Nie do wiary, prawie jesteśmy na miejscu.
Dobrze będzie wskoczyć do samolotu i wrócić do domu.
Tak, jasne. Możemy polecieć.
Ale najpierw rozerwiemy się na weselu twojej siostry.
Złomek! Co z tobą?
Wybacz, mordka.
Stresuję się na myśl o spotkaniu z nią.
A jak mam stres, wierci mnie w wydechu.
Daj na luz.
Na pewno niepotrzebnie się przejmujesz.
Nie rozumiesz.
Kiedy spotykam się z siostrą,
dzieje się ze mną coś dziwnego.
Nie może być aż taka zła.
Pewnie ci zazdrości, że ruszyłeś w szeroki świat,
a ona wciąż tkwi w skromnym...
Święta rezydencjo!
Jak jechać w trasę, to tylko we dwóch
Grubsze awarie dzielić na pół
Tankuj do pełna i wrzucaj bieg
Byle do przodu, to każdy wie
Auta W TRASIE
Wesele
Stąd pochodzisz?
Tak. Zabawne.
Rodzinny dom wydaje się
mniejszy niż go pamiętam.
Nie tego się spodziewałem.
- Hej, macie zaproszenie? - Co?
- Pan McQueen! - Cruz!
Nie musisz mówić do mnie per „pan McQueen”.
Oboje się ścigamy.
Dobra, Zygzak.
Nic z tego. Brzmi dziwnie.
- Co tu robisz? - To ślub mojego kuzyna, Mateo.
Żeni się z jakąś ekscentryczną gwiazdą salonów.
Tak się składa, że ta elektryczna gazda syfonów to moja siostra.
Złomciu, to znaczy, że będziemy rodziną!
Nazywam się Złomek Ramirez!
- Nie, to chyba nie... - Jak żyjesz poza sezonem?
Świetnie. Założyłam szkołę zawodników,
stworzyłam fundację dostarczającą zimówki ubogim autom,
uczę się francuskiego.
Sporo tego.
Oui. A co ty porabiasz?
Odbywam szaloną podróż ze Złomkiem
i szczerze mówiąc, wróciłbym już do domu.
O rany. Jest.
To twoja siostra?
Wiem. Jak dwie krople wody, co?
O matulu, mój braciszek!
Braciszek, braciszek, braciszek!
Można wiedzieć, kim są twoi szykowni goście?
Moi przyjaciele. Zygzak i Cruz.
A to moja droga siostra, Złomina.
- Złomina? - Złomina?
Coś jak „słonina” tylko przez „zet”.
- Wydaje się miła. - Zaraz przestanie.
- Braciszku... - Jeszcze chwila.
Cieszę się, że jesteś.
Zaczekaj.
- Bo z tobą to nigdy nic nie wiadomo. - Zaczęło się.
W końcu tak każe twoja filozofia „wszystko jedno co, gdzie i z kim”.
Nie dam się w to wkręcić, mam lepsze rzeczy do roboty.
A więc chodzi o to, kto jest lepszy, tak?
Tego nie powiedziałem!
Nie, nie, nie.
Wszyscy znamy odpowiedź na to pytanie.
Prawda?
Nie zamierzam... Nie. Nie!
Złomek, wszystko w porządku?
Wiemy, kto z nas jest lepszy.
Dobra, dosyć tego. Chcesz się spróbować? To już!
Wyścig do starego dębu. Na wstecznym.
Start!
- Złomek! - A co ze ślubem?
Rodzina panny młodej czy pana młodego?
Nie po ludziach!
Tak!
Ta kobieta to rakieta!
Może wróćmy do ślubu?
Do trzech razy sztuka. Rysowanie po trawniku!
Wyzwanie przyjęte.
I zrobione!
Wygrywa Złomina!
Cruz, co robisz?
Ukończyłam kurs na arbitra.
- Do pięciu razy sztuka! - Dobra!
Kto pierwszy na drzewo! Raz, dwa, trzy, start!
No już, stary.
Może umówmy się, że jest remis i skończmy te zawody?
- Remis? - Nigdy!
Wygrywa Złomina!
Koniec! Koniec! Koniec!
Wygrywa Złomek!
Raz, dwa, trzy, kamień!
G-Ż-E-G-Ż-Ó-Ł-K-A. Gżegżółka.
Zgadza się. Złomek!
- Garbus i bęc! - Złomina!
Nebraska!
Złomek!
Złomina!
Złomek! Złomina!
Złomek!
- Kto mrugnie! - Start!
Robak w oku! Wyjmijcie!
Wygrywa Złomina!
Koniec! Do pięćdziesięciu razy sztuka!
Wygrałam! Wygrałam!
Dobra, wystarczy. Nie musisz robić takiej afery
- i dostawać histerii. - Nie robię histerii. Wyrażam emocje.
Nie będę jak ty zgrywać, że nic mnie nie rusza.
Chwila!
Mówiłam, że param się też terapią rodzinną?
Myślę, że odbyliśmy bardzo owocną rozmowę.
Wróciłeś do normy?
Tak. Okazuje się, że nawzajem się podziwiamy.
Chciałbym umieć lepiej wyrażać, co czuję.
Jak moja siostra.
A ja chciałabym umieć machnąć na to i owo ręką,
jak mój braciszek.
Nie. Proszę. Jeszcze chwilkę.
Czekałem już dość długo. Nie mam czasu.
Mam mnóstwo spraw na głowie.
Przykro mi, mi amore.
Ze ślubu nici.
Nie martwcie się.
Jestem też urzędniczką stanu cywilnego.
Jakżeby inaczej.
Ogłaszam was małżeństwem!
To był dziwny dzień.
W tej podróży to norma.
Więc nie bawisz się dobrze ze Złomkiem?
Nie. Jest świetny.
Ale odetchnę z ulgą, kiedy wysiądę do samolotu
i wszystko wróci do normy.
Czemu?
Uwaga, przyjaciele i krewni.
Moja droga siostra i ja
nie spędzaliśmy ze sobą zbyt wiele czasu.
Ale to się zmieni.
Bo widzicie... Chodzi mi o to,
że może zostało nam już niewiele czasu.
Więc musimy spędzić go jak najwięcej z tymi, których kochamy.
Droga, którą wybraliśmy, może nas czasem przerażać.
I stanowić ciężką próbę.
A może nawet podać w wątpliwość
ogólny sens całe naszej wielkiej podróży.
Ale to właśnie zakręty i wyboje
sprawiają, że warto nią podążać.
I dlatego jako wasz prezydent
wzywam samochody świata,
by przeciwstawiły się inwazji kosmicznych zombie
i stłumiły tę mózgową plagę,
bo inaczej wcześniej czy później Ziemia wyleci w powietrze.
Dziękuję.
Że jak?
Niech żyje młoda para!
Co powiesz na wyścig do tortu weselnego?
Mi amore, za nic z niego nie zrezygnuję.
Raz, dwa, trzy, start!
Nowożeńcy
Ładna mówka, stary.
Ale mam wrażenie, że gdzieś ją już słyszałem.
Nie chciałem, żeby się zmarnowała.
Super było was zobaczyć. Dobrego lotu powrotnego.
Tak.
Właściwie myślę, że powinniśmy jechać.
- Serio? - Wiesz, nie spieszyć się.
Zwiedzić boczne drogi, może poznać nowych kolegów.
Gdzie się zatrzymamy na noc?
Nie wiem.
Zobaczymy, co czeka nas na drodze pełnej zakrętów i wybojów.
Chyba ominęliśmy
kilka muzeów jadąc w tę stronę.
A są na mojej liście.
-Śniło ci się, że... - Do zobaczenia na torze.
Jasne, Zygzak.
Nie. Nie.
Wciąż brzmi dziwnie.
Ty wybierzesz pierwsze trzy atrakcje,
a ja kolejnych dwanaście.
Jasne.
Jak jechać w trasę, to tylko we dwóch
Grubsze awarie dzielić na pół
Tankuj do pełna i wrzucaj bieg
Byle do przodu, to każdy wie
Słońce grzeje w maskę A wiu zwala z kół
Za zakrętem zakręt Pobocza pełne dziur
Choć szerokim łukiem kłopoty mijać chcę
Jak nic z wielkim hukiem Na biegu wjadę w nie
Choć już za mną wiele mil przede mną cały świat
Z tobą go okrążę w mig i to niejeden raz
Czas pogania nas, więc wrzucaj wyższy bieg
Byle do przodu, To najważniejsze
Dla samochodów Kto w trasie był ten wie
Z tobą go okrążę w mig i to niejeden raz
Czas pogania nas, więc wrzucaj wyższy bieg
Byle do przodu, to najważniejsze Dla samochodów
Kto w trasie był ten wie
Ciekawe, gdzie pojechali na miesiąc miodowy.
- Mateo! - Złomina!
Mateo!
Napisy: Kuba Wecsile