EEN NETFLIX-SERIE
'ALS IK NIET DE ALLERBESTE KON ZIJN, DAN MAAR DE BESTE VAN DE SLECHTSTE.'
Kolere, haal dat ding uit me.
Harder persen, mevrouw Olofsson. -Hou je bek.
Au. Pas op voor m'n peuk. -Rustig, mevrouw Olofsson.
Verdomd klotekind.
Kom eruit, rotkind.
Ze schreeuwden dat ik eruit moest komen…
…maar ik hou niet van commando's.
Dus ik bleef zo lang mogelijk zitten, maar het was tijd, denk ik.
Ik vind opgesloten zitten ook niks. De hele wereld was buiten.
Feesten, banken, meiden en allerlei leuke dingen.
Daar gaan we, verdomme.
Vrijheid. M'n allereerste uitbraak.
Het is een jongen. -Mijn jongen. En wat een stem.
Hij is prachtig.
Ik was duidelijk geen gewoon kind. Ik was bijzonder.
Dat ben ik altijd geweest.
Verdomd bijzonder.
Wat een kracht.
Oké, dit is mijn verhaal. Vanaf het begin.
Ik noem hem Clark. Naar Clark Gable.
Clark Oderth Olofsson.
De waarheid en niets dan de waarheid. Beloofd.
Norrmalmstorg, vol met politieauto's.
…telefonisch interview met Clark Olofsson in de bank.
Ik word vaak in één adem genoemd met de beroemde Norrmalmstorg-overval.
Ga live.
Maar dat is gelul. -Waar is Clark?
Dat hele Stockholmsyndroom-verhaal.
Mensen gijzelen, internationale roem en zo…
Het is een voortdurend drama.
Dat waren een paar mooie dagen, maar ik heb nog veel meer gedaan.
HET WAS CLARK!
GEBASEERD OP DE WAARHEID EN LEUGENS
Maar we beginnen bij het begin.
HÄLLSKRIFTSWEG 4 1952
Dit is geweldig.
Ik ben dol op dit nummer. -Ik ook.
Altijd weer diezelfde klotevraag:
kun je wat meer over je jeugd en je ouders vertellen?
Als ik een stuiver had gehad voor elke psycholoog die me dat heeft gevraagd…
…had ik nooit banken hoeven overvallen.
Sloeg je me nou met een fles? -Klopt.
Ik hou van je. Opstaan en dansen, jij.
Je bent dood.
Kijk in de camera.
We waren net als elk gezin: normaal en heel liefhebbend.
Ik was vrij op mezelf en kon goed overweg met de dames.
Ik was gek op ze. Heel gek.
Zoals ik zei: vrij normaal.
Wat kijken jullie nou, stomme kloteburen.
Sten. -Nog nooit een badkuip gezien?
Hoe moet ik nu een bad nemen? -Hou je bek, stom wijf.
Hij steelt m'n fiets. Stop. -Kom terug, verdomme.
Ik werd altijd al snel verliefd op de dames.
De hoogste score, Clark. Heel goed.
Het is gewoon: bing.
Ik ben elke dag van m'n leven verliefd geweest.
Ik hou van je.
Wat zit jij nou te dromen? Kom op, stelletje luie debielen.
Dit is verdomme geen bejaardentehuis.
Wil je dit?
Dat kost je wel een kus.
Op m'n wang.
De dames waren ook gek op mij.
En ik hou van ze. Ik hou van alle soorten en maten.
Twee sigaretten, graag.
Geld verdienen was ook nooit een probleem.
Een kaneelbroodje en een biertje. -Nog een?
Op m'n tiende verdiende ik al meer dan m'n pa en ma bij elkaar.
Geld verschafte me het enige waar ik echt om gaf:
vrijheid.
Het recht om te spreken, denken en handelen hoe jij wilt.
Ulla, in de bakkerij van m'n pa, was m'n eerste.
Ulla? -Clark.
Ik had haar al een tijdje bewerkt en toen stemde ze eindelijk toe.
Goed dan, kom maar.
Ulla, wat een vrouw.
Een hotdog.
Ik ben m'n hele leven verliefd geweest.
Ik heb een lading banken overvallen, gefeest, veel seks gehad.
Ik heb nog nooit eerlijk gewerkt, maar toch had ik altijd geld.
Ronny, hij pikt je brommer. -Rotjoch. Kom terug.
Ik leefde alleen volgens m'n eigen regels en heb heel veel lol gehad.
Zes maanden jeugdgevangenis.
Het interesseert me niet wat anderen van me denken.
Dit is wie ik ben en daar verontschuldig ik me nooit voor.
Vier maanden gevangenis.
Handen thuis.
Amateur.
Hier met dat geld.
Zeven maanden gevangenis.
Even wisselen.
Ik heb mezelf omhoog gewerkt en ik heb nergens spijt van.
Als ik niet de allerbeste kon zijn, dan maar de beste van de slechtste.
Nog een keer.
Wat mankeer jij toch? -Doe het zelf.
Heb je nog nooit geroeid? -Misschien niet.
Wat heb je dan al die tijd gedaan?
Die kant op, eikel. -Rustig aan, hij doet z'n best.
Is dat zo? -Hij is gewoon achterlijk.
Ik doe m'n best. -Ik help je wel. Kom maar.
Wat doe jij nou? -Laat hem maar eens wat zien.
Dit is zo saai. We hebben dames nodig.
Dames? Hier? -Ik ben zo geil.
Jij bent altijd geil. -En ik moet pissen.
Alsof jij een meid kunt krijgen. -Heb jij meer succes dan?
Dat weet ik wel zeker. -Echt niet.
Hoeveel heb ik er gehad, denk je? -Twee?
Dat is een meer dan jij, twee keer zoveel dus.
Hou op. -Moet je dat huis zien.
Ziet er duur uit. We gaan erheen. -Ze hebben vast waakhonden.
Wat heb jij toch met honden, Gunnar? -Ik haat honden.
Ze zijn onbetrouwbaar en stom. -Hou je kop. Gunnar, vaar erheen.
Kom op, Gunnar. Sneller. -Schuif eens op.
Aan de kant. -Graag.
Verdomme. -Nooit op een boot gezeten?
Het is best lastig. -Kijk nou maar gewoon.
Ik deed precies hetzelfde. -Niet waar.
Stil.
Gefeliciteerd, je kunt roeien. -En jij niet.
Hufter.
Wat is dit voor huis, man?
Kom mee.
Ik moet heel nodig pissen. -Rustig aan.
Wat een huis.
Ze zijn steenrijk.
Morgan? -Komt goed.
Wat is dit voor hok? -Ga eens aan de kant.
Doe eens rustig, man. -Eindelijk kan ik pissen.
Tomaten.
Wat hebben we hier?
Remy Martin XO. Special.
Wat is dat? Whisky? -Dit is cognac, stomme idioot.
Ga zitten, misschien leer je nog eens iets. Voor de verandering.
Een bodempje voor jou.
Schiet eens op. -Ik sta te pissen, man.
Je moet er eerst aan ruiken. -Oké.
Wat gebeurt hier allemaal?
Slokje?
Wat doe jij nou?
Stomme idioot. -Sorry, ik wilde niet…
Dit is hartstikke goed spul. -Het is cognac. Kom op.
Pak maar een glas.
Cognac? -Het is Martin Remy.
Wat is dat? -Goed spul.
Parels voor de zwijnen.
Wie leeft er nu zo? -Een rijke lul, lijkt mij.
Zo'n vieze kapitalist.
'Harpsund'. -Sorry?
Harpsund. -Zo heet dit huis.
Harpsund. -Dus?
Ja? -Zijn jullie dan echt zo dom?
Dit is het zomerhuis van de premier. -Echt niet.
Dat is echt waar.
Wat doen jullie hier?
TAGE ERLANDER PREMIER VAN ZWEDEN 1946-1969
M'n cognac.
We proeven alleen.
M'n groenten.
Rennen.
Kom op, Gunnar. -Verdomme.
Tuig.
Krijg de klere, stomme idioten. -Hé.
Beveiligers. -Klotehonden. Ik wist het.
Rennen, Gunnar. Niet in paniek raken nu.
Stomme idioten. -Stoppen, nu.
Clark.
Kom terug, stelletje klootzakken.
Laatste waarschuwing. -Hierheen.
Klotehonden.
Au. -Kom op.
Gunnar. -Laat hem maar. Kom mee.
Kolere.
Nu heb ik je, hufter.
Wat valt er te lachen, klootzak?
Niks. Dit is gewoon een heel mooi verhaal.
Juist, ja. Dus je weet wie ik ben? -Zeker, maar ik bedoelde voor jou.
Jij kunt vertellen dat je Clark Olofsson onder schot had en miste.
Clark Olofsson.
Zegt me niets.
Nog niet, nee.
Maar ooit wel.
Zoek dekking, dames en heren. Hij gaat opnieuw laden.
de arbeidersklasse, de arbeidersklasse
het is een soort apart
ze hebben geen staart
geen auto's
Stuk tuig.
Wat is het probleem? -Pak aan, stomme juut.
Kolere. -Kolere.
Hallo, is daar iemand? Ik ben op zoek naar mevrouw Olofsson.
Ingbritt Olofsson. -O, mooi zo.
Ik moet u helaas mededelen dat uw zoon is omgekomen bij een auto-ongeluk.
Wat?
Clark? -Hij ligt in 't ziekenhuis in Katrineholm.
Het spijt me enorm.
Ik was het niet.
Hoi.
Geef maar toe, je dacht dat ik dood was.
Mooi niet. Zo makkelijk kom je niet van me af.
Van de zijkant.
Andere zijkant.
Jemig, wat was ik knap toen.
Mam dacht ook dat ik dood was.
Ze had pap z'n mooiste pak meegenomen om me in te begraven.
Het paste me perfect en het kwam evengoed van pas.
De gedaagde is minderjarig…
…en is schuldig aan het mishandelen van een agent…
…inbraak en diefstal en wordt als minderjarige veroordeeld…
…tot 18 maanden hechtenis, en wel per direct.
Achttien maanden… Was dat alles wat ze in huis hadden?
Ik zie jou net iets te vaak hier in de rechtbank, Clark Oderth Olofsson.
Zie dit als een kans om je leven te beteren.
Natuurlijk.
Ik zal me keurig aan de wet houden vanaf nu.
Dat beloof ik.
LÖVSTA JEUGDGEVANGENIS 1966
ALLEEN VOOR BEVOEGD PERSONEEL
VERBODEN TOEGANG ALLEEN VOOR BEVOEGD PERSONEEL
Hallo, Nisse. De vakantie zit er weer op.
Clark, je bent er weer. -Olofsson.
Dat werd tijd, het werd al saai hier.
Wat heb je nu weer gedaan? -Niks. Jullie kennen me.
Ik heb nooit de wet overtreden.
Goed, ik was niet echt een modelburger…
…maar de gevangenis maakt je echt geen beter mens.
Maar klagen heeft geen zin. Je moet er maar het beste van maken.
En het beste aan vastzitten is dat je een duidelijk doel hebt:
ontsnappen.
Wat ben je aan het maken, Olofsson?
Een ladder. -Sorry?
Een ladder.
Wacht eens even. Je mag helemaal geen ladder maken.
Ik maak maar een grapje. Het is een hark.
Kijk maar.
Zo. -Natuurlijk. Nu zie ik het.
Goed gedaan, Olofsson. Ga verder.
Sundberg.
Oké, daar gaan we.
Kom op.
Karlsson, waar is de rest? -Hoe moet ik dat weten?
In je reet misschien?
Daar gaan we.
Kom mee.
Klim erop, jongens. De vrijheid wacht.
Kom op, Clark.
Olofsson. Kom naar beneden, heel snel.
Hoor je dat? -Zak in de stront.
Verdomme, Clark.
NÄSET-STRAND 1966
Kom mee, sukkels.
Waar zijn de meiden? -Overal.
Als je op de vlucht bent, voelt alles beter.
Je zintuigen werken beter, alles is duidelijker en kleuren zijn levendiger.
Dit is prima. -Zeker.
Vieze rotbeesten.
Ratten van de lucht. -Rustig aan, Gunnar.
Zelfs een slechte dag op de vlucht is nog een goede dag.
En deze dag in het bijzonder was een supergoede dag.
Probeer het zelf maar.
Clark, wat doe je?
Wacht even.
Wat doe je? -Horloges jatten.
Kolere.
Moet je dat zien.
Tering.
Moet je zien.
Dat is veel te hoog gegrepen voor jou, Clark. Die meiden hebben klasse.
En ik ben Clark Olofsson.
Jongens, hij gaat met die meiden praten. -Welke?
Moet je die meiden zien.
Ze heette Madourie, maar ze noemde zichzelf Madou.
Ze leek van een andere wereld te komen, net een engel.
Goedemiddag.
Ik viel als een blok voor haar.
Kan ik misschien helpen?
M'n eerste grote liefde.
Jullie hoeven toch niet…
Super.
Jij bent zeker altijd op tijd?
Sorry? O, ja. Je moet nooit mensen laten wachten.
Heb je op Harvard gezeten?
Ja, klopt. Daar heb ik op gezeten. Daar zit ik nog steeds op.
Kom erbij zitten. -Graag.
O, sorry. John Fredrik Svensson. Vernoemd naar John Wayne.
Ik ben Madou. -Madou.
Mooi. -Dit is m'n moeder, Liz.
Aangenaam.
Absoluut.
Mijn familie woont in Amerika.
Maar ik ben hier.
Ik ben op bezoek bij wat kennissen.
Kennissen? Die jongens daar? -Klopt.
Nee, dat zijn ze niet. Die zijn veel te onvolwassen.
Ik ken ze amper.
Wij willen ook.
Eerlijk zullen we alles delen.
Ik vind Harvard echt geweldig, John.
O ja? -Het is de alma mater van Madou's vader.
Dat meen je niet. -Echt waar.
Echt een uitstekende universiteit.
Dat is het zeker. Ik vind het ook geweldig. Het is een topuniversiteit.
Alsjeblieft.
Lekker. -Ziezo.
Hartelijk dank. -Alsjeblieft.
Vraagje:
weten jullie misschien een net hotel waar ik kan slapen vannacht?
Ik heb geen vaste slaapplek.
Weet je wat?
Wij hebben een logeerkamer thuis. -Echt waar?
Ik zou me vereerd voelen met een Harvard-student in huis.
Tja, nou ja… -Wat denk je ervan?
Wanneer ga je terug naar Amerika? -Dat weet ik nog niet. Ik leef bij de dag.
Een Mercedes.
Mooi.
Mijn vader heeft precies dezelfde. -Wat doet je vader?
Van alles. Hij is zakenman.
Dank je.
Ik spring wel achterin.
Wat is dit?
Wat doen we nu? -Maak je geen zorgen.
We gaan lekker naar het strand.
Dat wordt super. -Echt niet.
Madou en haar moeder Liz. Jeetje, wat een mooie meiden. Allebei.
Ze woonden in een enorm landhuis in Västra Frölunda.
Geen man in huis.
Een perfect kasteel voor een koningin en een prinses.
Het enige wat er nog aan ontbrak, was een koning.
We zijn er.
Bedankt, John.
Welkom in ons nederige stulpje. -Mooi. Heel mooi.
Alsjeblieft.
Heel mooi.
Bedankt.
Proost, en welkom in onze familie.
Proost. -Proost.
Wat is dit?
Deze lucht herken ik.
Grapje.
John, wat is je hoofdvak?
Wat? -Op Harvard.
Natuurlijk.
Op Harvard?
Ik heb er meerdere.
Ik…
Economie.
Financiën en economie. Van alles.
Kapitalisme en zo. Geldsystemen, banken.
De aankoop van gesorteerde valuta. Dat soort dingen.
Wat interessant. -Zeker.
Wil je ook in die sector gaan werken?
Mam, hou eens op met dat kruisverhoor.
Dat is ongepast. -Het geeft niet, Madou.
Ik wil daar best over praten.
Tja, m'n werk.
Ik heb wel wat ideeën. Vooral wat banken betreft.
Ik wil me op hun geld richten. Dat kan heel veel opleveren, denk ik.
Als investering? Forex trading? Aandelen? Trustfondsen?
Misschien wel.
Ik zie het meer als cashmanagement.
Je gaat met je tijd mee. Heel goed. -Ja, zeker.
Inderdaad.
Ik neem er nog een.
Jemig, dat was lekker.
Madou.
John. -Ben je wakker?
Wat doe je hier? -Ik kon niet slapen.
Mag ik even bij jou komen liggen? Alleen om te praten.
Nee. -We hoeven niet te praten.
John. -Ja?
Ik moet je iets vertellen.
Ja? -Ik heb nog nooit…
Maak je geen zorgen. Ik heb het al heel vaak gedaan.
Ik beloof je dat ik heel voorzichtig zal zijn.
Beloof je dat? -Ja, natuurlijk.
Kom maar. Zeg het maar als het pijn doet.
Was dat het? -Ja.
Best lekker, toch? Ben jij ook gekomen?
Dat weet ik niet.
Hoe weet je dat? -Ik denk dat je wel gekomen bent.
John.
O, mama.
Au. Sorry, mijn fout. -Noem me geen mama.
Mag ik het brood, John? -Natuurlijk.
Hou je van reizen, John? -Ja, natuurlijk. Alsjeblieft.
Ik ben dol op Italië.
Dit is heerlijk.
We gaan daar weleens naartoe. Maar Madou gaat liever naar Frankrijk.
Frankrijk? Is dat zo?
Wat leuk.
Oeps. Hallo.
Dit is heerlijk. Dit kon ik wel gebruiken na afgelopen nacht.
Proost.
Meneer.
Bedankt voor alles.
Madou. Liz.
Tot snel.
Ik kom graag nog eens terug. -Zoals wij altijd zeggen:
mi casa, su casa.
Dag. -Tot snel.
Liz en Madou. Wat een geweldige combideal.
Ik hield van allebei, en Liz was absoluut neukbaar.
Maar ik wilde Madou's vriend worden, dus ik moest aan de slag.
Ik ga een bank beroven. -Goed idee. Lijkt me leuk.
Ik ben klaar met die kleine criminaliteit.
Auto's, inbraken, illegale drank. Die stomme, onbenullige misdrijven.
We moeten groter denken.
Klinkt super.
Gunnar was geen Einstein…
…maar hij deed wat hem werd opgedragen en was heel loyaal.
Wacht even.
Dit wordt te gek.
Het enige probleem was dat hij zo gek als een deur was.
Moet je dit zien.
Tering.
Zullen we dit ding meenemen?
Hoe kom je aan dat ding? -Boeien.
Waarom moeten we sportspullen hebben voor die overval?
Dat hoeft niet. Als je een bank overvalt, moet je je even gedeisd houden.
Het moet snel gebeuren. We hebben een tent nodig en slaapzakken en zo.
Wat?
We gaan kamperen in het bos. Snap je?
Leuk.
Maar waarom slaap je niet gewoon bij haar? Hoe heet ze? Malou?
Dat gaat niet.
Ze heet geen Malou. -Wel.
Dit is het. Jij staat op de uitkijk.
BOBERGS SPORTARTIKELEN & FIETSEN
Alles veilig, Gunnar? -Ja, alles veilig.
Klotehonden. -Rustig aan.
Zo.
Ik ga naar binnen.
Deze kun je mooi aan Milou geven, als cadeau.
Dat is niet haar stijl, denk ik.
Meiden zijn gek op cadeaus.
Ze zal er zeker blij van worden. En misschien wel geil ook.
Ze heeft mutsen genoeg.
En ze heet geen Milou. -Volgens mij wel.
Doe ook eens wat.
Oké.
Een eitje, dit.
Weet je zeker dat ze die muts niet wil?
Dan kun je haar daarna neuken. Misschien wel van achteren.
Gunnar.
Wat doet hij hier nou weer?
Goedenavond, jongens. -Goedenavond.
Wat hebben jullie daar?
We gaan kamperen. -Juist.
Wat gebeurd is, is gebeurd, toch?
Als jij gewoon verder gaat, doen wij dat ook.
Je weet dat het niet zo werkt.
Het zijn maar wat kampeerspullen.
Eens kijken. Twee slaapzakken…
…een tent, een pitje…
En een ijshockeyhelm.
POLITIE
Ik wil hem wel aan jullie geven, als dat helpt?
Hij is toch zo strak als een nonnenkut. -Hou je kop, Gunnar.
Luister, jongens.
Verrek, Ragnar. Ik herken hem.
Die gozer met de nonnenkut.
Ik kan heel lang praten over wat er echt is gebeurd die avond.
Het is die babyface Gunnar Nordgren.
En over waarom Gunnar deed wat hij deed.
Wie is hij? -Die hondenjongen.
Maar waarom zou ik?
Hondenjongen.
Dat verandert niets aan wat er is gebeurd.
Jongens.
Gunnar.
Wat doe jij nou, Gunnar?
Verdomme.
Stomme idioot.
We moeten weg hier.
Kom mee.
Met inspecteur Tommy Lindström.
Daar is hij dan, inspecteur Tommy Lindström.
Hij was al geobsedeerd door mij vanaf het allereerste begin.
Clark Olofsson.
En dat zou hij z'n leven lang blijven.
Waar is hij? Waar is Clark?
Waar is Clark?
Klootzak.
Dit was het begin van de levenslange reis…
…van die goeie, ouwe Tommy Pony en mij.
Ragnar. Rustig blijven nu. Het komt goed.
We hebben hulp nodig.
Lennart. -Hou vol, Ragnar.
Verdomme. We hebben hulp nodig. Bel een ambulance.
De agent leefde nog een paar dagen en stierf toen…
…waardoor wij op de voorpagina van elke Zweedse krant belandden.
Ik wist dat ik beroemd zou worden, maar niet vanwege zoiets stoms.
DE POLITIEMOORDENAARS
Politiemoordenaars. Ik had die gast niet eens neergeschoten.
Mannen, jullie kennen de situatie. We hebben een collega verloren.
We pakken die verrekte politiemoordenaars.
Actie. -Komt in orde.
Unit 1, richting het meer. Unit 2, volg mij.
Hondenunits 2 en 3, richting het westen. Andersson, check die heuvel.
Pak die klootzak, mannen.
Waar gaan we naartoe?
Clark.
Wat? -Waar gaan we naartoe?
Je staat er alleen voor.
Het is ieder voor zich, Gunnar. -Wat?
Ziezo.
Het beste, Gunnar.
Clark.
Verdomme.
Dit was allemaal niet mijn schuld.
Ik gaf niks om die agent…
…maar wel om wat Madou zou zeggen nu ze wist wie ik echt was.
Dat is John.
Tot zover je Harvard-man.
DE POLITIEMOORDENAARS
Zeventig agenten zijn nu al vijf dagen op zoek naar Clark Olofsson.
Kom op, mannen.
Olofsson is ergens met koffie gesignaleerd.
De klopjacht duurt voort…
We naderen Storsjön, over.
Je moet scherp zijn als je op de vlucht bent.
Gunnar Nordgren?
Je moet rustig en geconcentreerd blijven.
Halt.
Vooral als het hele land naar je op zoek is.
Verdomme, Gunnar.
Agent Mathiasson zei dat jij het vuur hebt geopend.
Ja, maar het was niet mijn idee. -Praat eens wat harder. Wat bedoel je?
Ik heb dit allemaal niet bedacht. -Wie dan wel?
Clark.
Sorry?
Clark Olofsson.
TELEFOON
We zouden heel graag eens met Clark Olofsson praten…
…maar hij is nog altijd spoorloos.
Ik weet hoe z'n vriendin heet. -Is dat zo? Hoe dan?
Met Liz Britmer. -Hoi, mag ik Madou even spreken?
Malou.
Of misschien…
Nee? -Nee, het is Milou.
Milou? -Wat is het nou?
Malou of Milou?
Met wie spreek ik? -Met Clark.
John, bedoel ik. -De man die in rook is opgegaan.
Ja. Nee. Ik heb geen agent vermoord.
Dat denk je toch niet? -Ik weet niet wat ik moet denken.
Je weet dat ik niet zo ben. Je kent me.
Ik wou dat ik je kon helpen, Clark. -Liz.
Echt waar, maar… -Ik mis je.
Lieverd. -Is Madou daar ook?
Mag ik haar even spreken?
Nee, dit is een heel slecht idee.
Verdomme.
Verdomme, Gunnar.
Malin. -Zeker weten?
Nee. -Nee?
Bedankt voor niks dan.
Ik weet waar ze woont.
Jemig, wat een groot huis.
Is het wel geloofwaardig dat wij ons voordoen als hardlopers?
Natuurlijk.
We zijn undercover nu.
Zou hij echt zo dom zijn dat hij hierheen gaat?
Hij moet toch weten dat wij van haar weten.
Er gebeurt iets.
Laten we even afwachten hoe dom hij precies is.
Ze heeft het huis verlaten, neem je positie in. Over en uit.
Begrepen. Over en uit.
Waar ga je toch naartoe, rooie?
Bukken.
Dat scheelde weinig.
Gelukkig zijn we undercover.
Madou. -Nee. Wat doe je?
Ik ben het. -John?
Ik wil je alles uitleggen. Het is niet wat het lijkt.
Je hebt tegen me gelogen. -Ik weet het.
Het spijt me. Vergeef me.
Ik dacht dat ik iemand anders moest zijn om bij jou te kunnen zijn.
Hoe bedoel je?
Ik dacht dat je me niet zou zien staan als ik geen geld had.
Waarom zou iemand als jij geven om iemand als ik?
Ik heb geen agent neergeschoten. Echt niet, ik zweer het.
Je weet dat ik dat nooit zou doen.
Zouden deze handen…
…die zoiets prachtigs als jij hebben aangeraakt…
…zoiets vreselijks kunnen doen?
Ik weet niet wat ik moet zeggen. -Je hoeft niks te zeggen.
Stomme hardlopers.
Ik wilde gewoon even met je praten en alles uitleggen.
Ik begrijp het als je me nooit meer wilt zien.
Maar ik wilde gewoon dat je wist…
…dat ik van je hou.
Dat is het enige wat ik wilde zeggen.
Wacht.
Clark…
Voordat je verder gaat, wil ik je iets geven.
Hij is prachtig.
M'n moeder heeft precies dezelfde.
O, John.
Oké. Kom maar.
Ik heb me zoveel zorgen om je gemaakt.
M'n moeder ook. Ze geeft om je, denk ik.
Ik ook om haar. Ik geef om jullie allebei. Heel veel.
Misschien kunnen we met z'n drieën…
Wat?
Ik weet het niet. Ik heb het gevoel…
Verdomme. -Hou op.
Ga van me af. -Claesson, ik heb hem.
Mooi niet. -Clark.
Verdomme.
Laat me los. -Nooit. Ik ben onschuldig.
Onzin. -Laat hem met rust.
Smerige agent.
Claesson.
Clark, nee.
Niet doen.
Verdomme, Claesson. Schiet op. -Clark.
Olofsson, laat hem los. -Nee.
Clark.
We zien hier hoe de jonge delinquent, Clark Olofsson…
Nu weet je hoe het allemaal is begonnen.
M'n carrière kende een snelle start en ik was berucht in het hele land.
Hij gaat van de gevangenis naar het gerechtshof…
…waar hij z'n vonnis te horen zal krijgen.
Ik werd veroordeeld voor de inbraak en die kogel in het bos…
…maar ik werd vrijgesproken van de moord op de agent.
Mijn lieve Clark.
Het was niet mijn schuld.
Ik was een superster. En m'n moeder was zo trots.
Ik wist wel dat je het ver zou schoppen.
En Madou en ik waren stapelverliefd op elkaar.
Ik moest naar de gevangenis…
…maar gek genoeg voelde ik me vrijer dan ooit.
En binnenkort zou ik ook weer vrij zijn.
Ik had helemaal geen tijd om in de gevangenis te zitten.
NAAR VAFAN VAR DET SOM HÄNDE? I-III DOOR CLARK OLOFSSON
Ondertiteld door: José van de Kamp