Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Panie Seinfeld, ma pan dziś występ?
Owszem.
Nie wyląduję, za duży ruch.
- Co mam zrobić? - Spokojnie.
Wypuść mnie gdzieś tutaj.
Dziękuję!
Bardzo dziękuję!
O Boże.
Co za chwila.
To wspaniałe uczucie, to naprawdę ogromne osiągnięcie…
dla was.
To, przez co przeszliście…
musieliście wyjść i zmierzyć się…
z różnymi przeszkodami.
Trudni ludzie, układy, plany.
Wkurzający znajomi, z którymi może nawet tu jesteście.
Ludzie, którzy z jakiegoś powodu potrzebowali długich rozmów,
żeby ustalić:
„Kto idzie? Kiedy musimy wyjść? Jak tam dojechać?
Może mnie zgarniesz? Może ja zgarnę ciebie?
- To po drodze. - To tam.
- Moje auto. - Twoje.
- Jedno. - Dwa auta.
Jemy coś? Jadłeś już? Ja nie jadłem.
- Padam z głodu. - Ja się obżarłem.
Cały dzień jem żelki, muszę zjeść coś normalnego.
A bilety? Kto ma bilety? Masz bilety?”.
Ile razy słyszeliście dziś słowo „bilety”?
„- Masz bilety? - Tak!
- Masz ich bilety? - Nie. Niech sami sobie kupią bilety.
Nie oddali mi za ostatnie bilety!”
Czemu znajomi są tacy wkurzający?
To ludzie, z którymi chcemy spędzać czas.
To nie ma sensu.
Pozbylibyście się ich w sekundę,
gdyby znajdywanie nowych ludzi
i poznawanie ich problemów, z którymi nigdy nic nie robią,
nie było takie upierdliwe.
Zmienianie numerów w telefonie,
usuwanie kontaktów.
„Chrzanić to, wytrzymam z tymi idiotami.
Te same posiłki, święta i filmy.
Co za różnica?”
Chcę wyjść. To wystarczy.
Ludzie lubią o tym gadać.
„Chodźmy gdzieś, za rzadko wychodzimy”.
No cóż…
to tyle.
W wychodzeniu najlepsze jest to, że nie trwa długo.
Trwa na tyle długo, żeby przypomnieć sobie jedno:
„Muszę wracać”.
Włożyliście tak dużo pracy, żeby dotrzeć do tego momentu,
a to dopiero połowa koszmaru!
Nieważne, gdzie jesteś,
i tak będziesz musiał wyjść.
Jesteś w pracy? Chcesz do domu.
Jesteś w domu? Musisz gdzieś wyjść.
Wychodzisz, jest późno, czas wracać.
Muszę wstać. Jadę na lotnisko.
„Kiedy lecimy?”. Samolot startuje. „O której lądujemy?”. Samolot ląduje.
„Czemu nie otwierają? Chcę wyjść”. Nikt nie chce nigdzie być.
Nikt nie lubi niczego.
Jesteśmy nieznośni i denerwujemy się,
ale radzimy sobie z tym wiecznie zmieniając położenie.
I dlatego…
wymyślamy takie rzeczy jak to tutaj.
To zupełnie zmyślona, zbyt skomplikowana i niepotrzebna okazja.
Taka prawda.
Dużo ludzi ciężko pracowało,
żebyśmy mogli zabić trochę czasu.
Dlatego tu jestem. Też nie miałem nic do roboty.
Mogę wam to powiedzieć, znacie mnie.
Znamy się na pewnym poziomie.
Elektronicznie, to fakt…
ale znamy się już wiele lat.
Razem idziemy przez życie, to piękne.
Wiecie, co robię i jak żyję.
I doskonale wiecie…
że mógłbym teraz być wszędzie.
Bądźcie szczerzy, czy na moim miejscu
odwalalibyście tutaj kolejny taki występ?
Może tak…
Może nie.
Ale cieszę się, że tu jestem.
Kocham to.
To mogłoby być moje ulubione miejsce na świecie.
Właśnie to miejsce.
Kochamy cię!
Dziękuję, skarbie, ja was też.
To mój ulubiony typ intymnego związku.
Kochamy się, choć nigdy się nie spotkamy.
Chcemy przekonać samych siebie, że życie jest spoko.
O to chodzi, jutro będziecie mówić:
„Moje życie nie jest złe, wczoraj widziałem komika,
który w latach 90. miał sitcom”.
Mimo że wasze życia są raczej do dupy.
Bo każde życie jest do bani.
Wasze są do dupy, ale moje życie też jest do dupy.
Może nie tak bardzo.
Gdy spojrzeć na bezkres bycia do dupy…
Każdy życie jest do dupy i dobrze.
Nigdy nie czujcie się z tym źle.
Najważniejsza lekcja w życiu? „Do dupy” i „świetne” leżą blisko siebie.
Są naprawdę dosyć podobne.
Mieszkamy w Nowym Jorku. Mam dość „świetnych restauracji”.
„Byliśmy wczoraj w świetnej restauracji.
Podobałoby ci się.
Byłby zachwycony, prawda? Na pewno”.
Znajomi zawsze wybierają akurat ciebie.
„Właśnie on.
Byłby zachwycony tym miejscem”.
„- Podobało ci się? - Średnio, ale tobie…”.
Nie lubię rzeczy, które są świetne. Wolę niezłe. Jakie było jedzenie? Niezłe.
„Brzmi świetnie. Miejmy to za sobą”.
A dania dnia mam gdzieś. Są dobre? Powinny być w menu.
Nie chcę jedzenia, które walczy o miejsce w składzie.
I tak nic nie rozumiem.
„Najpierw usmażymy ziołową panierkę, którą potem skropimy czymś,
co jest zredukowanym czymś innym”.
Przestańcie kropić! Dosyć kropienia!
Za dużo kropienia!
Może za bardzo redukujecie, skoro tak mało zostaje?
Posiłek trwa dwie i pół godziny.
Pod koniec tyłek boli od siedzenia,
a i tak wolałbym płatki i Pepsi.
Do tego rachunek w małej okładce, historia twojego rachunku.
Taka historia: pewnego razu zamówiłeś żeberka.
I koniec.
Potem wychodzicie i pytasz:
„Waszym zdaniem było świetnie? Wszyscy tak mówią.
Moim zdaniem nie było, co sądzicie?
Było do dupy, prawda?”.
Wiele świetnych miejsc jest do dupy!
Potem kupujesz hot doga na meczu.
Jest zimny.
Bułka jest miękka.
Sprzedawca właśnie wyszedł z więzienia.
I hot dog zawsze jest wspaniały.
Jest do dupy? Owszem.
Świetny? Jak najbardziej.
Oba pojęcia są tak blisko!
„Świetny” i „do dupy” to jedyne oceny,
które wystawia się w dzisiejszych czasach.
„- Ten film jest ponoć świetny. - Podobno jest do dupy.
Jak to? Miał być świetny.
Początek podobno jest świetny, a końcówka do dupy.
To do dupy, a mogło być świetnie”.
„Do dupy” i „świetne” znaczą to samo.
Kupujesz rożka, idziesz ulicą,
lody spadają z wafelka, uderzają w chodnik, jest do dupy.
Co mówisz? „No świetnie”.
Jedzenie to dobry temat, pociągnę go jeszcze.
Byliśmy niedawno w Vegas i wszyscy mówili:
„Idź na szwedzki stół.
Mają szwedzki stół.
Możesz wziąć, co tylko chcesz”.
Czym jest szwedzki stół? Właśnie tym:
„Jest źle. Co możemy zrobić, żeby było gorzej?
Weźmy ludzi, którzy i tak jedzą zdecydowanie za dużo…
i zaprowadźmy ich na rozpasaną kulinarną orgię
z zamiarem nieograniczonej konsumpcji.
A wejście? Zjeżdżalnia wypełniona syropem”.
To jak wziąć psa do Petco
i pozwolić mu wybrać zakupy.
Dajesz mu swój portfel i mówisz:
„Idź i kup tyle jedzenia…
ile tylko uznasz za słuszne.
Użyj swojego psiego umysłu.
Ja tu poczekam.
Otwórz okno, żebym miał czym oddychać”.
Ludzie źle sobie radzą,
gdy nikt nie nadzoruje ich konsumpcji.
Żaden człowiek nie złożyłby takiego zamówienia:
„Żeberka, zapiekanka, krab, cztery ciasta i omlet”.
Ludzie budują na talerzach posiłki,
jak skazańcy w celach śmierci.
To idealny model ich problemów emocjonalnych i tego,
z czym aktualnie walczą.
Pokazują wszystkim:
„Z tym się teraz zmagam.
Sałatka z gałką lodów.
Mam problemy
i próbuję je tu rozwiązać”.
Dręczą obcych ludzi:
„Przepraszam, skąd to? Co to? Nie widziałem tego.
Co to jest? Karmelizowane udko? Muszę spróbować.
Daj mi swoje, ty wiesz, gdzie leżą. Idź po więcej!”.
Więc…
Proszę.
Trzymajcie się proszę grupy.
Zwiedzimy sporo wystaw. Nie chcę maruderów.
Gdy byłem mały,
największym wydarzeniem kulinarnym
było wynalezienie Pop-Tartów.
Moja głowa
eksplodowała.
Nie mogliśmy tego pojąć!
Co za technologia!
W sklepie wyglądały jak statek kosmiczny.
My byliśmy jak małpy z kijami.
Stękaliśmy i pokazywaliśmy palcem: „Pop-Tarty przybyły”.
Pojawiły się w latach 60.
Wtedy mieliśmy tosty!
Sok pomarańczowy mrożony na dekady.
Trzeba go było rąbać nożem!
Morderstwo,
żeby dostać parę kropel płynu o poranku.
I płatki z pszenicy.
Jak jedzenie z rębaka do drewna.
Blizny po śniadaniu goiły się przez dwa dni!
A mama zawsze źle robiła owsiankę.
„Mamo, w tym daniu proporcje wody są kluczowe.
Teraz jest za gęste!
Nie jestem w stanie ruszać łyżką!
Mam siedem lat, a czuję się, jakbym wiosłował na galerze!
To było śniadanie?”.
W tych mrocznych czasach
Pop-Tarty wyjechały z Battle Creek w stanie Michigan.
Fani płatków wiedzą,
że to siedziba Kellogs’a.
Zawsze chciałem tam pojechać.
To musi być Dolina Krzemowa płatków.
Śniadaniowi naukowcy
tworzą oblane lukrem prostokąty do odgrzewania.
Mają ten sam kształt, co pudełko,
i te same wartości odżywcze.
To było najgorsze.
Nie wiem, ile nad tym myśleli, ale musieli wyjść z tego laboratorium
jak Mojżesz z przykazaniami.
„Pop-Tarty przybyły!
Po dwie na paczkę.
Jak dwa miejsca w tosterze!
Spróbujcie to spieprzyć!
Czemu dwa? Jeden to za mało, trzy za dużo.
Poza tym nigdy się nie zeschną, bo nigdy nie były świeże”.
Co jeszcze mnie wkurza? Poza wszystkim?
A dyktatura urządzeń?
Wszyscy w niej żyjecie, w strachu przed własnym telefonem.
„Gdzie mój telefon? Gdzie ja go…
Mam go, tu jest.
Przełożyłem go z kieszeni do kieszeni.
Nie wiedziałem, gdzie jest.
Ale już jest dobrze”.
Tak was zahipnotyzowały, że gdy dajecie komuś telefon,
kiedy coś komuś pokazujecie, to ma sekundę.
„Dobra, oddawaj, ale już.
To by było na tyle. Oddawaj.
Jestem odcięty od świata!”.
A gdy bateria pada…
czujesz, że w całym ciele
brakuje ci energii.
Ja czuję zmęczenie, gdy bateria spada do dziesięciu procent.
Nie mogę chodzić.
„Idźcie sami, muszę znaleźć ładowarkę”.
Ktoś dzwoni:
„Słuchaj, nie wiem, ile zostało mi czasu.
Żałuję rzeczy, które ci powiedziałem.
Jeśli umrę na ulicy,
powiedz wszystkim, że pogadamy jutro”.
„Jerry, muszę być dostępny. Dlatego telefon jest dla mnie ważny.
Ludzie są ważni”.
Nie wydają się ważni.
Przewijasz nazwiska ze swojej książki
jak król Francji.
„Kto spodoba mi się dzisiaj?
Kogo wybiorę?
Kogo usunę?”.
Nie rozstajemy się z telefonami.
To część nas.
Kim jesteś bez telefonu?
Do jakich informacji masz dostęp?
Do tych, które pamiętasz.
Co zrobisz bez zdjęć?
Będziesz opisywał, co widziałeś?
To nam się nie podoba.
Nie chcemy rozmawiać z ludźmi, którzy nie mają telefonów.
Stąd nazwa iPhone.
W połowie ja, w połowie telefon.
Tak powstaje cały człowiek.
Nie wiem, po co ludzie istnieją.
Chyba tylko po to,
żeby telefony mogły jeździć w kieszeniach.
Myślałem, że mam Ubera, żebym mógł jeździć.
A może zainstalowali mi Ubera,
bo dzięki temu biorę telefon, który jeździ sobie dzięki mnie!
Kto jest prawdziwym Uberem w tym całym kręgu?
Ja jestem suką, która nosi telefon.
Auta to dziwki. Całą noc zbierają nieznajomych z ulicy.
Telefon jest tu alfonsem, który mówi:
„Jedź, gdzie ci każę. Zajmę się kasą”.
To telefon, a nawet z niego nie dzwonimy.
Nikt już nie rozmawia przez telefon.
Od kiedy możemy pisać, rozmowy zniknęły.
To koniec.
Mówienie jest już niepotrzebne.
Czasami czuję się w tej pracy jak kowal.
Mógłbym wam to podesłać i już byłoby po wszystkim.
Czemu mam dostać informację od twarzy, jeśli mogę ją dostać z czystego ekranu?
Nie czujecie się dziwnie z twarzami?
„Wiesz, co sądzę? Powinieneś…”.
Usta, zęby, dziąsła…
Niedogolony kawałek, trochę chleba, jakaś maź,
resztka lunchu między zębami.
„Wyślij mi maila.
Nie wytrzymam.
Twoja twarz to najgorsza wiadomość dnia”.
Chcemy do siebie pisać!
Lubimy to słowo. „Pisać”. Fajnie się je wymawia.
Krótkie, zwięzłe, Ć na końcu, ma kopa.
„Pisać! Napisz to!”.
„Nie wiem, gdzie to jest.
Nie mów! Napisz!”.
Pamiętacie początki?
Nie bardzo, prawda?
Ja też nie.
Wiem, teraz to mamy.
Nie zawsze tak było.
Ale jak tu dotarliśmy?
Ktoś powiedział, co się dzieje?
Było jakieś ogłoszenie?
Nie przypominam sobie żadnej reklamy.
„Lubisz kontakt z ludźmi, ale masz też ich dość?
Pisz.
Musisz coś komuś przekazać, ale nie chcesz słyszeć jego durnego głosu?
Musisz zacząć pisać”.
To szybkie i wydajne.
Niektórzy i tak chcą szybciej.
Zamiast pisać „OK”, wiele osób wysyła samo „K”.
Zostawiają O.
Jaki ułamek setnej sekundy zaoszczędziłeś?
To jest wydajne?
Zbierzesz pod koniec dnia dwie wolne minuty?
To czas na oglądanie jak skejci obijają jajka o poręcze?
Ostatnio ktoś napisał mi „dzienks”, zamiast „dziękuję”.
Chętnie obiłbym ci jajka o poręcz, dzienks.
To nie podziękowanie.
Tak bardzo wyczekujemy wiadomości, że teraz kropki oznajmiają, że nadchodzi.
„Ta będzie naprawdę dobra. Rany, spodoba ci się.
Nie uwierzysz, co on powie.
Jeszcze ci nie pokażę.
Ciągle nad tym pracujemy,
ale to będzie coś”.
Widzimy pracujące tłoki.
Czasem są kropki bez wiadomości. Co się stało?
Chcę wiedzieć.
Jak ktoś, kto podchodzi i mówi:
„A, nieważne”.
Telefony są coraz mądrzejsze.
A co z nami?
Czemu poczta głosowa każe mi czekać na sygnał?
To pieprzony XXI wiek.
Chyba wiemy o sygnale.
Masajowie na stepach Afryki wiedzą o sygnale.
Nagrywają się po:
Czemu ludzie ciągle proszą, żebym nagrał nazwisko?
Czy to konieczne instrukcje?
Czy ktoś dostał wiadomość: „Mówi kobieta. Żegnam”?
Albo: „Umarł. Oddzwoń”.
Kto to był?
A aparat w telefonie?
Zastanawiam się, czy zanim to zrobią,
rozmawiają ze sobą:
„Powiedz mi,
to dobry pomysł?
Czy jest ryzyko, że ta jedna funkcja da nam tyle zdjęć,
filmów, postów i komentarzy,
że siły życiowe całej ludzkości spłyną z nas wszystkich,
jak przydrożna kałuża szczyn?
Ta jedna funkcja do tego nie doprowadzi, prawda?”.
„Nie.
Nie sądzę też,
że każda kolacja będzie kończyła się obowiązkowym zdjęciem grupowym.
»No już.
Musimy mieć zdjęcie«”.
Czemu? Nie chcę tego pamiętać.
I kto musi robić zdjęcie? Osoba, która najmniej się na tym zna.
Stary, zestresowany, łamaga albo głupek.
Ktoś, kto nie widzi, nie umie celować ani przyciskać.
Ktoś, kto gdy tylko dostaje telefon,
wyłącza aparat i nie umie go włączyć z powrotem.
„Kurcze, nie wiem… Czy ktoś wie, jak…
Wiecie, jak…”.
Znajdźmy go, to dłużej postoimy z wymuszonymi uśmiechami,
obejmując ludzi, których nigdy nie chcielibyśmy dotykać.
Uzależnieni od zdjęć.
Nie powstrzymamy tego.
Chcę wrócić do telefonu z klapką.
Jak te telefony dla starców.
Przyciski wielkie jak flizy.
Znacie tę reklamę?
Telefony dla starców mają dwa przyciski: dziecko i karetka.
I tyle.
Po co ci cyfry?
Musimy zaktualizować niektóre słowa. Na przykład „poczta elektroniczna”.
Skąd „poczta” w „poczcie elektronicznej”?
Co łączy pocztę elektroniczną z tym,
co się dzieje na normalnej poczcie?
Jedna z nich to cyfrowa sieć połączona światłowodami.
Druga to zagubiona drużyna Zuchów.
Biega po ulicach w głupich strojach
z nic nieznaczącymi odznakami i medalami.
Jeżdżą sześć kilometrów na godzinę
i stają co pięć metrów w niepełnosprawnym jeepie.
Co trzy i pół roku przechodzą kryzys finansowy i mentalny,
bo ich model biznesowy z roku 1630 już nie działa.
„Jak ich dogonimy?”.
Sam nie rozumiem, dlaczego w XXI wieku system informacyjny,
który opiera się na lizaniu, chodzeniu
i losowej kwocie w centach…
nie radzi sobie z konkurencją.
I zawsze dają do telewizji naczelnika, żeby wyjaśnił ich kłopoty.
Przerażony, wory pod oczami,
niedogolony, niewyspany.
„Dużo dłużej nie wytrzymamy!
Ceny znaczków znowu muszą wzrosnąć.
O centa!”.
Wszyscy mówią: „Spokojnie.
I tak nikt nie wie, ile kosztują.
48, 53, 61… Dajcie pełnego dolara! I tak do tego dążycie!
Jeśli zostaną wam jakieś drobne, kupcie spodnie i porządny samochód”.
Mam im coś do powiedzenia.
„Chcecie być przydatni?
Otwierajcie listy
czytajcie je i wysyłajcie nam treść mailem!
Dostaniecie centa za każdy list.
W waszym świecie to chyba duża kwota”.
Wszyscy jesteśmy ludźmi.
Ludzie.
Jak widać, jesteśmy gatunkiem społecznym.
Lubimy się zbierać,
łączyć i gromadzić.
Mieszkamy w Nowym Jorku.
To nie ma sensu.
Jeśli lecisz samolotem
i spojrzysz na miasto z góry…
co widzisz wokół niego?
Nic oprócz pięknych, otwartych przestrzeni.
I nikogo tam nie ma!
„Upchajmy się tutaj!”
Jest niewygodnie, jeden na drugim, korki, zatory!
To właśnie lubimy!
Lubimy być blisko siebie…
bo łatwiej nam oceniać i krytykować…
osobowości i działania innych ludzi.
Lubimy wyrażać swoje myśli, komentarze i opinie.
Czasem kończą nam się opinie,
więc je zmyślamy.
„Jest jak jest”.
To w dzisiejszych czasach bardzo popularna opinia.
Na pewno już to dzisiaj słyszeliście.
Nie ma dnia, żeby ktoś nie powiedział:
„Cóż, jest jak jest”.
Czemu w ogóle żyjesz?
Tylko po to,
żeby wypowiadać puste słowa, które wypełnią pomieszczenia dźwiękiem?
Wolę, żeby ktoś strzelił mi w twarz powietrzem,
niż żeby jeszcze raz powiedział „jest jak jest”.
Podejdź i zrób tak…
Dostanę tyle samo danych!
Ludzie lubią takie hasła.
Jeśli w zdaniu powtórzysz jedno słowo dwa razy,
nabierasz pewności siebie.
„Biznes jest biznes”.
„Zasady to zasady”.
„Umowa to umowa”.
„Po wejściu musimy wiedzieć, co mamy wiedzieć.
Co się stanie, to się stanie”.
Lubimy też mówić rzeczy, żeby lepiej się poczuć.
„Zginął, robiąc to, co kochał”.
No cóż…
ale już tego nie robi.
Nie wiem też, jak bardzo by to kochał…
gdyby poznał konsekwencje.
Chcę umrzeć robiąc coś, czego nie cierpię, na przykład czyszcząc toi toie.
Chwycę się za klatkę i przewrócę,
krzycząc: „Przynajmniej po robocie”.
Jeśli masz okazję skorzystać z jednej z tych plastikowych toalet,
to wiesz, że to miejsce niepodobne do żadnego innego.
Ty też wychodzisz jako ktoś inny.
Wstrząśnięty niczym weteran albo pracownik urazówki.
„- Wszystko gra? - Jasne.
Będzie dobrze, ale potrzebuję czasu.
Muszę się przejść.
Muszę pomyśleć o moim życiu.
Chyba nie idzie w kierunku, na który miałem nadzieję”.
I nigdy nie bierzcie ślubu z kimś, kto wychodząc z toi toia, mówi:
„Nie jest źle”.
Nie bierzcie z tym kimś ślubu.
Masz wiele wspaniałych cech.
Poznasz kiedyś kogoś.
Nie zadowalaj się tym kimś.
Korzystanie z nich jest tak łatwe.
Zawiasy w drzwiach zawsze chodzą lżej,
niż bym się tego mógł spodziewać.
Otwierają się tak łatwo i zachęcająco.
„Wejdź. Mam tu coś dla ciebie”.
Tu możesz sobie ulżyć w zamian za jedną rzecz:
zostawimy ci w głowie obrazy,
które na półtorej roku dadzą ci…
zespół stresu pourazowego.
Zawiasy w szalecie przenośnym.
Czemu mogą nazywać to łazienką?
To nie jest…
Srasz do dziury w pudle.
To straszne!
Hieny tak żyją!
Po wyjściu
chce się robić to, co psy, gdy wysikają się na trawie.
Chce się to robić, po wejściu do toi toia.
„Czemu to robisz?
Chcę zapomnieć o ostatnich minutach”.
Jesteście świetną widownią.
Dziękuję, że przyszliście.
- Jerry! - Stary.
Dobra.
Czas coś zmienić w tym naszym wspólnym wieczorze.
To były rzeczy, które widziałem na świecie, a teraz…
zabiorę was do świata Jerry’ego.
Opowiem wam, co się dzieje w moim życiu osobistym.
Najpierw liczby. Każdy lubi liczby.
Mam 65 lat.
Przepraszam za szok
wywołany tą liczbą.
Jestem żonaty od 19 lat.
Mam trójkę dzieci.
Córka jest najstarsza, do tego dwóch chłopców.
Uwielbiam być po sześćdziesiątce.
Do tej pory to moja ulubiona dekada.
W tym wieku, gdy ludzie cię o coś proszą, po prostu odmawiasz.
Bez powodu, bez wymówek, bez wyjaśnienia.
Po siedemdziesiątce przestanę odpowiadać.
Znam tych ludzi. Wtedy już tylko się macha.
„Chcesz pójść na pchli targ?”.
Lubię ten okres.
To relaksujące.
Nie chcę się rozwijać ani zmieniać. Nie chcę niczego poprawiać.
Nie chcę nowych zainteresowań.
Nie chcę poznawać nowych ludzi ani nowych rzeczy.
Już nie kłamię w restauracjach.
„- Jest pan zadowolony? - Nie.
- Rachunek? - Nie, pozwę was. To skandal”.
Nie lubię się odwracać. Nie lubię reagować na coś takiego:
„Musisz to zobaczyć”.
Nie lubię już wykonywać tego ruchu.
Po prostu.
„- Musisz to zobaczyć. - Wątpię”.
Nie jestem stary ani zmęczony,
po prostu sporo widziałem.
Rzucę okiem w drodze powrotnej, będzie przede mną.
Albo nie.
Wygooglam.
Albo założę, że to coś,
co już kiedyś widziałem.
Ludzie w moim wieku robią listy rzeczy do zrobienia.
Ja moją listę popieprzyłem.
Warto mieć tę możliwość.
Możesz odhaczać kolejne punkty
albo zmienić podejście i siąść w fotelu przed telewizorem.
Późno się ożeniłem, miałem już 45 lat. Miałem swoje sprawy.
I chyba całkiem mi się te sprawy podobały.
Jako kawaler nie odwiedzałem żonatych kolegów.
Ich życia były żałosne i przygnębiające.
Po ślubie nie mam kumpli kawalerów.
Ich życia są żałosne i przygnębiające.
W obu przypadkach miałem rację.
Po której stronie ślubu byś nie był, nie zrozumiesz ludzi po drugiej.
Nie spędzam czasu z singlami. Nie masz żony, o czym tu gadać?
Masz dziewczynę? To zabawa dla dzieci.
To paintball, ja jestem w Afganistanie z pełnym magazynkiem.
Żonaci bawią się z ostrą amunicją.
To nie są ćwiczenia.
A single siedzą sobie na karuzeli z wiatraczkami w dłoni.
Ja wiozę nitroglicerynę po wyboistej drodze.
Single patrzą na mnie:
„Jerry, co jeśli też chcę być żonaty?
Co muszę zrobić?”.
Musisz przygotować odpowiedzi.
Musisz je dla niej przygotować.
Kobiety zadają dużo pytań.
Ich mózgi są silne i pracowite,
cały czas w gotowości.
Ty śpisz, ona zbiera materiały.
Mózg kobiety ciągle coś robi.
To jeden z najbardziej uzdolnionych organów na całym świecie.
Siła kobiet.
Macie rację.
Dla żeńskiego mózgu niemożliwe nie istnieje.
To on rozwiąże wszystkie problemy świata
i życia.
A jak już to zrobi,
weźmie się za przypuszczenia.
Teoretyczne sytuacje…
które mogą się zdarzyć.
Kobieta musi wiedzieć,
jak byś zareagował.
„Co mi powiesz, jeśli dowiem się, że sfingowałeś własną śmierć?”.
Co się dzieje?
„Wczoraj o tym śniłam, nie wypieraj się”.
Małżeństwo to teleturniej z wieczną rundą ekspresową.
Kupiłem sobie pulpit z teleturnieju i wstawiłem go do salonu.
Co rano za nim staję,
odpowiadam na pytania żony i idę dalej.
Mam nawet przycisk.
„»Filmy, które chyba razem oglądaliśmy za 200«.
Moja żona jest oczywiście niepokonanym mistrzem.
Poproszę »Szczegóły rozmowy,
którą przeprowadziliśmy dziesięć lat temu«.
Wchodzę za wszystko, Alex.
Dzisiaj idę po zwycięstwo”.
Maż nigdy nic nie wie.
„Niestety nie wygrał pan ani pakietu »Seks w weekend«,
ani nawet »Bezkarny sport w telewizji«.
Dziękuję za grę. Słuchasz mnie w ogóle?
Nie zapomnij o śmieciach, wychodząc ze…
studia”.
Jest jedna rzecz, o której dowiedziałem się po ślubie.
Okazuje się, że codziennie omawiamy ton mojego głosu.
Jako kawaler nie wiedziałem,
że tak często mówię złym tonem.
Miało być małżeństwo, wyszedł musical.
Teraz chodzę po domu ze stroikiem.
A ten?
Lepiej?
„- Chodzi o twój głos. - Mój głos?
- Co z nim nie tak? - Nie podoba mi się twój głos.
- Co mam… - Zmień go!”.
Znacie to?
Kobiety mają rację, jak zawsze.
Ton męskiego głosu zmienia się na przestrzeni związku.
Na początku, gdy mężczyzna uwodzi kobietę,
w fazie zalotów lub flirtowania,
mówimy o dwie oktawy wyżej.
Podnosimy głos o dwie oktawy.
Na początku mówimy tak.
Bo chińszczyzna brzmi świetnie.
Może pojedziemy, może się przejdziemy.
Mój normalny głos, którego używam tu i teraz,
żeby się z wami komunikować,
nie jest mile widziany w moim domu.
Dlatego rozmawiam tu z wami.
Myślicie, że tak mówię?
We własnym domu? Tak autorytarnym tonem?
Myślicie, że tak mówię w domu? Że w domu słychać ten pazur?
Tak nie jest.
Gdybym wszedł do własnego domu,
za który zapłaciłem…
To nieistotne, ale chciałem wspomnieć.
Gdybym w ten sposób powiedział:
„Muszę coś zjeść!”.
Gdybym tak zrobił…
Facet odpowie mi:
„Jedz, co chcesz, mam to gdzieś”.
Kobieta odpowie: „Czemu na mnie krzyczysz?”.
Nie krzyczę!
Jestem głodny!
No i kłótnia.
Kłótnie są jak kajakarstwo górskie.
Raz pod wodą, raz nad wodą w plastikowym kasku.
Bylebyś wiosłował.
Wtedy zmienia się głos u kobiety. Tak, kobiety też tak mają.
W każdej kłótni nadchodzi moment, gdy kobieta naśladuje głos mężczyzny.
Kobiety mają niewiarygodny system organizacyjny,
dzięki któremu wszystkie naśladują mężczyzn tak samo.
„Zawsze mówisz, że nie możesz.
Nie o to mi chodziło.
Mówiłeś, że być może? Na pewno!
Chyba nie czułbym się komfortowo.
Idziemy z twoimi przyjaciółmi?
To nie są moi znajomi.
Z nimi bym nie mógł…”.
Kim jest ten facet?
Gdzie go spotkałyście?
Nikt tak nie mówi.
„Bo nie słyszysz sam siebie. Wsłuchaj się.
Mówisz, że czegoś nie wiesz, a wiesz”.
Przypomina mi to gości ze Związku lizaków.
Jako członkowie Związku lizaków
Chodzi o słuchanie.
Chcecie porady?
Zacznijcie słuchać!
Wiele żon narzeka, że ich mężowie nie słuchają.
Sam nigdy tego nie słyszałem. Może to mówiła.
Nie wiem…
Wiem jedno.
Drogie panie, wasi mężowie chcą was uszczęśliwić.
Starają się!
Planują.
Ciągle myślą tylko o tym.
Ale nie potrafią.
Nie są w stanie.
Nie wiedzą, jak to zrobić.
Czasem się udaje,
choć nawet nie wiemy jak.
Nie możemy zapytać: „Co zrobiłem?”.
Wtedy widać, że nie wiesz, co robisz.
Nie można nic zrobić.
Ona mówi: „Nie wierzę, znowu”.
On pyta: „Ale co?”.
Ona zaczyna płakać.
On mówi, że nic nie zrobił.
Ona na to: „Właśnie”.
To jak szachy.
Tylko plansza to woda,
a bierki są zrobione z dymu.
I nie zapominaj, że w małżeństwie nie jesteś sam.
Społeczeństwo, kultura i technologia
pomagają ci na drodze zwanej małżeństwem.
Na przykład w samochodzie.
Dwustrefowa klimatyzacja?
Osobne przyciski?
Ciekawe kto to wymyśli. Ktoś żonaty?
„Moment, to się może kiedyś przydać.
Na przykład z kimś, z kim jesteś prawnie związany na życie
i chcesz, żeby ten ktoś się zamknął”.
„Zamarzam. Zaraz się ugotuję.
Leci na mnie”.
Gdy moja żona mówi, że klima na nią dmucha,
to mogłaby mówić: „Goni mnie niedźwiedź”.
Ten sam poziom.
A ja odpowiadam adekwatnie.
„O Boże! Zła bryza z wrogiego wylotu atakuje moją kobietę,
która dała mi trójkę dzieci bez znieczulenia.
Gdyby nie było lekarza, pewnie by sobie poradziła,
ale nie wytrzyma nawiewu w odrobinę za niskiej temperaturze”.
I jestem przekonany, że cała ta dwustrefowość
jest w stanie powstrzymać powietrze
przed mieszaniem się.
Samochód ma przecież aż metr szerokości.
Bo kiedy zamawiam kawę,
proszę o czarną z lewej strony kubka, a mleko i cukier z prawej.
To żaden problem.
W dobrych restauracjach pytają, jaką chcę wodę.
Gazowaną i niegazowaną w jednej szklance. W samochodzie to działa.
Oto prawdziwa małżeńska anegdota.
Mąż w samochodzie, żona na chodniku.
Odbiera ją po pracy.
Nie zatrzymał samochodu!
Trzymała otwarte drzwi
i skakała na jednej nodze.
Próbowała jakkolwiek oprzeć się na podłokietniku.
Ale do jadącego auta wsadzisz tylko jedną nogę.
Mogę sobie tylko wyobrazić tę cudowną wymianę zdań,
która miała miejsce w drodze do domu.
Ale tak wygląda małżeństwo. To dwie osoby…
które próbują być razem, bez używania słów „nienawidzę cię”.
Nie wolno tak mówić!
Nie wolno.
Można to czuć.
To jest w porządku.
Ale nie może się wymsknąć.
Powiedz cokolwiek innego.
„Czemu w tym domu nigdy nie ma taśmy klejącej?”.
Pierwsza część to „nienawidzę”, druga to „cię”.
Tak jest lepiej.
Nie mówi się: „Mógłbym cię zabić”.
Mówi się: „Zabawna jesteś”.
„Jerry, wytłumacz nam coś.
Jak to zrobiłeś?
Znaliśmy cię jako zwykłego singla.
Byłeś kawalerem 45 lat.
Aż tu nagle zwrot o 180 stopni.
Małżeństwo, żona, dzieci, rodzina. Jak to? Co z aklimatyzacją?
Jak się rozmnażałaś i współżyłeś,
równocześnie ucząc się
nie wkurzać?”.
Dobre pytanie.
Mężczyzna w małżeństwie nie przeżyje
bez bardzo silnego filtra,
który kontroluje przepływ informacji na poziomie mózg-usta.
Nie można po prostu mówić!
To ryzykowne.
Gdy jestem z żoną, którą kocham,
i coś sobie pomyślę,
moja pierwsza reakcja to: „Cóż, tego nie powiem”.
Może powiem, że ktoś inny to mówił?
Wtedy oboje spędzimy miłą chwilę,
zgadzając się, że ten ktoś to idiota.
Świetnie się dogadujemy.
Mam trójkę dzieci, jak już wiecie. Właśnie wróciliśmy z wakacji.
Ja ten czas nazywam:
„Płacimy, żeby kłócić się w hotelu”.
Nie robiliśmy nic innego.
Kłótnie na rowerach.
„- Zabiję cię. - To ja cię zabiję”.
Korzystajmy z wulgaryzmów na tej pięknej plaży.
Pokłóćmy się o to, jak dobrze wychowane są inne dzieci.
Czy one stały wczoraj w nocy na balkonie,
rzucając w innych gości orzeszkami, które kosztowały 12 dolarów?
Córka jest najstarsza.
Ma 18 lat, właśnie idzie na studia.
To duży krok dla rodzica.
Dziękuję.
Świetnie się spisaliśmy. Skończyła liceum.
Dużo osób pyta:
„Dziecko opuszcza dom, jak się z tym czujesz?”.
Jest dobrze.
Naprawdę.
To jest coś takiego: znajdujesz małego aligatora.
Wkładasz go do wanny i mówisz:
„Znalazłem tego maluszka.
Włóż mu palce do pyska, czujesz zęby? Malutkie ząbki”.
Mija trochę czasu i mówisz:
„Chyba czas się go pozbyć.
To…
Coś jest nie tak.
To coś…
Boję się.
To coś musi być gdzieś tam.
Musi mordować i jeść inne istoty.
Tak powinno być”.
Kocham ojcostwo, byłem przy porodzie.
To najbardziej dramatyczny moment w życiu.
Jeśli wchodzi dwójka a wychodzi trójka,
to w tym pokoju stało się coś ważnego.
Pod koniec życia wracamy do tego samego pomieszczenia.
To samo łóżko, ten sam wystrój.
I znowu liczba wchodzących i wychodzących się nie zgadza.
Tak już wygląda bycie ludźmi.
Trzeba wstawiać świeże produkty,
stały obrót.
Ludźmi trzeba się zająć, to właśnie robią szpitale.
Odpoczynek i higiena.
Nie działa? Coś wymyślimy.
Każdy szpital mógłby być sklepem z wyposażeniem wnętrz.
Dzieci ciągle się pojawiają, mają to gdzieś.
Myślicie, że dzieci się przejmują światem?
„Nadchodzimy!
Chcemy tam wejść!”.
Wchodzą jak świeże pączki.
Ciągle więcej dzieci.
Czemu tu są?
Żeby nas zastąpić.
To ich zadanie.
Nie widzicie tego?
Pozbywają się nas.
Ich pierwsze słowa to „mama”, „dada”
i „pa”.
„Zobaczymy, kto po wszystkim będzie w pieluchach”.
Tak myślą dzieci.
A ojciec nigdy nie nadąża.
Drogie mamy, my chcemy spełniać wasze oczekiwania!
Po prostu nie dajemy rady!
Chcemy.
Pamiętam narodziny dziecka, coś pięknego.
U kobiety od razu pojawia się instynkt.
U mężczyzny nic.
To ten sam facet.
Przez lata widziałem, jak dzieci się na mnie patrzą.
Jakby miały podejść i spytać:
„Mogę panu pomóc?
Mamo! Gość od barana przyszedł! Chcesz coś?”.
Unikanie to męski instynkt domowy.
Golf to najwyższa forma unikania.
Gra tak bezsensownie trudna, bezcelowa, irracjonalna i czasochłonna.
Golf może oznaczać tylko jedno:
„Graj. Olej familię”.
Wielu moich znajomych uwielbia grać w golfa.
„Jerry, byłbyś zachwycony.
To bardzo trudna gra”.
Zapewne.
Jak rzucanie Tic Taca do pudełka z dystansu 90 metrów.
Ojciec grający w golfa wyobraża sobie, że gdy wróci,
cała rodzina podbiegnie do niego,
żeby posłuchać o jego przygodach.
W rzeczywistości nikt nie zauważył, że wyjechał i wrócił.
Osiem i pół godziny kretyńskiej gry
w piasku i krzakach.
Do tego jazda cyrkowym autem przez sztuczny park.
Mimo to ojciec nadal jest dumny…
W weekendy ubiera się w absurdalne stroje.
Wszyscy ojcowie ubierają się w stylu, prezentującym ich ostatnie dobre lata.
Jakkolwiek się nie ubierał w okolicy ślubu.
Zatrzymuje tę chwilę,
to jego wycinek historii mody,
którego używa aż do końca.
Ojcowie na ulicy: 2005, 1991, 1983.
Zabrałem dzieci do kina.
Usłyszałem zupełnie nowe ogłoszenie:
„Proszę zabrać ze sobą śmieci, które leżą wokół fotela”.
No dobra.
Następnym razem wezmę pomarańczowy kombinezon i chwytak.
Może po napisach zbiorę śmieci z ulicy?
Niczego nie zbieram!
To ja to wyrzuciłem.
Mamy umowę z ludźmi z kina.
Wy nas okradacie,
ale w zamian za to gdy coś zjem, mogę po prostu otworzyć dłoń.
I niech leci osiem rzędów w dół.
Nie wsadzę ręki w tę straszną otchłań.
Nie będę sięgał po czekoladę, która leży tam od Skazanych na Shawshank.
Co oni robią dla nas?
Dostaliśmy uchwyt na kubek? I to ma być luksus?
Dajcie pistolet na popcorn, który strzela co pięć sekund.
Poczujmy się bardziej jak zwłoki.
Uchwyt na kubek definiuje naszą kulturę.
„Nie trzymamy kubków!
Nie chcemy chwytać!”.
Bez trzymanki!
Daj mi kapelusz z dwoma piwami i rurką.
Smycz z wbudowaną drugą smyczą. Pies ciągnie? Wciśnij przycisk
i wypuść go jak marlina.
W toalecie publicznej
spodziewam się czujników ruchu na toalecie, zlewie i pisuarze.
Niczego nie wciskam.
Zlew zawsze działa gorzej niż toaleta.
Trzeba odegrać Copperfielda, żeby zadziałał.
Kto zaprojektował kabinę
z okienkiem na dole?
Dzięki niej widzimy pozbawione życia nogawki
i smutne czubki butów,
które ledwo wystają spod bezczynnego paska.
Ile może kosztować obniżenie ścianki o 30 centymetrów?
To najtańsza ściana świata.
Kawałek metalu.
Co gorsza te kawałki nie spotykają się nawet w rogach!
Czemu ich nie zepną?
Czasami w szparze można spotkać przerażone ludzkie oko.
Widzieliście kiedyś przebłysk białka?
Samą źrenicę?
Czemu to robimy?
Nie jestem koniem, nie chcę być w boksie.
Mógłbym wystawić głowę nad drzwiami.
Tak robią konie.
Współpracownicy poznają moje buty.
Niech zobaczą i twarz.
„Cześć, Bob. Jak się masz?
Dlatego uciekłem ze spotkania.
Też musiałem zrobić prezentację”.
Bardzo wam dziękuję! Jesteście najlepsi.
Kocham was!
To wszystko dzięki wam, dziękuję.
Dziękuję, że wpadliście.
Podobało się?
Dobranoc.
W helikopterze zrobiłbyś coś takiego…
Trochę do przodu i dopiero skok.
- Co to? - Ty w drzwiach.
Tak jest!
- Bardzo ładnie. - Dziękuję.
Napisy: Jędrzej Kogut