Wyobraź sobie, że włączasz podcast i to pierwsze, co słyszysz.
Bez obaw, to nie audycja na żywo.
Możemy to wyciąć?
Bo dobrze nam idzie. Z gościem jest łatwiej.
Tyle tematów, chyba przekroczymy czas.
Długo już rozmawiamy?
Dwanaście minut.
Okej.
Może nie wycinaj.
To fajna wpadka.
Podcasty mają być niedbałe i nieprofesjonalne.
To ich urok.
Otworzysz?
Dzisiaj w Czasie z Val
moim gościem jest uroczy Tommy Tomlin, jeden z fryzjerów Gwiazdy.
Będzie pracował przy moim nowym serialu Co wy na to?!.
Wracam z emerytury w wieku 85 lat!
Dlaczego nie? Wiek nie ma znaczenia.
Przy Pani Hatt czesała mnie 30-latka
i była fatalna.
- Musiałam poprawiać. - Zasłużyła na chłostę.
Miała jedno zadanie.
- Dobrze, że nosiłam kapelusz. - Pieprzyć ją.
- Jest Jane. - Przepraszam, utknęłam w Trader Joe’s.
Tak podejrzewałam.
Świetnie nam idzie.
- Mówi, co myśli. - Mam 85 lat!
Musieliśmy rozładować avocado.
To się nie powtórzy. Przeszłam na nocną zmianę.
I wzięłam wolne wtorki na zdjęcia.
Świetnie!
Pracuje w Trader Joe’s?
- Mówiłaś, że dostała Oscara. - Dostała.
Gdybym miał Oscara, nie pracowałbym w sklepie.
- Mickey, przestań. - Tommy.
Wiedz, że cię kocham, Beth Benedict.
Obsada.
To kluczowa kwestia.
Aktorzy ryzykują swoją pozycję...
Ten nie. Chcę kogoś dobrego.
Jestem!
No proszę.
Mówiłam, że wróciłaś.
- Cześć, Jane. - Poszerz kadr dla Marka.
Słyszysz?
Chciałbym mieć kogoś takiego na planie mojego serialu.
Val mówiła, że kręcę Finansistów?
Owszem. Posrało?
Jako jedyny mam nie kręcić reality?
Właśnie. To nasz Mauricio.
Mark, pomożesz?
Nie umiem tego przełączyć.
Widzę tylko jego.
Rzuciłeś finanse, żeby to robić?
Dlaczego?
Rozpoczął nowy rozdział. Najwyższy czas.
Nie wiem, jak to działa.
Coś wymyślę.
- Pobrudziłaś krzesło długopisem. - Tak?
Musiałaś mieć zamszowe.
Nie wcieraj!
Użyj wybielacza.
Wyczyszczę później.
- Przepraszam. - Spokojnie.
Dlaczego się zdenerwował?
Nie działa. Ta strona nie działa.
Nie mogę dostać wydrukowanej listy nazwisk i zdjęć?
Dlaczego tego nie mam?
A, mam. Tutaj.
Całe szczęście.
...Beth Benedict.
Zero uwag!
Prosto na próbę.
Uwierzysz? Zero uwag od NuNet!
Nie, nie, Nanette.
To musical.
Nie widziałam, ale znam tytuł.
Fajny kapelusz!
Fan pani Hatt.
No proszę.
Studio 24.
Nasz nowy dom na następne sześć lat.
Trzymajcie kciuki.
To filmy, które tu kręcili.
No proszę. Szeregowiec Benjamin!
Uwierzycie?
Jane? Trzy kamelie, 1942.
Betty Davis.
Ulubiony film Mickey’ego.
Kręcili go w tym studiu.
Zawsze gdy coś go rozczarowywało,
garderoba lub lunch, mówił:
"Nie prośmy o księżyc, skoro mamy gwiazdy".
Miło, co?
Tyle legendarnych filmów.
A teraz Co wy na to?! może być hitem telewizyjnym Studia 24.
Wejdźmy do środka.
Dobrze wyszło?
Spójrz na tę werandę.
- Piękna. - Napiłabyś się tu herbaty?
Przepraszam.
Jimmy?
- Zero uwag! - Wiem.
Ale scenariusz wymaga poprawek.
Wytwórnia boi się wkurzyć Matriksa?
- Jimmy. - Kiedy R2-D2 wjedzie tu po nasze dusze?
Mieliśmy o tym nie mówić.
Nie martw się.
Chcę zobaczyć, jak to działa.
- Idę zapalić. - Bev.
Sprawdź, kiedy przyjdą scenarzyści.
Dziś nie przyjdą.
Ale powiedzieli, że jeśli są uwagi, mam im je wysłać.
A ty to kto?
Ich asystent, Marco.
Potrzebujemy...
Potrzebujemy nowej sceny.
- Czegoś z sercem. - Też tak myślałam.
Czegoś z Beth i jej bratankiem.
Bo mają tylko siebie.
Może po scenie z gliną, dla kontrastu z gagami.
Świetny pomysł.
Wysłane.
Już?
Wygląda jak człowiek.
Zaczniemy od sceny,
gdy znajduje ciało swojego brata.
A to komedia!
Przepraszam, musiałam włożyć luźniejsze spodnie.
Na próbie była pleśń.
Tu też chyba jest.
Tak? Dobrze wiedzieć.
Byliście świetni na próbie czytanej,
nic dziwnego.
Kręcimy dokument, zachowujcie się naturalnie.
Kończę, filmują.
Jesteś przystojny i utalentowany.
Dziękuję.
A ty...
jesteś prawdziwą suką.
Ty jesteś.
W serialu.
Nie mówię o...
Myślałam, że improwizujemy.
Zabawne.
A oto moja nieodwzajemniona miłość.
Valerie.
Frank Flynn.
Poznaliśmy się na planie programu Toma Petermana.
Byłem robakiem Garym.
Nie poznałam cię,
bo w tym kostiumie widziałam tylko fragment twarzy.
Był robakiem?
Zabawne.
Cieszę się, że z nami grasz.
Bo widziałam cię we wszystkim.
- Dziękuję. - Ja dziękuję!
Valerie.
Peter David Prince, mówią na mnie PDP.
PDP, grasz zwariowanych trojaczków.
Wychodzisz i wracasz jako kolejny?
- Super. - Dzięki.
Mam wrażenie, że cię znam.
Pracowałaś z moim bratem bliźniakiem, Ivanem Princem.
- Też jest aktorem? - Nie.
Ale pracował przy czymś, co robiłaś dziesięć lat temu.
Mój pilot dla Andy’ego Cohena.
Świat jest mały.
Okazuje się, że pracowałam z bratem PRP.
- PDP. - Bliźniakiem.
- Ivanem. - Wiem.
Co u niego?
Nie żyje.
Zmarł osiem lat temu.
Przedawkował.
Przypadkowo.
Jak Heath Ledger.
Chyba dlatego...
dostałem tę rolę.
Byłem bardzo związany z bratem.
Cieszyłby się, że wreszcie trafiłem do stałej obsady.
Przepraszam, nie powinienem o tym wspominać.
Jestem zabawny.
Jestem!
Jesteś. To uczucia.
Tylko uczucia.
- I rozumiem, ROP... - PDP.
Daj mi skończyć.
Brat Beth też umiera.
Ileż tu synchroniczności.
Śmierć boli.
Możesz tu liczyć na miłość i wsparcie.
Nie wierzę, że przegapiłem próbę.
Nie mieli dla mnie miejsca parkingowego,
kazali mi jechać do garażu!
Cześć.
Przegapiłem twoje powitanie?
Nie przemawiałam.
Jeden z aktorów powiedział nam, że jego brat umarł.
Złapaliśmy dobry kontakt.
Przemówienie było zbyteczne.
Przedstaw mnie.
Billy Stanton, producent wykonawczy.
Cześć. Przepraszam, że przegapiłem próbę.
To nie w moim stylu.
Ale nie mieli dla mnie miejsca parkingowego.
Chcieli mnie wysłać do garażu,
stamtąd już nie ma powrotu.
- Ja parkuję w garażu. - Ja też.
- Ty też? - Nie, ja stoję tutaj.
- A ja obok. - Co jest nie tak z garażem?
Jak się z niego wydostać?
Nie powinienem stać w garażu.
Tak czy siak, mam biuro na terenie wytwórni,
więc jeśli czegoś potrzebujecie, dajcie znać.
Do zobaczenia na gali Emmy!
- Dzięki. - Przepraszam?
Dla pani.
- Co to? - Ta nowa scena.
Już?
Okej.
Akcja!
Cieszę się, że twoja nowa żona dobrze się tu czuje.
Teraz to będzie Barbie and Breakfast!
Co ze mną?
Miesiąc temu byłam szczęśliwie nieszczęśliwa i samotna,
teraz rządzi tu mój słodki bratanek i jego emocjonalny odkurzacz!
Ciociu Beth?
Mam coś, na co czekałaś.
Nowy katalog cebulek?
Przydadzą się dobre wieści.
Nie, to wyniki sekcji zwłok.
To nie puenta.
Mogło być gorzej.
Tak mówią ludzie, żeby nie wyłupić sobie sobie oczu.
To puenta.
Tata zmarł na serce.
Po prostu się poddało.
Bo było wielkie.
Miał wielkie serce.
Zmęczyło go dźwiganie całej tej miłości.
Bardzo cię kochał.
- Ciebie też, ciociu. - Wiem.
Wiem.
I cięcie.
Świetnie. Val, graj bardziej do nas.
Będzie lepiej, gdy sobie to dopracuję.
Kogo tu mamy! Scenarzysta! Przyszedłeś.
- To nowa scena. - Bardzo za nią dziękujemy.
- Bo działa. - Miłe "ach".
To "ach-ych".
Czyli?
Widzowie robią "ach", a scenarzyści "ych".
- Obleśnie sentymentalna. - Chcesz ją zmienić?
Nie napisałbym czegoś takiego. To Al.
Kim jest Al?
To program AI.
Nazywa się Allassist, nazywają go Al.
Josh, co tu robisz?
Miałeś ją wziąć na spacer,
ale nie spaceruje.
Chciałem zobaczyć nową scenę.
Niech pracują.
On jest geniuszem, a ona producentką.
Tylko formalnie.
- To "ach-ych". - Trudno.
- Czytałaś ją? - Zobaczymy się jutro.
Podoba im się, a jest okropna.
Konkurujesz z Alem?
Jestem głosem kobiet w pewnym wieku!
- Boże. - Jesteśmy pod tym podpisani!
To przykre.
Małżeństwa pracujące razem...
Maszyna napisała niezłą scenę w dziesięć minut.
W 50 sekund. Odczekałem trochę.
Przerwa na obiad!
Obiad!
Jimmy martwi się AI.
A ty?
Potrzebowaliśmy sceny i ją dostaliśmy.
Kostiumy.
Odkrywamy, kim jest Beth.
Co nosi?
Tworzymy ciekawe warstwy.
Kostiumografowie mają tyle świetnych, oryginalnych pomysłów.
Nagraliście?
Tak, mamy to.
Usiądziesz?
Dziękuję.
Mam kilka opcji.
Katharine Hepburn,
jeśli wybierzemy złośliwą starą pannę.
Pani Roper to ekscentryczka.
- A to... - "A to Maude".
To piosenka z serialu Maude.
Jeśli ma być apodyktyczną gospodynią.
No dobrze.
Myślałam o czym w stylu Hepburn.
Ale bez kapelusza.
Jest świetny.
Nosiłam kapelusz w ostatnim serialu,
Pani Hatt.
Przeciwsłoneczny.
- Jest najważniejszy. - Nie jest.
Wystarczą golfy i koszule.
Okej.
Stosujemy górne oświetlenie,
więc kapelusz rzucałby cień.
A co z włosami?
Mają być upięte i siwe?
- Dlaczego? - Masz być kobietą w pewnym wieku.
Taka jest rzeczywistość.
Nie moja.
Jestem kobietą w pewnym wieku, a farbuję włosy.
Nie wiem, czy mam siwe.
Spotkam się później ze fryzjerem. Mówmy o kostiumach.
Mam się nie wtrącać?
Można tak powiedzieć.
Dobrze.
Pani Roper jest przezabawna.
To prawda. Jest zabawna.
Ale Beth to prawdziwa osoba.
Może nosiłaby raczej coś w tym stylu?
Coś twarzowego.
To mało zabawne.
Ja jestem zabawna, scenariusz jest zabawny.
Sprawię, że będzie zabawnie.
Więc nie to?
Nie szkodzi, mam inne opcje.
Świetnie.
Rebecco?
Przepraszam.
Lubisz tuniki.
Są zabawne.
Masz awersję do komedii?
Nie mam.
Ale już to robiłam.
Nosiłam zabawny dres.
Nie mam z tym problemu, jeśli pasuje do postaci.
Ale ta postać ma uczucia.
Nie jest jednowymiarowa.
Lori nosi minispódniczkę i koszulkę z Mianus.
Nie u mnie.
Jak to?
Nie postrzegam jej tak.
Scenarzysta ją tak postrzega.
Bo to heteroseksualista.
Myślisz?
Ona?
Jest seksowna.
W dużym, luźnym żakiecie,
w luźnych spodniach.
Tak ją widzę.
Scenarzysta będzie chciał zobaczyć koszulkę z Mianus.
Powiedział mi, że to jego ulubiony żart.
Próbuję tylko pomóc.
Rozumiem.
Ona może wyglądać śmiesznie, a ty nie.
Starsza aktorka czuje się zagrożona przez młodszą.
Zagrożona? Niech będzie seksowniejsza. W minispódniczce.
Nie zamierzam rozmawiać o stroju aktorki z inną aktorką.
To inna sytuacja.
Nie "jedna aktorka mówi o innej",
to producentka wykonawcza rozmawia z kostiumografem
potrzebach serialu.
To wszystko.
Dam ci chwilę, żebyś się nad tym zastanowił.
- Niczego nie przymierzysz? - Nie. To strata czasu.
Miło było cię taką widzieć.
Zezłościł mnie.
Nie słuchał.
Prawdziwa szefowa. Stanowcza.
Nie zachowałam się tak.
Owszem.
Podobało mi się to.
Wszyscy zasługują na drugą szansę.
Powinnam była coś zjeść.
Może dlatego jestem marudna.
Skarbie?
Wybacz, coś przymierzę.
Jestem!
Z powrotem w siodle.
Gdyby ktoś pytał, mam 70 lat.
Okej.
- Zacznij kręcić. - Wzięłam ci sałatkę.
Pogadamy o tym, co się stało między mną
a kostiumografem.
Nie jem publicznie, ale dzięki.
Cóż.
Muszę jeszcze nad nimi popracować.
To nie moje. Gdzie moje peruki?
Zły kolor, nie wejdą mi na głowę.
Mam własne.
Nie wiedziałem.
Nie wzięłam ich.
Nie przypomniałeś.
Mickey by je zabrał albo powiedział, żebym je przywiozła.
Nie wiedziałem, że masz peruki, więc nie mogłem ci przypomnieć.
Nie jestem Mickey’em.
Nigdy nie będę.
Jego tu nie ma.
Muszę poćwiczyć tę nową scenę.
Valerie!
Trochę prywatności.
Możemy porozmawiać?
Nie na schodach.
Jasne.
Przepraszam, nie wiedziałem, że masz peruki.
Skąd miałeś wiedzieć.
Też przepraszam.
Masz inne rzeczy na głowie.
Każę komuś po nie pojechać.
Są w moim magazynie. Przywiozę je.
Bardzo byś mi pomogła.
Może ja mógłbym pomóc tobie?
Jasne.
Nie chodzi o peruki.
Tylko o Mickey’ego.
Chyba coś cię dręczy.
Mylisz się.
Ale dzięki.
Przywiozę peruki.
Niegrzeczny chłopiec.
- Co się dzieje? - Mickey tu jest?
- Prawda? - Śpisz?
Przywieźliśmy go z Brentwood?
Nie widziałam go.
Nie widziałam.
Jest w pudle w magazynie?
Kiedy go widziałaś po raz ostatni?
Cały ten przeprowadzkowy chaos, nie pamiętam.
W Brentwood stał na półce,
obok nagrody People’s Choice.
Nie wiedziałam, gdzie chciałby, żebym rozsypała jego prochy.
Ale już czas.
Znowu kręcę sitcom.
Gdy tylko weszłam do studia,
pomyślałam... Mickey.
Kręcili tu jego ulubiony film.
Oddzwania organizatorka przestrzeni. Po godzinie.
Cześć, Cynthia.
- Cześć, skarbie. - Dostałam wiadomość.
Mam tu twój plik ze spisem rzeczy.
Świetnie.
Szukam prochów Mickey’ego.
W urnie?
Nie w urnie.
To czarna szkatułka z laki,
inkrustowana turkusem.
Sama ją zaprojektowałam.
Napisałaś mi, że przejrzałaś wszystkie pudła osobiste.
Może być w pudłach zawodowych?
Nie, Mickey nie byłby w zawodowych.
- Nie. - Na pewno?
Bo mam spis wszystkiego
i nie ma tam "ludzkich szczątków".
To nie "ludzkie szczątki",
tylko Mickey.
Nie mam żadnego Mickey’ego.
Na pewno nie jest w zawodowych?
Nie byłby w zawodowych.
Jest w osobistych.
Przyjechałabym, ale jesteś w Culver City,
a ja w Mount Olympus.
To daleko.
Przyślę ci pdf.
Dzięki, skarbie.
- Dzięki! - Pa.
Dzięki za nic.
Piętnaście tysięcy za przeprowadzkę, a przyśle mi pdf.
Muszę zacząć od początku.
Nie mogłam zgubić Mickey’ego.
Źle, że nie mogłam...
z nim być w szpitalu.
Przez COVID.
Nie pozwalali go odwiedzić.
Nie chciałam, żeby był sam.
Boże.
Wiesz co...?
- Znajdziemy go. - Nie mogę tu być.
Zrobimy to innym razem.
Weźmy peruki i chodźmy.
To za dużo.
I strasznie tu zimno.
Pewnie ekipa marznie.
Chodźmy dla ich dobra.
Wzięłaś wszystko?
Dzięki.
Idziesz?
Próba kostiumowa.
Umiem pracować w zespole.
Drapie mnie.
Nie widzę oczu, zdejmij kapelusz.
- Tak jest. - Gotowi.
Zacznijmy od końca rozmowy
przez wejściem bratanka.
Akcja!
Ciociu Beth!
Bo! Pokaż mi się!
Mogę za chwilę?
Bo chce mi się siku od Mianus.
To prawdziwe miejsce?
Lori kupiła sobie koszulkę.
- Jaka Lori? - To ja.
L-O-R-I.
- Lori. - Nie musisz literować.
Źle! Nie!
Przepraszam.
Ile tych kamer.
Cięcie.
Gdzie koszulka Mianus? To mój najlepszy żart.
Przykro mi.
To nie jej wina.
Kostiumograf chciał,
żeby była ubrana seksownie i luźno.
Napisałem koszulka Mianus i mini.
Może zejdźmy.
To mój najlepszy żart!
Mówiłam mu.
I miał to gdzieś?
Nie chciał słuchać uwag aktorki.
Jebać to. Jest zwolniony.
- Uspokój się. - Gdzie jest?
Nie rób tego.
Serial nie działa bez Mianus.
- Gdzie kostiumy! - Poważnie, wyluzuj.
Nie!
Wystarczająco mi ciężko.
Jest tam.
- Gdzie?! - Tam!
Dobra.
Za oceanem!
Nie widzę napisu! Przepraszam!
To żart?
- Gdzie?! - Za tym!
To dobre.
To chyba wcześniejsze.
Widać po włosach.
To też?
Tak.
Niesamowite, że się nie zmieniłam.
- Jaka muzyka? - Coś na topie.
Jasne.
- Piękna rzecz. - Co?
Jest.
Jane. To Mickey.
Oczywiście. Był z dobrą peruką.
Pamiętasz ten turkus?
Jego naszyjnik.
A to jego spinka bolo tie.
Jasne.
Dobra robota.
Kochany Mickey.
Szkoda, że cię tu nie ma.
Ale po co prosić o księżyc, jeśli mamy gwiazdy?
Mickey!
Pa, kolego!
Leć!
Właściwy cytat to:
"Nie prośmy o Księżyc. Mamy gwiazdy".
To moja wersja.
- Co tu się dzieje? - Już skończyliśmy
Schodzimy.
- Jane, nagrałaś to? - Świetnie wyszło.
Proszę stamtąd zejść!
- Schodzimy. - Natychmiast!
Już idziemy!
WIELKI POWRÓT
Proszę odłożyć megafon!
Nie wchodzić na rusztowanie!
Było idealnie?
- Tak. - Wiatr rozniósł go wszędzie.
Pięknie.
Jak mgiełkę.
- Co jest? - Zaczepiłam parasolką.
Nic mi nie jest.
Było idealnie.
Migotał.
Błyszczał.
Wciąż błyszczy.
Tekst: Marta Piasecka Iyuno