หนึ่งในบริษัทรายใหญ่ในตลาด อาร์เชอร์ แดเนียลส์ มิดแลนด์
รายงานผลประกอบการ ว่าอยู่ที่ 529 ล้านดอลลาร์
เฉพาะแผนกสารให้ความหวาน
เพื่อทำกำไรได้ต่อเนื่อง
สมาคมผู้แปรรูปข้าวโพด แก้ต่างเรื่องภาพลักษณ์ที่เสียหาย
สินค้าของเราถูกสร้างภาพ ผิดจากความจริงไปมาก...
(ออเดรย์ เอริคสัน)
ในหมู่คนทั่วไป
สมาคมผู้แปรรูปข้าวโพดยืนยันว่า น้ำเชื่อมฟรักโทสไม่ได้เลวร้ายสำหรับเรา
มากกว่าสารให้ความหวานมีพลังงานตัวอื่นๆ
น้ำเชื่อมฟรักโทสมีสารอาหาร...
และองค์ประกอบทางชีวเคมี และแคลอรีเท่ากับน้ำตาลทราย
และในปี 2008
สมาคมอาหารและยาของอเมริกันดูจะเห็นด้วย
ถึงอย่างนั้น อเมริกันชนประมาณ 53% ยังกังวล
ว่าน้ำเชื่อมฟรักโทสอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพ
แต่สำหรับคนส่วนใหญ่
ยากจะเลี่ยงมันได้
ตอนนี้มีการใช้น้ำเชื่อมฟรักโทส ในอาหารหลายพันชนิด
พบได้ทุกที่
และเช่นเดียวกับสินค้าอเมริกันยอดนิยมมากมาย
มันได้รับความนิยมไปทั่วโลก
ในปี 2009
โลกผลิตน้ำเชื่อมฟรักโทส 15.7 ล้านตัน
มากพอที่จะให้แต่ละคนบนโลก
ดื่มน้ำอัดลมรสหวาน 53 กระป๋อง
จำนวนมาก แทบจะ 70% ในจำนวนนั้น
มาจากสหรัฐฯ
ตามด้วยญี่ปุ่น และจีน
คนอเมริกันกินมากที่สุด
มากกว่า 60%
ตามมาด้วยเม็กซิโกและญี่ปุ่น
ประเทศอื่นๆ แทบไม่ใช้เลย
หลายคนชอบน้ำตาลที่ประเทศตนผลิตได้มากกว่า
แม้จะมีชื่อเสียงด่างพร้อย
อุตสาหกรรมน้ำเชื่อมฟรักโทส ยังทำกำไรมหาศาลต่อเนื่อง
ส่วนหนึ่งเพราะรัฐบาลสหรัฐฯ สนับสนุนผู้ผลิตข้าวโพด
ระหว่างปี 1995 และ 2020
จำนวนข้าวโพดที่รัฐบาลสนับสนุน รวมเป็น 116.6 พันล้านดอลลาร์
มากกว่าอุตสาหกรรมการเกษตรอื่นๆ
ในแต่ละปีครอบครัวของคุณมีรายได้เท่าไหร่
สัก 20 เหรียญต่อเอเคอร์
ทำไมล่ะ
คงเพราะความแปลกของระบบเลือกตั้งอเมริกา
เราจะทำให้...
(สิงหาคมปี 2016)
อเมริกาเติบโตอีกครั้ง เพาะปลูก
ซึ่งเริ่มที่การสนับสนุนพี่น้องเกษตรกร
ที่นี่ในไอโอวา
ไอโอวาเพาะปลูกข้าวโพดมากกว่ารัฐอื่นๆ
มันเป็นรัฐแรกที่เลือกผู้สมัคร ชิงตำแหน่งประธานาธิบดี
จากพรรคการเมืองใหญ่ด้วย
นักการเมืองมากมายจึงอยากได้ ชาวไร่ข้าวโพดมาเป็นฐานเสียงตัวเอง
ไอโอวาจะเป็นเสาหลักของอเมริกา...
(สิงหาคม 2019)
รุ่นต่อไป
ปัจจุบันอุตสาหกรรมข้าวโพดอาจยังมี อิทธิพลทางการเมืองมากกว่า
แต่น้ำเชื่อมฟรักโทสยังไม่ได้ชนะขาดลอย
ในสายตาสาธารณชน
แบรนด์ใหญ่อย่างปาปาจอห์นพิซซ่า
เบอร์เกอร์คิง และแมคโดนัลด์เริ่มถอยห่าง
เราจะสร้างวัฒนธรรมอาหาร ของแมคโดนัลด์ที่ต่างจากเดิม
เลิกใช้น้ำเชื่อมฟรักโทสในขนมปัง
มาถึงปี 2020
คนอเมริกันบริโภคน้ำเชื่อมฟรักโทส
แทบจะเหลือครึ่งนึงจากช่วงที่บริโภคสูงสุด
อยู่ที่ 6.2 ช้อนชาต่อวัน
คิดเป็น 9.5 กิโลกรัมต่อปี
(น้ำเชื่อมฟรักโทส)
น้ำเชื่อมฟรักโทสยังเป็นที่ถกเถียงกันกว้างขวาง
แต่ที่แน่ๆ มันเปลี่ยน วิธีการกินอาหารของคนอเมริกัน
การเปลี่ยนจากน้ำตาล ช่วยให้อาหารแปรรูปมีราคาถูกลง
มีน้ำดื่มรีฟิล และปริมาณอาหารมหึมา
และเพราะการสนับสนุน ท่วมท้นจากรัฐและผลกำไรมหาศาล
น้ำเชื่อมฟรักโทสจึงยัง ไม่มีทีท่าจะสาบสูญไปไหนเร็วๆ นี้
ประเด็นคือ แม้จะมีชื่อเสียงไม่ดีนัก
รวมถึงวิดีโอในโซเชียลมีเดีย มากมายที่เตือนเรื่องสารให้ความหวาน
เลิกใช้น้ำเชื่อมฟรักโทส อย่ากินเป็นประจำเชียว
มันไม่ค่อยมี
การแยกแยะน้ำเชื่อมฟรักโทสจากน้ำตาลทั่วไป
ส่วนเรื่องที่มันส่งผลยังไงต่อรสชาติอาหาร
เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับรสนิยมของแต่ละคน
โดยรวมมันเหมือนกัน ปัญหาคือ...
แย่ทั้งคู่
ความจริงก็คือ
เมื่อกินมากเกินไป
การโทษส่วนผสมในอาหาร มันง่ายกว่าโทษนิสัยการกินของตัวเอง
จะให้ดียิ่งขึ้นคือเลี่ยงการกิน
อาหารแปรรูปและมีน้ำตาลสูง
แต่แน่นอน แบบนั้นคงทำให้ชีวิตหวานหอมน้อยลง
คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย