Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΤΖΕΡΙ ΣΑΪΝΦΕΛΝΤ
Κύριε Σάινφελντ, έχετε σόου απόψε, έτσι;
Ναι, έχω.
Μου λένε ότι έχει πολλή κίνηση για προσγείωση.
-Τι να κάνω; -Κανένα πρόβλημα.
Άσε με να κατέβω κάπου εδώ.
Ευχαριστώ!
Σας ευχαριστώ πολύ!
Ω, Θεέ μου!
Τι στιγμή!
Τι αίσθηση! Τι κατόρθωμα είναι αυτό...
από μέρους σας.
Αυτό που περάσατε...
που βγήκατε, που αντιμετωπίσατε...
φυσικά εμπόδια της ζωής.
Δύσκολους ανθρώπους, οργανώσεις, σχεδιασμούς.
Ενοχλητικούς φίλους. Έχετε πολλούς τέτοιους δίπλα σας τώρα.
Οι οποίοι για κάποιον λόγο
απαιτούσαν περιττό περίπλοκο κουσκούς,
επικοινωνία του τύπου "Ποιος θα 'ρθει;" "Πότε φεύγουμε;" και "Πώς θα πάμε εκεί;"
"Γιατί δεν έρχεσαι να με πάρεις;" "Να έρθω εγώ;"
"Στον δρόμο μου είναι". "Από την άλλη μεριά".
"Το αμάξι μου". "Το αμάξι σου". "Ένα αμάξι". "Δύο αμάξια".
"Τι θα φάμε; Έφαγες; Εγώ δεν έφαγα".
"Θα φας; Λιμοκτονώ". "Φούσκωσα.
Τρώω καραμελάκια όλη μέρα. Χρειάζομαι κανονική τροφή".
"Και τα εισιτήρια; Ποιος τα έχει; Έχεις τα εισιτήρια;"
Πόσες φορές ακούσατε τη λέξη "εισιτήρια" σήμερα; "Τα εισιτήρια μην ξεχάσεις".
"Έχεις τα εισιτήρια;" "Ναι, τα έχω!"
"Τους έβγαλες εισιτήρια;" "Δεν τους έβγαλα εισιτήρια. Να βγάλουν αυτοί.
Ακόμη μου χρωστάνε τα προηγούμενα".
Γιατί είναι τόσο εκνευριστικοί οι φίλοι σας;
Αυτοί που επιλέξατε να συμπορεύεστε στη ζωή.
Δεν είναι λογικό.
Θα τους ξεφορτωνόσασταν στο δευτερόλεπτο...
αν δεν ήταν ακόμη μεγαλύτερος μπελάς
να βρεις νέους ανθρώπους, να μάθεις τα εκνευριστικά τους προβλήματα
για τα οποία δεν κάνουν τίποτα...
Να αλλάξεις ονόματα κι αριθμούς στο κινητό, να διαγράψεις παλιές επαφές.
"Κομμάτια να γίνει! Θα μείνω με αυτούς τους ηλίθιους.
Δεν αλλάζουν γεύματα, γιορτές, ταινίες. Τι σημασία έχει με ποιον είμαι;"
"Θέλω να βγω". Αυτή είναι έξοδος.
Ο κόσμος λέει ότι θέλει να βγαίνει.
"Να βγούμε. Έλα να βγούμε. Δεν βγαίνουμε ποτέ".
Λοιπόν...
αυτό είναι.
Το καλό με την έξοδο είναι ότι δεν χρειάζεται να είσαι έξω ώρα.
Αρκετά για να νιώσεις το επόμενο συναίσθημα, κοινό σε όλους.
Και το συναίσθημα είναι "Πρέπει να γυρίσω".
Μετά από όσο μοχθήσατε για να βρεθείτε στη θέση που είστε τώρα...
είστε στα μισά του εφιάλτη.
Όπου κι αν βρεθείτε στη ζωή, κάποια στιγμή
θέλετε να φύγετε από εκεί.
Είσαι στη δουλειά; Θες να πας σπίτι.
Είσαι στο σπίτι. "Δουλεύω όλη τη βδομάδα. Θέλω να βγω".
Είσαι έξω, είναι αργά. "Πρέπει να γυρίσω".
"Να σηκωθώ". "Να πάω στο αεροδρόμιο".
"Πότε θα επιβιβαστούμε;" Το αεροπλάνο απογειώνεται.
"Πότε θα προσγειωθούμε;" Προσγειώνεσαι.
"Γιατί δεν ανοίγουν την πόρτα να φύγουμε;" Κανείς δεν θέλει να είναι πουθενά.
Σε κανέναν δεν αρέσει τίποτα.
Είμαστε γκρινιάρηδες, οξύθυμοι,
και το αντιμετωπίζουμε αλλάζοντας συνεχώς τοποθεσίες.
Οπότε
βρίσκουμε πράγματα, όπως αυτό που κάνουμε τώρα.
Αυτό είναι ένα φανταστικό, δήθεν, ξεσηκωτικό, περιττό ψυχαγωγικό σόου.
Αυτό είναι.
Πολλοί δούλεψαν σκληρά για να το στήσουν αυτό,
ώστε να σκοτώσουμε εμείς την ώρα μας.
Γι' αυτό είμαι εδώ κι εγώ. Δεν είχα κάτι να κάνω.
Μπορώ να σας το πω Με ξέρετε. Εσείς κι εγώ...
Ελάτε τώρα, εμείς γνωριζόμαστε ως ένα επίπεδο,
ηλεκτρονικό μεν,
για πάρα πολλά χρόνια.
Πορευόμαστε μαζί στη ζωή. Όμορφο πράγμα.
Ξέρετε τι έχω κάνει, τι έχω δημιουργήσει, πώς ζω.
Ξέρετε σίγουρα ότι...
θα μπορούσα να είμαι οπουδήποτε στον κόσμο τώρα.
Να είστε ειλικρινείς. Εσείς στη θέση μου
θα ολοκληρώνατε με επιτυχία άλλο ένα τέτοιο;
Μπορεί.
Ή μπορεί και όχι.
Εγώ πετάω από χαρά που είμαι εδώ.
Μ' αρέσει πολύ.
Αυτό το μέρος θα μπορούσε να είναι το καλύτερό μου.
Εδώ και τώρα. Θα μπορούσε.
Σ' αγαπάμε!
Ευχαριστώ, γλυκιά μου. Κι εγώ.
Αυτή είναι η αγαπημένη μου στενή σχέση.
Σ' αγαπώ, μ' αγαπάς και δεν θα γνωριστούμε ποτέ.
Με τέτοια πείθουμε τον εαυτό μας ότι δεν είναι άθλια η ζωή μας.
Άλλο αυτό. Αύριο θα λέτε
"Δεν έχω άθλια ζωή. Χθες είδα κωμικό με εκπομπή τη δεκαετία του '90
στο Beacon Theatre στη Νέα Υόρκη".
Αν και η ζωή σας είναι άθλια.
Και το ξέρω, γιατί η ζωή όλων είναι άθλια.
Κι η δική σας ζωή κι η δική μου.
Ίσως όχι τόσο πολύ.
Και πάλι, όμως, στην τεράστια αθλιότητα...
της ζωής, η ζωή όλων είναι άθλια. Δεν πειράζει.
Μη νιώθετε άσχημα που η ζωή σας είναι χάλια.
Το καλύτερο μάθημα στη ζωής: "άθλιο" και "τέλειο" είναι πολύ κοντά.
Δεν διαφέρουν και τόσο.
Ζούμε στη Νέα Υόρκη. Έχω βαρεθεί να ακούω για απίθανα εστιατόρια.
"Τζέρι, χθες πήγαμε σε ένα απίθανο εστιατόριο.
Ήταν τέλεια. Θα σ' άρεσε πολύ. Θα του άρεσε. Δεν θα του άρεσε; Θα σου άρεσε".
"Εσένα". Σε ξεχωρίζουν οι φίλοι.
"Θα σου άρεσε εσένα.
Θα του άρεσε πολύ".
"Σ' άρεσε;" "Εμένα ούτε κρύο, ούτε ζέστη, αλλά εσένα..."
Δεν μ' αρέσουν τα απίθανα εστιατόρια. Τίποτα απίθανο.
Θέλω "όχι κι άσχημο". "Το φαγητό;" "Όχι κι άσχημο".
"Τέλεια. Πάμε να ξεμπερδεύουμε".
"Να σας πω τις σπεσιαλιτέ;" "Όχι. Αν είναι τόσο σπέσιαλ, βάλ' τες στο μενού.
Αδιάφορο το φαγητό που περνάει από οντισιόν για να μπει στην ομάδα ".
Δεν ξέρω τι διάολο λες.
"Θα το καψαλίσουμε. Θα το πανάρουμε.
Θα το ραντίσουμε με κάτι που το 'χουμε δέσει με κάτι άλλο".
Φτάνει το ράντισμα. Δεν αντέχουμε άλλο!
Υπερβολικό ράντισμα!
Αν δεν το δένατε με κάτι άλλο, δεν θα ραντίζατε!
Το γεύμα διαρκεί δυόμισι ώρες.
Ο κώλος σου πονάει στο τέλος. Και δεν είναι τόσο καλό όσα δημητριακά με Pepsi.
Ο λογαριασμός έρχεται πάντα σε βιβλιαράκι. Η ιστορία του λογαριασμού.
Να η ιστορία.
Μια φορά κι έναν καιρό πήρες παϊδάκια. Αυτό.
Είσαι στον δρόμο μετά με φίλους
"Δεν νομίζω ότι ήταν... Μα τέλειο; Όλοι αυτό λένε.
"Για μένα δεν ήταν τέλειο. Εσύ τι λες;"
"Ήταν χάλι, έτσι; Χάλι αυτό το μέρος".
Πολλά ωραία μέρη είναι χάλια!
Πας σε αγώνα μπέιζμπολ, τρως χοτ ντογκ.
Το χοτ ντογκ είναι κρύο.
Το ψωμάκι δεν είναι ψημένο.
Ο πωλητής είναι πρώην κατάδικος σε πρόγραμμα εργασίας.
Σου αρέσει πάντα αυτό το χοτ ντογκ.
Είναι χάλι; Ναι.
Είναι τέλειο; Ναι.
Τόσο κοντά είναι αυτά τα δυο!
Το "χάλι" και το "τέλειο" είναι οι μόνες αξιολογήσεις που δίνει πια ο κόσμος.
"Να δούμε τη νέα ταινία. Είναι τέλεια άκουσα". "Αλήθεια; Εγώ ότι είναι χάλι".
"Πώς γίνεται; Είναι τέλεια υποτίθεται".
"Η αρχή είναι τέλεια. Μετά είναι χάλι".
"Τι χάλι!" "Το ξέρω. Θα περνούσαμε τέλεια".
Το "χάλι" και το "τέλεια" είναι το ίδιο.
Έχεις παγωτό χωνάκι. Περπατάς στον δρόμο, το παγωτό πέφτει απ' το χωνάκι
στο πεζοδρόμιο. Χάλι.
Τι λες; "Τέλεια".
Το φαγητό είναι καλό θέμα. Ας το συζητήσουμε λίγο.
Πριν από μερικούς μήνες πήγαμε στο Βέγκας. Όλοι έλεγαν "Τζέρι, να πας στον μπουφέ.
Έχουν μπουφέ.
Έλα. Μπορείς να φας ό,τι θες στον μπουφέ".
Ποια είναι η ιδέα του μπουφέ;
"Τα πράγματα είναι άσχημα.
Πώς να τα κάνουμε χειρότερα;
Γιατί δεν βάζουμε κόσμο που ήδη δυσκολεύεται να ελέγξει τις μερίδες...
σε κάποιου είδους ακολασία, σε όργιο τροφής του Καλιγούλα
απεριόριστης κατανάλωσης;
Ας κάνουμε την είσοδο τσουλήθρα με σοκολάτα σιρόπι".
Ο μπουφές είναι σαν να πηγαίνεις τον σκύλο σε κατάστημα και να ψωνίζει αυτός.
Του δίνεις το πορτοφόλι σου στο πάρκινγκ
και λες "Γιατί δεν πας να πάρεις όποια πιστεύεις
πως είναι η σωστή ποσότητα φαγητού για σένα;
Εσύ θα κρίνεις ως σκύλος.
Εγώ Θα περιμένω στο αμάξι. Άσε λίγο ανοιχτό το παράθυρο για να ανασαίνω".
Ο κόσμος δεν τα πάει καλά σε περιβάλλον με τροφή χωρίς επίβλεψη.
Κανείς δεν θα πει σε εστιατόριο "Θα πάρω παρφέ γιαούρτι,
παϊδάκια, κρεατόπιτα, πόδια καβουριού, τέσσερα μπισκότα κι ομελέτα".
Ο κόσμος γεμίζει το πιάτο αυτό σαν να είναι το τελευταίο του πριν πεθάνει.
Εκφράζει όλα τα ψυχολογικά του προβλήματα,
τις προσωπικές δυσκολίες.
Περπατάνε και το κρατάνε έτσι.
"Να τι αντιμετωπίζω.
Σαλάτα με παγωτό από πάνω.
Προσπαθώ να λύσω τα ψυχολογικά μου εδώ στον μπουφέ".
Πλησιάζεις ξένους. "Συγγνώμη, πού το βρήκατε αυτό; Τι είναι; Δεν το είδα.
Τι είναι; Καραμελωμένο πόδι κοτόπουλου;
Να το δοκιμάσω. Δώστε το. Εσείς ξέρετε πού είναι. Παίρνετε άλλο. Ελάτε!"
Ας…
Παρακαλώ.
Παρακαλώ, ακολουθήστε όσο μπορείτε το σύνολο.
Θα παρουσιάσουμε πολλά. Δεν θέλω να βραδυπορούν κάποιοι.
Όταν ήμουν παιδί...
το μεγαλύτερο πράγμα με φαγητό
ήταν πως όταν επινόησαν τις προψημένες τάρτες μου 'φυγε το τσερβέλο.
Δεν μπορούσαμε να τις κατανοήσουμε!
Ήταν πολύ προχωρημένες!
Τις είδαμε στο σούπερ-μάρκετ. Σαν εξωγήινο διαστημόπλοιο.
Ήμασταν σαν χιμπατζήδες που έπαιζαν με ξυλάκια.
Μουγκρίζαμε, δείχναμε.
"Οι προψημένες τάρτες είναι εδώ".
Σκεφτείτε πότε κυκλοφόρησαν. Δεκαετία του '60.
Είχαμε τοστ!
Είχαμε χυμό πορτοκάλι, κατεψυγμένο δεκαετίες πριν.
Έπρεπε να το κόψεις με μαχαίρι.
Ήταν σαν να κάνεις φόνο, για να πάρεις λίγες σταγόνες το πρωί.
Είχαμε δημητριακά.
Σαν να βάζεις στο στόμα τεμαχιστή ξύλου.
Έτρωγες πρωινό
κι έπαιρνες δυο μέρες ρεπό για να επουλωθούν οι πληγές και να μιλήσεις.
Η μαμά έκανε φαρίν λακτέ. Δεν καταλάβαινε τη συνταγή.
"Μαμά, η ποσότητα του νερού είναι σημαντική.
Την κάνεις πολύ παχύρρευστη!
Δεν μπορώ να κουνήσω το κουταλάκι μου στο μπολ!
Είμαι επτά. Νιώθω ότι κωπηλατώ σε ελληνικό πλοίο μεταφοράς σκλάβων.
Πρωινό ήταν αυτό;"
Κι αυτήν τη σκοτεινή κι απελπιστική στιγμή,
η προψημένη τάρτα εμφανίστηκε ξαφνικά στο Μπατλ Κρικ του Μίσιγκαν.
Οι λάτρεις των δημητριακών ξέρουν ότι εκεί είναι τα κεντρικά της Kellogg's
κι είναι μια πόλη που πάντα ήθελα να επισκεφτώ.
Είναι το Σίλικον Βάλεϊ των δημητριακών...
των σούπερ επιστημόνων του πρωινού
που επινοούν κατεψυγμένα ορθογώνια παραλληλόγραμμα με φρούτα
και κουτί ανάλογου σχήματος.
Και το ίδιο θρεπτικά με το κουτί.
Αυτό ήταν το δύσκολο.
Δεν ξέρω πόσο καιρό τους πήρε, αλλά σίγουρα βγήκαν απ' το εργαστήριο
όπως ο Μωυσής με τις δυο πλάκες των Δέκα Εντολών.
"Να οι προψημένες τάρτες!
Δύο στο πακέτο!
Για κάθε θέση της φρυγανιέρας!
Πόσο χάλια να το κάνετε;
Γιατί δύο; Μια δεν φτάνει. Τρεις είναι πολλές.
Και δεν μπαγιατεύουν, γιατί δεν ήταν ποτέ φρέσκιες".
Τι άλλο είναι ενοχλητικό στον κόσμο εκτός απ' όλα;
Και η δικτατορία της συσκευής κάτω απ' την οποία ζείτε;
Ζείτε με φόβο για το κινητό σας.
"Το κινητό μου! Πού είναι; Δεν το βρίσκω.
Α, να το. Εδώ είναι. Εδώ είναι το κινητό μου".
Το πήγα από αυτήν την τσέπη σ' αυτήν.
Το 'χασα για μια στιγμή.
Εντάξει τώρα. Παραλίγο.
Είσαι τόσο υπνωτισμένος απ' το κινητό, που το δίνεις σε κάποιον
για να του δείξεις κάτι.
Μετά από δυο δεύτερα λες
"Εντάξει. Δώσ' το μου τώρα.
Το είδες. Αυτό είναι. Δώσ' το πίσω.
Δεν είμαι συνδεδεμένος τώρα".
Όταν πέφτει η μπαταρία...
νιώθεις σαν να τελειώνει το ρεύμα σε όλο σου το σώμα.
Νιώθω κουρασμένος όταν η μπαταρία πέφτει στο δέκα ή πέντε.
Δεν μπορώ να περπατήσω.
"Συνεχίστε χωρίς εμένα. Πρέπει να πάω σε φορτιστή".
Χτυπάει κλήση. "Άκου, δεν ξέρω πόσο χρόνο έχω.
Μακάρι να μπορούσα να πάρω πίσω κάποια πράγματα που είπα.
Αν πεθάνω στον δρόμο, πες σε όλους ότι θα τους μιλήσω αύριο".
"Πρέπει να είμαι σε επαφή με κόσμο, Τζέρι. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό το κινητό.
Οι άνθρωποι είναι πολύ σημαντικοί".
Αλήθεια; Δεν δείχνουν σημαντικοί
έτσι όπως περνάς τα ονόματά τους στη λίστα επαφών σαν γκέι Γάλλος βασιλιάς.
"Ποιος με ικανοποιεί σήμερα;
Ποιον να ευνοήσω; Ποιον να διαγράψω;"
Δεν χωρίζουμε από το κινητό.
Είναι ένα κομμάτι μας.
Τι είστε χωρίς κινητό;
Τι πρόσβαση σε πληροφορίες έχετε;
Ό,τι μπορείτε να θυμηθείτε.
Τι θα κάνεις χωρίς τις φωτογραφίες σου; Θα περιγράφεις ό,τι είδες;
Δεν μας κάνει αυτό.
Δεν θέλουμε να μιλάμε σε όποιον δεν έχει κινητό.
Γι' αυτό λέγεται iPhone.
Μισό εγώ, μισό κινητό.
Ένα ολοκληρωμένο άτομο.
Δεν ξέρω καν ποιος είναι ο σκοπός των ανθρώπων.
Άνθρωποι υπάρχουν μόνο
για να μετακινούνται τα κινητά με τις τσέπες.
Εγώ νόμιζα ότι το κινητό μου είχε Uber για να κυκλοφορώ.
Μετά σκέφτηκα ότι το έβαλαν στο κινητό
για να παίρνω το κινητό, γιατί αυτό με χρησιμοποιεί για να κυκλοφορεί.
Ποιος είναι το Uber σε αυτό το δίκτυο πορνείας;
Είμαι η τσουλίτσα που κουβαλά το τηλέφωνο.
Τα αμάξια είναι οι πόρνες που ψαρεύουν ξένους από τον δρόμο.
Και το κινητό είναι ο νταβατζής
που λέει στους οδηγούς "Θα πάρετε όποιον λέω. Για λεφτά θα πω εγώ".
Το λέμε τηλέφωνο και δεν το χρησιμοποιούμε ως τηλέφωνο.
Κανείς δεν μιλάει στο τηλέφωνο.
Μόλις έδωσαν την επιλογή να μιλάμε ή να γράφουμε, σταματήσαμε να μιλάμε.
Η συζήτηση είναι ξεπερασμένη, απαρχαιωμένη.
Μερικές φορές νιώθω σαν σιδεράς, για να πω την αλήθεια.
Να σας το στείλω με μήνυμα όλο αυτό να φύγουμε τώρα.
Γιατί να πάρω πληροφορίες από πρόσωπο ενώ μπορώ να τις πάρω
από μια ωραία καθαρή οθόνη;
Δεν νιώθετε άβολα; Σας πλησιάζουν πρόσωπα και λένε "Θα σου πω εγώ τι να κάνεις".
Τα χείλη τους, τα δόντια τους, τα ούλα τους, τα...
Ένα σημείο που δεν ξύρισαν, μια κρούστα, μύξα,
υπολείμματα τροφής στα δόντια τους.
"Στείλε μου μέιλ, εντάξει; Δεν το αντέχω αυτό.
Το πρόσωπό σου είναι τα χειρότερα νέα σήμερα".
Θέλουμε μήνυμα! Στείλε μήνυμα!
Μας αρέσει αυτή η λέξη. "Μήνυμα!" Έχει πλάκα. Είναι
σύντομη, περιεκτική. Με νόημα.
"Στείλε μήνυμα. Μήνυμα!"
"Δεν ξέρω πού είναι.
Μη μου πεις! Στείλε μήνυμα. Μη μου πεις!"
Θυμάστε τα πρώτα μήνυματα;
Όχι, δεν μπορώ να θυμηθώ.
Ούτε εγώ. Ξέρω ότι τα έχουμε.
Ξέρω ότι δεν τα είχαμε.
Δεν ξέρω πώς τα αποκτήσαμε. Δεν θυμάμαι…
Μας είπαν ότι θα τα έχουμε; Υπήρχε...
Υπήρχε ανακοίνωση ότι θα τα αποκτούσαμε;
Δεν υπήρχε διαφήμιση. Δεν θυμάμαι διαφήμιση.
"Θέλεις ανθρώπινη επαφή, αλλά βαρέθηκες τους ανθρώπους;
Δοκίμασε το μήνυμα.
Θες πληροφορίες, αλλά όχι να ακούσεις τη χαζή φωνή τους να απαντάει;
Επικοινώνησε με μήνυμα".
Μας αρέσει. Γρήγορο, αποτελεσματικό.
Όχι αρκετά γρήγορο, για μερικούς.
Αντί για "ΟΚ", πολλοί μου στέλνουν σκέτο "Κ".
Παραλείπουν το "Ο". Τι; Τι μικροκλάσμα του δευτερολέπτου γλίτωσες;
Είναι αποδοτικό αυτό; Έχεις άλλα δυο λεπτά, δηλαδή, στο τέλος της ημέρας
για να δεις στο YouTube σκέιτμπορντερς να χτυπάνε τα καρύδια τους σε κιγκλίδωμα;
Κάποιος μου έστειλε "ΣΕ" τις προάλλες αντί για "σ' ευχαριστώ".
Να χτυπήσεις εσύ τα καρύδια σου στο κιγκλίδωμα.
Δεν είναι "ευχαριστώ" αυτό.
Ανυπομονούμε για το επόμενο μήνυμα.
Οι τρεις τελίτσες δείχνουν ότι έρχεται.
"Ετοιμάζουμε κάτι καλό για σένα. Περίμενε να δεις.
Δεν θα πιστέψεις τι θα πει ο τύπος".
Δεν μπορώ να σ' το δείξω ακόμη.
Το δουλεύουμε στο μηχάνημα των μηνυμάτων,
αλλά θα είναι μια ομορφιά.
Βλέπεις τα πιστόνια πάνω-κάτω.
Μερικές φορές βλέπουμε τις τελείες και μετά τίποτα. Τι έγινε;
Θέλω να μάθω τι ήταν αυτό.
Σαν να σε πλησιάζει κάποιος και να λέει
"Άσ' το".
Τα τηλέφωνα γίνονται όλο και πιο έξυπνα.
Γιατί όχι εμείς;
Γιατί μου λένε στον τηλεφωνητή να περιμένω τον χαρακτηριστικό ήχο;
Είμαστε στον 21ο αιώνα, διάολε!
Όλοι πια ξέρουμε τον χαρακτηριστικό ήχο.
Η φυλή Μασάι στην Αφρική ξέρει τον χαρακτηριστικό ήχο.
Δεν αφήνουν μήνυμα ωσότου ακούσουν...
Γιατί μου λένε ακόμη ν' αφήσω όνομα και τηλέφωνο στον τηλεφωνητή;
Είναι απαραίτητες οδηγίες για κάποιον;
Παίρνει κανείς μηνύματα "Είμαι μια γυναίκα. Αντίο";
Ή "Πέθανε. Πάρε με". "Ποιος ήταν αυτός";
Και η κάμερα στο κινητό;
Πάντα αναρωτιέμαι. Πριν κάνουν τέτοια πράγματα, άραγε στέκονται και λένε
"Είναι σίγουρα καλή ιδέα αυτή;
Δεν πιστεύεις ότι μια λειτουργία με τόσες φωτογραφίες,
βίντεο, αναρτήσεις, σχόλια κι απαντήσεις θα στραγγίξει την ανθρώπινη φυλή
και θα είναι σαν λίγα κάτουρα στην άκρη του δρόμου;
Δεν πιστεύεις ότι θα γίνει κάτι τέτοιο από αυτό το πράγμα;"
"Όχι.
Ούτε πιστεύω πως κάθε δείπνο σε εστιατόριο θα τελειώνει με έναν νταή να λέει
"Ελάτε όλοι. Φωτογραφία.
Ελάτε.
Να βγάλουμε φωτογραφία".
"Γιατί; Δεν περάσαμε καλά. Εγώ δεν θέλω να το θυμάμαι αυτό".
Κι ας βάλουμε τον πιο άσχετο στα κινητά
να βγάλει τη φωτογραφία.
Κάποιον ηλικιωμένο, νευρικό, αδέξιο, μπερδεμένο ή χαζό.
Κάποιον που δεν κρατάει πράγματα, δεν βλέπει, δεν σημαδεύει, δεν πατάει.
Κάποιον που μόλις παίρνει το κινητό,
βγάζει τη λειτουργία φωτογραφίας και δεν μπορεί να την επαναφέρει.
"Δεν ξέρω... Μπορεί κάποιος... Δεν ξέρω...
Ξέρει κανείς πώς να..."
Ας βάλουμε αυτόν για να μείνουμε περισσότερο εδώ με ψεύτικα χαμόγελα
και το χέρι μας γύρω από κάποιον που δεν θα αγγίζαμε σε άλλη κοινωνική περίσταση.
Είμαστε εθισμένοι στις φωτογραφίες.
Δεν σταματάει αυτό. Μερικές φορές θα 'θελα το σπαστό κινητό.
Αυτά που βλέπω στην τηλεόραση. Για τους ηλικιωμένους.
Με τεράστια πλήκτρα σαν πλακάκια.
Έχετε δει τη διαφήμιση;
Αυτά τα παλιά κινητά. Δυο πλήκτρα: το παιδί σου, ασθενοφόρο. Τέλος.
Ξεχάστε τους αριθμούς. Δεν τους χρειάζεστε.
Γιατί δεν αναβαθμίζουμε μερικούς όρους στην τεχνολογία, όπως το μέιλ;
Γιατί ο κόσμος λέει "ηλεκτρονική αλληλογραφία";
Υπάρχει ομοιότητα ανάμεσα στο μέιλ και σε ό,τι διάολο γίνεται στο ταχυδρομείο;
Το ένα λειτουργεί με ψηφιακό δίκτυο οπτικών ινών μεγάλων ταχυτήτων.
Το άλλο είναι θολωμένο, μπερδεμένο, ένα τμήμα των προσκόπων εκεί έξω...
που τριγυρίζει στους δρόμους με εξευτελιστικά σορτς
και μπουφάν με ανούσια σήματα και μετάλλια νίκης.
Οδηγούν με έξι χιλιόμετρα την ώρα, έξι μέτρα τη φορά
στη λάθος πλευρά ενός "καθυστερημένου" τζιπ.
Πάντα καταρρέουν συναισθηματικά κι οικονομικά κάθε τρεισήμισι χρόνια,
επειδή το επιχειρηματικό μοντέλο του 1630 δεν λειτουργεί πια.
"Πώς θα βελτιωθούμε;"
Δεν καταλαβαίνω πώς ένα σύστημα πληροφοριών του 21ου αιώνα
που βασίζεται σε γλείψιμο, περπάτημα...
και έναν τυχαίο αριθμό σεντ...
παλεύει να φανεί ανταγωνιστικό.
Πάντα βάζουν τον γενικό διευθυντή στην τηλεόραση για να εξηγήσει τις δυσκολίες.
Σαλταρισμένος, με μαύρους κύκλους, αξύριστος, ξενυχτισμένος στη δουλειά.
"Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι για πολύ.
Φαίνεται πως πρέπει να αυξήσουμε ένα σεντ τα γραμματόσημα!"
Όλοι λέμε "Χαλάρωσε, φίλε. Δεν ξέρουμε πόσο κάνει το γραμματόσημο.
Σαράντα οκτώ, 53, 61. Κάν' το ένα δολάριο, κάτι θα γίνει.
Αν περάσει, θα έχεις λίγα λεφτά. Πάρε παντελόνι και κανονικό αμάξι".
Στο ταχυδρομείο θα έλεγα
"Αν θέλατε όντως να μας εξυπηρετήσετε,
ανοίξτε τα γράμματα,
διαβάστε τα και στείλτε μας μέιλ τι λένε!
Θα σας δώσουμε ένα σεντ για το καθένα...
αφού αυτά είναι πολλά λεφτά στον κόσμο σας".
Είμαστε όλοι άνθρωποι, όμως.
Άνθρωποι.
Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό είδος, όπως βλέπουμε.
Συναθροιζόμαστε...
συγκεντρωνόμαστε και πήζουμε... μαζί.
Ζούμε στη Νέα Υόρκη.
Δεν είναι λογικό.
Αν πάρεις αεροπλάνο από τη Νέα Υόρκη και δεις την πόλη από ψηλά,
τι βλέπεις γύρω από την πόλη;
Κενό, ανοιχτό, όμορφο, λοφώδες έδαφος.
Δεν είναι κανείς εκεί!
"Ας στριμωχτούμε όλοι εδώ!"
Άβολα, ο ένας πάνω στον άλλον, κίνηση, συμφόρηση!
Αυτό μας αρέσει!
Οι άνθρωποι θέλουν να είναι κοντά-κοντά,
γιατί είναι πιο εύκολο να κρίνουμε και να επικρίνουμε...
τις προσωπικότητες και τις δραστηριότητες των ανθρώπων αυτών.
Μας αρέσει να λέμε σκέψεις, σχόλια, γνώμες.
Μερικές φορές δεν έχουμε γνώμες.
Τις επινοούμε.
"Έτσι έχουν τα πράγματα". Μια πολύ δημοφιλής έκφραση γνώμης.
Σίγουρα σας το είπε κάποιος ηλίθιος σήμερα.
Δεν περνάει μέρα χωρίς να πει κάποιος
"Έτσι έχουν τα πράγματα".
Γιατί ζεις;
Για να λες λόγια του αέρα που γεμίζουν το δωμάτιο με ανούσιους ήχους;
Προτιμώ κάποιον να μου φυσήξει αέρα στο πρόσωπο
παρά να πει "Έτσι έχουν τα πράγματα".
Πλησιάστε με και κάντε...
Το ίδιο μαθαίνω από αυτό!
Ο κόσμος λέει τέτοια. "Έτσι είναι".
Αν επαναλάβεις μια λέξη δύο φορές σε μια πρόταση,
το λες με μεγάλη αυτοπεποίθηση.
"Η δουλειά είναι δουλειά".
"Οι κανόνες είναι κανόνες".
"Η συμφωνία είναι συμφωνία".
"Όταν μπαίνουμε μέσα και ξέρουμε τι είναι τι και ποιος είναι ποιος,
ό,τι γίνεται γίνεται και έτσι είναι.
Επίσης λέμε πράγματα για να νιώσουμε καλύτερα.
"Τουλάχιστον πέθανε κάνοντας κάτι που αγαπούσε".
Ναι, εντάξει...
αλλά δεν το κάνει πια.
Επίσης, δεν είμαι σίγουρος πόσο ερωτευμένος θα ήταν ακόμα...
μετά το πολύ αρνητικό αποτέλεσμα.
Εγώ θα 'θελα να πεθάνω κάνοντας κάτι που μισώ, όπως να καθαρίζω χημικές τουαλέτες.
Σφίξε το στήθος μου, ρίξε τη βούρτσα, αναποδογύρισε και πες
"Φανταστικά! Τουλάχιστον πάει αυτό".
Κι όταν κάποιος επωφελείται
από τις χημικές, πλαστικές, υπαίθριες τουαλέτες,
τότε, βιώνει κάτι εντελώς διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο.
Βγαίνεις λίγο διαφορετικός.
Λίγο σοκαρισμένος σαν βετεράνος πολέμου ή κάποιος που δουλεύει σε κέντρο τραυμάτων.
"Είσαι καλά;" "Ναι, καλά είμαι.
Θέλω λίγο χρόνο. Εντάξει είμαι.
Θα πάω μια βόλτα. Θέλω να σκεφτώ...
για τη ζωή μου.
Δεν νιώθω ότι πάει προς την κατεύθυνση που ήθελα να πάει".
Παρεμπιπτόντως, δεν παντρεύεσαι κανέναν που βγαίνει από τέτοια τουαλέτα
και λέει "Δεν είναι τόσο άσχημα εκεί μέσα".
Μην τον παντρευτείς αυτόν.
Έχεις πολλές αρετές. Θα γνωρίσεις κάποιον.
Μη συμβιβάζεσαι με άνθρωπο τέτοιου βεληνεκούς.
Είναι πανεύκολη η χρήση τέτοιας τουαλέτας.
Πάντα βρίσκω το ελατήριο στην πόρτα
λίγο πιο ελαφρύ απ' όσο περίμενα.
Η πόρτα ανοίγει πολύ εύκολα, φιλόξενα.
"Περάστε. Σας έχουμε κάτι".
Ένα μέρος για να ανακουφιστείς με αντάλλαγμα μια εικόνα
που θα σε κάνει να τινάζεσαι στον ύπνο κάθε βράδυ για ενάμιση χρόνο...
με την ΠΧΤΕ.
Πόρτα χημικής τουαλέτας με ελατήριο.
Δεν ξέρω καν πώς επιτρέπεται να το λένε τουαλέτα.
Δεν είναι τουαλέτα. Xέζεις σε μια τρύπα με κουτί από πάνω.
Είναι βάρβαρο!
Έτσι ζουν οι ύαινες!
Θες να κάνεις ό,τι κι ο σκύλος αφού κάνει την ανάγκη του στο γρασίδι. Να, αυτό.
Θέλεις να κάνεις αυτό αφού έχεις χρησιμοποιήσει κάτι τέτοιο.
"Γιατί το κάνεις αυτό;"
"Προσπαθώ να ξεχάσω τα τελευταία λεπτά. Γι 'αυτό".
Είστε υπέροχο κοινό. Είναι πολύ ωραία.
Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.
-Τζέρι! -Φίλε.
Λοιπόν.
Ας αλλάξουμε θέμα σε αυτήν την υπέροχη ώρα που είμαστε μαζί.
Αυτά τα πράγματα βλέπω στον έξω κόσμο.
Θέλω να σας πάω στον κόσμο του Τζέρι
και να σας δώσω μια εικόνα για την προσωπική μου ζωή.
Πρώτα, θα σας δώσω τα βασικά νούμερα. Σε όλους αρέσουν.
Είμαι 65 ετών.
Ζητώ συγγνώμη για το σοκ που προκαλεί
το νούμερο αυτό.
Είμαι παντρεμένος 19 χρόνια.
Έχω τρία παιδιά.
Η κόρη μου είναι η μεγαλύτερη. Έχω δύο μικρότερα αγόρια.
Μ' αρέσει που είμαι στη δεκαετία των 60. Είναι η αγαπημένη μου δεκαετία μέχρι τώρα.
Όταν είσαι στη δεκαετία των 60, σου ζητάνε κάτι
και λες απλώς όχι.
Χωρίς λόγο, χωρίς δικαιολογία, χωρίς εξήγηση.
Ανυπομονώ για τη δεκαετία των 70. Δεν θα απαντάω καν.
Τους έχω δει. Απλώς χαιρετάς στα εβδομήντα.
"Πάμε στο παζάρι;"
Μ' αρέσει αυτή η περίοδος.
Είναι χαλαρωτική.
Δεν θέλω να μεγαλώσω. Δεν θέλω ν' αλλάξω. Δεν θέλω να βελτιωθώ σε τίποτα.
Δεν θέλω να διευρύνω τα ενδιαφέροντά μου,
να γνωρίσω κάποιον ή να μάθω κάτι που δεν ξέρω ήδη.
Δεν λέω πια ψέματα σε εστιατόρια.
"Πώς σας φαίνονται όλα;" "Δεν μου αρέσει εδώ".
"Να φέρω τον λογαριασμό;" "Όχι, θα κάνω μήνυση. Είναι εξωφρενικό".
Δεν θέλω να γυρίζω απ' την άλλη. Αν περπατάω στον δρόμο έτσι...
"Τζέρι, κοίτα αυτό".
Δεν μου αρέσει πια αυτή η κίνηση.
Δεν θέλω να το κάνω.
"Πρέπει να το δεις αυτό". "Διαφωνώ".
Δεν νιώθω γέρος, δεν νιώθω κουρασμένος. Έχω δει πολλά πράγματα.
Θα το δω όταν επιστρέφω που θα είναι μπροστά μου. Εντάξει;
Ή δεν θα το δω.
Ή θα το γκουγκλάρω.
Ή θα υποθέσω ότι μάλλον είναι σαν κάτι άλλο που έχω ήδη δει.
Πολλοί στην ηλικία μου βάζουν στόχους.
Έβαλα κι εγώ, είπα "δεν βαριέσαι" και ξεμπέρδεψα.
Θέλω να έχετε αυτήν την επιλογή.
Μπορείτε να κάνετε ό,τι έχετε πει
ή να αλλάξετε γνώμη και να κάτσετε στην πολυθρόνα να δείτε αγώνα.
Παντρεύτηκα αργά. Ήμουν 45. Είχα κάποια θέματα.
Μια χαρά απολάμβανα τα θέματα αυτά απ' ό,τι θυμάμαι.
Όταν ήμουν ελεύθερος, είχα παντρεμένους φίλους. Δεν πήγαινα στα σπίτια τους.
Έβρισκα τη ζωή τους θλιβερή και καταθλιπτική.
Όντας παντρεμένος δεν έχω εργένηδες φίλους.
Θεωρώ τη ζωή τους ανούσια και με ασήμαντες εμπειρίες.
Και στις δύο περιπτώσεις δίκιο είχα.
Από όποια πλευρά του γάμου κι αν είσαι, δεν καταλαβαίνεις τι κάνουν οι άλλοι.
Δεν κάνω παρέα με εργένηδες. Δεν έχεις γυναίκα, δεν έχουμε να πούμε τίποτα.
Έχεις κοπέλα; Αυτή είναι πλαστική μπάλα, φίλε μου.
Εσύ παίζεις πέιντμπολ κι εγώ είμαι στο Αφγανιστάν με αληθινά, γεμάτα όπλα.
Οι παντρεμένοι παίζουν με γεμάτα φυσίγγια κι αληθινές σφαίρες.
Δεν είναι άσκηση.
Ο εργένης κάθεται σε καρουζέλ και φυσάει χάρτινο ανεμόμυλο!
Εγώ οδηγώ φορτηγό με νιτρογλυκερίνη σε χωματόδρομο.
Οι εργένηδες που με κοιτάνε. "Τζέρι, αν θέλω να είμαι παντρεμένος σαν εσένα;
Τι να κάνω αν θέλω να είμαι παντρεμένος;"
Θα σου πω. Να έχεις απαντήσεις.
Να έχεις απαντήσεις για τη γυναίκα.
Οι γυναίκες έχουν πολλές ερωτήσεις.
Τα μυαλά τους είναι δυνατά,
σε λειτουργία και σε επιφυλακή πάντα.
Εσύ κοιμάσαι, αυτή ερευνά.
Το γυναικείο μυαλό "μαγειρεύει" συνέχεια.
Το γυναικείο μυαλό είναι από τα πιο άξια και ικανά όργανα στο βιολογικό σύμπαν.
Γυναικεία δύναμη.
Έχετε απόλυτο δίκιο.
Όλα τα κάνει το γυναικείο μυαλό.
Λύνει όλα τα προβλήματα της γης
και της ζωής.
Αφού τα ολοκληρώσει αυτά,
περνάει στα υποθετικά.
Θεωρητικές καταστάσεις...
που μπορεί ή δεν μπορεί να συμβούν.
Η γυναίκα θέλει να μάθει πώς μπορεί να απαντήσεις.
"Αν έστησες τον θάνατό σου κι εγώ το μάθαινα, τι θα έλεγες;"
"Τι συζητάμε τώρα;"
"Το ονειρεύτηκα χθες, οπότε μην το αρνείσαι".
Ο γάμος είναι σαν γύρος αστραπή σε τηλεπαιχνίδι.
Αγόρασα βήμα τηλεπαιχνιδιού. Το έστησα στο σαλόνι μου.
Ξύπνησα το πρωί, στήθηκα πίσω από το βήμα,
για να απαντήσω όλες τις ερωτήσεις της συζύγου και να κυλήσει η μέρα.
Έχω ένα κουμπί.
"Διαλέγω 'Ταινίες Που Είδαμε Μαζί' για 200".
Η γυναίκα μου είναι, φυσικά, η πρωταθλήτρια της περασμένης βδομάδας.
"Εγώ θα πάρω 'Λεπτομέρειες Συζήτησης Στις Τρεις τα Χαράματα Προ Οκταετίας'.
Και ποντάρω τα πάντα, Άλεξ.
Πάω για τη νίκη".
Ο σύζυγος, φυσικά, δεν έχει ιδέα.
"Λυπάμαι, κύριε, δεν κερδίσατε Σαββατοκύριακο με σεξ...
ή τηλεοπτικό αθλητικό γεγονός χωρίς τύψεις.
Σας ευχαριστούμε που παίξατε. Με ακούτε;
Και μην ξεχάσετε να πάρετε τα σκουπίδια βγαίνοντας...
από το στούντιο".
Κάτι που δεν ήξερα...
πριν απ' τον γάμο και το έμαθα μετά τον γάμο
είναι ότι κάθε μέρα του έγγαμου βίου θα συζητούσα για τον τόνο της φωνής μου.
Δεν ήξερα όταν ήμουν εργένης πως μιλάω συχνά
σε λανθασμένο τόνο.
Νόμιζα ότι ήταν γάμος. Προφανώς είναι μιούζικαλ.
Κάνω τον κύκλο του σπιτιού με αυτό που έχουν στις χορωδίες.
Τι λέτε;
Πλησιάζω;
"Ο τόνος σου". "Ο τόνος μου;" "Ναι".
"Τι έχει ο τόνος μου;" "Δεν μ' αρέσει ο τόνος σου".
"Τι θέλεις να κάνω;" "Να αλλάξεις τόνο".
Το έχετε ακούσει;
Κι οι γυναίκες έχουν δίκιο, όπως πάντα.
Ο αρσενικός τόνος αλλάζει στη διάρκεια της σχέσης.
Στην αρχή, καθώς το αρσενικό κυνηγάει το θηλυκό,
στη φάση του φλερτ,
μιλάμε δύο οκτάβες πιο ψηλά.
Ανεβάζουμε τη φωνή δύο οκτάβες.
Μιλάμε έτσι στην αρχή.
Γιατί το κινέζικο φαγητό ή το ιταλικό ακούγεται τέλειο.
Ίσως πάμε βόλτα με το αμάξι ή με τα πόδια.
Η πραγματική μου φωνή, την οποία χρησιμοποιώ τώρα
για να επικοινωνήσω μαζί σας
δεν είναι ευπρόσδεκτη στο σπίτι μου.
Γι' αυτό είμαι εδώ τώρα και σας μιλάω.
Νομίζετε ότι μιλάω έτσι
στο σπίτι μου, με τέτοια εξουσία;
Με λίγη νευρικότητα στη φωνή μου; Λέτε να μιλάω έτσι στο σπίτι μου;
Όχι.
Αν μπω στο σπίτι μου,
το οποίο πληρώνω, παρεμπιπτόντως. Άσχετο, αλλά ήθελα να το αναφέρω.
Αν έλεγα έτσι...
Αν έλεγα...
"Θέλω να φάω κάτι!"
Αν το έλεγα έτσι... Κατ' αρχάς κάθε γνωστός θα έλεγε
"Φάε ό,τι θες. Δεν με νοιάζει τι θα φας".
Κάθε γυναίκα θα πει "Γιατί μου φωνάζεις;"
"Δεν φωνάζω!
Απλώς πεινάω!"
Και τότε ξεσπάει καβγάς και είναι σαν καγιάκ σε ορμητικά νερά.
Φοράς κράνος. Μπαίνεις μέσα. Πετάγεσαι.
Συνιχίζεις το κουπί.
Τότε αλλάζει ο τόνος της γυναίκας. Συμπεριλαμβάνονται κι οι γυναίκες.
Κάθε γυναίκα, κάποια στιγμή σε καβγά με τον άντρα,
μιμείται τη φωνή του.
Και χάρη στο εκπληκτικό γυναικείο οργανωτικό σύστημα
κατέληξαν να κάνουν όλες την ίδια μίμηση.
"Πάντα λες 'Δεν μπορώ να κάνω τέτοια πράγματα.
Δεν είπα ότι θα κάνω αυτό'.
Είπες 'Μπορεί να πάω'. Είπες 'Σίγουρα θα πάω'.
'Δεν νομίζω ότι θα ένιωθα άνετα'.
Λες 'Με τους φίλους σου. Θα πάμε με τους φίλους σου'.
Ενώ με τους φίλους μου λες
'Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα...'"
Ποιος διάολο είναι αυτός;
Πού τον έχετε δει;
Δεν έχω ακούσει κανέναν να μιλάει έτσι.
"Επειδή δεν ακούς τον εαυτό σου". Να άκουγες τη φωνή σου.
Λες 'Δεν νομίζω... Ξέρεις'".
Μου θυμίζει τον νάνο με τα γλειφιτζούρια που λέει
Είμαστε η Συντεχνία με τα Γλειφιτζούρια
Το παν είναι να ακούς.
Θέλετε συμβουλές για τον γάμο;
Ακούστε με!
Πολλές γυναίκες παραπονιούνται ότι οι άντρες τους δεν ακούν.
Δεν έχω ακούσει τη γυναίκα μου να το λέει αυτό. Ίσως να το λέει.
Δεν ξέρω, αλλά...
θα σας πω τι ξέρω.
Κυρίες μου, ο άντρας σας θέλει να σας κάνει ευτυχισμένες.
Το παλεύει!
Το σχεδιάζει.
Το σκέφτεται κάθε στιγμή.
Δεν μπορεί να το κάνει.
Δεν μπορεί.
Δεν ξέρει πώς να το κάνει.
Μερικές φορές το κάνουμε.
Δεν ξέρουμε πώς τα καταφέραμε.
Δεν μπορούμε να ρωτήσουμε "Τι έκανα;"
Έτσι φαίνεται ότι δεν ξέρεις τι κάνεις.
Δεν γίνεται να μην κάνουμε τίποτα.
Η γυναίκα λέει "Δεν το πιστεύω αυτό που κάνεις".
Ο άντρας λέει "Τι κάνω;"
Η γυναίκα αρχίζει να κλαίει.
Ο άντρας λέει "Δεν έκανα τίποτα".
Η γυναίκα λέει "Ακριβώς".
Είναι σαν το σκάκι, έτσι;
Μόνο που πλημμυρίζει νερό...
και όλα τα πιόνια...
είναι από καπνό.
Και δεν είσαι μόνος. Μην το ξεχάσεις αυτό στον γάμο.
Η κοινωνία, ο πολιτισμός, η τεχνολογία,
σε βοηθούν στο ταξίδι του γάμου.
Στο αμάξι, για παράδειγμα,
το διζωνικό, με ξεχωριστά κουμπιά σε κάθε πλευρά,
κλιματιστικό σύστημα.
Αναρωτιέμαι αν το σκέφτηκε παντρεμένος αυτό.
Αν σκέφτηκε "Μπορεί να φανεί χρήσιμο αυτό,
αν δεσμεύεσαι νομικά να είσαι με κάποιον για μια ζωή
και θες να το βουλώσει".
"Ξεπάγιασα. Ψήθηκα. Βράζω!
Φυσάει πάνω μου!"
Το "Με χτυπάει ο αέρας" της γυναίκας μου
αντιστοιχεί με το "είναι πάνω μου μια αρκούδα" ενός φυσιολογικού ανθρώπου.
Τόσο έκτακτη ανάγκη είναι.
Κι απαντώ αναλόγως.
"Θεέ μου! Κακό αεράκι από εχθρική οπή επιτίθεται στη σύντροφο της ζωής μου
που γέννησε τα τρία παιδιά μου χωρίς αναισθησία.
Θα μπορούσε και να πιάσει τα μωρά αν δεν ήταν άλλος εκεί,
αλλά δεν ζει επειδή τη φυσάει αέρας
τρεις βαθμούς πάνω ή κάτω από την επιθυμητή θερμοκρασία".
Κι είμαι σίγουρος ότι αυτό το ηλίθιο διζωνικό σύστημα λειτουργεί
για να μην αφήσει μόρια διαφορετικής θερμοκρασίας να ανακατευτούν...
μέσα σε μία κλειστή καμπίνα αυτοκινήτου πλάτους ενός μέτρου.
Πολλές φορές που πάω για καφέ το πρωί...
Μ' αρέσει ο καφές σκέτος στην αριστερή πλευρά, με κρέμα και ζάχαρη στη δεξιά.
Δεν είναι πρόβλημα.
Πας σε ωραία εστιατόρια. Σε ρωτούν "Μεταλλικό ή ανθρακούχο νερό;"
Λέω "Και τα δύο. Ίδιο ποτήρι. Χώρια. Το κάνω στο αμάξι μου συνέχεια".
Να μια στιγμή γάμου που έχω δει.
Άντρας στο αμάξι, γυναίκα στο πεζοδρόμιο.
Την παίρνει από τη δουλειά.
Δεν ακινητοποίησε το αμάξι.
Εκείνη άνοιξε την πόρτα.
Πηδούσε με το ένα πόδι...
Προσπαθούσε να πιαστεί από τον "τεμπέλη"...
Σε αμάξι που κινείται μπορείς να βάλεις μόνο το ένα πόδι μέσα.
Μπορείτε να φανταστείτε την ενθουσιώδη ανταλλαγή ιδεών...
σε εκείνο το αμάξι κατά την επιστροφή στο σπίτι.
Αλλά έτσι είναι ο γάμος.
Δύο άνθρωποι...
που προσπαθούν να μείνουν μαζί χωρίς να πουν "Σε μισώ".
Δεν επιτρέπεται να το πεις. Εντάξει;
Δεν μπορείς να το πεις.
Το νιώθεις.
Δεν πειράζει.
Μην το αφήσεις να βγει.
Πες κάτι άλλο. Οτιδήποτε.
Πες "Γιατί δεν υπάρχει κολλητική ταινία στο σπίτι, διάολε;"
Η κολλητική είναι "εγώ", η ταινία είναι "σε", το σπίτι είναι "μισώ".
Αλλά είναι καλύτερο.
Δεν λες "Θα σε σκότωνα τώρα".
Λες "Είσαι πολύ αστείος μερικές φορές".
"Τζέρι, θέλουμε να καταλάβουμε με λεπτομέρειες
πώς ακριβώς τα κατάφερες,
γιατί είδαμε ότι ήσουν ελεύθερος, ένας συνηθισμένος εργένης 45 χρόνια.
Κι άλλαξες ξαφνικά.
Γάμος, σύζυγος, παιδιά, οικογένεια. Πώς το διαχειρίστηκες;
Πώς εγκλιματίστηκες;
Πώς τεκνοποίησες και συμβίωσες,
πώς έμαθες να προσαρμόζεσαι
για να μην το κάνεις χειρότερο;"
Πολύ καλή ερώτηση.
Γιατί ένας άντρας στον γάμο δεν θα επιβιώσει,
αν δεν έχει ισχυρό σύστημα φιλτραρίσματος μυαλού-στόματος με πύλη ελέγχου.
Στον γάμο απλώς δεν μιλάς!
Είναι επικίνδυνο.
Όταν είμαι με τη γυναίκα μου, την οποία λατρεύω,
και σκέφτομαι κάτι,
το πρώτο που σκέφτομαι είναι "Δεν μπορώ να το πω αυτό".
Μπορεί να πω ότι άκουσα άλλον να το λέει.
Και τότε εκείνη κι εγώ περνάμε μια ζεστή στιγμή
και συμφωνούμε ότι αυτός ο άνθρωπος είναι χαζός.
Και τα πάμε τέλεια.
Έχουμε τρία παιδιά. Σας το είπα.
Μόλις γυρίσαμε από υπέροχες διακοπές
ή αυτό που ονομάζω:
"Ας πληρώσουμε πολλά λεφτά για να τσακωθούμε σε ξενοδοχείο".
Δεν ξέρω τι άλλο κάναμε, διάολε.
Ας τσακωθούμε για τα ποδήλατα.
"Θα σε σκοτώσω". "Εγώ θα σε σκοτώσω πιο πολύ".
Ας πούμε βωμολοχίες σε παρθένα παραλία με λευκή άμμο.
Ας τσακωθούμε για το πόσο καλά συμπεριφέρονται τα άλλα παιδιά.
Αναρωτιέμαι αν ήταν στο μπαλκόνι το προηγούμενο βράδυ
με κάσιους 12 δολαρίων απ' το μίνι-μπαρ και να χτυπούν ενοίκους στο κεφάλι.
Η κόρη μου είναι η μεγαλύτερη. Είναι 18, τελείωσε το λύκειο, πήγε στο κολέγιο.
Αυτό είναι μεγάλο βήμα για έναν γονιό.
Σας ευχαριστώ.
Κάναμε εξαιρετική δουλειά. Τελείωσε το λύκειο.
Πολλοί με ρωτούν "Πώς νιώθεις, Τζέρι; Πρώτο παιδί που φεύγει από το σπίτι".
Κι είμαι καλά.
Καλά είμαι.
Είναι σαν να έχεις βρει μωρό αλιγάτορα,
το βάζεις στην μπανιέρα κι όλοι...
"Κοίτα, βρήκα αυτό. Είναι μωρό αλιγά...
Βάλε το δάχτυλο. Νιώθεις τα δόντια;
Δοντάκια που δαγκώνουν".
Και μετά περνάει ο καιρός και λες
"Να το πάρουμε από δω μέσα αυτό, διάολε.
Αυτό είναι...
Αυτό δεν φαίνεται σωστό πια.
Αυτό το πράγμα... είναι τρομακτικό.
Αυτό το πράγμα πρέπει να είναι εκεί έξω,
να δολοφονεί άλλα ζωντανά όντα και να τα τρώει.
Αυτό θα έπρεπε να κάνει".
Μ' αρέσει να είμαι μπαμπάς. Ήμουν στη γέννα.
Η πιο δραματική στιγμή της ανθρώπινης ζωής.
Όποτε μπαίνουν δυο σε ένα δωμάτιο και βγαίνουν τρεις...
κάτι πολύ σημαντικό έχει γίνει στο δωμάτιο.
Στο τέλος της ζωής, πηγαίνουμε πάλι στο ίδιο δωμάτιο,
ίδιο κρεβάτι, ίδια πράγματα γύρω.
Και πάλι, βγαίνουν άλλοι άνθρωποι
από αυτούς που μπήκαν,
αλλά αυτή είναι η επιχείρηση άνθρωπος.
Πρέπει να κάνουμε απογραφή, φρέσκο προϊόν, να κινείται η εφοδιαστική αλυσίδα.
Πρέπει να τους βάζουμε, να τους βγάζουμε. Αυτή είναι η δουλειά του νοσοκομείου.
Είναι ξεκούραση, καθαριότητα. Αν δεν πάει καλά, σε βοηθάμε να προχωρήσεις.
Λέει "νοσοκομείο" όταν μπαίνεις, αλλά θα μπορούσε να είναι "Λευκά Είδη".
Τα μωρά όλο έρχονται. Τα μωρά δεν νοιάζονται.
Νοιάζονται τα μωρά για το χάλι του κόσμου, για τα θέματά σας;
"Ερχόμαστε!
Θέλουμε να μπούμε!"
Έρχονται σαν φρέσκα ντόνατς.
Κι άλλα μωρά.
Γιατί ήρθαν;
Για να μας αντικαταστήσουν.
Αυτή είναι η αποστολή τους.
Δεν βλέπετε τι συμβαίνει;
Μας διώχνουν.
Οι πρώτες λέξεις τους είναι "μαμά", "μπαμπά"
και "γεια".
"Θα δούμε ποιος θα φοράει πάνες όταν τελειώσει όλο αυτό".
Αυτό σκέφτονται τα μωρά.
Αλλά και πάλι, ο πατέρας παλεύει να συμβαδίσει.
Μαμάδες που είστε εδώ: θέλουμε να είμαστε όπως μας θέλετε.
Δεν μπορούμε!
Θέλουμε να το κάνουμε.
Το μωρό γεννήθηκε. Θυμάμαι... Είναι εκπληκτικό.
Στο θηλυκό ξυπνούν αυτά τα ένστικτα.
Στον άντρα
δεν ξυπνάει τίποτα.
Ο ίδιος άνθρωπος που απλώς στέκεται εκεί.
Όταν μεγάλωσαν λίγο τα παιδιά, με κοιτούσαν επίμονα
από την άλλη πλευρά του δωματίου σαν να έλεγαν
"Συγγνώμη, θα θέλατε κάτι;
Μαμά, ήρθε αυτός που κάνει το άλογο. Θέλουμε κάτι;"
Το αντρικό ένστικτο είναι η αποφυγή.
Γκολφ: η απόλυτη δραστηριότητα αποφυγής.
Ένα παιχνίδι τόσο βλακωδώς δύσκολο, ανούσιο, παράλογο, χρονοβόρο.
Το "γκολφ" θα μπορούσε μόνο να σημαίνει "φύγε, παράτα την οικογένεια".
Παίζουν πολλοί φίλοι μου. Τους αρέσει πολύ.
"Τζέρι, θα σου άρεσε πολύ.
Είναι πολύ δύσκολο παιχνίδι".
"Ναι, είμαι σίγουρος.
Δύσκολο είναι και να πετάξεις Tic Tac απ' τα 90 μέτρα σε κουτί".
Στο φανταστικό μυαλό του πατέρα που παίζει γκολφ, όταν γυρίζει σπίτι,
η οικογένεια θα τρέξει έξω
για να ακούσει τις συναρπαστικές του ιστορίες για το γκολφ.
Στην πραγματικότητα, κανείς δεν ξέρει ότι έφυγε ή επέστρεψε.
Οκτώμισι ώρες χτυπούσε με το μπαστούνι την άμμο και το γρασίδι,
και οδηγούσε μεθυσμένος αμαξάκι σε ψεύτικο πάρκο.
Παρ' όλα αυτά, ο πατέρας παραμένει περήφανος...
και ντύνεται με παράξενα ρούχα στο σπίτι τα Σαββατοκύριακα.
Όλοι οι πατεράδες ντύνονται
με το στυλ που ντύνονταν την τελευταία καλή χρονιά της ζωής τους.
Αυτά που φορούσε ένας άντρας την περίοδο που παντρεύτηκε.
Παγώνει εκείνη τη στιγμή...
στην ιστορία της μόδας και έτσι οδεύει μέχρι το τέλος.
Βλέπετε πατεράδες στον δρόμο. 2005, 1991, 1983.
Είχα πάει τα παιδιά σινεμά τις προάλλες.
Ανακοίνωση στο σινεμά που δεν είχα ξαναδεί.
"Παρακαλώ, μαζέψτε τα σκουπίδια γύρω απ' το κάθισμά σας στο τέλος".
"Α, εντάξει.
Ίσως φέρω και την πορτοκαλί φόρμα και το ξύλο με το καρφί στην άκρη".
Ίσως καθαρίσω και την εθνική οδό μετά τους τίτλους τέλους.
Δεν θα μαζέψω τίποτα!
Εγώ τα πέταξα κάτω.
Υπάρχει συμφωνία ανάμεσα σε μας και τους ανθρώπους του σινεμά.
Η συμφωνία είναι, μας κατακλέβετε.
Σε αντάλλαγμα, όταν τελειώσω κάτι,
ανοίγω το χέρι μου.
Το αφήνω να κυλήσει οκτώ σειρές.
Δεν θα βάλω το χέρι μου στη σκοτεινή τρομακτική τρύπα...
για να βγάλω τρία σοκολατάκια που είναι κολλημένα εκεί
από το Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ.
Τι έχουν κάνει για εμάς;
Τι; Μας έδωσαν θήκη για το ποτήρι; Αυτή είναι η πολυτέλεια;
Έναν αυτόματο εκτοξευτή ποπκόρν που ρίχνει κάθε πέντε δευτερόλεπτα...
να ολοκληρώνει την πτωματική εμπειρία.
Η θήκη για ποτήρι, αυτό καθορίζει τον πολιτισμό μας.
"Δεν κρατάμε ποτήρια!
Δεν θέλουμε να πιάνουμε".
Χωρίς τα χέρια.
Δώστε μου καουμπόικο καπέλο με μπίρες δεξιά-αριστερά και σωληνάκι τροφής.
Δώστε μηχανικό λουρί σκύλου,
και αν το τραβήξει το σκυλί, να πατήσω κουμπί να βγει πετονιά σαν να 'ναι ξιφίας.
Πάω σε δημόσια τουαλέτα.
Θέλω ανιχνευτή κίνησης σε λεκάνη, νιπτήρα, ουρητήριο.
Εδώ δεν κάνω τίποτα.
Γιατί ο νιπτήρας δεν μας καταλαβαίνει όπως η λεκάνη;
Πρέπει να κάνεις μαγικά αλά Ντέιβιντ Κόπερφιλντ για να λειτουργήσει.
Ποιος σχεδίασε τον πάγκο στην τουαλέτα με τζάμι από κάτω;
Οπότε βλέπουμε όλοι τα άψυχα, πεσμένα μπατζάκια
και τραγικές μύτες παπουτσιών που μόλις ξεχωρίζουν
κάτω από την ανήμπορη ζώνη που κείτεται αβοήθητη.
Πόσα λεφτά θέλει για να ρίξεις τον τοίχο άλλα 30 εκατοστά;
Είναι ο φτηνότερος τοίχος στον κόσμο.
Μεταλλικός σκελετός.
Οι σκελετοί δεν εφάπτονται καν στις γωνίες!
Γιατί δεν τους σφίγγουν;
Ενίοτε περνάς και βλέπεις ένα τρομοκρατημένο μάτι ανθρώπου.
Έχετε δει ποτέ στιγμιαία το λευκό μέρος του ματιού; Την κόρη;
Γιατί το κάνουμε αυτό στον κόσμο;
Δεν είμαι άλογο. Δεν θέλω να είμαι σε στάβλο.
Αν είναι στάβλος, γιατί δεν κρεμάω το κεφάλι πάνω απ' την πόρτα;
Οι συνάδελφοί μου αναγνωρίζουν τα παπούτσια μου. Ας δουν και το πρόσωπό μου.
"Γεια σου, Μπομπ, τι κάνεις;
Γι' αυτό έπρεπε να φύγω απ' τη σημαντική σύσκεψη.
Είχα μια δική μου παρουσίαση στο PowerPoint".
Ευχαριστώ, Νέα Υόρκη. Ήσασταν οι καλύτεροι!
Σας αγαπώ!
Εσείς με κάνατε αυτό που είμαι. Το εκτιμώ.
Σας ευχαριστώ που ήρθατε στο σόου.
Ελπίζω να σας άρεσε.
Καληνύχτα.
Τι θα έκανες στο ελικόπτερο;
Θα έκανες λίγο μπροστά πριν βγεις.
-Τι είναι αυτό; -Εσύ στην πόρτα.
-Γεια! -Τι γίνεται;
Ναι!
-Πολύ καλά. -Σ' ευχαριστώ.
Υποτιτλισμός: Μάρθα Σιαμέτη