Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Żyła sobie kiedyś rodzina osadników.
Szukali lepszego życia.
POLICJA - NIE PRZEKRACZAĆ
Przyjechali z wielkiego miasta.
Skończyły im się pieniądze, musieli wyjechać.
Była tam starsza siostra i młodsza siostra.
Mama i tata.
Nie byli idealni. Ale byli rodziną.
Wszystko na to wskazuje. Mamy wysokie bezrobocie.
Wciąż rośnie część populacji, która więcej bierze niż daje.
Dług publiczny przewyższa nasze PKB.
Mieszkamy w domku z kart. Gdy runą ściany...
Riley.
Nie pojedziemy bez ciebie.
Nie przetrwałabyś sama.
A jednak.
Tak? Co byś jadła?
Płatki. W kuchni są trzy pudełka.
Dobra, mój płatku. W drogę.
Tu jest nasz dom.
Nie. Dom jest tam, gdzie jesteśmy razem.
Obiecujesz?
Jak sobie radzicie?
Po przeprowadzce wrócisz do pracy?
Nie od razu - chyba, że będę chciał.
Wiecie dlaczego? Bo czeka nas przygoda.
Jak prawdziwych śmiałków.
Jak Tarzana?
Jasne, jak Tarzana.
Lubię małpy.
Mamo!
Ludzie są wkurzeni.
Tracą domy, firmy - mają już dosyć.
Telefony się urywają. Pomówmy z Dennisem z Milwaukee.
Chcę nawiązać do słów mojego poprzednika.
Kiedy ja zagram?
Nigdy.
Dlaczego?
Wciąż masz mały i głupi mózg. Musi najpierw urosnąć.
Podziel się z siostrą.
Nie umie grać. Tylko wciska guziki.
- Przepraszam? - Tak?
Mąż i ja wzięliśmy na spółkę zestaw numer jeden, ale nie braliśmy placków.
Pani je policzyła.
Wszystkie zestawy kosztują 7,99 - nieważne czy się bierze wszystko czy nie.
Nie chcę płacić za placki. Odliczy pani?
- Jak mówiłam... - Chętnie je zjem. Dzięki.
Już przynoszę.
Mamo?
Mary?
Mamo, spójrz.
Ma na imię Cookie.
Nie rób tak.
Jest bardzo ładna. Plotę jej warkocze.
Pochodzi z Krainy Jednorożców i jest bardzo rzadka. I bardzo ładna.
Obudziłem się rano, liścik był pod poduszką.
"Odchodzę, skarbie, zostawiam ci fasoli puszkę".
Wsiadłem w pikapa i ruszyłem do sklepu, wypiłem piwo duszkiem.
Musiałem nauczkę dać kobiecie mej, bo wkurza mnie, że hej.
Taka już jest. Stara puszka fasoli.
To tutaj.
Co to za miejsce?
Dom.
MANIFEST ZACHÓD
Klucz.
I jak? Na dziś koniec?
Nie jestem zmęczona.
Bo nie siedzisz na dachu.
Pierwsza lekcja zarządzania -
przestrzegaj czasu pracy, bo pracownicy zastrajkują.
Dzięki, skarbie.
Ej, potworze. Dokończ jedzenie.
Nie smakuje?
Pomidory są ohydne.
Co? Nie. Są pyszne.
Kiedy wracamy do szkoły?
A gdybyście nie musiały?
Gdybyście mogły zostać tutaj?
Dzieci muszą chodzić do szkoły.
Dobra. Więc to jest szkoła.
Co?
Ten dom. Może być szkołą.
Może być wszystkim, co sobie wymyślisz.
- Serio? - Mary się to podoba.
Czego chciałabyś się uczyć?
Lubię historię.
Więc będziemy się uczyć historii.
Wasza mama i ja pracowaliśmy, żeby kupić jedzenie,
które ktoś wyhodował i posłać was do czyjejś szkoły.
Wszystko na opak.
Teraz my ustalamy zasady.
Nasza czwórka.
To miejsce tylko dla nas. Jest nasze.
- Co teraz? - Nic.
Wybuchłaś.
Kiedy ty wybuchniesz?
Nigdy. Jestem Amerykanką, a ty talibem.
Raz, dwa, trzy.
Gdy osadnicy ruszyli na zachód, było im trudno.
Wielu wydało całe oszczędności na podróż i na miejscu nie mieli nic.
To byli zwykli Amerykanie, którzy zaryzykowali wszystko dla niewiadomej.
Pogromicze było...
Pogranicze. Od "granicy".
Pogranicze było...
Co chcecie na fladze?
- Może gwiazdy? - Ile?
Cztery?
Dlaczego cztery?
Nas jest czworo.
- Ja lubię piratów. - Czyli czaszkę z piszczelami?
Nie!
Twoja siostra boi się szkieletów.
Miałam wybrać.
Wszystko oprócz szkieletów i zombie.
Rekiny?
Mogą być.
Wyglądasz, jakbyś się zastanawiał.
Czyli?
Zasępiony, zmrużone oczy, lekkie zatwardzenie.
Serio?
Dobrze się czujesz?
Lepiej niż dobrze.
Myślisz, że to miejsce ci pomoże?
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Widzę bazę wroga. Namierzamy cel.
Jest uzbrojony. Potrzebujemy wsparcia.
Dzień dobry.
Ma pan chwilę? Jestem z nadzoru budowlanego.
Byłem tu na inspekcji kilka lata temu.
Dom był w fatalnym stanie.
Znalazłem drewno, naprawiłem, co mogłem.
- Prąd z sieci? - Tak, ale chcę przejść na solary.
- Telefon? - Stara linia stacjonarna.
A gdzie szambo?
Chyba tam.
Czuje pan? Jest przeciek.
Musi pan wykopać zbiornik, załatać, może wymienić.
Serio?
W dolinie są pola uprawne.
Nie chcemy ryzykować zakażenia E.coli.
Poprzedniemu właścicielowi się upiekło.
Mam sam wykopać?
- Ma pan wyciągarkę? - Nie.
Będzie konieczna.
Co za gówno.
To pańskie gówno spływa do wód gruntowych.
Do kurwy nędzy!
Jak wyglądają? Są żółte czy pomarańczowe?
Nie wiesz, jak wyglądają małpy?
Mary!
Mówi, że ich tu nie ma, ale chyba je widziałam.
A pan?
Pewnie wychodzą nocą, dlatego nikt ich nie widuje.
Jest z tobą?
Jestem Eric.
Riley.
Przekażesz jej złe wieści o małpach,
czy ja mam to zrobić?
To była noc przed Dziękczynieniem.
Mieli przyjechać krewni, więc Susie ugotowała wszystko dzień wcześniej -
indyka, puree, chleb kukurydziany.
W nocy budzę się i słyszę z dołu hałas.
To było jak orkiestra marszowa.
Myślałem, że Susie jeszcze kończy coś w kuchni.
Wtedy usłyszałem głęboki pomruk
tuż za mną.
To był potwór?
Gorzej. Chrapanie Susie.
Nie chrapię.
Więc zszedłem na dół.
Lodówka była otwarta, a przed nią stał facet
i wpychał w siebie jedzenie Susie.
Mówię "Kolego, to kolacja świąteczna".
Co on na to?
"Sąsiad miał lepsze jedzenie".
Serio? Wynocha z mojego domu!
Dlatego wyjechaliśmy z Tampy.
Zbyt wielu tam świrów. Powinni ich zamykać.
- Burbon? - Chętnie.
Staruszku. Dla mnie podwójny, z lodem.
W okolicy kręci się niedźwiedź.
Przy strumieniu jest mały wodospad, ale...
Broń jest zła.
Bywa zła,
ale to tylko narzędzie, jak śrubokręt.
Albo klucz.
Właśnie.
Przepraszam, jeśli poczuliście się nieswojo.
Wszędzie ją noszę.
- Przepraszam. - Tak to jest z miastowymi.
Popełniliśmy błąd, wracajmy.
Dziewczynki świetnie się bawią. Mnie też się tu podoba.
Mamie nic nie jest?
To miejsce ci pomaga. Przyjechaliśmy tu dla ciebie.
Nic jej nie będzie.
Nie jesteśmy jak oni!
- Wracajmy. - Rano poczuje się lepiej.
Myślisz, że Eric zabijał ludzi?
Pewnie tak.
Ilu?
10.
Serio?
Strzelał prosto w głowę. Mózg wybuchał jak spaghetti.
Chyba nikogo nie zabija.
Naprawisz to, prawda?
Tak.
Sukinsyn!
Pieprzona wyciągarka. Skąd ją wezmę?
Pamiętaj, co mówiłem.
Wdech.
Teraz wydech, powoli.
Gdy będziesz gotowa.
Nieźle.
Masz talent.
Nie chcę się wtrącać, najwyżej powiedz, żebym spieprzał.
Alice dobrze się tu czuje?
Tak. Nic jej nie jest. Jest dobrze.
Ma chorobę dwubiegunową.
Rok temu uczyła w szkole podstawowej i...
Miała atak, wzięła ucznia za kogoś innego.
Kiepsko się to skończyło.
Musiała wziąć wolne, odpocząć.
Dostała nowe leki - pomagają jakiś czas, a później jest gorzej.
Ale tutaj czuje się lepiej. To dobre miejsce dla niej.
Jest szczęśliwa. My też.
Głowa do góry. Jeszcze będziecie ludźmi gór. Osadnikami.
Przyda nam się pomoc.
Masz wyciągarkę?
- Skarbie... - Nie.
Ale znam kogoś, kto ma.
Potrzebuję przysługi.
I jak? Trzyma się?
Tak.
Zatkaj przeciek szczeliwem i opuść zbiornik.
- Panie Danik, nie wiem jak... - Pan Danik to mój ojciec.
Steve. Jesteśmy sąsiadami.
Zrobiłbyś dla mnie to samo.
Jasne.
Twardy z ciebie sukinsyn, co?
Jesteśmy wymierającym gatunkiem. Lana, chcesz sterować?
Serio?
Jasne, że nie.
Chcesz piwo? Chodź.
Przyciśnij spust, nie szarp.
Dobra.
Co teraz?
Poczujesz szarpnięcie, trzymaj mocno.
Szarpnięcie?
Kolba tutaj.
Dobra.
Bolało.
Macie coś, co nie wyrwie mi ręki?
Ma większy odrzut niż dwunastka, potem będzie ci łatwiej.
Daliśmy taką córce, gdy skończyła siedem lat.
Strzeliła tuż przy uchu brata. Wciąż kiepsko słyszy.
Co robi wasz tata?
Pracował w kopalni, ale go zwolnili.
A teraz?
Nie wiem, chyba jest rolnikiem.
Nieźle. Moja rodzina jest bogata.
Mieszkamy tu, bo lubimy polować.
Moglibyśmy mieszkać w Beverly Hills, mieć basen.
Mieliśmy kiedyś basen.
Mówię o prawdziwym basenie, nie o brodziku.
Wracamy?
Boisz się?
Chcę ci pokazać coś dla twardzieli. Jesteś twardzielką?
Tak myślę.
Dobrze.
Fajne miejsce.
Całkiem niezłe.
W lecie postawię tu maszynę do lodu.
Co tu robisz?
Rzeczy dla dorosłych.
Pognieciesz!
Uważaj na strony!
Dobra.
Czasem piję piwo taty.
Wracajmy.
Dlaczego?
Chyba ktoś krzyczy. Chodźmy.
Jeśli nie chcesz się ze mną zadawać, powiedz.
Po prostu...
Nie chcę go pić.
- Nie chcesz się przyjaźnić? - Możemy.
Wypij.
Musisz wypić! Pij!
Ej! Wracaj!
Mówiłaś, że jesteś twardzielką.
Przepraszam, to nie ja. To nie ja.
Co się stało?
- Przepraszam. - W porządku? - Nie chciałam.
- Pokaż. - To był wypadek, przepraszam.
Nie ruszaj się.
Zajmę się nią. Tylko obejrzę. Poruszaj nogą.
Boli? Chyba jest skręcona, ale przeżyjesz.
Riley! Co się stało?
Mamo.
Boże. W porządku?
To był wypadek!
- Co zrobiła? Dlaczego cię skrzywdziła? - Już dobrze.
- Co zrobiłaś? - To był wypadek.
- Bawiłyśmy się. - To nie zabawa.
- Co jej zrobiłaś? - To wypadek. Przepraszam.
Co zrobiłaś?
Mów!
Skarbie.
Przestań.
Spójrz na mnie.
Już dobrze.
Nic jej nie jest. Widzisz?
Tak mi przykro. Nie chciałam.
- Przepraszam! - Przestań płakać!
Dosyć tego.
Przepraszam za to. Jakoś to wam wynagrodzimy.
Nic jej nie będzie. Będzie dobrze.
- Nic jej nie jest. - Nieprawda.
Spójrz na nią. Jest dobrze.
- Nie jest. - Chodź.
Idziemy.
Mama jest chora.
Przeziębiona?
Już kiedyś taka była. Nie pamiętasz.
Pamiętam. Tata zabrał ją do lekarza.
I znowu była mamą.
Tym razem nie zabierze jej do lekarza.
Jest inaczej niż wtedy.
Tata też choruje?
Nie. Ale jest inny.
Minęło tyle czasu. Kiedy cię ostatnio widziałam?
Moje dzieci urosły. Musisz je zobaczyć.
Ale nie wiem, gdzie są.
Jestem tu.
Dzieci.
Tak szybko dorastają.
Odwracasz się i nagle są małymi ludźmi.
To ja. Jestem tu.
Mary?
Myślałam...
Oczywiście, że to ty. Oczywiście.
Tak mi przykro.
Nie szkodzi.
Sam ją zrobiłem. To moje jedyne dziecko.
Jebać resztę. To prawdziwa broń wojenna.
Fajnie, że możesz siedzieć do późna.
Ściśnij, jełopie.
Mam spray. Nawalimy się? Chcesz?
Tak. Jasne.
Skopię ci tyłek.
Tylko się wygłupiam.
- Czekaj. Serio? - Co?
Chcesz wąchać? Stara szkoła.
Szmata tylko przeszkadza, wszyscy to wiedzą.
Od kiedy?
Od zawsze.
Jeśli chcesz się nastukać, wal bezpośrednio.
- Jeśli się boisz, daj... - Pieprz się!
Pierdol się!
Wal się!
Idiota.
Tato? Mamie nic nie jest?
Wszystko dobrze.
Jest tylko zmęczona.
Nie jest łatwo o wszystkich dbać.
Nie powinna iść do lekarza?
Nie potrzebuje lekarza.
Potrzebuje odpoczynku. Nic jej nie będzie, obiecuję.
Mamo?
Gdy tam dotarli, w Stanach Zjednoczonych było ponad 500 plemion.
Ale gdy biali osadnicy ruszyli na zachód, eskalowała przemoc.
W roku 1800 było 600 tysięcy Indian.
W 1890 - tylko 250 tysięcy.
Gdzie się podziali?
Umarli.
- Dlaczego? - Zabiliśmy ich.
- Riley, twoja siostra... - To prawda.
Twojej siostrze się to nie podoba.
Pozostałe plemiona indiańskie zamknięto w rezerwatach, gdzie kolejne tysiące
- umarły z głodu i... - Przestań!
Riley.
Dlaczego ich zabili?
Mamo!
Zabrałaś którąś z tych stron?
Nie będę zła. Powiedz prawdę.
Na dziś koniec szkoły.
Dobrze wyglądasz.
Serio?
Teraz!
Ej, mała!
Chodź tu!
Pieprz się!
Ja? Ty się pieprz!
Historia jest ważna, bo uczymy się o odbytach i pochwach,
które żyły dawno temu.
W przeszłości dorośli nosili gówniane...
Mamo?
Potrzebuję koszulki.
Są w pralce.
Nie mamy pralki.
Była w starym domu.
O czym ty mówisz?
Nieważne.
Przepraszam.
Co robisz?
Jestem robakiem.
To kurewsko głupie.
W drogę
Gdzie mama?
Nie jedzie.
Skąd wiesz?
Artykuły żelazne?
Regał 12.
Co robisz?
Zamknij się.
Riley!
- Daj! - Puszczaj!
Mama by mi pozwoliła!
Mamy tu nie ma!
Hej. Wszystko w porządku?
Nie chce się dzielić.
Wystarczy dla was obu.
Podziel się z siostrą.
Ja stawiam.
Nie widziałam was wcześniej.
Mieszkamy na górze.
Na górze. Fajnie.
Czasem jest nudno.
Nie ma innych dzieci, oprócz dziewczynki, która skrzywdziła Riley.
Nic ci nie jest?
Mama uderzyła tę drugą w twarz.
Mary.
Jest dobrze.
Mama nikogo nie skrzywdziła.
Czasem się jej boję.
Zamknij się!
Gdy byłam mała, rodzice się kłócili.
Bardzo się bałam.
Czasami nas bili.
Wasza mama was bije? Możecie mi powiedzieć.
Jest dobrze. Musimy iść. Mary, chodź.
Możecie poprosić o pomoc.
Co pani, kurwa, wyprawia?
Proszę je zostawić.
Rozmawiałyśmy o mamie.
Do wozu.
- Ale my... - Już!
- Co jej mówiłaś? - Ja nic.
Pamiętacie Reagana?
Powiedział: "Jesteśmy jaśniejącym miastem na wzgórzu".
Wziął to z Biblii, ale dobrze to brzmiało. Niezły był.
Miasto na wzgórzu, podoba mi się.
To tutaj. My jesteśmy miastem na wzgórzu.
To my. My, kurwa. A oni tego nie rozumieją.
Kto? Kto?
Pieprzone sztywne elity.
Słuchasz mnie, kurwa?
Czas odetchnąć.
Przepraszam.
- Nie wiem, co się ze mną dzieje. - Skarbie.
- Potrzebuję lekarza. - A kto zapłaci?
To miejsce ci pomaga. Tak mówiłaś. Mówiłaś, że pomaga.
Co słychać? Rodzice w domu?
- Mogę pomóc? - Panie Hayes,
jestem Loraine Miller z opieki społecznej.
Dostaliśmy zgłoszenie w sprawie pańskiej rodziny.
Od kogo?
Mogę wejść?
Byli państwo notowani?
Nie.
Dyscyplinują państwo dzieci?
Nie.
To znaczy tak, jeśli są niegrzeczne,
ale ich nie bijemy. O to pani pyta?
To standardowe pytania.
Czy są państwo przygotowani na urazy u dzieci?
Mamy apteczkę.
Mogę zobaczyć?
Jasne.
Ma pani świadectwa szkolne dzieci?
Uczymy je w domu. Żona jest nauczycielką.
Ma pani uprawnienia?
W Kalifornii.
Chciałabym, żeby sama odpowiedziała.
Proszę pani?
Miałam uprawnienia w Kalifornii, ale się przedawniły.
Ale mam uprawnienia wczesnoszkolne.
Chce pani zobaczyć?
To by pomogło.
Sporo rodzin uczy tutaj w domu.
Ale wymagamy corocznych egzaminów klasyfikacyjnych.
Oczywiście.
Znalazłem.
Chcę pomówić z dziećmi na osobności. Gdzie mogę to zrobić?
A to co?
Żółw bez pancerza.
Bardzo pomysłowo.
Możecie być ze mną szczere.
Mamy kłopoty?
Skądże.
To co pani tu robi?
Chcę pomóc. To wszystko.
Co to znaczy?
Jestem tu, żeby pomóc waszym rodzicom
stworzyć dla was jak najlepszy dom.
Pomogła pani wielu ludziom?
Owszem.
Riley.
Chcesz mi o czymś powiedzieć?
Zawsze to tyle trwa?
Możemy pomówić?
O czym rozmawiałyście?
Co powiedziała?
Pomoże nam.
Jak nam pomoże?
Riley!
Pomoże mamie.
Cokolwiek mówiłaś, powiedz, że to kłamstwo.
- To prawda. - Mam to gdzieś!
Panie i pani Hayes, na podstawie zebranych dziś dowodów,
wierzę, że dzieci powinny zostać umieszczone pod naszą opieką
do czasu zakończenia dochodzenia.
Nie. Mówiła pani, że pomoże mamie. Tak mówiła!
- Córka zmyślała. - Możemy usiąść? Możemy?
- Proszę. - Spokojnie.
Proszę ją zostawić.
Dlaczego mam iść? Miała pani pomóc mamie!
Nie jestem dzieckiem! Nie mówcie do mnie jak do dziecka!
- Uspokój się. - Jestem po waszej stronie.
Kłamała pani! Miała pomóc mamie.
Nie możecie!
Już kończę.
Już. Gotowe.
Wiesz, że musisz iść.
Wiem.
Spóźnisz się.
Wstawaj. Chodź.
Mama Carol mówi, że w weekend pójdziemy do parku.
Nie nazywaj jej tak.
Zajmuje się nami, dopóki nie wrócimy do domu.
Fajna bluzka.
Dzięki.
Co masz na drugie śniadanie?
Nie wiem.
Zamienisz się?
Dobra.
Dzięki.
Nie dała ci swojego.
Wiem, muszę kończyć. Oddzwonię.
Mary? Wszystko w porządku?
Jestem talibem.
Riley, chodź tu.
Co robią teraz rodzice?
Są w domu.
Odwiedzą nas?
Nie.
Mama Carol mówiła, że tak.
Nie!
Hej. Przyszedł.
- Tato! - Cześć.
Dobrze was widzieć.
Nie uściskasz taty?
Nie szkodzi.
Ale mocno.
Co się stało w oko?
Doszło do incydentu.
Ktoś cię skrzywdził?
Pobiła się z dziewczynkami w szkole.
Kto chce pizzę?
Mama przyjdzie?
Nie może.
Ale mam wam przekazać, że bardzo was kocha.
Już nie jesz brzegów? Od kiedy?
Brzegi budują charakter.
Okropny.
Ostrzegałam.
O, mówisz. Co w szkole?
Musiałam iść do nowej.
Do nowej? Kiedy?
Jest w tym samym budynku.
Nie rozumiem.
To program dla dzieci, które potrzebują zajęć wyrównawczych.
Dla głupich dzieci.
Nie jesteś głupia.
To bez sensu. Świetnie czyta. Uwielbia szkołę.
Co to?
Leki.
- Na co? - Na mój mózg.
To generyczny metylofenidat.
Dość niska dawka.
Zdiagnozowano u niej ADHD.
To małe dziecko, jest żywiołowa. Potrzebujecie naszego pozwolenia.
W tym przypadku nie było wymagane.
Rodzina zastępcza i opieka społeczna podjęły decyzję.
Pomaga ci to?
Skoro mówią, że musisz brać, to bierz.
Dobra.
Przepraszam, skorzystam z toalety.
Proszę kończyć.
- Mam dla was prezent. - Jaki?
Jest w aucie. Chcesz zobaczyć?
Poczekamy na Loraine?
Lepiej nie.
A moje leki?
Nie potrzebujesz ich. Jesteś idealna, chodź.
Do auta.
Gdzie prezent?
- Zostawiłem w domu. Musimy jechać. - Tato?
- Zapisz sobie. - Co?
Następnym razem zapisz sobie, żeby nie zapomnieć prezentu.
- Tato! - Dobry pomysł. Co?
Mogę jechać z przodu?
Gotowe?
- Tak. - Do dzieła.
Kto wypuścił bąki?
Kto wypuścił żaby!
- Tata mówił inaczej. - Wolę moją wersję.
Nie musisz iść?
Dokąd?
Do pracy.
Jest... niedziela.
Chciałem posiedzieć z dziećmi.
Nie oglądajcie cały dzień SpongeBoba.
Mam pracę domową.
Pracę domową? Pogadam z twoją nauczycielką.
Za dużo wam zadaje, a nawet nie sprawdza.
Nie masz...
Dobra. Nie muszę odrabiać.
Pilna z niej uczennica.
Kto jest głodny?
Nie masz pracy domowej.
Zamknij się. Udawaj.
- To głupie! - Mary, cicho.
Nie denerwuj jej.
Dlaczego udajemy, że jesteśmy w starym domu? Nie jesteśmy!
Dave?
Gdzie jedzenie? Myślałam, że kupiliśmy.
Alice? Już dobrze.
Nie wejdą tu! Nie wejdą!
Panie Hayes, dom jest otoczony.
Spójrz na mnie. Nie wejdą, dopóki są tu dzieci.
- Okłamałeś mnie! - Mamy tu medyków.
Proszę z nami porozmawiać.
Pająk do dowództwa, odbiór.
Są nieźle uzbrojeni. Mają wyrzutnię rakiet.
JESTEŚCIE W TV
KTÓRY KANAŁ?
WSZYSTKIE
Panie Hayes, proszę to zakończyć.
Proszę pomyśleć o swojej rodzinie.
Dlaczego robią to co noc?
Żebyśmy nie mogli spać. Chcą, żebyśmy wyszli.
Mary.
- Co? - Perkusja czy gitara?
Szybka decyzja.
Gitara.
Spoko.
Nie tak mocno.
Aua! To boli.
Mama Carol nie chce, żebym wyglądała jak fleja.
Nazwała cię fleją?
Tak.
Co za zdzira.
Zamawiałaś drinka.
Serio?
Dlaczego nie?
Najpierw toast. Będzie oficjalniej.
Za osadników?
Dobra. Za osadników.
Smakuje lepiej, gdy jest się dorosłym?
Raczej się przyzwyczajasz.
Masz plan?
Nie.
Ale podoba mi się to.
Co?
Bycie razem.
Mnie też.
HISTORIA AMERYKI
Jest jedzenie?
Numer alarmowy.
Poproszę dwie kanapki z klopsami, jedną z indykiem i jedną z salami?
Tato.
Ta z salami bez sałaty.
To żart?
Nie mam książki telefonicznej, a dzieci zgłodniały.
To numer alarmowy. Nie dowozimy kanapek.
Niech ktoś z ludzi pod moim domem przyniesie.
Z kim rozmawiam?
Mówi Dave Hayes.
Postaw pod drzwiami. Bez wygłupów.
Wpuścisz mnie?
Więc zabrałeś dzieciaki i wyszedłeś.
Mniej więcej.
I... wróciłeś tutaj.
Kiepsko sobie bez nich radziliśmy.
Miejsce dzieci jest przy rodzicach.
Na konferencji szeryf mówił, że strzelałeś do radiowozu.
Strzeliłem w powietrze. To wszystko.
Jestem gotów zeznać pod przysięgą, że nie trafiłbyś nawet, gdybyś chciał.
Ale ci gliniarze nie znają cię tak, jak ja.
Danik zorganizował protest, zrobił transparenty.
Rozbili obóz przy drodze.
Dave chyba chce być w telewizji.
Jesteśmy ostatnim bastionem Daników?
Chce zginąć na wielkim krzyżu.
Nie jesteśmy wielcy.
Nie mów tego mediom.
Gadają o tobie po sześciu, siedmiu, ośmiu na ekranie na raz.
Ktoś jest po naszej stronie?
Same dupki.
Mamy swoją dumę. Trzymamy się razem.
Wyciągnąłeś jakieś wnioski?
Dzieci powinny być z rodzicami.
Z tego wszystkiego. Z tego miejsca.
Nie chciałem już być częścią świata.
Co masz przeciwko światu?
On miał coś przeciwko nas.
To też jest świat.
Wciąż tu jesteś.
Tylko się przeniosłeś na szczyt góry.
Pomożesz nam?
Pomówisz z nimi?
Powiedz, że dobrzy z nas ludzie.
Gdy byłem w wojsku, podczas przeszkolenia,
zamknęli nas w sali i wrzucili granaty hukowe.
Wystarczy sekunda.
Oślepia cię, nie możesz stać.
Widziałem jak dorośli ludzie rzygają żółcią.
Jak zareaguje dziecko?
Co mamy robić?
Pozwól mi wyjść z dziećmi, dzisiaj.
Po czyjej jesteś stronie?
Wejdą tu.
Nie wiem kiedy, ale to się skończy.
Chcesz odebrać mi rodzinę?
Zakończ to jak trzeba. Wyjdźcie.
Jeszcze nie.
Przestań.
Tato.
Skarbie. Ma rację.
Jak to? O czym ty mówisz?
Nie chcesz więcej zobaczyć naszych dzieci?
Przestań.
Myślisz, że to żart? To mój dom!
Padły strzały!
Wynocha!
- Schowajcie się. - Nie rozmawiaj z nimi. Na górę!
- Dave. - Wypierdalaj stąd! Już!
Nie stawaj przy drzwiach.
Już!
Wypierdalaj stąd!
Pieprzcie się!
Tato.
Jezu.
Alice?
Nie odchodź. Zostań ze mną.
Zostań, rozumiesz?
Dziewczynki, chodźcie. Uciskajcie.
Mamusiu.
Proszę.
Uciskajcie!
Już mnie nie potrzebujecie. Jesteście dorosłe.
Obiecaj, że nie umrzesz.
Obiecaj!
Z drogi, już!
Nic ci nie będzie. Jeśli ktoś tu wejdzie, strzelaj.
Rozumiesz? Rozumiesz?!
Skarbie.
Zostań ze mną. Zostań.
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
Panie Hayes, wszyscy są cali?
Postrzeliliście moją żonę!
Pierdolcie się!
Wstrzymać ogień!
Zostawcie nas w spokoju! Chcieliśmy zostać sami!
Pieprzcie się!
- Tato! - Chcieliśmy mieć spokój!
- Przeszkadzało wam to? - Tato! - Co?
Przestań!
Chcesz patrzeć, jak mama umiera?
Oni jej to zrobili. Wejdą tu i mi zabiorą ją.
- Nie. - Zamknij się i słuchaj.
Ty posłuchaj.
Nigdy nie słuchasz. Mama potrzebowała pomocy.
Nie oni jej to zrobili...
tylko ty.
Nie będziemy już rodziną.
To nie jest już dom.
Od dawna nim nie był.
To miejsce nie robi z nas rodziny.
Nigdy nie robiło.
Przepraszam.
Żyła sobie kiedyś rodzina osadników.
Szukali lepszego życia.
Była tam starsza siostra i młodsza siostra.
Mama i tata.
Popełniali błędy, ale bardzo się starali.
Mieli dom na szczycie góry.
Śmiali się, wędkowali i uprawiali własne warzywa.
Przez większość czasu byli szczęśliwi.
Ale bywali też smutni.
Nie byli idealni.
Ale byli rodziną.
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
MUZYKA
WYSTĄPILI
MANIFEST ZACHÓD
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Marta Piasecka