Tu jesteście.
Dobre wyczucie czasu. Wy tu jesteście i my też.
Casey, Finnegan i ja właśnie wróciliśmy ze spaceru.
Był bardzo przyjemny.
Dzięki byciu Mr. Dressupem przez 20 lat stałem się lepszym człowiekiem.
W czym tkwi sekret bycia 30 lat na antenie?
W głębi duszy jestem dzieckiem.
Robię to, co lubiłem robić za młodu.
Kim jest dla ciebie Mr. Dressup?
Mr. Dressup dał ludziom wyobraźnię.
Panie i panowie, wspaniały Kanadyjczyk, Mr. Dressup.
Nie miały znaczenia: rasa, kolor, religia
ani jakim mówiło się językiem. Oglądałem.
Ernie Coombs, znaczy się Mr. Dressup, był miły i wrażliwy.
Ernie pamiętał o swoim wewnętrznym dziecku.
To nadaje formę wszystkim aktywnościom z dziećmi.
Kiedy mówi się, że do Kanady przybyli Fred Rogers i Ernie Coombs,
ludzie nie wiedzą, że to przyjaciele.
Tworzę książkę. Zobaczycie, jak wyszła.
Jego ciepło było czuć przez ekran.
To nie była zwykła nauka.
Rozbudzała ciekawość.
Mam do pokazania kostium nietoperza.
Tak zaczynała się przygoda.
Jak otwierał wieko, coś się szykowało.
Coś zabawnego i magicznego.
To mój ulubiony kostium.
Charakterystyczny moment.
To mogła być gładka peleryna.
Wycinał kształty. Będzie czarodziejem?
Nie, dinozaurem. Nieskończone możliwości.
W głównej mierze zostałem aktorem,
bo widziałem go w telewizji, dorosłego, ale nie do końca...
Nauczył mnie, że można być innym.
Casey, jesteś...
Casey to chłopiec czy dziewczynka?
O rany. Piękny dzień.
Niejednoznaczny płciowo?
Nie potrafiłem zgadnąć, czy to chłopiec, czy nie.
Wyprzedzał swoje czasy.
Cztery tysiące odcinków. Trzydzieści lat.
Niewiele programów tyle trwa.
Witajcie.
Siła słowa. Siła rysunku.
Siła przebierania się.
MR. DRESSUP: Magia kukiełek
Czego mnie nauczyło w ciągu 30 lat
robienie różnych rzeczy z rolek po papierze?
ERNIE COOMBS DYPLOMARIUM, CZERWIEC 2001
Rękodzieło w telewizji to źródło mądrości?
Najwyraźniej nie.
Przypomnę wam po raz ostatni,
miejcie otwarty umysł i serce.
Nie bierzcie życia zbyt poważnie, bo nie trwa wiecznie.
I strugajcie kredki.
Nie plączcie taśmy klejącej
i zamykajcie mazaki.
Finnegan?
Gdzie jesteś?
Tutaj.
Opowiedzieć ci historię?
Też chcecie usłyszeć? W takim razie ją opowiem.
Dawno temu w stanie Maine w Stanach Zjednoczonych
urodził się chłopiec Ernie Coombs.
Mówię coś nie tak? Co?
Ernest Coombs. Dobrze.
Zacznę od nowa.
Dawno temu w stanie Maine w Stanach Zjednoczonych
urodził się chłopiec Ernest Coombs.
Tym razem dobrze.
Tata urodził się przed wielkim kryzysem
w Lewiston w stanie Maine. Lewiston i Auburn.
Mama miała na mnie duży wpływ,
bo we wszystkim znajdowała pozytywy.
Taki wpływ był dla mnie dobry,
bo miałem pogląd na życie, że zawsze spotka mnie coś miłego.
Na długo przed okresem szkolnym
miałem czapkę, myślałem, że policyjną.
Zeskoczyłem z rowerka i wybiegłem na środek ulicy,
aby zatrzymać ruch.
Wpadłem przez to w kłopoty.
Rozległ się pisk hamulców. Mama wybiegła z domu
i powiedziała: „Ernest, co robisz na ulicy?”.
Już wtedy miałem urojenia, żeby się przebierać.
W młodym wieku powołano go do wojska,
gdzie był meteorologiem. Służył w Siłach Powietrznych.
Po wojnie wybrał się na Filipiny. To musiał być
niesamowicie pouczający okres w jego życiu.
Po wojsku Coombs wrócił do Stanów.
Finansowo było ciężko.
Musiał szukać pracy.
Zaczął jeździć za bratem
po wschodniej części Stanów
aż na samą Florydę, a potem znowu na północ.
Miałem być artystą, rysownikiem lub grafikiem reklamowym.
Ukończyłem szkołę artystyczną
i nie sądziłem, że wyląduję w show-biznesie.
Dzięki malowaniu dekoracji znalazłem się w teatrze.
W końcu dostałem pracę w teatrzyku, gdzie również grałem.
W tym samym czasie trochę grałem.
Tata znalazł pracę w WQED w Pittsburghu w Pensylwanii.
Był aktorem dorywczym. Brał, co dawali.
Tam poznał Freda Rogersa.
Rogers był zaprawionym producentem telewizyjnym.
Miał doświadczenie jako kierownik w NBC
i pracował w WQED od początku jego powstania.
W połowie lat 50. Fred wypuścił program Children's Corner.
Odniósł sukces nie tylko w Pittsburghu.
Nadawano go w innych częściach kraju.
Tata został zaangażowany jako członek obsady.
Spotkanie tych dwóch
w programie dla dzieci było fenomenalne.
Fred wymyślił program,
ale był nim też rozczarowany.
Był bardzo udany na poziomie rozrywki,
ale nie na poziomie edukacyjnym.
Ernie i Fred rozmawiali, jaką telewizję tworzyć.
GRAFIKA ERNIEGO COOMBSA
Po tym tata przeniósł się do programu Dimple Depot.
Tam pracował z moją mamą, która robiła kukiełki.
Marlene zwana Lynn zawróciła w głowie Erniemu.
HISTORYK POPKULTURY
Ja byłam naiwna, a on niedojrzały.
- Byłem niedojrzały. - Tak, kiedyś.
Przystojny książę.
Nasze zaloty odbywały się w studiu.
Siadałam i patrzyłam, jak maluje.
To była nasza typowa randka.
Malowałem i rozmawialiśmy,
a potem szliśmy na kawę. Tania randka.
Miałem pięknego psa tropiciela o imieniu Pip.
Zakochał się w Lynn.
Chodziliśmy do jej domu.
Zostawał na noc, czasem na parę dni.
Ożeniłem się z nią, żeby odzyskać psa.
Fred Rogers był drużbą na ślubie rodziców.
Ich więź była nie tylko zawodowa.
CÓRKA ERNIEGO COOMBSA
Może coś ich połączyło,
żeby mogli coś zaoferować dzieciom.
Twórcza intensywność i powaga
w Erniem Coombsie dorównała Fredowi Rogersowi.
Obaj byli kreatywni
i potrafili bardzo skupić się na pracy.
Zarabiał pieniądze, nie za duże,
ale zarabiał na życie i robił to, co chciał.
Wtedy urodziła się moja siostra Cathie.
Wszystko szło dobrze, ale kończył się kontrakt,
a on był żonaty.
Miał córkę, ale nie miał pracy.
I wtedy CBC,
którzy rozwijali dział dziecięcy,
zwrócili się do Rogersa, zaoferowali kontrolę twórczą
i szansę stworzenia programu z bardzo dużymi możliwościami.
Fred wiedział, że byłem bez pracy,
kiedy wybierał się do Toronto,
i zaprosił mnie do współpracy, bo potrzebował lalkarza.
Pojechaliśmy do Toronto.
KANADA WITA
To sieć telewizyjna CBC.
CBC RADIO - KANADA
Kiedy CBC rozpoczęła nadawanie,
telewizja stała się rozrywką numer jeden.
PREZESKA CBC / RADIO KANADA
Nie było tabletów ani gier wideo. Rola była inna.
Nadawca publiczny był głównym wyborem.
Stacja CBC wyróżniała się na rynku,
bo tworzyli programy dla dzieci.
- Jak się masz? - Bardzo dobrze.
Pomysł kręcił się wokół
edukacji.
CBC było uosobieniem
jakościowych programów dla dzieci w latach 50., 60. i później.
Dział dziecięcy był niezwykłą częścią CBC.
BYŁA REŻYSER PROGRAMU DLA CBC
Nie zwracał szczególnej uwagi
i dzięki temu miał pole do popisu.
Nie trzeba było się martwić polityką.
Ani o dochody.
Można było tworzyć programy i tak też było.
Mamy około 25-osobową ekipę, która cierpliwie pracuje
REŻYSER PROGRAMU DLA DZIECI, CBC
i rozwija standardy programów dla dzieci.
Jesteśmy dumni, że mamy
jako jedyni dział z telewizją dla dzieci w Ameryce Północnej.
Rainsberry mądrze wybrał
Freda Rogersa, żeby pomógł przy programie.
Powiedział: „Widzę, jak rozmawiasz z dziećmi.
Przełóż to na telewizję”.
Gdyby nie Fred Rainsberry,
pewnie nie stanąłbym przed kamerą.
Mimo wszystko to był dobry dzień.
Kiedy mówi się, że do Kanady przybyli Fred Rogers i Ernie Coombs,
ludzie nie wiedzą, że Fred tu był
albo że CBC dało mu szansę.
Nazywam się Pan Rogers
Cieszę się, że jesteście blisko
Dzięki wam dzień jest wyjątkowy
Bo tu jesteście
MisteRogers to kanadyjski wytwór.
STU GILCHRIST PRODUCENT - BUTTERNUT SQUARE
Nie tylko pierwszy raz stanął przed kamerą,
ale razem z nim rozwijał się piękny plan.
Piękny trolejbus, który przejeżdżał.
Król Piątek XIII i wszystkie piękne postacie.
To był pierwszy program CBC,
nazywany MisteRogers,
gdzie Fred pokazał siebie,
rozpoczął długą podróż i stał się sławnym Mr. Rogersem.
Patrzenie, jak Fred doskonali swoją postać,
miało wpływ na Erniego.
Przepisuję dzienną dawkę uśmiechów
GŁOS COOMBSA
i sporadyczne chichotki po każdym „proszę” i „dziękuję”.
Podpisał dr Frank Leapfrogg.
GŁOS FREDA ROGERSA
- Przez dwa G. - Dwa.
CBC miało środki, aby wspierać
wizję Rogersa, a WQED nie miało.
Pierwszy przykład z brzegu. Stolarnia była ogromna.
Mogli zrobić wszystko, co Rogers chciał w telewizji dziecięcej.
Miał bardzo wyraźną wizję.
Skrystalizowała się ona w Toronto.
W Kanadzie Rogers masowo tworzył treści.
Wypuścił ponad 300 odcinków
MisteRogersa w ciągu dwóch lat.
Ale chciał wrócić do Pittsburgha
i to zrobił, kiedy kontrakt wygasł.
Pamiętam, jak mówili: „Co zrobimy,
kiedy pan Rogers odejdzie?”.
A ja na to: „Stwórzcie program z Erniem Coombsem”.
ASYSTENT LALKARZA
Ernie pamiętał o swoim wewnętrznym dziecku.
To nadaje formę wszystkim aktywnościom z dziećmi.
Lynn była siłą napędową Mr. Dressupa.
Wkroczyła i powiedziała, że Ernie da radę.
ANIMATORKA / AUTORKA PIOSENEK
I tak się stało.
To początek kariery Erniego.
Tak powstał Mr. Dressup.
Zaczęło się od programu Butternut Square.
Mam czapkę kucharską, którą mogę założyć.
Mam też łyżkę.
Zacznę robić ciasto w misce.
Ernie został i stał się Mr. Dressupem.
PRODUCENT - BUTTERNUT SQUARE
Pokazał swoje zdolności. Był artystą.
- Wiewiórka. - Był mimem.
Miał wyjątkowy kontakt z ludźmi.
- Prawie gotowi. - Był śpiew i taniec.
Kukiełki. Udawał różne rzeczy.
- Proszę. Odwrócimy. - Dobre, nie?
W tym programie powstał Mr. Dressup.
- Spójrz tylko. - Jakie cudowne kostiumy.
- W samą porę. - Już czas.
W obsadzie Butternut Square była Sandy Cohen.
Wygląda pysznie.
Don Himes odpowiadał za muzykę.
Dwie kukiełki, którymi grał tata,
to były Casey i Finnegan.
Na pewno widziałeś wiewiórkę na Butternut Square?
- Tak? - Głos Judy Lawrence.
Urodziłam się w Bairnsdale,
ale mieszkaliśmy w Ballarat.
ARTYSTKA, CASEY & FINNEGAN
Odkryto tam największe złoża złota w Australii.
Słuchałam programu dla dzieci w radiu
o nazwie Children's Session.
Mówili, jak robić różne rzeczy.
Raz opowiadali, jak zrobić kukiełkę.
Zrobiłam głowę.
Poprosiłam mamę, żeby doszyła ciało na maszynie.
Odmówiła, ale pokazała mi, jak używać maszyny.
Pokazała, ja zrobiłam kukiełkę.
Dwie.
Zapraszano mnie na urodziny w sąsiedztwie.
I tak zaczęłam robić kukiełki.
- Ciocia Abigail? - Tak?
Finnegan chce, żebyś się nachyliła,
wtedy się przyjrzymy.
Jak najbardziej.
- Finnegan. - Nie jesteś ciocią Abigail.
Mr. Dressup, coś podejrzewałam.
Po dwóch latach produkcji
Butternut Square anulowano z powodu cięć budżetowych,
żeby zrobić miejsce na talk-show This Hour Has Seven Days.
Panie i panowie, This Hour Has Seven Days.
Byliśmy w szoku. Ja byłem.
Oceny były świetne.
Powiedziałem Erniemu. Nie zapomnę tego.
Powiedziałem mu, a on na to: „Wrócę do Pittsburgha.
Może będę lalkarzem u Freda Rogersa
albo kierowcą autobusu”.
Nie wiedział, co zrobi.
Ludzie, którzy byli w to zaangażowani,
zaproponowali nowy program
skupiony wokół postaci z Butternut Square.
Zadzwoniłem do dyrektora angielskiej telewizji.
Zapytałem: „Jest plan? Będzie plan w studiu?”.
Odparł: „Nie ma żadnego planu.
Jest pięciometrowa scena, trzy krzesła i stół”.
A ja na to: „Odwołujesz Butternut Square
dla sceny i trzech krzeseł?
Daj mi pół studia”.
Zapytałem: „Ernie, urządzisz połowę studia?”.
Wyjął kredki i ołówek. Zaczął rysować.
Narysował dom Mr. Dressupa i powierzchnię roboczą.
Zapytałem o miejsce na dworze.
Odparł: „Z tyłu ustawię patio
i posadzimy tam drzewo”.
Potem powiedział:
„Stu, to już nie jest Butternut Square, bo nie mamy placu”.
A ja na to: „To będzie Mr. Dressup”.
Cześć. Miło, że jesteście.
Ładny dzień. Grałem z Casey
i Finneganem. Dobrze się bawiliśmy.
Ktoś puka. Zobaczmy, kto to.
- Mr. Dressup. - Cześć.
Byłem żółwiem.
Widzę, co robisz z kocem.
Na początku był scenariusz.
Ernie go ignorował. Połowę zapominał.
Zrezygnowałem z niego. Skupiliśmy się na koncepcjach.
- Pomożesz mi umyć naczynia? - Tak. Co mam robić?
To ta spontaniczność
różniła nas od innych programów.
Finnegan, uciekaj.
Powiedziałem: „Będzie motyw przewodni odcinka,
seria pomysłów, która pokieruje narracją”.
Budujemy różne rzeczy.
Teraz duży musi iść na górę.
Z początku scenariusz miał może z siedem stron.
STAŁA OBSADA / AUTORKA - MR. DRESSUP
Wymagał talentu
Erniego i Judith do improwizacji.
Witajcie.
Może panna Biz go upuściła.
- Tak, może... - Jaki wielki but.
- Tajemnica. - Tak.
Tajemniczy but.
Co macie na myśli?
Znalazłem go w kominie, kiedy go czyściłem
- z sadzy. - Tak.
Nie wiem, kto upuścił but do komina
- albo go wsadził. - Święty Mikołaj?
- Święty Mikołaj! - Święty Mikołaj!
Świetnie! Gdzie on jest?
Kręciliśmy program po staremu.
TRASA MR. DRESSUPA - GITARZYSTA
Nazywaliśmy to wtedy „nagrywaniem na żywca”.
Dwie próby i nagranie.
Prawie bez przerw, bo nie było nas stać.
Nie było na to pieniędzy.
Używałem narzędzi... Spójrzcie na ten klucz.
Myślałem, że będę go potrzebować, żeby zacisnąć rurę.
W występie na żywo trzeba zapamiętać tekst.
ARTYSTKA, TRUFFLES - MR. DRESSUP
Nie ma powtórek.
To prawdziwa sztuka improwizować,
patrzeć, co się dzieje, wyczuć długość odcinka,
wiedzieć, że trzeba kończyć, i to zakończyć.
ARTYSTKA, BABCIA - MR. DRESSUP
I oni to umieli zrobić. To było niesamowite.
- Jestem strażakiem. - Ja też.
Było wiadomo, że nie będzie seksizmu,
LILLY BARNES SCENARZYSTKA - MR. DRESSUP
rasizmu, nic z tych rzeczy, które czasem się wkradają
przez nieświadomość.
- Joey, wejdź. - Cześć, Mr. Dressup.
Cześć. Jejku, miło cię widzieć.
Wzajemnie. Jestem tu z pewnego powodu.
Tak?
Byłem w okolicy
odebrać od szewca buty do stepowania.
Mam ci pomóc z butami?
Nie. Potrzebny mi kostium.
Chcę jakiś pożyczyć i zaskoczyć wnuczkę.
- W tym ci pomogę. - To dobrze. Wiesz...
Świat jest podły, a niektórzy...
GOŚĆ, TANCERZ / PIOSENKARZ / MUZYK MR. DRESSUP
Ludzie zapominają o dobroci. I on to ucieleśnił.
Judith była świadoma społecznie, popierała feminizm
i bardzo skutecznie
wykorzeniała stereotypy.
Typowa kobieta jest gospodynią i pracuje w domu.
A Judith mówiła:
„Wcale tak nie jest. Pozbędziemy się tego”.
Jeśli chodzi o stereotypy płciowe,
przez lata ciężko nad tym pracowałam.
I to odzwierciedla postawę osób zaangażowanych w program.
Był taki czas, kiedy Ernie...
Jeśli potrzebował coś zszyć,
wołał jakąś swoją koleżankę.
A jeśli Susan miała problem z rurami,
wołali Erniego do pomocy.
Ale to zmieniliśmy. Tego już nie ma.
Skąd tak wielki sukces?
To musiało być szczęśliwe połączenie
pewnych ludzi.
Od razu się polubiliśmy.
Rozumieliśmy się.
Chyba mieliśmy te same pomysły co do programu dla dzieci.
Ile zarabiasz? Nie pamiętam.
Butelki kosztują pięć centów,
dwa centy i trzy centy.
Musimy zobaczyć.
Musisz czuć więź z dziećmi.
PRODUCENT
Tak było z Casey. To było dziecko.
Chodź, Finnegan.
Bierzmy się do pracy, bo mamy dużo sprzątania.
Wiedział, że to kukiełka
i że pies był kukiełką,
PIOSENKARKA
ale coś tam naprawdę ożyło.
Mr. Dressup?
Casey? Gdzie jesteś?
- W łazience. - W łazience?
Mr. Dressup, nie mogę wyjść.
Drzwi są zamknięte? Dlaczego?
- To był wypadek! - Gdzie jesteś?
Nie chcę, żebyś był zły. Jestem za drzwiami.
No weź, Casey.
Wystarczy mi duży przytulasek.
No dobrze.
Finnegan to pomocnik.
Każdy ma pomocnika albo przyjaciela.
Ile to jest godzina, Finnegan?
Piętnaście centymetrów.
Zabawne. To nie to samo.
Casey i Finnegan to gwiazdy programu.
A on był dorosłą osobą.
Uważali Mr. Dressupa za przyjaciela.
Był ich kumplem.
AKTOR / KOMIK
W inny sposób niż autorytet.
Mimo że czasem im rozkazywał.
Mówił: „Musisz zjeść rosół”.
To była jego wredna odsłona.
Casey, zupa to obiad.
Dokończ, żebym mógł popracować w ogrodzie.
Już nie chcę. Dziękuję. Mam dość.
Casey.
Zachciało ci się rosołu z makaronem na obiad,
a ja nie miałem.
Pobiegłem po puszkę do Susan
i podgrzałem specjalnie dla ciebie, a ty nie jesz.
No tak.
Czasem się wkurzał na Casey.
Troszeczkę. Nie, że był zły, ale bardziej:
MICHAEL J. FOX AKTOR
„Daję ci zupę, a ty nie chcesz”.
Jak nie zjesz zupy, będzie ci burczeć w brzuchu.
Zachce ci się słodyczy.
Domagał się rosołu, a potem nie chciał?
SCOTT TOMPSON AKTOR / KOMIK
Co za bzdura, Casey.
Mr. Dressup, czemu wydajesz głośny dźwięk?
- Jaki? - Zaczynasz krzyczeć!
Ja...
Krzyczę, bo byłem na ciebie zły.
Słuchał, co mówi Casey.
Brał to pod uwagę. Nawet to, co Finnegan mówił do Casey.
Dzieci muszą to zobaczyć.
Myślę, że pragną
być akceptowane przez dorosłych.
- Czuję złość na Mr. Dressupa. - Tak? Dlaczego?
Bo był zbyt zajęty, a zależało mi...
żeby pomógł mi z klockami.
Odwieczne pytanie: Casey to chłopak czy dziewczyna?
Kiedy dzieci mnie o to pytały,
odpowiadałam, że tak.
- Witaj. - Mam pani pocztę.
- Ześle pani koszyk? - Za chwilkę.
W tych czasach wszyscy mówią:
„Trzeba mieć osobę niebinarną lub androgyniczną.
Trzeba myśleć o widowni”.
A w latach 60.
tego nie było. I mamy postać,
którą stworzono, aby wyglądała jak chłopak, ale i dziewczynka.
Jeśli o tym pomyśleć, Casey to pierwsza
niebinarna postać w telewizji dziecięcej.
Casey to kochana postać. I on
lub ona to reprezentacja dziecka, żeby dziecko zobaczyło
siebie w Casey.
Judith, bo była dobra w tym, co robi,
pięknie ożywiała Casey dla widowni.
Nie tylko Casey i Finnegana, bo była jeszcze ciocią Bird.
Każdy czasem traci cierpliwość.
Była Aligatorem Alem.
Powiedziałem: „José, naprawimy ukulele?”.
A on: „Nie ma mowy, José”.
Zupełnie inne postacie.
- Jak się masz? - Okropnie. Dziękuję. A ty?
Judith była przezabawna.
To dodawało uroku. I on też był.
Ale miała błyskawiczne poczucie humoru.
Czekaj, zaszokuję cię.
Judith była sprytna. Bardzo dowcipna.
Casey zdarzało się mówić różne rzeczy na próbach.
Wchodziłem, a Casey wychodził z domku na drzewie
i mówiłem: „Co robisz?”.
Miał powiedzieć: „Bawiłem się”. A mówił:
„Czytam Nietzschego. Może mieć rację,
ale Finnegan mówi, że nie...”. Takie coś.
Była bardzo inteligentna
i dowcip zawsze był na wysokim poziomie.
Judith i Ernie współgrali ze sobą, bo było to niewymuszone.
STAŁA OBSADA - MR. DRESSUP
Razem wywierali wpływ.
Jak mowa o Erniem, to też o Casey i Finneganie.
Ernie Coombs walczył, żeby Judith Lawrence miała płacone
tyle samo co on, bo robiła połowę roboty,
bo odgrywała rolę kukiełek.
Nie rozmawialiśmy o tym. Nie wiedziałam, ile zarabia.
Zobaczcie, co złapałem. Kwiatka.
To był udawany sen?
Tak. Wcale nie śniłem, Casey.
- Działało. - Byłem...
Nie planowaliśmy. Nie mówiliśmy o tym. Graliśmy.
To zaufanie, jakim siebie darzą,
ERIC MCORMACK AKTOR
ale również zaufanie do nas i rodziców.
Wszystko zmyślają,
ale dobro dziecka jest najważniejsze.
To oryginalny kufer,
który sam wymyśliłem i stworzyłem.
Ma jakieś osiem warstw farby,
grubo położonej.
Raz wieko pękło i musiałem naprawić.
Ten kufer to magiczna puszka Pandory.
PIOSENKARKA
Oczekiwanie na to, co się wydarzy.
To mi się podobało. Że można coś otworzyć,
AKTOR / KOMIK
ten kufer, a w środku jest wszystko i wszystko możesz wziąć:
perukę, kapelusz, łyżkę, parę butów,
i stworzyć innego człowieka.
To było fascynujące. Stałem się taką osobą.
Podczas pierwszej trasy miałem ze sobą ten kufer.
Lubiłem, jak wkładał kapelusz i stawał się kimś innym.
MICHAEL J. FOX AKTOR
Jak wyglądam? Dobra.
To było fajne.
Jako dziecko, jeszcze zanim rozważałem pracę aktora,
uwielbiałem, jak wkłada kapelusz
i otwiera serca i dusze na nowe doświadczenia...
Co robił, jak wkładał kapelusz?
No i proszę. Kapitan Dressup na holowniku.
Zadziwia mnie, ile dzieci trzyma kostiumy w czymś,
co nazywają swoimi kuframi.
Ten gostek tak nosi czapkę.
Zawsze był moment na rysowanie.
Był fantastycznym rysownikiem.
SCENARZYSTA
Widziałem klauny w cyrku, który miały takie wielkie buty.
Potrafił wziąć mazak
i po prostu narysować coś świetnego.
PREZENTERKA
Jak on to robił? Człowiek był w szoku,
że umiał narysować coś tak niesamowitego.
Drewno dębowe jest bardzo mocne,
a gałęzie mogą wić się na boki.
Liście na górze.
Podczas burzliwego okresu w życiu
uspokajało mnie samo patrzenie, jak rysuje
normalne produkty spożywcze jak mleko czy jajka.
Rysował jajka
i myślisz sobie: „Narysuje banana?”. I potem było widać.
To po prostu spokój. Poczucie życzliwości.
Uczył dzieci używać wyobraźni.
GRAHAM GREENE AKTOR
Wyobraźnia dziecka to spektakularne miejsce.
Cześć.
Robię dzisiaj coś magicznego.
Widzicie?
To czarna skrzynka,
z której zrobię aparat.
To będzie maska.
Zwykle maski robi się w kształcie zwierząt lub klaunów,
coś w tym stylu.
Kiedy coś tworzył, czuło się, że też tak możesz,
bo robił rzeczy z rolek po papierze, pasty...
- Ma się to w domu. - I bibułki.
Lubię je trzymać. Po ręcznikach papierowych,
po papierze toaletowym... A tu jest taka duża.
Nie wiem, po czym, ale warto wykorzystać.
Piliśmy razem piwo.
Otworzyłem je, wziąłem kapsle w rękę
i chciałem wyrzucić, a on je zabrał.
„Zostaw, można coś z nich zrobić”. I schował do kieszeni.
No i proszę. Można zrobić oczy.
Tak.
Tutaj zakleimy.
Dociskamy kapsel.
Chciał, żeby rzeczy były proste,
żeby nikogo nie wykluczać, żeby każdy mógł tworzyć.
Nożyczkami robię nacięcie. Małe.
Robiłem z dziećmi różne projekty.
Robiliśmy lampiony na Chiński Nowy Rok.
ANDREW PHUNG AKTOR
Miałem wszystkie materiały.
Nacinałem, pokazywałem, pomagałem.
I to dzięki programowi.
Oto mój lampion.
Można udekorować, ale nie trzeba.
Skoro mamy lampiony, zobaczę, jak sobie radzi Casey.
Widzimy się na dworze.
Ten program nie miał agendy.
Chodziło o: „Pobawmy się razem.
Porysujemy. Pogadamy”. Nie było żadnej agendy,
choć w pewnym sensie było przesłanie, by być życzliwym.
Bycie miłym nie zawsze jest uważane za ważne,
ale jednak jest.
Tysiące kanadyjskich dzieci
oglądały Mr. Dressupa.
Codziennie przyciągał 500 000 widzów.
Mam tu sporo rzeczy dla klauna.
W pewnym sensie jednoczył naród.
Nieważne, czy w Vancouver, Halifaksie
czy gdzieś na północy, Mr. Dressup mówił do ciebie.
Jakby mówił tylko do ciebie.
Kim byłby klaun bez czerwonego nosa?
PROWADZĄCY
Ciekawe, co czuły jego dzieci, kiedy musiały dzielić się tatą z innymi.
Miałam błogie dzieciństwo.
Nie dlatego, że tata był Mr. Dressupem,
ale dlatego, jacy byli moi rodzice.
Zakładasz, że po powrocie do domu zrzucał strój Mr. Dressupa
i stawał się zupełnie inną osobą.
Wcale tak nie było.
Raz z synem oglądałem Friendly Giant,
zanim jeszcze poszedł do szkoły.
Kończył się Friendly Giant, Chris się odwrócił i powiedział:
„Tatusiu, idź do studia. Teraz ty”.
Było bardzo dużo śmiechu, bo tata był zabawny.
Mama miała poczucie humoru.
Świetnie się uzupełniali.
Dzieci się droczą, bo śmieszą mnie jego żarty.
Dlatego wzięliśmy ślub. Robisz za publiczność.
Śmieje się po tylu latach.
Śmieję się z tych samych żartów, a dzieci:
„Mamo, weź. Słyszałaś to 17 razy”.
Chris i ja mieliśmy swoje zajęcia. Lubił różne sporty.
Ja miałam bzika na punkcie koni.
Zabawne. Na przykład:
Chris jest w drużynie narciarskiej.
Jako ojciec poszedłem pomóc w czasie zawodów.
Zabawne było, jak dzieci zdały sobie sprawę,
że tata Chrisa to Mr. Dressup.
Gdy byłem mały,
był czas, kiedy dzieciaki nabijały się ze mnie.
„Twój tata bawi się kukiełkami”. „Twój tata jest jak baba”.
Czasem było mi ciężko.
Dobrze sobie poradzili.
Pytali: „Twój tata ma pracę?”. „Tak”.
„Mój tata też”.
Niektórzy rówieśnicy oczekiwali
od nich czegoś więcej, a oni nie chcieli dawać więcej.
Teraz są nastolatkami i wszystko brane jest za pewnik.
Była typem kobiety, z tego, co widziałam,
która chciała być najlepsza we wszystkim, co robiła.
Czy to jako matka swoich dzieci, czy jako wsparcie dla Erniego.
Mama była niesamowita.
Cokolwiek sobie umyśliła, odnosiła sukces.
Mama szukała przedszkola dla brata.
Był w wieku przedszkolnym.
I na swój niepowtarzalny sposób założyła je, bo nie mogła znaleźć.
CENTRUM NAUKI
Centrum Nauki Butternut. Nazwa od Butternut Square.
Zajęli stary budynek szkolny.
To było ogromne przedsięwzięcie.
Chcemy, aby dziecko pod koniec pobytu w Butternut
czuło się pewne.
Wysiłek, jaki dziecko włożyło
w rozwój dowolnej dziedziny, jest oklaskiwany przez pracowników.
Chcemy, żeby dobrze o sobie myśleli.
„Dam radę, a jeśli nie teraz, to dam radę za jakiś czas,
kiedy rozwinę umiejętności”.
Jego żona Lynn, cudowna kobieta, założyła przedszkole.
TRASA MR. DRESSUPA - GITARZYSTA
To sporo kosztowało.
Założenie przedszkola i cała reszta.
Dla Erniego bycie w trasie to sposób na zarobienie pieniędzy.
Było to dla niego najlepszy czas. Uwielbiał to.
Tata był bardzo zaradny.
Zbudował replikę kufra, który zamienił się w konia.
Wymyślał sztuczki, piosenki, taniec.
Sam zaczął jeździć z pokazem. Wszystko przewoził w busie.
Ustawiał plan, robił pokaz, pakował się,
sprzedawał pamiątki, rozdawał autografy, poznawał ludzi
i wracał do domu wykończony, ale za to bogatszy.
Bilety kosztowały tylko pięć dolarów.
Zabawiał różne miejsca i zarabiał 100-150 dolarów.
I Don Jones to zmienił.
Ojciec organizuje koncerty w Kanadzie.
SYN DONA JONESA
Miał klientów takich jak Alice Cooper i Deep Purple.
Trasa Mr. Dressupa miała wieść przez Nową Szkocję,
Nowy Brunszwik, Wyspę Księcia Edwarda, Nową Fundlandię i Ontario
aż po Kolumbię Brytyjską i koniec wyspy.
KONIEC DROGI
MR. DRESSUP ZAWITA DO MIASTA
MR. DRESSUP ZACHWYCA
NAJLEPSZEGO - MR. DRESSUP
Czuł się zobowiązany wobec widowni.
Poświęcili czas, by go zobaczyć.
LABRADOR WITA
Chciał ich wszystkich poznać.
Widziałem jego przedstawienie. Poznałem go.
PRODUCENT TELEWIZYJNY
Najlepsze wspomnienie. Poznanie Mr. Dressupa.
Powiedziałem, że uwielbiam jego rysunki.
PROWADZĄCA
Nigdy nie zapomniałem tej rozmowy.
Mały Andrew poszedł zobaczyć Mr. Dressupa.
AKTOR
Dzieci mogły go zobaczyć,
uścisnąć rękę, zrobić zdjęcie.
HISTORYK, PROWADZĄCY
Czuły, jakby jego świat i dom istniały.
Będąc w trasie,
często występujemy na uczelniach i w aulach szkolnych.
Czasem jakieś dziecko podchodzi
i mocno mnie przytula. To miłe.
Don Jones wszystko zaplanował i wypromował trasę.
Nie mogłem go nachwalić. I wiecie co?
- Przyjaźnili się. - Różnili się od siebie.
Niekoniecznie tacy ludzie
mogliby się dogadać, bo Ernie
to artysta i jest dość drobny.
A z drugiej strony Don, spory facet i do tego rządził.
Don rządził.
Bóg zapłać za to, co zrobił dla Erniego.
Trasa dobiega końca.
Jeszcze dwa pokazy.
Jest Pan i Bóg. Jeszcze dwa pokazy.
- Oto Ernie. - Idzie Ernie.
- Koniec trasy. - Tyle na razie zarobiłem.
Miałem trochę, ale Don zabrał.
Bierze pierwsze 100%, a ja resztę.
Szczęściarz.
Ernie występował jako klaun i zakładał nos klauna.
Don wypełnił go kremem do golenia.
Ernie otworzył kufer. „Co my tu mamy?”
Słyszeliśmy, jak zaczyna się śmiać.
Zobaczył, że nos jest wypełniony kremem do golenia.
A ten cwaniak miał dodatkowy nos.
Założył go, odwrócił się,
popatrzył na nas i powiedział: „Nie załatwicie mnie”.
Kto ma dodatkowy nos klauna?
Mógł być komikiem rewiowym.
W zasadzie to był komikiem. Miał celowo przesadną manierę.
Niezły stój.
Dziękuję. Domowy.
Zielony, miętowy i żółto-zielony.
- Potem zostaje oliwka. - Rajdowa zieleń.
I oliwkowa zieleń.
Przyszła burza śnieżna.
Musieliśmy zjechać z autostrady i przeczekać.
Nie spaliśmy do późna.
Miałem wtedy napady lęku
i okazało się, że on też.
Rozmawialiśmy całą noc.
Wtedy staliśmy się tacy.
Wiecie co?
Musicie zacząć bić brawa Mr. Dressupowi,
żeby zdążył. Dawajcie.
W studiu dostarczasz rozrywki widowni.
Ale na scenie to widownia cię napędza.
Wychodzi się na scenę, jest dużo dzieci.
Wszyscy śpiewają, klaszczą i się śmieją. To coś wspaniałego.
A Ernie to uwielbiał.
Raz odebrał mnie ze szkoły.
WNUCZKA ERNIEGO COOMBSA
Wtedy zrozumiałam, jaki jest sławny.
Trzy zatłoczone autobusy
i krzyki jak na koncercie.
A on po prostu się przywitał.
Wychowałam się na Mr. Dressupie.
Kiedy syn miał cztery lata, zabrałam go
na pański występ na żywo.
Wniósł pan w dzieciństwo moje i mojego syna mnóstwo magii.
Chciałam podziękować.
- Dziękuję. - To wspaniałe.
Miło, ale miałem pomoc.
Bez scenarzystów, lalkarzy i muzyków
nie byłoby tego programu.
Przez ponad dwa lata Mr. Dressup witał się z dziećmi
w wyjątkowy sposób.
To był jednoczący i godny zaufania głos, niepodobny do niczego.
Konkurencji prawie nie było.
Jednym z fascynujących dodatków do porannej ramówki
będzie chyba najciekawszy i uznany program dla dzieci.
To Ulica Sezamkowa.
ULICA SEZAMKOWA
Po raz pierwszy zebrali się producenci, scenarzyści,
pedagodzy i badacze,
BYŁA DYREKTORKA CBC
aby stworzyć program z konkretnymi celami rozwojowymi.
To jest sto. „Sto” zaczyna się na „S”.
Ulica Sezamkowa spisała się pod względem
celów edukacyjnych jak liczenie czy czytanie.
Potrzebne ci „W”, żeby stworzyć słowo „worek”,
„wazon”, „wierzba” i...
Kiedy puścili Ulicę Sezamkową, powiedzieli: „To koniec.
Anulują Mr. Dressupa”.
Ktoś... chyba producent. Nie pamiętam.
Powiedział: „Musisz ulepszyć kukiełki.
Muszą ruszać oczami i ustami”...
A ja: „Nie zrobię tego”.
Buzia Finnegana ruszała się, Casey nie. Dla dzieci to nie miało znaczenia.
Martwiliśmy się, że tak to będzie.
A jeśli tak się stanie
STAŁA OBSADA / AUTORKA - MR. DRESSUP
i będą takie szybkie programy,
jak przetrwa nasz łagodny, spokojny
i niespieszny program?
Jeden banan.
Dużo przychodzi tu małpek?
Nie, ta jest pierwsza.
I pierwsza, która chrząknęła.
Dlatego lubię pracować w banku.
- Tak. - Poznaję różnych ludzi.
Dwa banany.
Inne programy stały się hitami na wideo,
a ten pozostał prosty i spokojny. Dlaczego?
Bo jest dla przedszkolaków, a one mają swój świat.
Nie są zaznajomione z wielkim światem.
Są zajęte własnymi emocjami, dorastaniem
i wiązaniem sznurówek. Tak, Casey?
- Ja się jeszcze uczę wiązać. - To nie jest łatwe.
Ulica Sezamkowa musiała być bardziej na czasie
i nawet MisteRogers
musiał odzwierciedlać świat zewnętrzny.
Mr. Dressup był jak azyl.
Nie sądziłem, że Ulica Sezamkowa odniesie sukces, ale odniosła.
Nie obraliśmy tej samej drogi.
Oni szli swoją, a my swoją.
Publiczność na chwilę zmalała, ale wiecie co?
SCENARZYSTKA
Niedługo potem wróciła.
I z nami została.
NAGRODY ACTRA 1978
Na żywo z hotelu Harbour Castle w Toronto,
nagrody ACTRA 1978.
Najlepszy program dla dzieci, Mr. Dressup.
W życiu tak się nie stresowałem. Rozmawiam z kukiełkami.
To Casey i Finnegan powinni odebrać tę ładną panią.
Ale już śpią. Ja więc ją przyjmuję
w imieniu całej rodziny, która tworzy Mr. Dressupa.
Zanim wymienię nazwiska, chcę powiedzieć,
że bardzo mnie cieszy, że ACTRA w końcu...
Może bez „w końcu”. Ale bardzo mnie cieszy,
że w telewizji mamy kategorię dla dzieci.
Dziękuję.
Od lat 70. telewizja stała się podstawą.
I zamieniała się w branżę.
WIELE TALENTÓW MR. DRESSUPA W CBC
MR. DRESSUP: PROSTA HISTORIA SUKCESU
Takie programy jak Mr. Dressup, które stały się hitem,
które codziennie się oglądało,
przyczyniły się do powstania kolejnych.
TVO wypuściło PolkaDot Door, Today's Special.
Było tam więcej akcji.
FRAGLESY HBO I CBC - 1983
DZIECIAKI Z ULICY DEGRASSI CBC - 1979
Rosła ważność i znaczenie
programów kanadyjskich,
jak również ograniczenia.
Było to wynikiem polityki.
Przyszła kolej na sieci telewizyjne CBC i CTV,
aby stanąć
przed komisją radiowo-telewizyjną i telekomunikacyjną.
W latach 80. zaczął się zmienić obraz CBC.
Gospodarka przechodziła zmiany.
Największa zaszła w 1984 roku,
kiedy został pokonany rząd liberalny, który sprawował władzę od 1963 roku.
Proszę spojrzeć. Konserwatyści prowadzą. Przewaga 190 mandatów.
Liberałowie pokonani.
I tak zebrał się konserwatywny rząd Briana Mulroneya.
Odzyskamy kanadyjski sen
i przyciągniemy nową falę dobrobytu,
która przysłuży się wszystkim.
Zaczęli ciąć koszty.
Przez to, że CBC finansował rząd,
stacja odczuła cięcia.
CBC ANULUJE PROGRAMY
Musieli szukać oszczędności.
Mogli przyjrzeć się Hockey Night in Canada,
które przynosiło ogromny zysk z reklam,
lub przyjrzeć się programom dziecięcym,
gdzie reklam nie ma.
CASEY I FINNEGAN BEZ PRACY?
Musieli szukać cięć budżetowych.
I dokonali tego, kończąc z Friendly Giant.
CBC pozbyło się Friendly Giant.
Ostatni odcinek wyemitowano w zeszłym tygodniu.
Friendly Giant był na antenie przez 26 lat.
Nie rozumiałem, czemu anulowali program.
Był popularny i wspaniały.
Mr. Dressup przeżył cięcia, ale w programie zaszły zmiany.
Na początku było więcej pieniędzy.
Dużo więcej na filmowanie.
Były zdjęcia w plenerze,
na przykład Casey i Finnegan w myjni.
Byliśmy w MarineLand.
Nakręciliśmy odcinek o wędkowaniu pod lodem.
O wizycie u dentysty.
STAŁA OBSADA / AUTORKA - MR. DRESSUP
Mieliśmy na to fundusze, które później zaczęły się kurczyć.
Budżet na kostiumy wynosił 25 dolarów na dwa odcinki.
KOSTIUMOLOG - MR. DRESSUP
Wynegocjowałam 35 dolarów, zanim odeszłam.
Żartowałam o tym z Erniem.
Mówił: „Program nie nazywa się Mr. Matma”.
A ja: „To Mr. Dressup. Przydałby się budżet na stroje”.
Program był niskobudżetowy.
BYŁY KRYTYK ROZRYWKI
Do pewnego stopnia pochłonęła nas potrzeba zarabiania pieniędzy.
Stało się to najważniejsze.
Czułam, że idziemy w kierunku tworzenia konsumentów
REDAKTORKA / ARTYSTKA - MR. DRESSUP
i mi się to nie podobało. Tego nie znosiłam w telewizji.
Chodziło o reklamy i wciskanie rzeczy ludziom.
EMERYTURA KOLEŻANKI MR. DRESSUPA
Parę osób wiedziało, że Judith chce odejść.
Jej decyzja o odejściu była przemyślana
i w pewnym sensie odważna.
Ale zostawiła po sobie ogromną pustkę.
Casey i Finnegan, ciocia Bird, Aligator Al...
To poważna sprawa. Padło pytanie, czy program da radę bez niej.
Sukces był niepewny i martwiło nas to.
Będzie ciąg dalszy? Co się stanie?
PRZEBRANA PARA ZANIKA
Mr. Dressup miał swój urok
i wiele wniósł do programu,
ale nie wyobrażał go sobie bez Casey i Finnegana.
MR. DRESSUP ŻEGNA SIĘ Z KUMPLAMI
Odejście Casey i Finnegana było jak
opuszczenie domu przez dorosłe dzieci.
Judith na swój sposób brała udział w próbach
i miała poczucie humoru, którego mi brakowało.
Posprzeczałam się z CBC o prawa do Casey i Finnegana.
Powiedziałam: „Stworzyłam ich. Należą do mnie”.
Chcieli pokazać, że do nich. Ale nic z tego nie wyszło.
Powiedziałam: „Nie możecie.
Dopóki nie umrę. Ale do tego czasu są moi.
Należą do mnie. Stworzyłam ich. To moje kukiełki”.
HORNBY ISLAND KOLUMBIA BRYTYJSKA - KANADA
Pamiętam, jak wjeżdżałam z promu na Hornby Island i myślałam:
„Tak, tutaj chcę być”.
To mała wyspa obok wyspy Vancouver,
między wyspą Vancouver a stałym lądem.
A teraz cofniemy się w czasie
WYSTĄPIENIE PUBLICZNE, HORNBY ISLAND
i przypomnimy sobie Mr. Dressupa.
Panie i panowie, Casey i Finnegan.
To zdumiewające. Nie mogłam uwierzyć.
Dorośli ludzie płakali. Pomyślałam:
„Co jest z nimi nie tak? Po co płaczą?”.
Finnegan w ogóle coś mówi?
Tylko do mnie.
Mówi, że nauczył się brzydkich słów.
Myślałam, że to tylko zabawa. Nie wyobrażałam sobie...
Później zapytałam: „Czemu płakaliście?”.
Bo wrócili do czasów dzieciństwa,
w sposób którego chyba nie doceniłam.
Coś chcesz?
Co? Masz.
Patrząc wstecz, zastanawiam się:
„Jakim cudem tak długo to ciągnęłam?”.
Chodźcie, kurki.
I jakim cudem przetrwałam, kiedy z tym zerwałam?
Ciężko znaleźć odpowiedź.
Kiedy Judith odeszła, szukali kogoś,
ARTYSTA, LORENZO - MR. DRESSUP
kto mógłby ją godnie zastąpić.
Nie byli przekonani.
Zaprosili więc grupę ludzi do programu.
Cheryl Wagner, Ninę Keogh, Karen Valleau i mnie.
Jestem.
- Witaj. - Witaj.
Cześć.
Truffles chyba był pierwszy, a potem Kruk Chester.
Mr. Dressup, wiedziałeś, że to ja.
I Babcia.
Dziękuję bardzo, Mr. Dressup.
- Do zobaczenia. - Na razie.
I Lorenzo.
To stara skarpetka, ale też moja trąba.
I Annie.
Chcę zbudować zamek, jak dorosnę.
Witam!
Zdałam sobie sprawę, że będziemy nagrywać.
Zrobimy to. Byłam tam ja i Ernie.
ARTYSTKA, BABCIA
A potem była próba zrozumienia,
jak to wszystko ma działać.
Byliśmy chętni do nauki i wszyscy byli podekscytowani.
Nasi nowi lalkarze byli zwariowani,
dowcipni i rozbawiali mnie do łez.
Nieładnie. Poprawiałam nogi. Widzicie?
Truffles. Czołem.
Dogadywaliśmy się,
ARTYSTKA, TRUFFLES
bo zawsze byłam poniżej planu i obok jego nóg, grając kukiełką.
Czasem... gryzłam go w nogę czy coś w czasie prób.
- Ścigamy się? - W porządku.
Biegnę.
Za chochlikiem.
Szybki z niej diabełek.
Nie idzie tak samo jak ostatnio.
Dobrze pracowało się z Niną.
Była pozytywna i zabawna, w sumie wszyscy byli.
Lalkarze to cudowni ludzie.
Cześć, Nina. Nina gra Truffles.
Kiedy przyszłam, a po mnie Karen i reszta,
było dużo bardziej zabawnie i zwariowanie.
To ma być śmieszne?
- Śmieszne. - Nieźle.
Ostatnim razem nie mogłem usiąść przez tydzień.
Chyba nie do końca wiedzieli, na co się piszą, gdy dołączyliśmy.
A my się ekscytowaliśmy, że tam jesteśmy.
Cześć. Jestem Alex. Jeszcze mnie nie znacie.
Jestem nowym członkiem programu.
Jim Parker zaczynał jako gościnny wokalista.
Cześć, Jim.
- Mr. Dressup. - Cześć.
Cześć.
Jim Parker chciał być nową kukiełką, Alexem.
Zrobiliśmy przesłuchanie.
Naprawdę ciężko pracował, bo nie był lalkarzem.
Jim jest wyjątkowy.
ARTYSTKA, BABCIA
Miał podobną osobowość do Erniego,
tę samą miłość i entuzjazm do dzieci, zabaw i...
to, w jaki sposób wyrażał siebie. I był po prostu bardzo miły.
Naprawdę bardzo miły.
Fajnie byłoby mieć czarnego lalkarza? Oczywiście.
Niczego nie ujmuję Jimowi.
Teraz byłoby zupełnie inaczej.
To było na zasadzie: „To jest Parker. Da radę.
GOŚĆ / ARTYSTA / ALEX
Zna się z Erniem.
Da radę, więc niech robi”.
- Jesteśmy. - Witajcie.
- Jest tu ktoś? - Tutaj.
- Gdzie Babcia? - Tutaj.
- Jak leci, Babciu? - Dobrze. Dziękuję.
Mamy kostiumy. Chcesz zobaczyć?
Dobrze. Oczywiście, że tak.
To nie był inny program,
ale czuć było, że się zmienił.
Nowe plany. Ośrodek kultury. Tak.
Dla mnie jako Metyski idea wspólnoty
zawsze była bardzo ważna,
a ośrodek kultury stwarza środowisko,
gdzie jest to najważniejsze.
Scenarzystom łatwiej było z tym pracować,
bo różne postacie mogły mieć różne doświadczenia.
Ale wszyscy tęsknili za Casey i Finneganem.
BYŁY DYR. CBC KIDS
Ale oglądalność była ta sama.
Dzieci tak samo reagowały na Mr. Dressupa.
Mamy zespół I tak gramy
Tworzymy muzykę i tak się ruszamy
Tutaj trzyma mnie moja siostra Caitlin.
Wnuki lubią mnie odwiedzać.
Przychodzą tu i otwierają kufer.
Przebierają się i odgrywają role.
Mimo że kostiumy nie pasują, i tak dobrze się bawią.
Patrz. Świąteczny elf dzwoni dzwonkami.
O drzewko świąt, o drzewko świąt Jak piękne masz gałązki
I światełka I inne ozdoby
Nie wyciągaj. Jaki jest sekret?
Nie wyciągaj. Trzeba schować.
Lepiej skończę. Na drodze stoi elf. Cięcie.
Życzymy wesołych świąt I szczęśliwego Nowego Roku
Szkoda, że was tu nie ma.
Ale skoro jesteście tam, życzymy wam udanych świąt.
I Natalie też. Do zobaczenia.
- Pa. - Od Casey i Finnegana.
I ode mnie, Mr. Dressupa.
MAJ 1992
Urządzaliśmy imprezę
i nie chcieliśmy zaczynać,
bo czekaliśmy na Lynn, żonę Erniego.
Kupił jej kwiaty.
W jej ulubionym kolorze.
Czekał na nią jak dziecko w sklepie ze słodyczami.
Ale czas mijał i wyczuliśmy,
że Ernie się martwi.
Tata zadzwonił. Jeszcze nie było komórek.
Zapytał, czy mama się odzywała.
Pamiętam jedynie, że Ernie trzymał kwiaty.
Sąsiad przyszedł i powiedział:
„Cathie, potrzymam dziecko”.
Jak tylko to powiedział, wiedziałam.
Żona popularnego animatora Erniego Coombsa,
znanego jako Mr. Dressup,
zginęła w wypadku samochodowym.
Marlene Coombs potrącił samochód przed supermarketem w centrum.
Austin Delaney zna szczegóły.
55-letnia Marlena Coombs szła chodnikiem
przez Yonge Street wczoraj po południu,
kiedy samochód uderzył w inny i stracił kontrolę.
Auto wjechało na krawężnik i wylądowało w drzwiach sklepu.
Tata mnie objął
i powiedział: „Straciłem żonę, ale ty mamę.
CHRIS COOMBS SYN ERNIEGO COOMBSA
Zaopiekuję się tobą”.
Odparłem: „Zostanę, ile chcesz”.
A on: „Może na zawsze?”.
Napisał list do wszechświata, jak się z tym czuł.
I...
Ciężko się to czytało.
Smutne jest to, że świat odebrał tak piękną
i ważną dla Erniego osobę. Nigdy tego nie zapomniałam.
AUTORKA PIOSENEK
Jak Ernie miał żyć dalej?
Chciałby w ogóle? Jak miał to zrobić?
I czego by wtedy potrzebował?
Pamiętam, jak rozmawiałam z jego córką
i próbowałam to wyczuć.
Odparła: „Najważniejsze dla taty
KOSTIUMOLOG
było małżeństwo i bycie Mr. Dressupem.
Jedno już stracił. Nie może stracić drugiego”.
Nikt nic nie mówił...
Weszliśmy na plan i nikt nic nie mówił. Bo on nie chciał.
Chciał wejść na plan, zrobić swoje i tyle.
Było jasne, że będziemy kontynuować, dopóki będzie tego chciał.
Gdy pojawił się w moim programie, to było dla mnie wyzwaniem.
To było jakieś trzy tygodnie po tragicznej śmierci jego żony.
ANIMATOR DZIECIĘCY
Zadzwoniliśmy do niego:
„Możemy to odwołać. Bardzo nam przykro”.
Odparł, że rozmawiał z żoną o jego występie w programie
i nie mógł się doczekać, więc to zrobiliśmy.
- Jesteś cały? - Przechodzę przez kłodę.
- Świetna. - Trzeba się czołgać.
- Ale jest fajnie. - Dobrze cię widzieć.
- Cieszę się, że jestem. - Przywitaj się.
Będziemy się dobrze bawić. Dobrze, że też jesteście.
Poradziliśmy sobie z tym.
Zrobiliśmy wszystko i dotarliśmy do ostatniej piosenki.
Siedzieliśmy na najwyższym stopniu zaraz przed kłodą.
Śpiewaliśmy piosenkę Toma Chapina Together Tomorrow.
Nie wiem, jak to się stało, że nie zorientowaliśmy się,
że piosenka była o jego żonie.
Jutro będziemy razem szczęśliwi
Znowu razem
Każdy dzień musi minąć
I nie powtórzyć się
Dzisiaj podczas snu Będę śnił, że będziemy
Znowu razem
To moje marzenie.
Znowu razem
Znowu razem, przyjacielu
W ponad 900 występach, które miałem,
ten moment był najbardziej wzruszający.
Czegoś takiego nie doświadczyłem ani w telewizji, ani na scenie.
To było mocne, delikatnie mówiąc.
Będziemy szczęśliwi, gdy się spotkamy
Znowu razem
DZIEŃ KANADY 1994
Tego popołudnia 127 nowych Kanadyjczyków
otrzyma obywatelstwo na Parliament Hill.
Kim będzie jeden z nich?
- Mr. Dressup. - Mr. Dressup.
Kiedy zapytałam Erniego, czemu chce zostać obywatelem Kanady,
KOSTIUMOLOG - MR. DRESSUP
po latach mieszkania w Kanadzie i podróży po Stanach,
opowiedział mi o liście, który dostał od dziewięciolatka.
Miał zadanie domowe
napisać i nauczyć się o ulubionym Kanadyjczyku.
Dziecko napisało do Erniego,
a on musiał odpisać, że nie jest Kanadyjczykiem.
Dzieli się swoim talentem
i codziennie łączy pokolenia Kanadyjczyków,
Mr. Dressup.
- O, Kanada - O, Kanada!
- Hej, Kanada - Hej, Kanada!
- O, Kanada - O, Kanada!
- Hej, Kanada - Hej, Kanada!
Jestem Mr. Dressup Również Mr. D
Zaśpiewam piosenkę o Kanadzie Z Nowej Fundlandii do Kolumbii Brytyjskiej
Hej, Kanada
Odgrywa ogromną rolę w kanadyjskiej kulturze,
a to Amerykanin ze stanu Maine.
Otrzymał obywatelstwo kanadyjskie
i był wdzięczny.
Jak cudownie powiedzieć „drodzy rodacy”.
ORDER KANADY
Czuł pokorę i zaszczyt, kiedy otrzymywał pochwały.
NAGRODA EARLE GREY ZA CAŁOKSZTAŁT TWÓRCZOŚCI 1994
Chcę powiedzieć, Ernie, że wszyscy twoi przyjaciele
w sąsiedztwie są bardzo z ciebie dumni.
Dawno temu razem pracowaliśmy i znamy się od wielu lat.
Kochamy cię.
Jesteś w naszych myślach i modlitwach.
Gratulacje.
Nagrody Earle Grey i Geminis tata zadedykował mamie.
Chciałbym, żeby moja żona tu była. Spodobałoby się jej.
Była moim ogromnym wsparciem i krytykiem.
Podpowiadała mi, jak radzić sobie z przedszkolakami,
bo była w tym ekspertką.
Dedykuję tę nagrodę pamięci Lynn.
To był piękny moment. Byłaby dumna.
Dziękuję wszystkim.
Program to interesująca rzecz.
Nie wiadomo, czy i kiedy go anulują.
Jak jest popularny, myślisz, że będzie trwał wiecznie.
Ale zawsze coś się wydarza, bo żaden program nie trwa wiecznie.
Cześć. Tu jesteście. Czekałem na was.
Cieszę się, że tu jesteście i że ja tu jestem.
Pytaliśmy go o emeryturę.
Wiele osób o to pytało,
bo tak długo był na antenie, a on odpowiadał:
„Nie myślałem o tym, dopóki nie wspomniałeś”.
Od trzech lat ludzie mnie pytają:
„Jakie masz plany na emeryturę?”.
W końcu to do mnie dotarło i odparłem: „Mam...
Tak, chyba pójdę na emeryturę. Tak należy zrobić”.
Gdzie wstawimy słońce?
Może poczuł, że doszedł do momentu,
gdzie zrobili, ile mogli,
i że nadszedł czas, żeby...
Kiedy jeszcze miał zdrowie i był na dobrym etapie życia,
czas było zrobić coś dla siebie.
Nie chodziło o to, że mama zmarła
albo że czuł presję ze strony CBC,
albo że Kanadyjczycy odwrócili się od niego.
To był odpowiedni czas.
Coś się w nim zmieniło. Czuł, że będzie dobrze.
Sam podjął decyzję, która była dla niego dobra.
Pamiętam, jak myślałam, że zasługuje na odpoczynek.
Zrobił tak dużo dla wielu pokoleń.
I chciał spędzić czas z wnukami.
CBC ZAMYKA KUFER MR. DRESSUPA
Kiedy kręci się program i spędza się nad nim miesiące, a nawet lata,
ludzie stają ci się bliscy i rozumiesz, że:
„O rany, tego już nie będzie”.
Czuje się smutek i stratę.
Nie chciałam, żeby to był koniec. Mogłam tak dalej.
Nie miałam nic przeciw.
Nie zastanawiałem się,
jak może wyglądać kręcenie ostatniego odcinka.
Nadal tego nie wiem, ale poleją się łzy.
GOŚĆ / ARTYSTA / ALEX - MR. DRESSUP
Jest. Czternasty lutego.
Tutaj. Ostatni dzień.
MR DRESSUP „NIEMĄDRY CYRK”
Dobrze.
OSTATNIA PRÓBA
Chciałbym tylko, żeby to był zwykły odcinek.
Kocham was i to nie będzie łatwe.
Zaczynamy.
Też cię kochamy, Ernie.
Byłem obecny, kiedy tata mówił do ekipy.
Tak.
Tak, bo... To, co musiał czuć...
Wy mnie stworzyliście. Doceniam to.
Dobra. To jest dla dzieci.
Całe jego życie doprowadziło go do tego punktu.
Zamierzał wziąć trochę wolnego,
porozmyślać i być dziadkiem.
Jestem w kuchni, ale nic nie gotuję.
Oglądając ostatni odcinek,
nie dało się poznać, że to ostatni nagrany odcinek.
Tata był doskonałym profesjonalistą.
Ale jako rodzina wiedzieliśmy, że to słodko-gorzki moment,
bo minęły cztery lata od śmierci mamy.
A ten czas
mieli spędzić razem.
Do następnego razu. Żegnają się...
- Lorenzo. - Truffles.
- I ja. - Mr. Dressup!
Ktoś powiedział „mamy to”...
I polały się łzy.
Don Himes zagrał motyw przewodni Mr. Dressupa.
Pięknie wydłużył melodię,
którą grał ze dwie minuty. To było bardzo miłe.
Ostatnia piosenka, ostatnia nuta, ostatni odcinek.
To było nieodwołalne. Ostatnia nuta oznaczała koniec.
Było smutno.
Trochę świętowaliśmy, ale ogólnie było smutno.
Nie mogę uwierzyć, że to koniec Mr. Dressupa.
Rzadko się zdarza, że ktoś poświęca czemuś życie.
PO NAGRANIU POLAŁY SIĘ ŁZY
Spełnia wszystkie oczekiwania.
Odchodzi z klasą i gracją
i jest bez skazy.
To niesamowite.
OSTATNI TAKI CZŁOWIEK?
Wtedy nie zdawaliśmy sobie sprawy,
że to był koniec pewnej epoki.
To był koniec programu, jakiego pewnie już nie zobaczymy.
Ludzie będą próbować,
PREZENTERKA
ale Mr. Dressup jest tylko jeden.
Dziadek pochodzi z Maine.
Kiedy byli młodsi, kupili dom
tak blisko wody, że czuć ocean.
WNUCZKA ERNIEGO COOMBSA
- Tęskniłam, dziadku. - To koniec.
Impreza pożegnalna jest dla wszystkich.
Tata był duszą towarzystwa.
Lubił spędzać czas z przyjaciółmi i rodziną.
I na tym się skupił.
Mamy długi weekend.
- Tak. - Tak.
Ken i Gerri się napracowali.
Mamy ucztę z hamburgerów i sałatki.
Starutkie auto.
Robił wszystko to,
co odkładał przez wiele lat.
Jedź. Brum, brum. Jedzie auburn.
To potwór.
To ja. Tak.
Najlepsze z Maine. Bez choroby wściekłych krów.
Jak się czujesz?
- Pełny. - Pełny?
Tak.
Fantastycznie się bawił.
Żył swoim życiem według własnego planu.
Tata nie zwolnił na emeryturze.
To woda. Tak.
Wpadliśmy z Erniem na pomysł...
The Tales of the Tickle Trunk.
Dużo osób z ówczesnego młodego pokolenia
było już na studiach.
O co chodziło z Casey i Finneganem?
Zastanawiałam się, czemu nie miał rodziców
- i nie wracał do domu. - „Wyjaśnimy,
czemu mieli być mali i mieszkać w domu na drzewie?”
Postanowiliśmy to pominąć.
A skoro dzieci chciały wiedzieć,
mogły same spróbować to rozgryźć.
Zrobił się z tego festiwal miłości do Mr. Dressupa.
Bardzo dziękuję.
Muszę się do czegoś przyznać.
Jak byłam mała, wypuściłam plotkę,
że rysował pan od kalki.
Przepraszam. Ale czy to prawda?
Czasem tak ćwiczyłem, jeśli były trudne.
Ale wybaczam ci.
To było bardzo istotne, bo pokazywało,
jaki miał wpływ na młodych
i jakie wspomnienie z dzieciństwa u nich wywoływał.
Ser. Kurzy kuper.
Ludzie byli zachwyceni tym,
że był z nimi w pubie. Ktoś, kogo podziwiali.
Ludzie szanowali to, kim był.
Połączyliśmy się z panem Rogersem?
Znacie Freda Rogersa, tak samo jak Mr. Dressupa.
Fred się połączył, żeby przywitać się z Erniem
i pożegnać się z nim.
- Jak leci, panie Rogers? - Dobrze. Mówi Ralph?
- Tak. - To Ralph.
Witajcie, Ralph i Ernie.
- Fred. Jak cudownie! - Jak leci?
Jestem oszołomiony. Miałem napisać do ciebie.
„Drogi Fredzie, odkąd usłyszałem o twojej »emeryturze«,
chciałem do ciebie napisać.
Już to mówiłem, ale powtórzę, że jestem bardzo wdzięczny
za sprowadzenie mnie do Kanady i skierowanie na drogę pomyślności.
Wiem, że nie spoczniesz. Ja tego nie zrobiłem.
Jeśli czerpiesz z tego czasu satysfakcję i szczęście
tak samo jak ja, bardzo mnie to cieszy.
Jest życie po programie!”
Jonovision ma dwa wysoko oceniane odcinki.
Jeden zatytułowany „Zjazd Degrassi”, a drugi „Bohaterowie z dzieciństwa”.
Byli tam Sharon, Lois & Bram i Polkaroo.
Nawet wtedy Mr. Dressup to był zupełnie inny poziom.
Powitajcie Mr. Dressupa.
Ludzie nie mogli się powstrzymać. Krzyki były ogłuszające.
Co pan robi na emeryturze?
Mam zajęcie. Byłem w trasie.
Miałem występy i przemówienia.
Odnawiam stare auto i takie tam.
Tacie wypadło kilka zębów i miał mostek.
I uznał: „Chcę mieć komplet zębów”.
Ale musiał przejść operację, żeby usunąć chrząstkę z żebra,
którą chcieli wszczepić w szczękę,
żeby mogła przyjąć implant.
Don Jones, przyjaciel i menedżer, zapytał:
„Ernie, jesteś pewny, że tego potrzebujesz?”.
A tata: „Tak. Nic mi nie będzie”.
I przeszedł operację.
Planowaliśmy kolejną trasę.
Chciał wpaść i coś zacząć tworzyć.
Narzekał, bo miał mały zabieg na żebrze.
Posiedzieliśmy chwilę
i poszedł.
Wróciłam do domu i zobaczyłam wiadomości od taty,
że źle się czuje.
Poszłam do niego
i widać było, że coś jest nie tak.
Powiedziałam: „Jedźmy do szpitala, żeby to sprawdzili”.
Chcieli podać mu lek, który pomagał
przy zapaleniu trzustki,
ale dlatego, że brał leki na serce, nie mogli go podać.
Robili testy, a ja przy nim siedziałam.
O 23 czy może o północy powiedziałam:
„Pojadę do domu, wyprawię dzieci do szkoły i wrócę”.
Wyszłam, a w nocy dostałam telefon ze szpitala.
Dostał poważnego udaru.
MR. DRESSUP W SZPITALU PO CIĘŻKIM UDARZE
Mój brat był w Wielkiej Brytanii.
Dziesiątego września urodziła mu się druga córka.
Byliśmy jeszcze oszołomieni po narodzinach córki.
Telefon zadzwonił, ktoś rzucił:
„Boże. Włączcie telewizor”. Zobaczyliśmy wydarzenia z 11 września.
Dzwoniłam do brata:
„Przyleć do Kanady. Z tatą jest źle”.
A on: „Uziemiono loty. Nie przylecę”.
Próbowałem się dostać na samolot Air Canada,
ale powiedzieli, że pełno ludzi czeka na powrót.
PROSZĘ CZEKAĆ
Nigdy tego nie robiłem, ale gość był Kanadyjczykiem.
Powiedziałem: „Znasz Mr. Dressupa?”. A on: „Jasne, że tak”.
A ja: „Tak między nami, ale to mój tata.
Miał udar. Chyba nie przeżyje. Muszę wrócić do domu”.
Odparł: „Moment. Dobra. Mamy wolne miejsce”.
Jeśli to oglądasz, doceniam, co zrobiłeś.
To wiele dla mnie znaczyło,
bo mogłem przy nim być.
Pamiętam, jak mu mówiłam,
że może iść do mamy, jeśli chce.
Bo poradzimy sobie.
Rozmyślałem o tym.
Co za życie i co za śmierć.
Otoczony rodziną. Komfortowo i godnie,
w szacunku i miłości.
Byliśmy w jego domu.
Czułam, że jest tyle do zrobienia, bo...
nie tylko my go straciliśmy, ale wszyscy.
Przed Barneyem i Teletubisiami był Mr. Dressup.
Wrażliwy człowiek, który zachwycał pokolenia dzieci.
Ernie Coombs zmarł w szpitalu po udarze mózgu.
Był wspaniałym, wyjątkowym i wrażliwym człowiekiem.
PRODUCENTKA, „MR. DRESSUP”
Nie spotkacie drugiej takiej osoby. Przepraszam.
Mr. Dressup ukształtował nasze pokolenie.
Codziennie go oglądałam.
Będziemy tęsknić, ale go zapamiętamy.
Miło, że ludzie o nim mówią i go pamiętają.
UKOCHANY MR. DRESSUP POMÓGŁ WYCHOWAĆ POKOLENIA DZIECI
Nawet w parlamencie mówili o Erniem Coombsie.
Premier Jean Chrétien wydał oświadczenie
z powodu tego, jaki wpływ Ernie Coombs miał na pokolenia dzieci.
Pamiętam śmierć Johna Lennona i Elvisa.
I pamiętam, kiedy umarł Mr. Dressup.
ŻEGNAJ, MR. DRESSUP
Myślę, że dotknęło to więcej dorosłych,
niż się tego spodziewali.
Wróciłam do dzieciństwa. Jakbym straciła rodzica.
ARTYSTKA, BABCIA
Wypełnił moje życie radością.
KUFER ZOSTAŁ ZAMKNIĘTY
Człowiek myślał, że on nigdy nie umrze.
Nie wiem. Był częścią naszego życia.
Nie przyszło mi do głowy, że jest śmiertelnikiem.
Jest wieczny. Zawsze był i jest.
Uczciliśmy jego pamięć.
Otworzyłem szafę taty
dzisiaj rano, żeby coś założyć,
bo mamy taki sam rozmiar. Zobaczyłem to i pomyślałem:
„Taki strój pasuje idealnie na tę okazję”.
Dawaj, Finnegan. To dobre miejsce.
Mr. Dressupa już nie ma.
- Nie. - Smutno nam.
- Tak. - Bardzo nam smutno.
Finnegan mówi, że wie, gdzie on jest.
Naprawdę?
- Gdzie? - W naszych sercach.
- Finnegan ma rację. - Zgadza się.
Mr. Dressup jest w naszych sercach.
Ludzie się rozpłakali.
To musi być prawda. Był w ich sercach.
Usiądźcie. Bliżej.
Uwielbiałam nasze rozmowy o tym, jak wspaniałe są dzieci.
Ja jako dziecko mówię: „Dziękuję”.
I jako dorosły też dziękuję.
Witajcie. Już tu jesteście, więc odłożę książkę.
Żyjesz w mojej wyobraźni. Obyś nigdy nie odszedł.
Casey i Finnegan są na dworze.
Nie wiem, co robią, ale grali...
Mr. Dressup, znaleźliśmy robaki.
Odegrałeś ważną rolę w moim dorastaniu
i nawet nie wiedziałem.
Odłożę je na miejsce.
Znajdą swoją rodzinę.
Program w istocie
ukształtował mnie i to, kim dzisiaj jestem.
Przewyższyłeś moje oczekiwania
co do spotkania bohatera z dzieciństwa.
- Założę kostium kaczki. - Dobrze.
Mam go w kufrze.
Ciągle o tobie myślę.
Kiedy zakładam kostium, coś rysuję
lub rozmawiam z synem, Finneganem.
Dobry z ciebie piesek, Finnegan. Zrobię, co obiecałem.
Nikt inny nie miał większego wpływu na moje życie.
I to koniec historii.
Czas się pożegnać.
I do zobaczenia następnym razem.
Żegnają się Casey, Finnegan i ja.
- Mr. Dressup. - Pa, pa.
W 2019 ROKU MR. DRESSUP OTRZYMAŁ GWIAZDĘ W KANADYJSKIEJ ALEI GWIAZD.
Stoimy dziś przed całym narodem,
który kocha naszego dziadka tak jak my.
JEGO WNUCZĘTA PRZYJĘŁY JĄ W JEGO IMIENIU.
Całe życie inspirowało mnie dziedzictwo dziadka.
Dał Kanadyjczykom ciepło, życzliwość i współczucie,
które są obecne do dziś.
To zaszczyt być jego wnuczką
i szczęście, że go poznałam i że był częścią mojego życia.
I czuję niepojętą radość,
kiedy mówię komuś, że był moim dziadkiem,
a oni odpowiadają z miłością w głosie.
Ernie Coombs nie grał Mr. Dressupa.
Może i czytał scenariusz,
ale jego rysunki, łagodna natura, ciepło, szczerość,
to, jak tworzył kreatywną przestrzeń... Wtedy był po prostu sobą.
Jako jego wnuki przyjmujemy tę nagrodę,
ale myślę, że robimy to też w imieniu Kanadyjczyków,
bo jego miejsce jest i przy was, i przy nas.
Dziękujemy, Kanado.
Pamięci Donalda Himesa,
który inspirował pokolenia dzieci.
- Kopę lat. - Tak.
Liczę, że wrócicie i nas odwiedzicie.
Liczę też, że dużo się nauczyliście.
Jak coś tworzyć i jak się dobrze bawić.
Ale teraz czas się pożegnać.
Bo zabieram Finnegana na spacer.
A on idzie ze mną.
Napisy: Joanna Kazimierczak
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Małgorzata Fularczyk