Biedny Louis na karnym schodku
nadal nie wie, czy Christine mu wybaczy aferę z cyckami.
Oby suteczki nie były potrzebne… Znaczy się, chusteczki!
Jestem teraz szczery.
Przepraszam za zachowanie na randce.
Tęsknię za Louisem,
ale jak przyjmę przeprosiny, co się zmieni?
Utknęłam między dawaniem szans
a zostawianiem tego za sobą.
Schrzaniłem najlepsze, co mi się ostatnio przydarzyło.
Nie wiem, czy mi wybaczy.
Christine jeszcze potrzyma Louisa w napięciu,
więc mamy czas zajrzeć do dziewczyn.
To, co Louis zrobił Christine,
- jest obrzydliwe i niewłaściwe. - Tak.
Przez ostatnie dni zraniono wiele osób.
Na pewno to wie.
Dobrze wyłożyć kawę na ławę,
bo inaczej nie starasz się.
Zgadzam się.
Słysząc twoją wersję…
Jest mi trochę ciężko.
Cieszę się, że umiesz przyznać się do błędu.
Ale jesteś, kim jesteś,
i nie wrócimy do tego, co było.
Musisz zdobyć moje zaufanie na nowo.
Łączą nas uczucia, które mogą się w coś przerodzić.
Wybaczysz mi?
Niedobrze mi.
Louis mi się podoba. Chcę mu wybaczyć.
Ale nie wiem, czy się zmieni.
Nie umiem dostrzec dobra w ludziach.
Czuję, że chcę czegoś więcej.
O ile nie zrobisz tego znowu.
Nie zrobię.
Przytulisz mnie?
Przepraszam.
Chcę wierzyć, że się zmienił,
bo pobyt tu pozwolił mu dojrzeć,
ale podchodzę do tego sceptycznie.
Krok po kroku będzie musiał zdobyć moje zaufanie.
Każdy krok jest lepszy niż żaden, Louis.
Obyś podobał się Christine na tyle,
że zechce z tobą dzisiaj spać.
Które łóżko?
- To łóżko, co? - Rozumiem!
Rozumiem!
Christine, w łóżku ze swoim mężczyzną.
Bardzo fajnie.
To jest granica.
Nie przekroczę.
To, że chce ze mną spać, jest krokiem milowym,
ale muszę jej dowieść, że się zmieniłem.
Fajnie, że Christine i Louis znowu śpią razem,
ale czuję, że po warsztatach
Alex inaczej się zachowuje.
Nie znałam go od tej strony.
Dobranoc.
Czemu śpisz w spodniach?
- Co? - Nic.
Co jest?
Nic.
- Co ci się stało? - Mnie?
Warsztaty wpłynęły na wszystkich.
Jesteś oziębły.
Może i pomogły Louisowi, ale ja po warsztatach
zastanawiam się,
czy w ogóle chcę być w związku.
Moment? Coś pominęłam?
Co tak wstrząsnęło Aleksem na warsztatach?
WCZEŚNIEJ
Alex, co cię prześladuje?
Presja ustatkowania się.
Jestem wędrowcem.
Chodzi o zobowiązanie, bo lubię podróżować.
A teraz poznałem Elys i dziwnie się czuję. Muszę przyznać.
Myślisz: "Co się dzieje?".
Tak, i nie wiem, co z tym zrobić.
Coś tu poszło nie tak.
Lana, trzeba wezwać krawca,
bo ktoś wiecznie trzęsie portkami!
Dzień dobry.
Jak się spało?
Christine pewnie spała jak dziecko
z tą wielką poduchą pośrodku.
- Dzisiaj bez poduszki? - Zobaczymy.
Nie będę cię dotykał.
Zobaczymy.
Obym się zmienił.
Nie chcę wracać do dawnych nawyków.
To mnie najbardziej martwi,
bo dziewczyny jak Christine nie zasługują na to.
Śniło mi się, że mnie zdzieliłaś.
Pewnie sobie zasłużyłeś.
- Pewnie tak było. - I ty też.
Jeszcze mamy czas.
Przestań.
Mimo że wróciliśmy do siebie,
zaufanie buduje się powoli.
Oby dowiódł,
że opłacało się tworzyć z nim więź.
Wczoraj chłopaki miały ciężki dzień.
- Poznaliśmy siebie lepiej. - Tak.
Od warsztatów
zacząłem rozmyślać, bo sporo do mnie dotarło.
Mam trochę do przemyślenia.
Zmieniła się aura Alexa.
Jest bardziej zamyślony.
Jestem bardzo ciekawa,
o czym teraz myśli.
Wiadomość otrzymana, Elys.
Skoro rozpracowujemy facetów,
sprawdźmy, czy Louis też się zmienił.
Mam od tego geniuszkę w kształcie stożka.
Jest!
- Dzień dobry, Lana. - Dzień dobry.
- Doberek. - Dzień dobry, Lana.
Zbliżamy się do końca pobytu.
Czas zadać sobie pytanie, kim chcecie być,
kiedy wrócicie do domu.
Wasze związki będą się rozwijać
czy wrócicie do roli podrywaczy?
Alex i Elys, Louis i Christine,
jako nasze dwie pary tutaj, pójdziecie na randkę.
Tak!
Poczyniliście ogromne postępy,
ale przyzwyczajenia zostają.
Zachęcam was do wykorzystania tego czasu,
by dowiedzieć się,
czy nadajecie na tych samych falach.
To będzie interesujące,
bo to wymusza na mnie
myślenie o następnym kroku.
To będzie stresująca rozmowa.
Chcę iść na randkę. Trochę zazdro.
Ja też.
Źle spałem.
Myślałem o sytuacji z Christine.
- Tak. - Akcja wtedy z Linzy…
Zwykle daję nogę.
- Rozumiesz? - Tak.
Nie chcę wracać do tego, co było,
ale boję się myśleć, czy się czegoś nauczyłem.
Kto sobie z tym poradzi, dawny czy obecny Louis?
Tak.
Cieszysz się na randkę?
Druga szansa jest możliwa,
ale nie chcę, żeby to był tylko romans w ustroniu.
Tak.
Musi zasłużyć sobie na mój szacunek.
Tak.
Alex, co jest z Elys?
Jeśli mam być szczery,
mam dylemat i nie wiem, co robić.
Rozumiem twój strach, ale naprawdę…
Nie bój się okazać komuś uczuć.
Tak.
Przed pobytem tutaj byłem singlem,
więc następny krok wymaga odwagi.
Jeszcze nie wiem, czego chcę.
- Cieszysz się? - Nie.
Czemu?
- Stresujesz się? - Tak.
- Bardzo. - Wykorzystaj to jak najlepiej.
Liczę, że na randce
uda mi się zrozumieć, co myśli Alex.
Jestem kłębkiem nerwów,
bo ja wiem, co czuję, ale nie wiem, co czuje Alex.
Pasujemy do siebie? Czuje do mnie to, co ja do niego?
Nie mam planu.
Będę myśleć pozytywnie i liczyć na powodzenie.
Witam.
- Witam. - Chodźmy.
Fajnie widzieć uśmiechnięte twarze na początku randki,
ale nie ma pewności, że będą takie pod koniec.
Prosecco samo się nie wypije, nie?
- Nie. - Otwieram więc.
Dzięki warsztatom więcej rozmyślałem.
Nie wiem, co zrobić z Elys.
Podoba mi się i widzę nas jako parę.
Tylko nie wiem, czy jestem gotowy zakończyć życie wędrowca.
- Nieźle. - Co nie?
Denerwuję się, bo nie wiem, co czuje Alex.
Musimy o tym pogadać i zobaczyć, dokąd to zmierza.
Zdrowie.
Co się dzieje?
Nigdy nie byłeś taki cichy.
Jestem na świeczniku.
Warsztaty otworzyły mi oczy.
Zaczęłam myśleć:
"Ma wątpliwości?".
Jestem zdezorientowana. Nie wiem, co myśli.
Nadal chcę podróżować
i wydaje mi się, że związek zmusi mnie do ustatkowanie się.
Nie wiem, czy jestem gotowy.
Miałem czas na rozmyślanie.
Zastanawiałem się, czego chcę,
ale czuję, że się pogubiłem.
Czuję, że muszę być gdzieś indziej
i ciągle robić coś nowego.
Zbliżyłem się do ciebie
i dotarło do mnie,
że muszę się zastanowić, czego chcę.
Co on mówi?
Chcę po prostu wiedzieć.
Niech się wytłumaczy.
Powiedział, że chce podróżować.
Sprawdziłabym, czy kotwica jest opuszczona.
Może i wróciłam do Louisa,
ale nie chcę, żeby to była jedna z tych sytuacji,
gdzie to ja się więcej angażuję niż facet.
Liczę, że na randce
udowodni, że się zmienił.
Wspaniale, nie?
Seksowna dziewczyna, jedzenie i widok.
Wydaje mi się, że to moja najlepsza randka.
Mam szansę udowodnić Christine,
że nie chcę wracać do starych nawyków i łamania serc.
Nie chcę nic zepsuć,
więc powiem Christine wszystko.
Trochę się denerwuję, bo to nie mój styl.
Nie chodzę na randki.
Jak jestem z dziewczyną, to zwykle w łóżku.
Nie siedzę
i nie rozmawiam z nimi.
Nie jestem do tego przyzwyczajony.
Co chcesz robić po programie?
To jest to. Czas na szczerość.
Podobasz mi się i chcę czegoś więcej.
Ale mam tylko 20 lat
i wiem, że będę popełniał błędy.
To nie brzmi dobrze.
Zawsze jakoś nawalę.
Boję się, że źle wybrałam.
Szczerze mówiąc, nie wydaje mi się, że jestem tym właściwym.
Jakie to wredne.
Intuicja nie zawiodła. Nie zmienił się.
Chcę być szczery.
Nie chcę kręcić ani kłamać.
Popełniam błędy i boję się być w związku.
Wszystko, co mówię, jakoś źle brzmi.
Christine drugi raz mi nie zaufa.
Co tu się wyprawia?
Randki na koniec sezonu są zwykle przesłodzone!
A teraz wychodzi, że szykują się dwa zerwania.
Mam wątpliwości co do Louisa i Christine.
Trudne okoliczności. Dzieli ich pół świata.
Jak komuś zależy, utrzyma związek.
- Ale musisz chcieć. - Tak.
Elys i Alex. Kto bardziej chce związku?
Chyba oboje. Po równo.
Jestem realistą. Coś mi mówi,
że może im nie wyjść, bo Alex jest w trudnym położeniu.
Mam tak samo. Wiem, jak to jest być wędrowcem…
- Tak. - …i rozważać opcje.
Musi wybrać.
Może właśnie ona go zmieni.
Tak.
Obyś miała rację, Courtney.
Inaczej Elys może wyrzucić Alexa za burtę.
Alex, to zaczyna mnie martwić.
Jesteś szczęśliwy?
Muszę się odważyć i być z nią szczery.
Warsztaty dobrze na mnie wpłynęły.
Zacząłem myśleć o swoich potrzebach.
Podróże to ich ważna część,
ale nie mogę szaleć w podróżach i być z tobą.
Nie myśl, że coś jest nie tak.
Staram się tylko wszystko poukładać.
Nie wierzę, że to utrudnienie.
Zanim tu przyszłam, robiłam to samo.
To nic wielkiego.
- Mieszkam w Szwajcarii. - Tak.
Ale wcale nie czuję, że muszę tam być cały czas.
Dużo podróżuję. Uwielbiam to.
Tak.
Razem możemy podróżować.
Jest to wykonalne.
Nie spodziewałem się tego.
Nie sądziłem, że mogę z nią podróżować.
Świetnie, ale nie mogę jej powiedzieć, że boję się zobowiązania.
Co za ulga, że tak czujesz.
Zmiany są straszne, ale i ekscytujące.
Czuję się o wiele lepiej, bo bardzo mi się podobasz.
Najlepiej spędzony czas.
Dużo się nauczyłem. Wiem, że chcę spędzać z tobą czas.
Chyba się nie zrozumieliśmy.
Alex zdał sobie sprawę, że wiele nas łączy.
Nadajemy na tych samych falach.
Zbliża się koniec pobytu tutaj.
Myślę o życiu poza ustroniem
i o tym, co się stanie…
Myślę, że…
Nie wiem, jak to powiedzieć. Daj mi pomyśleć.
Ciągle daję się ponieść chwili.
Powiem to. Nie będę za dużo myśleć.
Wiele przeszliśmy…
i chcę to powiedzieć…
Nie sądziłam, że będę o to pytać.
…w sumie to zapytać,
czy chcesz być moim chłopakiem.
Boże.
Zarumieniłem się.
To się dzieje naprawdę?
Mówisz poważnie?
- Tak. - Tak.
Nie wiem, co powiedzieć.
Jestem w szoku.
Więc raczej tak.
Przez chwilę było niepewnie.
Byli ze sobą szczerzy i w końcu to ogłosili.
Mogę zobaczyć swoje… znaczy ich zielone światło?
- Zielone światło. - Brawo, Lana.
Boże. Mam chłopaka.
I dostaliśmy zielone światło.
Szaleństwo.
Chyba zrobiłam coś,
czego bardzo się obawiałam.
Zapytałam, czy zostaniesz moim chłopakiem.
Ale to fajne uczucie.
Teraz już się tak nie boję tego,
że wracam do Szwajcarii, a ty do Anglii.
Nie mogę w to uwierzyć.
Już patrzę na bilety dookoła świata.
Pierwsza klasa czy ekonomiczna?
Boże.
Co się stało?
Trochę mnie to przytłoczyło.
Nie spodziewałem się znaleźć dziewczynę. Trochę mnie to przeraża.
Na razie zostawię bilety w koszyku.
Jak Louis nie znajdzie lepszych słów,
nie mam zamiaru wydawać kasy na toczek
z okazji ich ślubu.
Ale nawaliłem. Co ja wyprawiam?
Christine jest świetna, a ja zaraz to spierdolę.
Nie chcę słuchać dawnego Louisa.
Muszę jej powiedzieć, co czuję.
Cholera, boję się.
Chciałem, żeby dawne nawyki nie zrujnowały przyszłości.
Myślę o tym, jak długo się chroniłem.
Przyjazd tutaj nie zmieni tego ot tak.
Kiedy cię zraniłem, zobaczyłem,
co wynika z moich działań.
Są tego konsekwencje.
Muszę o tym pamiętać.
Nie zmieniła wyrazu twarzy.
Muszę się postarać.
Muszę jej powiedzieć, jak bardzo mi się podoba.
- Pięknie wyglądasz w słońcu. - Dzięki.
Najpiękniejsza w tej willi.
Miałeś powiedzieć "na świecie".
No tak.
Najpiękniejsza na świecie. Już.
Mimo że Louis mi się podoba, zaczynał jako podrywacz.
Boję się, że poza ustroniem
będzie za dużo pokus i nie będzie lojalny.
Chcę mieć tylko jedną dziewczynę.
Dam radę.
Coś do ciebie czuję.
Mów mi więcej. Lubię to.
Wiem.
- Stresuję cię? - Tak.
Zanim to zepsuję.
Za dużo przeszliśmy, żeby to była miłostka.
Chcę spróbować poza ustroniem,
mimo że mieszkasz za oceanem.
Przylecę do Ameryki.
Przetrwaliśmy tu
- bez uprawiania seksu. - Boże, właśnie.
Pobyt tutaj uświadomił mi, że mogę.
Możemy chociaż spróbować, jeśli chcesz.
Chciałabym zobaczyć, dokąd nas to zaprowadzi.
Chcę spróbować.
Zobowiązaliśmy się.
Louis użył słowa na Z.
Klęska obrócona w zwycięstwo.
Cieszę się, że po raz pierwszy
nie jestem w jednostronnym związku.
Mamy zielone światło! Dawać!
Boziu. Mamy zielone światło.
Lepsze uczucie, niż się spodziewałem.
Pocałunek bez poczucia winy!
Ale wspaniale!
Zielone światło i związek na horyzoncie!
Zgadza się, Louis?
Jeszcze nie.
Słucham?
To jeszcze nie jest ten etap.
Zmierzamy w tym kierunku, ale nie jestem wróżbitą.
Nie lubię przewidywać przyszłości,
bo ona może zmienić wszystko.
Chryste. Dawny Louis wciąż się tu kręci, ludziska.
Jak myślicie, co robili na randkach?
Oby przednio się bawili.
Jak wychodzili, wyglądało,
- że będzie romantycznie. - Tak.
Ciekawe, czy coś ustalili
- co do związku poza ustroniem. - Tak.
Właśnie.
To poważna sprawa.
Myślicie, że jak idą im randki?
- Moim zdaniem bardzo dobrze. - Tak.
Oby podrywacze nie grali w żadne gierki.
Jak nie będą się szczerzyć, mamy problem.
- Tak. - Tak.
- Hej! - Patrzcie, kto to!
Widzę uśmiech!
Patrzcie, kto wrócił!
Trzymają się za ręce!
- Randka była boska. - Tak.
Odbyliśmy głęboką rozmowę
i omówiliśmy naszą przygodę tutaj.
Widać, że dojrzeliśmy. Zrobiliśmy postępy.
Jestem z was dumny.
Byliśmy na łodzi.
Dostaliście zielone światło?
Tak.
Zapytałam, czy chce być moich chłopakiem.
Co odpowiedziałeś?
Zgodziłem się.
Widać, że byli zajęci. Cieszę się ich szczęściem.
Aż promieniejecie szczęściem.
Zmieniłeś się w najlepszym tego słowa znaczeniu.
Christine! Masz piękną zieloną sukienkę.
Dostaliście piękne zielone światło?
Pewnie, że tak.
Jestem w siódmym niebie i nie chcę się stąd ruszać.
Na wyłączność?
- W sensie związek? - Tak.
Jeszcze nie.
Małe kroczki.
Louis może i się zmienił,
ale nie zobowiązał się wobec Christine.
Robi się interesująco.
- Ale w tym kierunku. - Jasne.
Nie wiemy, jak to będzie poza ustroniem,
więc lepiej dać z siebie wszystko.
- Wtedy zrobimy kolejny krok. - Tak.
Zależy mi na Christine,
ale nie możemy być w związku.
To ogromne zobowiązanie, na które nie jestem gotowy.
Dawny Louis jak Terminator. Nie do zabicia.
Oby Alex powiedział hasta la vista swoim wątpliwościom.
Zastanawiałam się, czy Alex zapyta,
- a potem sama zapytałam… - Tak.
…żeby zmienić szyk.
- Czemu zawsze facet? - Fajnie.
Nadal nie mogę uwierzyć.
Nie przygotowałem się mentalnie.
Bo w ogóle się tego nie spodziewałem.
Randka była super.
Można się w tym zatracić.
Rany. Nie brzmi to dobrze, Alex.
Ale zaczynam schodzić na ziemię. Błyskawicznie.
Dla mnie to za szybko.
Lana, masz rację. Przyzwyczajenia zostają.
Co zrobimy z tymi niezdecydowanymi?
Witajcie, Alex i Elys.
Cześć, Lana.
- Louis i Christine. - Cholera.
Nie!
- Louis? - Tak? Co tym razem?
- Alex. - Tak, Lana?
Zapraszam was do chatki.
Mamy do omówienia ważne sprawy.
Nie, po co?
Ważne sprawy do omówienia?
- Na razie. - Powodzenia.
- Myśl pozytywnie. - Tak.
Stresuję się. O co chodzi?
Czego Lana może chcieć?
Randka się udała.
Jestem zdezorientowana i zdenerwowana.
Martwię się,
bo "ważne sprawy" to nic dobrego.
Czego chce Lana?
Denerwuję się.
Nie mam zielonego pojęcia, czego chce Lana.
To nic dobrego.
Stary.
Stary, co się dzieje?
Zaraz zwariuję. Czemu tu jesteś?
A ty czemu?
- Jak to czemu? Lana… - Lana kazała mi przyjść.
Lana nigdy nie ma dobrych wieści.
Jest tylko napięcie. Wszystko pełne napięcia.
Nie wiem, co powie Lana.
Jestem przerażony.
Przysięgam wam, że nic nie zrobiliśmy.
- Nie złamaliśmy zasad. - Wierzę ci.
To musi być coś dobrego.
Alex tam jest. Pewnie z tego samego…
Dopiero co wrócili.
Nie wiem, po co Lana wezwała Louisa.
- Zwłaszcza z Alexem. - Właśnie.
Nie może chodzić o jakiś problem.
Mam mętlik w głowie.
Obserwowałam wasze randki.
Alex, wyczułam niepewność po zobowiązaniu się do Elys
i wątpliwości, jakie miałeś.
Wszystko stało się szybko.
Bardzo się sobie podobamy.
Ale lubię podróżować.
Przez to poprzednie związki nie wychodziły.
Ostatni związek źle się zakończył.
Boję się zobowiązania.
Może to powtórka z rozrywki.
Louis. Mimo że zobaczyłam u ciebie postęp,
pozostajesz niepewny
co do swojej przyszłości z Christine.
Nie doceniłem Lany.
Słyszy, widzi i wie wszystko.
Co ci powiedziała?
Rozmawialiśmy o dawnych nawykach.
- Tak. - Jak moje nadal są obecne,
ale powoli się zmieniam.
Chcę to kontynuować.
Umiem się zobowiązać.
Ale chyba nie jestem gotowy.
Wasze niezdecydowanie nie jest fair.
Dlatego dzisiaj podejmiecie decyzję.
Albo zobowiążecie się wobec Elys i Christine,
albo opuścicie ustronie
w poszukiwaniu czegoś innego.
Boże.
Co to znaczy?
Oferuję każdemu z was 25 000 dolarów.
Pod warunkiem, że opuścicie ustronie bez waszych partnerek.
O mój Boże.
To trudny wybór.
Mam wątpliwości,
a 25 000 dolarów kusi.
Dwadzieścia pięć tysięcy.
Boże. To kupa kasy.
Tyle kasy to chodząca pokusa.
Mógłbym wiele zrobić z taką kwotą.
I wystarczy, że odejdę.
Jeśli postanowicie zostać z partnerkami,
stracicie szansę
na zdobycie głównej nagrody.
Robi sztuczki jak jakiś magik.
Niedorzeczne. Nie sądziłem, że to powie.
Zawsze ma asa w rękawie.
Nie wiem, co robić.
Tylko odchodząc, zdobędę kasę,
ale zależy mi na Elys.
Trudna decyzja.
Miłość…
MIŁOŚĆ ZERO DOLARÓW
…czy kasa?
KASA 25 000 DOLARÓW
- Ja pierdolę. - No wiem.
Kusi mnie 25 000 dolarów. Jest ciężko.
Macie pięć minut na decyzję.
MIŁOŚĆ CZY KASA?
O nie.
Christine mi się podoba, ale kasą nie pogardzę.
Za tyle kasy mogę wiele zmienić.
Mam mały problem.
Stary, trudny orzech do zgryzienia.
Taki, co łamie zęby.
Bez dziadka do orzechów.
Ze szczyptą niepewności.
Może wróci z jakimś prezentem.
Z kwiatami czy coś.
Może powie: "Idźcie do apartamentu".
Tak.
MIŁOŚĆ CZY KASA
Mam mętlik w głowie.
Mógłbym podróżować.
- Trzeba się z tym zmierzyć. - Nie wiem.
Christine, co myślisz?
Nie wiem.
Naprawdę.
MIŁOŚĆ CZY KASA?
Alex i Louis,
czas minął.
- Mam stresa. - Jaka jest wasza decyzja?
Dobra, jedziemy.
Zdecydowałem…
Zanotowałam waszą decyzję.
Dołączcie do Louisa i Alexa w chatce.
- Czemu? - Co?
- Zaczyna się. - Nie wierzę.
To nic dobrego, Lana.
Stary.
Liczę, że podjąłem dobrą decyzję.
Denerwuję się.
Alex i Louis wyglądają podejrzanie.
Boże. Co się dzieje?
Skąd to zdenerwowanie?
Macie coś do powiedzenia?
Panikuję. Niedobrze mi.
Coś mu zrobiła, Lana?
Napisy: Joanna Kazimierczak