BEST FILM PRZEDSTAWIA
W mordę.
Co to ma być?
Zakleiłeś dziurę?
Pracuję nad tym.
- Ciągle się tak robi. - Dlaczego?
Co roku tu remontuję. To się powtarza regularnie.
Lokatorzy szybko się wynoszą, a dziura ciągle tu jest.
Wolno nam tu palić?
Nie.
Mnie tu wolno palić.
Słyszałem historię,
że ten otwór w ścianie…
żyje.
Czeka.
Jest głodny.
Jeśli będziesz się w niego gapił…
stanie się dziurą podglądacza.
Nie zgrywaj się ze mnie.
Już późno.
Zeskrob to i zaklej tapetą.
- Nie płacę za nadgodziny. - Jeszcze godzina.
Zrobimy to jutro.
I tak potrzebujemy jeszcze kilku dni.
Idź do domu.
- Podwieźć cię? - Spotykam się z dziewczyną.
- Zamknij, kiedy będziesz wychodził. - Jasne, szefie.
Głupie brednie.
Co to, kurwa, jest?
Proszę pana.
- Przepraszam za spóźnienie. - W końcu przyjechałaś.
Patrz co mam.
To czteropak?
- Dwa zniknęły po drodze. - No jasne.
Dzięki.
Fajne, nie?
Czekaj.
- Co? - Mam coś dla ciebie.
Kupiłeś to dla mnie?
Odwróć się.
Pokaż.
Podoba ci się?
Bardzo.
Wypij jeszcze jedno piwo.
Lena?
Mała, nic ci nie jest?
Kurwa!
Zostań ze mną! Patrz na mnie!
Na pomoc!
Patrz na mnie. Ratunku!
Kurwa!
Sprowadzę pomoc!
W ROLACH GŁÓWNYCH
Robisz wielki błąd.
Ona ma na ciebie zły wpływ.
NA MOTYWACH POWIEŚCI NANAMI KAMON
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Jeśli teraz wyjdziesz,
nie wracaj do nas po pomoc.
Kim!
Jasno tu, nie?
Jaka piękna podłoga.
Gdzie twoi rodzice?
- Wciąż za mną nie przypadają. - Za mną już też nie.
Dobrze, że jesteś ze mną.
Będę się grzać w twoim blasku, kiedy zostaniesz słynną dziennikarką.
A jeśli pierwsza zrobię karierę, napiszesz artykuł
o tym, jaka jestem cudowna.
Cześć.
Niezły kapelutek.
Jestem Ronan. Właściciel.
- Wprowadzacie się do pokoju 203? - Tak.
To ten sam budynek?
To był kiedyś biurowiec.
Na parterze był bank.
Inne piętra podczas kryzysu przerobiono na mieszkania.
Biorę z góry za pierwszy i ostatni miesiąc. I kaucję. Gotówką.
Tak robimy przy lokatorach bez historii kredytowej.
Parking nie jest w cenie.
Nie wolno palić.
Zakaz hałasowania po 21:00.
Koty i psy niedozwolone.
Lokatorzy nie mają wstępu do piwnicy.
To piętro odnawiamy na końcu.
Inne mieszkania na piętrze są puste. Mieszkacie tu tylko wy.
I ja, tam dalej.
Oryginalne, przedwojenne meble.
Media są wliczone w czynsz.
Wyposażenie musi pozostać w mieszkaniu.
Tak!
Nadaje się.
Pasuje nam.
Wygląda lepiej niż na zdjęciach. Fajny klimat vintage.
- Zgadzasz się? - Owszem.
To jest super.
Przypomina pokręconą sztukę, którą pisałaś na pierwszym roku.
„Morderstwo w katedrze”.
Nie dotykać!
To historyczny budynek.
Nie wolno tego zniszczyć.
Załapałam.
Wszystko pasuje?
Mówiła, że to jedyne zdjęcie, gdzie ma dobrą fryzurę.
Zawsze miała piękną fryzurę.
Tak.
- Ogłaszam „taczkę”. - Nie.
Zasada twojej mamy. Smutna dziewczynka robi taczkę.
Taczka.
Jedziemy.
Krew mi spływa do głowy.
Przepraszam.
Małpa!
Kręci mi się w głowie.
- Wiesz, co sobie przypomniałam? - Co?
Mamy czwartek z Margaritą.
Nie ma czegoś takiego.
Właśnie to wymyśliłam. Mamy czwartek z Margaritą.
Nie mogę. Pojutrze mam dzień zapoznawczy.
Mniej!
Pamiętasz to?
To moje!
Pożyczam.
Ja to kupiłam!
Tu Samuel i Ann White.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Cześć, to ja.
Wprowadziłyśmy się. Mieszkanie jest świetne.
Jestem szczęśliwa.
Zadzwonię jutro, po pierwszym dniu na uczelni.
Kocham was.
O matko.
- Cześć. - Dzień dobry.
Śniło mi się, że sikałam na dachu.
Chyba naprawdę sikałaś wczoraj na dachu.
Dziś druga runda.
Nie o to mi chodzi.
99% studentów idzie na dzień zapoznawczy na kacu.
To chyba taki rytuał.
Jeśli spojrzę na tequilę, to zwymiotuję.
Stara! Możesz pić wino.
- Fuj. - Wiem.
Próbowałam tu powiesić lustro, ale gwóźdź nie trzyma.
Rano leżało na podłodze.
Poprosimy Ronana, żeby to naprawił.
Chyba tam coś widzę.
Tylko bardziej zepsujesz.
- Czekaj. - Przestań.
Wszystko gra.
Izzy!
Jaja sobie robisz?
Pinda!
Mówiłam, że zostanę gwiazdą.
Wszędzie będą moje zdjęcia i wszyscy będą mnie znali.
- To było w ścianie? - Tak.
- Pokaż. - Znalezione nie kradzione.
Ja tego nie chcę.
- Pewnie jest na nim pleśń. - Nieważne.
Jestem królową stylu vintage.
- Raczej królową tężca. - Dobre.
Dziękuję.
Szykuj się. Wieczorem wychodzimy.
Rodzice nie pozwalali wam się spotykać w liceum,
a teraz cię wydziedziczą?
Nie wydziedziczą. Są tylko bardzo surowi.
To przez mój odwyk.
W mordę.
Nie z powodu alkoholu!
A z jakiego?
Nie twoja sprawa.
Mam na imię Steve.
Brawo, Steve.
Teraz jesteśmy współlokatorkami. Ja jutro zaczynam studia.
Świetnie.
Zaczynacie studia. Fajnie.
Ja nie.
Co zamierzasz robić?
Pomyślałam, że będę sporo piła.
Jest aktorką.
Dzięki, mała.
Zajebista laska z ciebie.
Przestań.
No co?
Stary, co ty robisz?
Wyluzuj. Siedzimy sobie tutaj.
Suka.
Cholera.
Przepraszam. Będziemy cicho.
Wiesz...
Ten cios mnie strasznie podniecił.
Moglibyśmy...
spróbować czegoś takiego.
Możesz mnie uderzyć.
Nie musimy, jeśli nie chcesz, ale...
Ja pierdolę.
O w mordę.
Co to, kurwa, jest?
Dzień dobry, słoneczko.
Masz dzień zapoznawczy.
Mówiłam, że cię nie zawiodę.
W nocy słyszałam dziwne dźwięki.
Ja nic nie słyszałam. A ten koleś wyszedł.
Jak mu było?
- Tony? - Zupełnie zapomniałam.
Jak ręka?
No wiesz... W porządku.
- Która godzina. - Dopiero jedenasta.
- W mordę! - Co?
Spotkanie zapoznawcze już trwa.
Nie!
Przepraszam.
Przyszłam na spotkanie zapoznawcze. Proszę.
Za późno.
Skończyło się 15 minut temu.
Oprowadzałem nowych...
Za odtłuszczoną latte bez cukru
zrobię ci indywidualną wycieczkę.
Naprawdę to pijesz?
Tak.
Żartuję. Przyjmuję ofertę.
- Najpierw podaj imię. - Kim.
Ian.
Kojarzę z przewodnika.
Wszystko jest na portalu.
Masz tam lektury, dyskusje.
Mamy własne media społecznościowe.
To żadne złote myśli. Nie musisz zapisywać.
Jaki wybrałaś kierunek?
Dziennikarstwo. Ale chcę dołożyć psychologię.
Fajnie.
Ja też wybrałem dziennikarstwo.
Ale skupiam się na tym wizualnym.
To przyszłościowe.
W sieci informacje się demokratyzują.
Ale to też problem.
Każdy idiota może nagrać filmik i nazwać go informacjami.
Racja.
A ty?
Może jestem romantyczką, ale uważam, że słowo pisane jest wyjątkowe.
Nie wiem.
Klasyczne dziennikarstwo jest szczególne.
Pomaga ludziom.
Przykro mi to mówić, ale będziesz musiała chodzić na zajęcia do doktora Phillipsa.
To źle?
To palant.
Postawił ci tróję?
Z minusem.
Przyjechałaś na semestr wiosenny, a twoja przyjaciółka, żeby grać?
Tak.
Chciałyśmy się wyrwać.
Dusiłam się z rodzicami.
A Izzy...
nie mogła się pozbierać po śmierci mamy.
Chciałam jej pomóc.
To pomaga też mnie.
Jest dla mnie jak rodzina.
Masz historię na zajęcia Phillipsa.
Możesz opisać, jak pomagasz przyjaciółce mierzyć się ze stratą.
To szczęście mieć taką przyjaciółkę.
Tak.
To fajne.
Znalazłyśmy świetne mieszkanie.
Jest niesamowite i trochę straszne.
Ale nas na nie stać.
Muszę zrobić relację z protestu.
Widzimy się na portalu.
Dzięki za wykład na temat edukacji online.
JEŚLI SŁOWO PISANE JEST ROMANTYCZNE, TO MOŻE ZAPISANY NUMER TEŻ. ZADZWOŃ.
Właśnie wracam.
Nie odzywasz się. Idę spać.
Izzy?
Co to za zapach?
POSZŁAM NA DRINKA
DLA NAJDROŻSZEJ KAREN
CI, KTÓRZY ZOSTAJĄ
Życie po przypadkowym przedawkowaniu...
nie zawsze wydaje się życiem.
Jest walką o przetrwanie.
Poczułaś pocałunek śmierci,
a jego posmak przypomina, że będziesz następna.
Bezradnie patrzę, jak to prześladuje moją przyjaciółkę.
Było blisko.
Cień dał jej garść tabletek w piękny dzień, czwartego lipca.
Fajerwerki, które w niej odpaliły, nie skończyły jej życia.
Ucieka przed tamtą drugą stroną.
Ale...
Cień jest cierpliwy.
Co to jest, kurwa?
Izzy, co robisz?
Obudź się.
Proszę, obudź się.
Jestem tu. Już dobrze.
Ona wciąż jest z nami.
Czuję ją.
W nocy miałam dwoje gości.
Zmyślonego ptaka.
A potem ciebie.
Ptaszek był słodki?
A ja byłam słodka?
Dodałam dwa do dwóch, kiedy obudziłam się w twoim łóżku.
Ale nic nie pamiętam.
- Izzy, w nocy... - Koktajl smakował?
Wolałabym się wyspać.
W dzieciństwie lunatykowałam.
To się skończy.
A jeśli nie, to nie zauważysz. Założyłam zamek.
Co robiłaś wieczorem?
Poznałam kogoś.
- Jak on się nazywa? - Ona.
Gratulacje.
Sandy.
Ma na imię Sandy.
Poznałam ją w barze.
Jest asystentką castingu. I wiesz co?
Załatwi mi przesłuchanie do serialu.
Gratuluję!
Kiedy dostanę rolę,
zabiorę cię do klubu ze striptizem.
Miałam ci powiedzieć wczoraj.
Ja też kogoś poznałam.
To chłopak.
Ian.
Podoba mi się. Chyba.
Dam się zaprosić na randkę.
Dobrze się czujesz?
Tak. Przepraszam.
Straszne mnie męczą skurcze.
W szafce nad kuchenką jest aspiryna.
Pij więcej wody, a mniej tequili.
Gadanie.
Dobrze zacząć od Kodeksu Etyki Dziennikarskiej.
Zawsze trzeba sprawdzić, czy możecie być dumni z treści waszego przekazu
i czy przeszedłby kontrolę.
Dyżury mam jak zwykle.
Dziękuję.
Doktorze Phillips.
Tak?
Chciałam spytać o artykuł związany z osobistymi doświadczeniami.
Bo praktycznie to nie jest o mnie.
Piszę o przyjaciółce.
Jej doświadczenia są...
Patrzyłam, jak trudna sytuacja na nią wpływa.
Dla mnie to też będzie ważne.
Oczyszczające.
Nie wymienię jej nazwiska, ale może powinnam uzyskać jej zgodę?
Działaj niezależnie.
O ile jej nie narażasz i nie zawodzisz jej zaufania.
To jest ważne. Ale chyba by teraz nie zrozumiała,
co próbuję zrobić.
Jeśli pozostanie anonimowa, powinno być dobrze.
Powodzenia.
Dziękuję, panie doktorze.
Prosiłam wykładowcę o radę.
Mam dziś przesłuchanie.
Potem Sandy zabiera mnie na drinka.
Seks za pracę. Pięknie.
Daj spokój. Spotkaj się z tym chłopakiem.
Pokaż rodzicom środkowy palec pieprząc się z nim.
Do zobaczenia.
Powodzenia. Kocham cię.
Kocham!
Zostań tu.
I walnęła kolesia w twarz.
Chyba zemdlał.
Przypomnij, żebym nie wkurzał Izzy.
Jest fajna, ale nie chcę paść na podłogę.
Jak umarła jej mama?
Przepraszam. Nie powinienem pytać.
Dziennikarska ciekawość mnie zepsuła.
Nie szkodzi.
Ona...
Przedawkowała.
A miałam ją za najszczęśliwszą osobę na świecie.
Uwielbiałam Lianę.
Nie miałam pojęcia przez co przechodzi.
Zastanawiam się... Skoro to przeżywała,
a nam wydawała się taka radosna, co to mówi o nas?
Przykro mi. Trudno to sobie wyobrazić.
Izzy się załamała.
Najgorsze, że pozwalałam rodzicom sobą rządzić.
A oni nie pozwolili mi jej odwiedzić.
Uważali, że...
przedawkuję przez osmozę, albo coś w tym stylu.
Nie byłam na pogrzebie.
Tak bardzo mnie potrzebowała.
Dzwoniła i prosiła, żebym przyszła.
Ale nie przyszłam.
Potem dowiedziałam się, że jest w szpitalu.
Próbowała...
Wzięła garść tabletek.
Obiecałam sobie, że już zawsze będę przy niej.
Przepraszam.
Nie masz za co.
Chodź.
Zabieram cię na przejażdżkę.
Nie masz samochodu.
Wiem.
Kiedy ostatnio jeździłaś na ramie?
To lepsze niż samochód.
- Trochę strasznie. - Wiem.
- Jak szybko jedziemy? - Z osiem na godzinę.
O mało mnie nie zabiłaś.
Sam się o mało nie zabiłeś.
Wprosiłbym się na górę,
ale jestem strasznie spocony.
I dobrze, bo bym się nie zgodziła. Weź prysznic.
Spotkamy się jeszcze?
Tu Samuel i Ann White.
Zostaw wiadomość po sygnale.
To znowu ja.
Chciałam opowiedzieć, jak mi idzie.
Lubię moje zajęcia.
Dobrze sobie radzimy.
Oddzwońcie, jak znajdziecie chwilę, albo zechcecie pogadać.
Kurwa!
Dobrze się z tobą bawiłam.
Chcę cię pocałować.
Czemu tego nie robisz?
Izzy?
Wszystko w porządku?
Nie śpisz?
To ja, Kimmy.
Izzy, czekaj!
Kurwa!
Izzy, proszę. To ja.
Izzy, proszę.
Gdzie jesteś?
Izzy, dokąd idziesz?
Czekaj!
Chodź. Już dobrze.
W porządku.
Będziesz bezpieczna.
Już dobrze, kochanie.
Nic ci nie będzie.
Nic ci nie jest? Co cię boli?
Jestem tutaj.
Jestem tu.
Nie rozumiem.
Już dobrze.
Musisz zostać w łóżku i odpocząć.
I nie pij już.
Nie wiem, co się stało w nocy,
ale się przeraziłam.
Nie będę piła.
Dziś mają oddzwonić.
Wypij to.
Okropnie boli mnie głowa.
Może to po prostu stres.
Pójdziesz do lekarza?
Nie mam ubezpieczenia.
I raczej nie pozwolą mi brać tabletek nasennych.
Nie o to mi chodziło.
Czy czułaś kiedyś,
jakbyś obserwowała swój sen, ale nie brała w nim udziału?
Nie.
A ja się tak czułam.
Gadam jak wariatka.
Nie. To się dzieje.
Nie lunatykowałaś. Nie spałaś.
Co mam robić?
Muszę coś zrobić.
Drąż.
Co?
Drąż.
Sprawdź, zbadaj. Tak powinniśmy działać.
Zawsze jest odpowiedź, tylko trzeba drążyć.
Racja.
Zobaczymy, co znajdziemy.
My?
Potrzebujesz asystenta?
- Pójdziesz ze mną do mieszkania? - Nareszcie mnie zapraszasz.
Nie rozmawiaj z nią o tym.
Najpierw obejrzyj mieszkanie. Może to było przypadkowe zatrucie.
Nie idzie się przypadkiem przez sen do piwnicy.
Co jest?
Wyszła?
Nie wiem.
W mordę!
- Mogę w czymś pomóc? - Znasz go?
To właściciel.
Przyszedłem wyczyścić szkło.
Możesz uprzedzać, kiedy zamierzasz tu przyjść?
Zeszłyście do piwnicy.
Lokatorom wstęp wzbroniony.
Nie schodźcie tam.
Co za palant.
To jest przerażające.
- Widziałaś wcześniej taki witraż? - Nie.
Ja też nie.
POSZŁAM NA PONOWNE PRZESŁUCHANIE. KOCHAM CIĘ.
Nocą Izzy się na niego gapiła.
Jakby była zahipnotyzowana.
Ten symbol jest dziwny.
Jak jakiś irlandzki czy celtycki znak.
Co jeszcze?
Z czym?
- Mówiłaś, że trzymała pozytywkę. - Tak.
Znalazłam ją w szafce.
- Jakby ktoś tu zostawił te rzeczy. - Najemcy?
Chyba tak.
Poczekaj.
No proszę.
To ta pozytywka?
Tak.
Nie gra.
W nocy grała.
Nie zwariowałam. Przysięgam, grała.
Dla najdroższej Karen.
Twój na zawsze. L.M.
Cześć. Jestem Ian.
Cześć.
Jak przesłuchanie?
Sandy się nie pojawiła. Więc chyba słabo.
Przykro mi.
Na pewno poszło lepiej niż myślisz. I będą kolejne.
Będą.
Jutro kolejna okazja, żeby mnie odrzucili.
Moja siostra jest aktorką.
W „Pięknej i Bestii” zagrała łyżeczkę.
Łyżeczkę.
Świetnie.
Przepraszam.
- Nie chciałaś tego zasłonić? - Próbowałam.
- Dziwnie pachnie. - Wiem.
Izzy znalazła w niej naszyjnik.
Co?
W tej dziurze?
Włożyła tam rękę i go znalazła.
To obrzydliwe.
Czy Izzy zjada gumy z chodnika?
Przymknij się.
Serio. To jest porąbane.
Jak się tam znalazł? I po co go zakładać?
Przejdźmy dalej.
Poszukam informacji o witrażu.
A ty o mieszkaniu.
SYMBOLIKA POGAŃSKA
To celtycki znak. Nazywa się triskelion.
Pogański symbol druidów.
LIAM MCNALLY I JEGO CIĘŻARNA ŻONA KAREN
Liam McNally.
Zobacz.
Karen. Imię z pozytywki.
L.M.
Wariactwo. To jej pozytywka.
Najwyraźniej.
Cholera.
Patrz.
„Kierownik banku morduje ciężarną żonę”...
Jezu!
Milton Briggs.
LISTONOSZ ZAGINIONY OD DWÓCH TYGODNI
„Ostatnio widziany w swoim mieszkaniu.
Pokój...
203”.
Wszyscy tutaj mieszkali.
Nie wiem. W niektórych artykułach brak wzmianki.
WSZYSCY ZAGINIENI BYLI Z POKOJU 203
Co się stało?
Nic ci nie jest?
Tam był ptak. Pieprzony ptak na mnie leciał!
To tylko sen.
Mogę w czymś pomóc?
Przepraszam.
Pani Kim White?
- Jej współlokatorka. - Świetnie.
- Proszę. - Dziękuję.
Kim?
Mam papier dla ciebie.
Kurwa!
Jestem w Katedrze Św. Marka.
Jako ateista nie mam doświadczenia w dziedzinie witraży.
Dlatego chciałem je zobaczyć.
Żeby móc porównać witraże w kościele z tymi w budynku Kim.
Na razie widzę przedstawienia scen religijnych.
To pewnie jakaś symbolika biblijna.
Albo motywy dekoracyjne.
W każdym razie ton pełen pietyzmu.
Obrazy wzniosłe...
i piękne.
W przeciwieństwie do witraża z pokoju 203, nie widzę podpisów twórców.
Ani żadnych celtyckich symboli.
Mogę w czymś pomóc?
Czy pan Milton Briggs?
O ile pamiętam własne nazwisko, to tak.
Nie opłaciłem jakiegoś rachunku?
Nic w tym stylu.
Studiuję tutaj
i zbieram informacje do artykułu.
Chciałam z panem porozmawiać
o Liamie i Karen McNallych.
I o nocy ich śmierci.
Dlaczego piszesz o tym artykuł?
Napisano już o tym wszystko, co się dało.
Chciałam to usłyszeć od pana.
Nie opowiadałem o tym od 50 lat.
- Nie chcę rozgrzebywać przeszłości. - Proszę.
Pięć minut.
Mieszkam w tym samym mieszkaniu.
Muszę wiedzieć.
Mieszkasz w pokoju 203?
Tak.
Miałem wtedy nocną zmianę.
Usłyszałem kroki.
Myślałem, że Larry, drugi stróż,
wrócił, bo zapomniał kluczy.
Ale usłyszałem inne kroki i krzyk.
Wyszedłem zobaczyć, co się dzieje.
Wtedy go zobaczyłem.
Gonił za żoną do kotłowni.
Kto?
Pan McNally.
Gonił żonę.
A ona krzyczała.
Pobiegłem za nimi.
Do kotłowni. Tam zobaczyłem krew.
Kto był zakrwawiony?
Pani McNally trzymała się za brzuch.
Krzyczała.
Krew była wszędzie.
Potem krzyk ucichł.
Zamarłem.
Niczego w życiu bardziej się nie wstydzę.
Stałem tam.
Kiedy on ją zostawił, po prostu przeszedł obok mnie.
Nigdy nie widziałem takiego spojrzenia.
Czułem, jakby mnie tam nie było.
Jakbym był duchem.
Wydawało mi się, że podleciałem do pani McNally.
Chciałem zatamować krew. Wtedy usłyszałem wystrzał.
Zastrzelił się?
Chyba tak.
Nie myślałem, co to było.
Mój umysł nie był na to gotowy.
Wtedy słyszałem tylko płacz dziecka.
Co? Dziecko przeżyło?
Przeżyło.
To był chłopiec.
Co się z nim stało?
Nikt mi nie powiedział.
Byłem w szoku.
Nigdy więcej nie poszedłem do tego budynku.
Cześć, Kimmy.
Gdzie się wybierasz?
Wychodzę.
Jeszcze chwilka. Musimy pogadać.
Mam swoje plany.
O tym chcesz gadać?
To gówno jest o mnie.
To moje życie.
Przepraszam. Jesteś tu anonimowa.
- Chciałam pomóc. - Komu?
- Sobie? - Nie!
- Próbowałam... - Nie musisz wymieniać imienia.
Wiadomo, o kim piszesz.
Rozgrzebałaś moją tragedię i wrzuciłaś ją na papier.
Gratulacje.
Zrobiłaś ze mnie obiekt, żeby dostać piątkę?
Nie! Proszę.
To nie tak.
- Posłuchaj mnie, bo to ważne. - Ja potrzebowałam ciebie.
Pochowałam mamę.
Gdzie wtedy, kurwa, byłaś?
- Izzy, przepraszam. - Nie.
- Tak mi przykro. - Nie, nie, nie!
Gdybyś tam była, nie musiałabyś pisać tych wypocin,
żeby sobie poprawić nastrój.
Zastanawiałaś się, dlaczego mi po tym tak odbiło?
Bo tylko ty mi zostałaś.
Ale odeszłaś.
Przepraszam.
Naprawdę przepraszam. Zostań.
Chciałam, żebyś o mnie walczyła.
Izzy, proszę.
Druidzi czcili pogańskich bogów.
Bogini zemsty, wojny i śmierci.
Znana jako Furia.
Często przybiera formę wrony.
Znak Morrigu.
Kim.
Same fakty. A są dziwne.
Znalazłem coś na witrażu w waszym mieszkaniu.
Muszę ci to jak najszybciej opowiedzieć.
Lepiej stamtąd wyjdź, jeśli tam jesteś.
Oddzwoń, jak to odsłuchasz. Jadę do ciebie.
To było ostatnie zdjęcie moich rodziców.
Rozpoznajesz coś?
Naszyjnik mojej matki.
Morrigu decyduje, kto ma go nosić.
Jest teraz z nią.
I musi żerować.
Karmię ją dziećmi.
Jeśli nie zaspokoję głodu wrony,
przyjdzie po mnie.
Jak przyszła po moją matkę
i ojca.
Normalnie byłoby już po sprawie.
Ale twoja przyjaciółka się opiera.
Z innymi poszło szybciej.
Mówię ci to,
bo dołączysz do nich w ścianach.
Kim?
Cholera!
Izzy. Jezu!
Jesteś Ian, tak?
Tak.
Jest tu Kim? Wiesz, gdzie jest?
Wkrótce wróci.
Usiądź sobie tutaj
i poczekaj.
W pokoju Kim jest...
Nie mam wyboru!
Morrigu jest uwięziona w witrażu od stuleci.
Jest moją rodziną.
Znalazłem dziennik ojca.
Opowiedział mi o klątwie.
Wyjaśnił, jak ona żeruje.
Jak dusza, którą ona przejmuje, zostawia totem
i pozwala jej wejść do naszego świata.
Rodzice myśleli, że mogą to zignorować.
Ona znalazła sposób, żeby do nich dotrzeć.
Mnie nie dopadnie.
Przyjmij tę ofiarę.
Pożyw się jej duszą.
Ty mała suko!
Izzy! Gdzie jesteś? Musimy uciekać!
Przepraszam.
Kim!
Już jej nie uratujesz.
Izzy?
To ja.
Proszę. To ja, Kim.
Proszę, pozwól mi uratować Izzy.
Ja z tobą pójdę.
Proszę! Widziałam go.
Widziałam twarz twojego ojca.
To znaczy, że ona tu jest.
Już czas.
Nie.
Nie rób tego.
To mój obowiązek.
Izzy?
Pomóż mi, Kim.
Potrzebuję cię.
Dlatego tu jestem.
Pomogę ci.
Tylko zdejmij naszyjnik.
Zdejmij naszyjnik, Izzy!
Kimmy, pomóż mi.
Proszę.
Kocham cię, Izzy.
Nie oddam cię jej!
Kimmy, pomóż mi!
Pomóż mi.
Kimmy...
Potrzebuję cię.
Zdejmij...
naszyjnik.
- Izzy, nie oddam cię. - Jest moja!
Nie opuszczaj mnie.
Jestem tu.
Kocham cię, Izzy.
Jestem. Kocham cię.
Nic ci nie jest?
Już dobrze.
Spieprzajmy stąd.
Nie.
Jeszcze nie.
Najpierw rozwalimy ten pieprzony witraż.
Kurwa! Kimmy, zrób to!
Zrób to!
Już w porządku.
Chodź.
Idziemy stąd.
Gdy to ty przetrwasz,
zaczynasz rozumieć, że cień nie zniknie.
Żaden zegar nie odlicza ostatnich chwil.
Trzeba doceniać każdy poranek.
Dlatego cieszę się, że tu z nią jestem.
Ona ceni sam fakt, że istnieję.
Kocha mnie, bo walczę u jej boku.
Jeśli cień zapuka do naszych drzwi,
będzie musiał zabrać nas obie.
TEKST: KAROLINA JASZCZUK