TRZYNASTU
FILM OPARTY NA PRAWDZIWYCH WYDARZENIACH
DZIEŃ 1
SOBOTA, 23 CZERWCA 2018
Atakuj, Chai!
Dobra. Chodźmy coś zjeść.
BAN CHONG, TAJLANDIA PROWINCJA CHIANG RAI
Hej, Prem.
Mama kupiła ci tort ze SpongeBobem.
SpongeBob dla dzidziusia!
Przestańcie się znęcać.
Zgadnijcie, dokąd idziemy.
Najpierw jaskinia, a potem impreza.
Urodzinowa wycieczka!
Ścigajmy się!
Lepiej pójdę z wami.
Szybko, bo wkrótce się ściemni.
Mój tata szykuje jedzenie na imprezę.
Obiecałem, że mu pomogę.
Wzorowy syn. Zobaczymy się później.
Do zobaczenia o 19!
JASKINIA THAM LUANG THAM LUANG – REZERWAT KHUN NAM NANG NON
Dawaj!
Arm!
Idziemy!
GODZINA 15.07
KOMORA 3 800 METRÓW OD WEJŚCIA
Idźcie powoli.
Tutaj jest najfajniej.
Dalej!
GODZINA 19.32
Prem miał wrócić zaraz po treningu.
Jak się pokażą, powiedz im, że przyjęcie czeka.
Przepraszam za spóźnienie.
W sklepie był spory ruch.
Mama Chaia?
Tak.
Przegapiam mecze, bo zawsze jestem w pracy.
Na razie.
Podobno poszli do jaskini.
-Wszyscy? -Tak.
W takim deszczu?
Wcześniej nie padało.
Przepraszam.
Nie powinniśmy po nich pojechać?
Będą przemoczeni.
Zachciało im się wycieczek o tej porze.
W północnej Tajlandii przewidywane są obfite opady
w związku z przedwczesną porą monsunową.
Porą monsunową?
Zwykle zaczyna się w lipcu.
Nie wierzę, że to monsun.
Co roku deszcz zalewa tę jaskinię.
Rower Chaia!
To my dzwoniliśmy.
-Znaleźliście ich? -Szukaliśmy. Dalej nie przejdziemy.
Poziom wody się podnosi.
Wezwaliśmy służby.
Woda zalewa jaskinię. Jak stąd wyjdą?
Wezwałem pomoc. Proszę czekać.
Sami po nich pójdziemy.
Spokojnie. Proszę zaczekać.
Chai!
Słyszysz mnie?
Chai!
Właśnie usiadłem do kolacji.
Przykro mi.
Wezwano komando Foki?
Już tam są, panie gubernatorze.
GODZINA 00.47
-To oni? -Tak.
-Dzień dobry. -Witam.
To Vern Unsworth.
Gubernator prowincji. A pan?
Kapitan Arnont Sureewong.
Komando Foki.
Zanieście to do namiotu.
Jak wygląda sytuacja?
Posyłam ludzi ze sprzętem do nurkowania.
Tędy, proszę.
Mieszka w okolicy i zna tę jaskinię.
-Dzień dobry. -Witam.
Zrobiłem mapę całej jaskini.
Nie wchodziłem, gdy jest zatopiona.
To inna para kaloszy. Trzeba być stukniętym.
Pokażę. Miejscami jest tam dość ciasno.
Trudno się przecisnąć. Ale są też obszerne komory.
-Pokażmy to moim ludziom. -Chodźmy.
Przyniosę panu coś do jedzenia.
Serdecznie dziękuję.
Zapowiada się długa noc.
Zaczepmy linę prowadzącą tutaj.
KOMORA 3 800 METRÓW OD WEJŚCIA
To głęboka jaskinia. Ma kilka kilometrów.
Z ciasnymi przejściami.
Jeśli chłopcy zaszli daleko, akcja może potrwać kilka godzin.
Zdaję się całkowicie na komandosów.
GODZINA 5.06
-Panie gubernatorze. -Witam.
Wracają komandosi.
Nie znaleźliśmy chłopców.
Trafiliśmy na silny prąd.
Nie ma widoczności ani pola do manewrów.
Nurt jest zbyt wartki i niestały.
Drużyna piłkarska od wczoraj przebywa w jaskini.
DZIEŃ 2 24 CZERWCA
Władze zaangażowały ponad sto agencji rządowych.
Do tej niezwykłej ogólnokrajowej akcji ratunkowej
dołączyli ochotnicy, pomagając przy pompowaniu wody z jaskini.
Służby działają pod presją, chwytając się wszelkich sposobów.
Panie ministrze.
Gubernatorze. Jak wygląda sytuacja?
Uruchomiliśmy pompy.
Wiem o tym.
To największe pompy w regionie.
Sam je tu ściągnąłem.
Nurkowie musieli zawrócić.
Woda sięga za wysoko.
Zatopione przejścia są zbyt wąskie i niedostępne.
Prąd jest zbyt silny.
Nie znaleźliście chłopców? I nie macie pojęcia, gdzie są?
Czy w ogóle żyją?
Mieli pana przenieść w przyszłym tygodniu,
ale doprowadzi pan tę sprawę do końca.
-Podobno zna pan tę górę. -Zgadza się.
Wie pan, że jaskinia jest zalana i że są w niej uwięzieni chłopcy.
Kim pan jest?
Thanet Natisri. Inżynier wodny z Bangkoku.
Rząd pana przysłał?
Nie, sam przyjechałem, jak inni.
Nie możemy czekać na pomoc rządu.
Woda z deszczu zalewa jaskinię.
Dostaje się z góry, nie z dołu.
Trzeba to zahamować.
Znaleźć przecieki i odwrócić strumień wody.
Znam więcej takich miejsc.
DZIEŃ 5, ŚRODA, 27 CZERWCA COVENTRY, ANGLIA
Tak, John?
Rick, śledzisz wiadomości z Tajlandii?
Grupa chłopców utknęła w jaskini.
Nie bardzo. Czemu pytasz?
Jak się tam znaleźli?
Nie wiem, nie piszą o tym.
Skoro weszli, to i wyjdą.
Rząd Tajlandii dostał listę nurków ratowników.
Jesteśmy na niej.
Co to za jaskinia?
Tham Luang.
Matthew, to mama.
-Matthew. -Dobra.
Dwa lata temu Vern zrobił mapę.
Tak.
Mam. Na północy.
Zgadza się.
To atrakcja turystyczna.
Wygląda niegroźnie, ale po zatopieniu jest nie do przejścia.
-Może dla Verna. -No tak.
Weź swoje rzeczy.
Ekipy łażą po górze,
wiercą dziury, szukają...
Dziury?
-Chwila. -Wiercą dziury? Nie potrzebują nas, John.
-Gdzie tym razem, tato? -W Tajlandii.
Masz wszystko?
-Tak. -Uściskaj mnie.
-Na razie. -Chodź, Matthew.
Na razie.
Dzięki. Dam znać, jeśli będę jechał.
-Dobrze. -Wybacz.
-Pa, tato. -Pa.
Słuchaj, jeśli ci nie pasuje, zadzwonię do Jasona.
Dzwoń, skoro wolisz jechać z nim.
Tego nie powiedziałem. Wolałbym jechać z tobą.
Dla jasności,
jeszcze nas nie wzywają?
Nie. Vern tylko nas polecił.
W razie czego bądźmy gotowi. Zacznij się pakować.
Jeśli się zdecydujesz.
Nie znoszę bachorów.
Jasne, Rick.
To masowa akcja ratunkowa
z udziałem ponad tysiąca ochotników z całego świata.
Poza Tajlandczykami są tu ratownicy z Chin,
Japonii, Ameryki, Wielkiej Brytanii i Australii.
Aby obniżyć poziom wody,
wojsko i ochotnicy przez całą dobę
pompują wodę z jaskini.
Z powodu pogarszających się warunków
zawieszono próby nurkowania wewnątrz jaskini.
Przykro mi, ale dalej trzeba na piechotę.
Zostały ci jakieś markizy?
-Weź jedną. -Dobra.
Dzięki.
Dwie zjadłeś?
Nie.
Nie kłam.
Wziąłeś dwie naraz. Jak dziecko.
-Kto, ja? -Słuchajcie.
Budynek po lewej, obok pralni. Wezmę butle i spotkamy się w środku.
Dobra, dzięki.
W grupie H Mistrzostw Świata Polska pokonała Japonię jeden do zera.
To co robimy?
To, po co przyjechaliśmy.
Idziemy do jaskini.
Tak na serio nie chodzi mi o ciastka.
Jak powtarzam synowi, to kwestia zaufania.
Zawiodłem się, Rick. Ale spoko.
Nie ma wstępu.
Nie, po to tu jesteśmy.
Przylecieliśmy z Anglii.
Pomóc w czymś?
Witam.
Rick Stanton i John Volanthen.
Jesteśmy tu na polecenie rządu.
-Armia brytyjska? -Nie. Wolontariusze.
-Ochotnicy. -Jaskinia jest zatopiona.
-Tak, my... -John.
Vern, nie możemy się dogadać.
Mówią, że jaskinia jest zamknięta.
Jest nieciekawie. Wszystkich odsyłają.
To o nich chodziło.
-Poleciłem ich gubernatorowi. -Gubernatorowi?
Proszę na nich spojrzeć.
To amatorzy. Nurt ich zniesie.
Mają na koncie akcje ratunkowe na całym świecie.
Nasze nazwiska pewnie są na liście.
To właśnie ich potrzebujecie.
Dzieci wciąż są w jaskini.
-John, zaczekaj. -Zegar tyka.
Nie chcą narażać obcokrajowców. To by źle wyglądało.
Nie umrzemy. Nie mam najmniejszego zamiaru.
-A ty, John? -Też nie.
Skoro gubernator się zgodził,
to niech idą.
Dzięki.
Miniecie serię małych kaskad
i pokonacie kawałek na nogach, zanim zanurkujecie.
Kierujcie się do dużej groty jakieś dwa kilometry w głąb.
KOMORA 3 800 METRÓW OD WEJŚCIA
W porządku.
Wyjdę później, jak naprawię tę pompę.
-Woda się podnosi. -Pompa prawie działa.
TUNEL STALAKTYTOWY 900 METRÓW OD WEJŚCIA
ROZWIDLENIE 1600 METRÓW OD WEJŚCIA
CZAS: 3 GODZINY 50 MINUT
Sprawdźmy.
Cholera!
Starczy. Lepiej wracajmy.
Czekaj. Mówisz po angielsku?
Naprawiłem pompę, ale woda wezbrała.
Niech to szlag.
Musimy go wyprowadzić.
-Umiesz pływać? -Tak.
Pożycz maskę.
-Wyprowadzę go i wrócę. -Dobra.
Oddychaj przez to.
Oddychaj. Jasne?
Maska.
Zanurz twarz, wypróbuj to.
Płyniemy razem. Jasne?
No to ruszamy.
Stój!
Na pomoc!
Tutaj!
Sporo wrażeń.
Niekoniecznie pozytywnych.
Dał radę?
Tak.
Witam.
Gubernator prowincji.
Dziękuję za pomoc.
Nie daliśmy rady dotrzeć dalej...
Nie znaleźliśmy chłopców.
Dokąd dotarliście?
Do rozwidlenia.
Moja ekipa też tam dotarła.
Dociągnęli tam linę.
Wezwałem ich, bo mi ich polecono.
Rozważam wszystkie opcje.
Tak jest.
Dam znać, kiedy możemy wznowić akcję.
Mam prośbę.
Nie wchodźcie do jaskini bez mojego pozwolenia.
Chwileczkę.
Proszę pana?
Co to miało znaczyć?
Teoretycznie gubernator tu rządzi,
ale Arnont jest dowódcą marynarki i nie podlega cywilnym rozkazom.
Na dodatek gubernator dostał dymisję.
To miał być jego ostatni tydzień, ale kazali mu zostać.
Jakby co, posłuży za kozła ofiarnego.
Vern, co to takiego?
Kapliczka ku czci Nang Non, Śpiącej Księżniczki.
To jej góra. Góra Nang Non.
Podobno z daleka wygląda jak śpiąca księżniczka.
Mawiają, że chłopców uwięziły jej łzy.
-Śpiąca Księżniczka się gniewa. -Gniewa się?
-O co? -Nie wiem. Miejscowi tak gadają.
DZIEŃ 7 PIĄTEK, 29 CZERWCA
Istnieją obawy o zagrażające życiu infekcje.
Pamiętajmy,
że z każdym wydechem rośnie poziom dwutlenku węgla.
Niedostatek tlenu wzmaga wycieńczenie.
Tutaj. To ich namiot.
-Sam! -Kapitanie!
-Nie pracujesz? -Wziąłem urlop.
Udało ci się wyrwać?
Miałem dość oglądania cię w wiadomościach.
Poznajcie Samana.
Jest jednym z nas. Służył przez dziesięć lat.
Razem ścigaliśmy piratów.
Wziąłem sprzęt do nurkowania.
Chcę pomóc.
Witaj.
Przepraszam!
Mogę z panem porozmawiać?
Proszę pana,
mój syn tam jest.
Woda zalewa jaskinię.
Nie wiem, czy jeszcze żyje.
Proszę tylko,
byście przynieśli mi jego ciało.
Gubernatorze?
Major Charlie Hodges. Siły Powietrzne USA.
-Kapitan Olivia Taft. -Miło mi.
Pobliski oddział operacji specjalnych.
Sanitariusze, komunikacja, logistyka.
-Co tylko trzeba. -Dziękujemy.
-Dzięki. -Nie ma za co.
Dziękuję. Uwaga.
Zaczynamy.
Zakładamy, że chłopcy udali się tutaj.
Na plażę Pattaya.
Z powodu wysokiego poziomu wody, słabej widoczności
i kształtu samej jaskini
nurkowie nie byli w stanie tam dotrzeć.
Zatem pytanie brzmi:
kiedy znów tam wejdziemy?
I kto to zrobi?
Zaczekamy, aż ustanie deszcz i pompy zadziałają.
Wtedy wejdziemy.
My możemy już teraz.
Bez urazy, ale uczono was nurkować na wodach otwartych,
nie w ciasnej przestrzeni.
Ja i Rick od 30 lat nurkujemy w takich jaskiniach.
Nurkowanie jaskiniowe wymaga specyficznych predyspozycji.
Techniki oddechowe, poruszanie się. To nie dla każdego.
Odpowiadam za swoich ludzi.
Jeśli chodzi o innych,
to decyzja należy do gubernatora.
Na razie nikt tam nie wchodzi.
Czekamy, aż przestanie padać. Dziękuję.
DZIEŃ 8 SOBOTA, 30 CZERWCA
Musimy zbudować tamy przy zapadliskach.
Dotarł tutaj na własny rachunek.
Pomagają mu ludzie z tutejszej wioski.
My się chyba nie znamy.
Spec od wody.
Amerykanin?
Mieszkam w Illinois, ale pochodzę z Bangkoku.
Byłem tu, gdy to się stało.
Zebrałem ochotników i przyszedłem tutaj.
Jestem gubernatorem.
Powiedz, jak mogę pomóc.
Oczywiście.
Woda z sieci potoków górskich
wpływa do jaskini przez wyrwy i szczeliny.
One są przyczyną silnych prądów.
Jeśli uda nam się ją przekierować, poziom wody opadnie.
Myślałem, że do tego miały służyć pompy.
Nie. Pompy sobie nie poradzą.
Woda będzie stale napływać i wypełniać jaskinię.
Możecie to powstrzymać?
Próbujemy.
Ale nie bez konsekwencji.
Byliście w jaskini.
Wiecie, że woda dostaje się tam z góry.
Chcemy przekierować wodę po zboczu,
by ominęła jaskinię
i popłynęła na wasze pola.
Nasze plony przepadną?
Tak.
To uratuje chłopców?
Nie mogę niczego obiecać.
Natomiast to zwiększy ich szanse.
Zgadzamy się.
Dla chłopców.
Wraz z wyczekiwaną przerwą w opadach ratownicy przewidują,
DZIEŃ 9 1 LIPCA
że poszukiwania chłopców i trenera wkrótce zostaną wznowione.
Tymczasem sfrustrowane rodziny nie wiedzą,
kiedy i jak się to odbędzie.
Minęło dziewięć dni, od kiedy weszli do jaskini,
więc wciąż nie wiadomo, czy można ich uratować.
Powiedzmy, że nadal żyją.
Jak sobie radzą?
Czemu pytasz?
Zastanawiam się tylko.
Prawie ją stąd widać.
Księżniczkę Nang Non.
Poinformowano nas,
że rozpoczęto próbę przekierowania wody.
Ochotnicy ustawiają zapory i rynny,
by woda z góry zaczęła spływać na pola.
Ratownicy mają nadzieję ograniczyć napływ wody do jaskini,
co pozwoli pompom obniżyć jej poziom wewnątrz.
Poprosiłam Krubę o wizytę i przyszedł.
Możesz je mu zanieść?
Przepraszam.
Proszę, może je pan pobłogosławić?
Dziękuję.
Deszcz ustał i pompy pracują.
Kiedy poślemy komandosów?
Zanim woda się cofnie, minie co najmniej doba.
Brytyjczycy są gotowi zanurkować.
Nasza ekipa się szykuje.
Nie chcę ryzykować.
To jedni z najlepszych nurków zdolnych do pracy w takich warunkach.
Niech posłużą za zwiadowców,
a potem się zobaczy.
Proszę pana,
minister prosi o raport.
DZIEŃ 10 PONIEDZIAŁEK, 2 LIPCA
Sfilmujcie,
jeśli ominiecie rozwidlenie.
Proszę,
uważajcie.
ROZWIDLENIE 1600 METRÓW OD WEJŚCIA
CZAS: 3 GODZINY 49 MINUT
Pattaya Beach.
Halo!
No dobra.
Będę po lewej.
Szukajmy ciał.
Czujesz ten zapach?
Tak.
Kończy nam się linka.
Tutaj są.
Ilu?
Halo?
Halo!
Jak im się udało?
Dziękujemy.
Po angielsku.
Po angielsku?
Dziękujemy.
-Ilu was jest? -Trzynastu.
Trzynastu?
Wszyscy żyją.
-Trzynastu? -Tak.
Cudownie!
Możemy teraz wyjść?
Nie, nie dzisiaj.
Tylko my tu jesteśmy. Musimy zanurkować.
Ale przyjdą po was. Spokojnie.
Jesteśmy pierwsi.
Ale będzie nas więcej.
Jesteście tu od dziesięciu dni.
Jesteście bardzo silni.
Jesteśmy głodni.
Wiem. Rozumiem.
Dobra, cofnijcie się. Wrócimy tu.
Cofnijcie się.
Kiedy wrócicie, żeby nam pomóc?
-Pomożemy wam jutro. -Jutro?
-Więcej nurków. Tajskich. -Tajskich?
Wrócimy jutro z jedzeniem, lekarzami i całą resztą.
Przestań. Nie masz pewności.
Dziękujemy.
Jesteście dzielni.
Jak zachowaliście siły?
Tworzymy drużynę. Wspieramy się nawzajem.
Trener nam pomógł.
Trenerze.
Najmocniej przepraszam, że naraziłem chłopców.
-Nieprawda! Trener nam pomógł! -Kochamy go! Trener jest najlepszy!
To dzięki trenerowi zachowaliśmy siły.
Nauczył nas medytować.
-I modlimy się. -Modlicie się?
-Tak. -Na pewno.
No dobrze.
Jak nas znaleźliście?
Kopiemy.
Żeby stąd wyjść?
Dobra robota.
W jaskini słychać jakiś dźwięk.
-Boimy się. -Zupełnie niepotrzebnie.
To tylko woda. Odgłosy jaskini.
-Też je słyszę. To... -John.
Powinniśmy wracać.
W porządku.
Tak.
Proszę.
Ma nowe baterie.
Dziękuję.
Trzymajcie się.
Powodzenia.
Dziękujemy.
KOMORA 9 2500 METRÓW OD WEJŚCIA
CZAS: 6 GODZIN 12 MINUT
Halo!
Znaleźliśmy chłopców. Żyją.
Nie pokazujcie wszystkim.
Goście znaleźli chłopców!
-Ilu? -Ilu was jest?
Znaleźli chłopców!
-Trzynastu? -Wszyscy żyją.
Nie wierzę.
Chłopcy żyją.
Trzynastu?
-Tak. -Cudownie!
Znaleźli chłopców.
-Wszyscy żyją. Są bezpieczni. -Wszyscy żyją?
Znaleźli chłopców!
O rany. Wieść się rozniosła.
Jak błyskawica.
Rick, John, jak radzą sobie chłopcy?
Gdzie ich znaleźliście?
Są ranni?
Mamy wieści z ostatniej chwili.
Napływają doniesienia z Chiang Rai w Tajlandii.
Specjaliści w ratownictwie jaskiniowym Rick Stanton, emerytowany strażak,
i John Volanthen, informatyk,
znaleźli zaginionych chłopców i ich trenera.
Od dziewięciu dni zakładano, że utknęli w zalanej jaskini.
Potwierdzono teraz, że przeżyła cała dwunastka oraz trener.
Chryste, jest ich jeszcze więcej.
Chodźmy.
Idziemy. Prosto do furgonetki.
-Wracajcie do środka. -Do środka.
Wracajcie.
Dajcie im spokój.
Dziękuję. To był trudny dzień. Dziękuję bardzo.
-Dziękuję. -Okej.
Bardzo dziękuję. Znaleźliście ich.
Dziennikarze bywają upierdliwi. Trzeba ich jakoś zadowolić.
Co mam im powiedzieć?
„Znaleźliśmy chłopców. Patrzmy, jak umierają”.
-Rick, spokojnie. -Mówię, jak jest.
Te wszystkie pompy, zalane pola, ołtarzyki, to jakaś szopka.
To nic nie da.
-Tajscy komandosi będą tam jutro. -Chłopcy nigdy stamtąd nie wyjdą.
Nigdy.
-Najbardziej doświadczeni nurkowie... -Nie w tym rzecz, proszę pana.
Wcześniej wyprowadziliśmy faceta, który kompletnie spanikował.
Prawie utonął.
A to był bardzo krótki odcinek.
Jak zaczniemy wyciągać stamtąd dzieci, wyciągniemy tylko martwe ciała.
Gubernatorze!
-No dobrze. Wyprowadzimy was stąd. -Chodźmy.
Tego właśnie chciałem uniknąć.
Wiedziałeś, że ich znajdziemy.
Nie spodziewałem się, że żywych.
Cóż, stało się.
Bas, jedźmy już, proszę.
DZIEŃ 11 WTOREK, 3 LIPCA
Przepraszam.
Nic nie szkodzi.
Kiedy wrócą?
Może wcale.
Wrócą, gdy będą gotowi. Przyszykujmy się.
Strach rodzi się w naszych umysłach.
Zamknijcie oczy.
Uspokójcie umysły.
Poczujcie powietrze przy wdechu i wydechu.
Wdech.
Wydech.
Powoli.
Jesteśmy w obozie akcji ratunkowej.
Ratownicy szukają alternatywnych rozwiązań.
Według ekspertów chłopcy nie przetrwają
trzymiesięcznej pory monsunowej i powodzi.
Wciąż używacie tych samych reduktorów.
Za pierwszym razem dotarłeś do rozwidlenia?
Zgadza się.
Opisać wam resztę trasy?
Tak, proszę. Wejdźcie.
Dotarliście tutaj.
Tu jest 250-metrowy odcinek pod wodą. Ciasna szczelina,
na szerokość ramion. Prowadzi do siódmej komory.
Tam trzeba zdjąć sprzęt
i przenieść go, idąc po skalnej półce aż do plaży Pattaya.
Potem jest trudny odcinek.
Nurkujecie w długim, płytkim tunelu. Ma trochę więcej zakrętów.
Pokonujecie 350 metrów.
Zero widoczności i walka z silnym nurtem.
Cały tunel jest pod wodą. A na zakrętach są wyżłobienia.
Bardzo niebezpieczne.
Trzymajcie się zewnętrznej strony przy linie, inaczej utkniecie.
Po tym odcinku dotrzecie do chłopców.
To bardzo męczące zejście.
Zachowajcie dwie trzecie zapasu powietrza, żeby starczyło wam na powrót.
Dotrzemy tam. Jeszcze dzisiaj.
Tak.
Pakujemy się.
-Powodzenia, Kiet. -Dziękuję.
Dziękuję.
Powodzenia.
Spiszą się.
Idą po naszych chłopców.
Wiem, że twoi ludzie są twardzi.
Ale to niełatwe zadanie.
BŁOTNISTY TUNEL 1150 METRÓW OD WEJŚCIA
CZAS: 3 GODZINY 30 MINUT
DŁUGI, PŁYTKI TUNEL 2300 METRÓW OD WEJŚCIA
CZAS: 7 GODZIN 23 MINUTY
Komando Foki.
Nieźle jak na 11 dni bez jedzenia.
Chłopcy z północy są twardzi.
Mamy trochę jedzenia i baterie.
Dwa gryzy. Zachowajcie resztę na później.
Jestem lekarzem.
Zbadam chłopców.
Jak ci na imię?
Arm.
Silny chłopak.
Poziom tlenu wynosi mniej niż 20%.
Powietrza wystarczy tylko dla jednego z nas.
Zużyliśmy więcej, niż planowaliśmy.
Weź butlę i wracaj do bazy.
Przekaż, że poziom tlenu niebezpiecznie spada.
Rozumiesz sytuację?
Zostaniemy tu z wami.
Przynieście mu wody.
Ma skurcze.
DZIEŃ 12 ŚRODA, 4 LIPCA
Teraz wiecie, czemu minister powierzył mi dowodzenie.
Nasi komandosi dotarli do chłopców.
Będą się nimi opiekować,
aż przygotujemy się do następnej fazy akcji.
Obiecuję wszystkim,
że chłopcy będą cali i zdrowi.
Panie gubernatorze. Chwileczkę.
Mogę w czymś pomóc?
Chciałbym z nim porozmawiać.
Gubernator jest zajęty. O co chodzi?
Jesteśmy Szanami. Nie mamy dokumentów.
Pomogą też naszym synom? Uratują ich?
-Wszystko w porządku? -Boi się, że nie uratują jej syna.
Są Szanami z przygranicznej Mjanmy.
Bezpaństwowcy.
Proszę się nie martwić. Uratują pani syna wraz z pozostałymi.
Może być pani z niego dumna. Okazał się bardzo cierpliwy.
Gubernatorze!
Minęło już 12 dni.
Siedzą po ciemku, w zimnie, bez jedzenia.
Jak długo mają być tak cierpliwi?
Czemu ich nie ratujecie?
Są tam z nimi trzej komandosi.
Planujemy dostarczyć im jedzenie.
Wiem, jak się pani czuje.
Co pan może wiedzieć?
To nie pana syn może umrzeć.
Ktoś musi coś wymyślić.
Rick.
Co ci chodzi po głowie?
Szalony pomysł.
Podziel się.
Lepszy szalony niż żaden.
Wezwiemy Harry'ego.
Harry'ego?
Doktora Harrisa.
Genialny pomysł.
-Albo szalony. -Albo...
jedno i drugie.
-Nie wiem, czy by się zgodził. -Nie znam go, ale...
No wiesz...
przyjedzie, jeśli poprosimy go tylko o wsparcie.
Może da się namówić.
Jest dobrym nurkiem.
Tak.
Przydałoby nam się paru dodatkowych ludzi do pomocy.
Może Jason?
O ile się nie wkurzył, że jeszcze nikt go nie poprosił.
Może Chris Jewell.
Zgodziłby się?
Wszyscy go zachwalają.
Jason go poleca.
Oczywiście nie brał udziału w czymś takim.
Zadzwonię do niego.
-Tak? -Dobra.
DZIEŃ 14 PIĄTEK, 6 LIPCA
Chris, posłuchaj.
Przez tydzień będziesz im dostarczał jeden posiłek dziennie.
W porządku.
Jason, miej oko na Chrisa, dobrze?
Poradzi sobie.
-Jest młody. Pamiętasz, jak to jest? -Aż taki stary nie jestem.
Mamy jedzenie!
Może chcą odpisać rodzicom.
Tak. Świetnie, dziękuję.
Papier do pisania listów.
To dziwne.
Rodzice dziękują mi za opiekę nad dziećmi.
Myślałem, że będą mnie obwiniać.
Nikt pana nie obwinia.
Przekażcie to rodzicom. Listy od dzieci.
Dobrze.
I jak, nadaję się?
-Co? -Nadaję się?
Nie, jesteś do niczego.
-Świetnie ci poszło. -Super.
Niezła przeprawa.
Jak niby mamy wydostać te dzieciaki?
Coś wymyślimy.
...do końca meczu.
Neymar nie dał rady.
Gwizdek. Belgia pokonała Brazylię.
Faworyci odpadli z Pucharu Świata. Belgia przechodzi...
-Przyniosę bagaż. -Dzięki, Bas.
Cześć, Harry.
Dobrze, że jesteś.
-Dzięki za zaproszenie. -Spoko.
-Miło cię poznać. -Wzajemnie.
-Jak minął lot? -Całkiem nieźle.
Tylko z przepustkami była diabelna udręka.
-Chcesz zobaczyć jaskinię? -Po to tu jestem.
-Chodźmy. -Dobra.
Rodziny koczują tu od samego początku.
Wyobraź sobie, co czują.
Doręczyliśmy im listy od dzieci.
Tak?
Są jakieś dwa i pół kilometra stąd.
No proszę.
Kto jeszcze się zgłosił? Kogo tu mamy?
Nurkowie zjeżdżają z całego świata.
Są tu Jason Mallinson i Chris Jewell.
Wielka Czwórka.
Nie jestem w waszej samej lidze, ale...
Ale masz w zanadrzu coś, czego reszta z nas nie ma.
-Co takiego? -Ma na myśli twoją specjalizację.
-Jestem anestezjologiem. -Właśnie.
Nie.
Nie!
Nie.
To ich jedyna szansa.
Rick, to obłęd. To nieetyczne.
Niezgodne z prawem. Poza tym i tak nie wypali.
-Skąd wiesz? Nikt dotąd nie próbował. -Zabiłbyś ich.
I tak nie przeżyją.
Posłuchaj...
Próbowaliśmy.
Próbowaliśmy coś wymyślić.
I wymyśliliście doktora Harry'ego.
Nie przyjechałem tu, by mordować dzieciaki.
Miałem pomóc w ich ratowaniu.
-No tak. -Tak?
Masz rację. Chwytamy się brzytwy.
-To zły pomysł. -Tak.
-Innego nie mamy. -Daj spokój.
To jego działka.
Skoro się nie da, to trudno.
-Chętnie pomogę w inny sposób. -Jasne.
-Złożyłem przysięgę... -Jasna sprawa.
-Pomyślimy jeszcze. -Dobrze?
Pomyślimy. Dobrze mieć cię w drużynie.
Rick.
Poziom tlenu się obniża,
DZIEŃ 15 SOBOTA, 7 LIPCA
więc komandosi podwajają wysiłki, by pomóc chłopcom.
W normalnych warunkach powietrze zawiera 21% tlenu.
Powietrze w jaskini zawiera poniżej 16%.
Saman, wszystko gra?
Cieszę się, że mogę dostarczyć im kombinezony.
Dzięki za pomoc.
Pomogę ci.
Dzięki, Saman.
TUNEL STALAKTYTOWY 900 METRÓW OD WEJŚCIA
CZAS: 2 GODZINY 57 MINUT
Śmierć tajskiego komandosa, Samana Gunana
uświadamia wszystkim, że nurkowanie w jaskiniach
to niesłychanie niebezpieczne wyzwanie.
Był przeszkolony.
Jeśli chodzi o Samana,
rząd urządzi pogrzeb z honorami.
Ratownicy próbują dobrać sprzęt
i kombinezony dla najmniejszych chłopców.
Przy braku innych wejść i niskim poziomie tlenu
wyprowadzenie ich pod wodą pozostaje najlepszą opcją.
Cały naród z niepokojem śledzi przebieg wydarzeń.
Oddzwoń później.
Nurkowie z marynarki nie będą wypływać poza trzecią komorę
aż do odwołania.
Przepraszam.
Cześć, skarbie.
Chryste.
Cześć, Matthew, tu tata.
Tato! Wracasz do domu?
Zostanę tu jeszcze parę dni.
Słyszeliśmy, że ktoś zginął.
Tak, jeden z tajskich nurków. Saman.
Pomagał w akcji i...
No tak. Przykra sprawa.
Wyprowadzicie chłopców z jaskini?
Jeśli nam się uda.
Szukamy sposobu.
To skomplikowane,
ale obmyślamy sposób.
No nic.
Jak tam u ciebie?
Wszystko dobrze?
-Też chcesz? -Nie.
Dowiedziałem się, że mój tata jest w szpitalu.
Robią mu badania. Choruje na serce.
Przykro mi.
To twardy zawodnik.
Dociągnął do 88.
Posłuchaj.
Przy odpowiednim sprzęcie...
być może, podkreślam,
przy odrobinie szczęścia wyprowadzimy dwóch czy trzech chłopców.
Ale w grę wchodzi pięciogodzinna przeprawa.
No tak.
Po drodze potrzebowaliby dodatkowych dawek.
Do tego problem z przełykaniem.
Nawet jeśli nie zgubią masek, mogą się zakrztusić własną śliną.
To czyste szaleństwo. Nawet nie wiem, czemu to mówię.
Bo ktoś już stracił życie.
Dzieciakom nie zostało wiele czasu.
Harry.
Jeśli nic nie zrobimy, czeka ich pewna śmierć.
Jeśli umrą po drodze,
przynajmniej próbowaliśmy pomóc.
Znieczulenie?
Jakie?
Ogólne. Pod narkozą.
Tylko tak możemy ich wyprowadzić.
Muszą być bezwładni. Całkiem nieruchomi.
Wyniesiemy ich jak pakunki.
A pan jest anestezjologiem?
Tak, zgadza się.
Nie notuj tego.
To bezpieczna procedura?
Trudno mi stwierdzić.
Nigdy czegoś takiego nie robiłem.
O ile wiem, nikt inny też nie.
Teoretycznie to może się udać.
Ale mowa tu o podaniu chłopcom środków znieczulających
w warunkach, w których niemożliwe jest monitorowanie ich reakcji.
Zbyt duża dawka może zahamować oddech.
A zbyt mała...
Jeśli wybudzą się pod wodą,
mogą utonąć.
Zatem spodziewa się pan ofiar?
Tak. Spodziewam się ofiar.
Panie ministrze!
Gubernatorze!
Przybył minister.
Gubernatorze, tutaj!
Zezwalam na wszczęcie operacji.
Tak jest.
Oby się wam powiodło.
Nikt nie może wiedzieć
o tej...
sugerowanej metodzie.
Nawet rodzice chłopców.
Róbcie, co możecie.
Jeśli się nie uda,
wezmę odpowiedzialność na siebie.
No dobrze.
DZIEŃ 16 NIEDZIELA, 8 LIPCA
Wasza pomoc i wysiłek są tu kluczowe.
Im szybciej przekierujemy strumień przed powrotem opadów,
tym więcej czasu podarujemy chłopcom.
Mówią nam, że te tamy są pomocne.
Dzięki nim nurkowie docierają do uwięzionych.
Jeśli zawiedziemy,
chłopcy utoną, gdy nadejdzie monsun.
...osoby postronne proszone są o opuszczenie obozu.
Proszę o uwagę.
Media i osoby postronne
proszone są o opuszczenie obozu.
Co się dzieje?
Dziennikarze z prasy i telewizji muszą opuścić obóz.
Żeby nie oglądać wynoszonych ciał.
Przepraszam.
Przepraszam, nie rozumiem.
Dla was, dla chłopców. Od mamy Chaia, Buahom.
-Buahom? -Tak.
Pobłogosławione przez kapłana.
Dobrze. John.
Dziękuję.
Weź. Na szczęście.
-Nie wierzę w szczęście. -Weź to. Patrzy na nas.
Po drodze trzeba będzie im podać
dodatkowe dawki ketaminy.
Ketaminy?
Tak.
Wbijamy igłę przez kombinezon
w mięsień uda tutaj lub tutaj.
Każda dawka powinna starczyć na około 30 minut.
Igłę wbijamy nie do końca.
Wciskamy i wyjmujemy.
To dość proste.
Jeśli zaczną się wybudzać,
musicie działać natychmiast. Jasne?
Szefie.
Brawo, Jas.
Jeszcze raz.
Powodzenia.
Dla nas wszystkich.
-John. -Kapitanie.
Modlę się do Ducha Opiekuńczego lasu,
by przeprosić w imieniu 13 chłopców.
Jeśli cię obrazili, umyślnie lub nieumyślnie,
przepraszam wszystkie duchy lasu.
I pozostałe duchy.
Wszyscy tu zebrani modlą się
o trzynastu chłopców
i ich bezpieczny powrót do domu.
KOMORA 5 1250 METRÓW OD WEJŚCIA
Piąta komora, panowie.
Komandosi dociągnęli kabel, więc mamy światło.
Jesteśmy w połowie drogi.
To zapasowe butle. Komandosi zostawili je tu dla chłopców.
Tak jest.
-Josh i Connor, zaczekacie na nas tutaj. -W porządku.
Dobra. Ja zostanę tutaj.
Gdy pierwszy chłopak pokona długi odcinek, dopłynę i dam wam znać.
Jeśli się nie uda,
musimy wiedzieć, zanim wyprowadzimy kolejnych.
A jeśli się uda...
-To kontynuujemy. -Dobra.
To pakunki. My je tylko dostarczamy.
Jasne.
No dobra. Do dzieła.
Tak. Zaczynamy.
Powodzenia.
Powodzenia, Harry.
Troszkę zaszczypie.
To już dziś.
Wyprowadzamy chłopców. Na początek czterech.
Zabierają nas stąd. Mogą wziąć tylko czterech.
Zabierają nas stąd!
To od twojej mamy.
Poświęcone przez Krubę.
-Doktor Karn? -Tak.
Dr Harris, dr Karn.
Witam.
-Doktor Harry. -Doktor Karn.
Doktorze,
musi pan poznać nasz plan.
To dla pana.
To kto idzie pierwszy?
Chai.
Arm.
Aat. Poom.
Chai, pójdziesz pierwszy.
Trzymaj.
Wsuń brodę.
-Nie da rady. -Nie?
Nie byłaby szczelna.
Znajdziemy ci lepszą maskę.
Muszą dopasować ci maskę.
-Dzisiaj? -Raczej jutro.
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
Zuch chłopak.
Decha, ty idź.
Może być.
Otwórz usta.
Podnieś ręce.
Obróć się.
Niedługo wrócisz do domu.
Związuje mu ręce.
Będzie dobrze.
Nie daj chłopcom patrzeć. Przestraszą się igły.
Chodźmy. Świetnie.
Do tyłu. Obróćcie się.
Szczęśliwy pierwszy klient.
Chodź. Ostrożnie.
Jesteś w moim przytulnym gabinecie.
Mam na imię Harry.
Jesteś bardzo dzielny. Numer jeden.
Masz farta, bo idziesz z Jasonem.
To najlepszy nurek na świecie.
Przegapiłeś Puchar Świata.
Wiesz co? Brazylia odpadła.
Widziałeś już coś takiego. Szok, co nie?
Brazylia?
Zgadnij, kto ich wyeliminował. Belgia.
To ich pewnie dobiło. Belgia.
Wyciągniemy cię stąd
i obejrzysz resztę mistrzostw.
Twardziel.
Nawet nic nie poczułeś.
Spokojnie.
Odwróć się.
Dobrze leży.
-Dobra. Trzymasz go? -Tak.
W porządku. Zabierz go.
Głowa w tył.
Teraz.
-Dobra. -Tu.
-Powoli. -Dobrze.
Zaciągnij.
-Sprawdźcie oddech. -Dobra.
W porządku.
Okej.
Oddycha bez problemów.
Zajebiście.
Nie wierzyłeś, że to się uda?
Ja też nie.
Dobra. Płynę.
Powodzenia.
Masz farta, wiesz dlaczego?
To John. On cię zabierze. A to najlepszy nurek
na całym świecie.
Wiem, że miałeś tu sporo wrażeń, ale wiesz co?
Na mistrzostwach też się trochę działo. Belgia wyeliminowała Brazylię.
-Harry, dałeś mu zastrzyk? -Psiakrew.
Mieliśmy czekać na wieści od Jasona.
Dałem mu atropinę. Muszę kontynuować.
Bez paniki.
Kontynuuj. Jedziemy dalej. Nie ryzykujmy, że się wybudzi.
Nie jest aż tak źle, co?
-Wybacz, stary. -Spoko.
W porządku.
Kiet, wiesz, jak ma na imię?
-Arm. -Arm?
Kapitan drużyny.
Dobra.
Udało się.
Chryste.
Wszystko gra.
Do zobaczenia.
Powodzenia, Chris.
KOMORA 5 1250 METRÓW OD WEJŚCIA
-Jason dał radę? -Przepłynął.
Świetnie.
-Ostrożnie. -Dobra.
Spokojnie.
-Powoli. -Dobra.
-Powoli. -Nowa butla.
Dam mu jeszcze jedną dawkę.
Jasne, mam go. Okej.
Zdejmujemy.
W porządku?
-Świetnie. Wszystko gra. -Przenieśmy go.
W porządku. Ostrożnie. Dobra robota.
-Dzięki. -Tak dobrze.
-Ostrożnie. -Jasne.
Obróćcie go.
Już.
Raz, dwa, trzy. Obróćcie go.
Nie oddycha.
Nie, w porządku. Oddycha.
Dobra. Jeszcze raz.
-Dobra. -Powoli.
Kurwa! Nie oddycha.
Nie. Ściągamy maskę.
-Zdejmijcie mu maskę. -Powoli.
Powoli.
Już. Ściągamy maskę.
Dobra. Już.
Daj mi podejść.
Oddychaj.
Dobrze, oddycha.
Przestaje za każdym razem, gdy go zanurzam.
-Wszystko gra? -Tak.
-Załóżcie mu maskę. -Dobrze.
Spokojnie.
Dobra robota, Josh.
John, wszystko gra?
Tak. Dajcie mi chwilę.
-Nadal oddycha? -Tak.
Dajcie go tu.
Okej, Arm. Ostrożnie.
W porządku.
Dobra.
-Dzięki. -Spoko.
KOMORA 3 CZAS: 5 GODZIN 30 MINUT
Jazda!
Uwaga na głowę!
Przygotujcie się.
-Raz, dwa, trzy. -Szybciej.
Ostrożnie.
Co z nim?
Oddycha.
Uwaga na głowę.
Podaję tlen.
-Bądź gotowy. -Płytki oddech.
Idziemy!
Stan stabilny.
Ostrożnie.
Powoli.
Ostrożnie.
Przeciągnijcie go.
KOMORA 1 CZAS: 7 GODZIN 30 MINUT
Wynoszą chłopca!
Gubernator prosił, by przekazać, że akcja ratunkowa idzie dobrze.
Czemu nie powiedzą, kto to?
Nie możemy podać szczegółów.
Wiem, że to dla was trudna sytuacja,
ale zostaniecie poinformowani natychmiast po zakończeniu akcji.
Po co te tajemnice?
KARETKA
Jesteśmy gotowi.
Wszystko w porządku.
Dobrze.
Ostrożnie.
-John. -Jason.
Wszystko gra?
Tak, tylko...
ciężko było.
John.
-John? -Tak?
-W porządku? -Tak.
Ale chłopak, którego wynosiłem, Arm,
przestał na chwilę oddychać.
Myślałem, że już...
Ale nie. Nic mu nie jest.
Dobra robota, Chris. Nie było łatwo.
Dzięki, John.
Sanitariusz?
-Co się stało? -Cała czwórka, doktorze.
-Co z nimi? -Wszyscy mają się dobrze.
Świetna robota.
Tak.
Ekipa elitarnych nurków próbuje wyprowadzić chłopców
trzykilometrową podwodną trasą ratunkową.
„Podwodna trasa ratunkowa”. Nieźle brzmi.
...na czym polega ich plan.
Dziś rano dokonano...
Masz jeszcze markizy?
-Nie. -A co masz?
-Zjadłem wszystkie. -Palant.
...przeniesiono, by zrobić miejsce
dla niezbędnego personelu wojskowego i ochotników.
Szczegóły akcji objęte są tajemnicą...
Wczoraj za uratowanie choćby jednego nazywaliby nas bohaterami.
Teraz, jeśli choć jeden umrze...
No tak.
NA ŻYWO RAAHITHYA BHANGTHUNG
DZIEŃ 17 PONIEDZIAŁEK, 9 LIPCA
Po drodze rozmieszczono butle z powietrzem.
Podczas wczorajszej akcji zużyto wszystkie.
Gubernator prowincji Chiang Rai nazwał to „Wojną z wodą”.
Lokalne prognozy przewidują obfite opady deszczu.
Nie musisz się bać, Rit. Wiesz dlaczego? Bo trafiłeś na najlepszego nurka.
Już? Spójrz w górę.
Zuch. Widzisz? Już po wszystkim.
Po wszystkim.
Świetnie. Zuch z ciebie.
Jestem Dew.
A ja Rick.
Więcej rynien!
Nie ma więcej!
To koniec?
Mają dosłać z Bangkoku.
Potrzebujecie więcej?
Rynna.
W porządku.
Szósty jest na noszach.
Dziś z jaskini wyprowadzono pięciu chłopców.
Według ostatnich raportów pogodowych na horyzoncie zbierają się chmury burzowe.
Pora monsunowa nadchodzi w szybkim tempie.
To jest to!
Maska dla Chaia. Prosto z Bangkoku.
Świetnie.
Nie.
-Będzie pasować? -Oby. Jest mniejsza.
Siadaj, Bas.
Dzięki.
Co robicie? Niech tak zostanie.
Niezła ulewa.
DZIEŃ 18 WTOREK, 10 LIPCA
-Poziom wody się podniesie. -Niewątpliwie.
-Ale damy radę, prawda? -Nie wiem.
Zanurkujemy, to się okaże.
To zależy, Jason.
Byliśmy tam z Rickiem, gdy woda była pod sufit. Masakra.
Spoko. Przecież się nie poddamy.
Może ty chcesz umrzeć w jaskini, Jason.
Ja nie mam zamiaru ryzykować.
Prędzej.
Deszcz nie ustanie. Więcej worków z piaskiem.
Po wschodniej stronie są trzy zapadliska.
Dobra. Damy radę.
-Musimy się uwijać. -Idziemy.
Siemasz, Harry.
Dzisiaj wychodzą wszyscy. Musimy się spieszyć.
No dobra.
-Widzicie? Szpara. Będzie przeciekać. -Odstaje.
Wyprowadźmy pozostałych, a potem się nim zajmiemy.
Dajcie to mnie. Różowa. Podoba mi się.
To kto następny?
Nie umiem pływać.
Uda nam się?
Nie bój się. Musimy im ufać.
Obróć się.
Kogo tu mamy?
-To Prem. -Prem.
Siadaj. Pora cię stąd wydostać.
A my na końcu?
Chris cię wyprowadzi.
To najlepszy nurek ratownik na świecie.
Zgadza się.
Prem, wiesz, co robić. Już to widziałeś.
Spójrz w górę. Gotowy?
-W porządku. -No.
No to jedziemy.
Dobra. Ostatni.
Wolisz patrzeć w górę czy w dół?
W górę.
I już. Nie bolało.
Zabierzemy cię do domu. Może na kolację.
Lepiej się nie da. Jak zrobię ciaśniej, puści uszczelka.
-Wciąż jest trochę za luźna. -Nie mamy czasu. Wody przybywa.
Jeśli nie teraz, to nigdy.
Będę uważał. Przytrzymam ją, jeśli trzeba.
Twoja decyzja.
Będę płynął powoli. Odczekajcie trochę, zanim wyruszycie.
Jak chłopcy? Bezpieczni?
Zobaczymy. Teraz twoja kolej.
Nie waży więcej niż malcy.
Będę zaraz za tobą.
Byle nie za blisko.
Spotkamy się w pubie.
-Dobra, teraz kolej na nas. -Idź pierwszy. My za tobą.
Tylko pamiętajcie,
prąd jest teraz dużo silniejszy.
-Wody jest... -Wiem.
Zegar tyka
i ekipa ratownicza działa pod presją.
Istnieją obawy, że wskutek obfitych opadów jaskinia zostanie zatopiona,
zanim ochotnikom uda się przekierować strumień.
Jeszcze jedną.
Halo?
Szybko. Unieście mu głowę.
Przygotujcie się na następnego.
Szykujemy się na 11.
W porządku, Jason. Mam go.
Dobra. Trzy, dwa...
Wszystko w porządku.
Ostrożnie.
Widzimy go.
Chris.
Rick.
Dobrze cię widzieć.
Nie byłem pewny, czy ktoś mógłby...
Żyje?
-Tak. -Tak?
Żyje.
Zgubiłem poręczówkę.
Poszedłem za kablem elektrycznym.
-Nie wiem, gdzie jestem. -W komorze numer cztery.
Dobra robota.
Daj mu zastrzyk.
Będzie dobrze. Czekaj na Harry'ego. Zaraz tu będzie.
-Niech go obejrzy. -Dobra.
Skup się tylko na chłopcu. Wydostaniemy was stąd.
-Bądź gotowy. -Dobrze.
Załóż mu maskę i rób, jak radzi Harry.
Jasne?
Zobaczymy się na zewnątrz.
Gdzie Chris?
Nadal w czwartej komorze.
-Trener oddycha. -Dobra.
Nic mu nie jest.
Ostrożnie.
Wygląda dobrze.
Jak idzie Chrisowi?
Nie najlepiej.
Kazałem mu czekać na Harry'ego.
Chris?
Tak.
Co się stało?
Zgubiłem linkę.
-Chłopak ma się dobrze? -Chyba tak. Lepiej go obejrzyj.
-Dałeś mu zastrzyk? -Jakąś godzinę temu.
-Dajmy mu następny. -Dobra.
Chcesz, żebym cię zastąpił?
Nie, sam to zrobię.
Przed nami zakręt.
Rick mówił...
Mówił, żebym zrobił, jak radzisz.
Wykonałeś najtrudniejszą część.
Zostaw mi resztę.
Będę mógł się chwalić, że byłem jednym z ratowników.
Rick kazał robić, co dla niego najlepsze.
Tak będzie dla niego najlepiej.
-Dobra? -Tak.
Pompa wysiada.
Wysiadła!
Dawaj, Chris.
Harry!
-Co z nim? -W porządku.
-A Chris? -Płynie za mną.
Rick!
Wezmę butle i popłynę po niego.
Da radę.
Super, Chris!
-Dobra robota. -Dzięki.
-Mój chłopak... -Żyje.
Pozamiataliśmy!
-Chris, spoko? -Tak.
To jeszcze nie wszyscy.
Wszyscy wychodzić!
Rozsadziło pompy!
Pichai.
Dobrze cię widzieć.
W porządku.
Brawo, chłopaki!
Dobra robota, stary.
Dobra robota.
-Dzięki, Rick. -Dziękuję.
-Świetna robota. -John.
-Świetna robota, panowie. -Dziękuję.
-Wspaniale. -Brawo.
-Wielkie dzięki. -Harry.
-Mistrz. -Dobra robota.
Przepraszam za tę akcję z linką. Nie mogłem...
Nic się nie stało.
Już po wszystkim.
-Udało się. -Spoko, Chris.
No tak.
Ale prawie go tam zostawiłem.
Przybyliście ze wszystkich stron.
Z pobliskiego miasta.
Z różnych krajów na całym świecie.
Podarowaliście nam swój czas i wiedzę.
Niektórzy poświęcili swoje uprawy.
Witam.
Nie prosząc o nic w zamian.
Ale wiem, że zrobiliście to
z jednego powodu.
Z miłości do tych chłopców.
Już dobrze.
Wszystko dobrze.
Dziękuję.
Dziękujemy.
Ustąpi pan ze stanowiska?
Nie ma za co.
No dobrze.
-Hej. -Spisałeś się, Harry.
Dowiedział się, że jego tata umarł.
Wszyscy się odmeldowali.
Poza jednym.
Chodź tu.
Chai.
Cześć!
PAMIĘCI SAMANA GUNANA
I KOMANDOSA BEIRUTA PAKBARY ZMARŁEGO NA ZAKAŻENIE KRWI,
KTÓREGO NABAWIŁ SIĘ PODCZAS AKCJI RATUNKOWEJ.
PO AKCJI RATUNKOWEJ
JASKINIA ZANURZYŁA SIĘ CAŁKOWICIE NA OSIEM MIESIĘCY.
-Uśmiech, proszę! -Jasne!
OCHOTNICY PRZEKIEROWALI 255 MLN LITRÓW WODY Z DALA OD JASKINI.
ROLNICY, KTÓRZY PONIEŚLI SZKODY, OTRZYMALI ODSZKODOWANIE RZĄDOWE.
RZĄD TAJLANDII NADAŁ OBYWATELSTWO
TRENEROWI I TRZEM CHŁOPCOM.
W AKCJI RATUNKOWEJ POMOGŁO PONAD 5000 OSÓB Z 17 KRAJÓW.
Napisy: Ewa Nowicka